Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: Michael Kiwanuka, Willy Moon, Wild Belle en The Bots
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-09
De opener van dag twee Festival Les Inrocks waren de twee jonge broers van The Bots, Mikaiah Lei en Anaiah Lei , amper 15 en 18 jaar oud; een half uurtje straight forward punkrock/rock’n’roll/-abilly. Meteen werden we wakker geschud met enkele rake energieke kleppers als “I like your style”, “You are a liar”, “Silent man” en “Plastic jacket”. Hun eerste album ‘Self-titled album’ is er eentje om van te snoepen. Tonnen dynamiek, gretigheid en enthousiasme. Tijdens de ‘All Indies Music Awards’ in Hollywood ontvingen ze de titel van beste punkartiest. Terecht! Deze twee kunnen het nog ver brengen. Met deze twee jonge gasten lijkt een hier een nieuwe soort Bad Brains en 24-7 Spyz geboren … In het oog te houden dus …
De jonge zangeres Natalie Bergman en haar broer Elliot, multi-instrumentalist, staan in de picture voor de uit Chicago opererende Wild Belle . Een handvol afwisselende sfeervolle broeierige, trippende songs , waarbij “It’s too late” en “Backslider” meer dan moeite waard zijn, en aangevuld worden met elektronica , sax en een soort xylofoontje. In hun sound sijpelt wat Joni Mitchell/ Nancy Sinatra vaudeville, jazzy roots en ingehouden Afrikaanse Vampire Weekend door . Band met groeipotentieel …
Willy Moon, aka William Sinclair, is een Nieuw-Zeelander die in London woont, met een fiftiesfixatie, die zich zowel in zijn podiumact als zijn nummers uit: een lange slungel, strak in het pak, brillantine in het haar, een crooner uit de hel nedergedaald, die de fifties met de naughties mixt alsof het niks is: naast de gitariste, een ravenzwarte schoonheid in een catsuit, en een drumster die vooral opviel door haar Marlies Dekkers bovenstukje, had hij namelijk ook een draaitafelwizzard meegebracht.
Een mix dus van hiphop, en fifties crooners en rockabilly, die live heel erg goed werkt. “Yeah Yeah” klonk heel erg smerig, en Willy’s versie van “I put a spell on you” van Screaming Jay Hawkins mocht er ook zijn. Een duet met de gitariste had dan weer veel weg van sixties girl bands als The Ronnettes of The Shangri-Las.
Willy Moon heeft nog geen plaat uit, maar een van zijn singles werd wel al uitgebracht door Jack White’s Third Man Records.
Live staat Willy Moon er in ieder geval al, het valt af te wachten of de mix van turntables en fiftiesrock op plaat even sterk overkomt.
In Frankrijk is Michael Kiwanuka blijkbaar nog niet heel erg bekend, er waren maar een paar honderd man in de Aéronef voor de headliner van de avond. De aanwezigen zagen een paar heel sterke muzikanten, en een zanger die nog verrassend fris klonk na meer dan een jaar touren. Kiwanuka’s gouden soulstem kwam prachtig door in nummers als de opener “I’ll get along” en “Tell me tale”, en de band wist een soulgeluid neer te zetten dat op het niveau stond van de ‘Dap-Kings’ , de begeleidingsband van Sharon Jones en Amy Winehouse.
Ook Kiwanuka’s gitaarspel mocht er zijn, zowel op akoestische als elektrische gitaar. Jimi Hendrix is een inspiratiebron, zo vertelde Kiwanuka, en dus bracht hij een cover van Hendrix’ “May this be love (waterfall)”, dat hij op heel eigen wijze naar zijn hand zette.
Kijk, Kiwanuka staat er: zelfs bij het akoestische intermezzo samen met bassist Pete, slaagde hij er in de zaal muisstil te houden. De hit “Home again” deed menig koppeltje dichter bij mekaar kruipen, waarna “If you’d dare” een mooi orgelpunt vormde voor alweer een geslaagd Les Inrocks, dat wel minder publieksrespons kende dan andere jaren.*
Setlist Michael Kiwanuka
I’ll get along, Tell me a tale, Worry walks, Bones, May this be love, I,m getting ready, Rest, New tune, Home again, If you’d dare
Extra song
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Festival Les Inrocks 2012 – ‘Découvertes’: The Vaccines, Electric Guest, Phantogram en Poliça
Festival Les Inrocks 2012
Aéronef
Lille
2012-11-08
Les Inrocks is een showcase festival dat op twee avonden een achttal nieuwe beloften voorstelt in de Aéronef. We hebben er ondertussen een traditie van gemaakt om begin november naar Lille af te zakken op het festival van het Franse rocktijdschrift Les Inrockuptibles
Het festival Les Inrocks had iets te vieren. En niet zomaar iets, ze mochten namelijk 25 kaarsjes uitblazen. Bij deze een welgemeende proficiat aan de organisatoren van het indoor festival dat toch veelal het nieuwste uit de (indie) rock en/of the next big things weet binnen te halen.
Een van die nieuwe dingen was Poliça uit Minneapolis, de elektroband werd al bijzonder veel genamedropt door onder andere Jay-Z en Bon Iver vindt het de beste band ooit. Vernieuwend is het minste wat je kan zeggen van dit viertal, alleen al de samenstelling is zo goed als ongezien: twee(!) drummers, een bassist, een bakje vol samples en een (weliswaar uitstekende) zangeres. Haar zweverig hypnotiserende stem is veruit hun grootste troef, en dat beseffen ze maar al te goed: in zo goed als elk nummer draaide alles rond haar stem en dat ging al snel vervelen. “Dark Star” en “Wandering Star” waren dan weer wel sterke nummers, maar over de hele lijn schoot Poliça toch tekort. De beste band ooit was dit allesbehalve.
Wat Poliça misschien wel het meest miste had Phantogram dan weer wel: een gitaar! En iemand achter een keyboard. Het synthpoptrio uit New York vloog er stevig tegen aan en vooral de noise/shoegaze stukken spraken tot de verbeelding. Dit was de onverwoestbare elektronische sound of the streets van een metropool en zelfs tijdens een, ik zeg zo maar iets, orkaan zou dit trio blijven recht staan. Bovendien was iedereen keurig in het zwart uitgedost (pluspunt voor de keyboardspeelster in lederen broek!) wat hun ‘donkerder’ kantje extra in de verf zette.
De derde band Electric Guest , een band uit LA, rond opdondertje en zanger Asa Taccone en drummer Matthew Compton, blies ons nu ook meteen niet omver. Hun debuut,”’Mondo’, werd door Danger Mouse geproduceerd, maar blijkbaar kan je er niet van uitgaan dat alles waar hij zijn stempel op zet van hoge kwaliteit is. Eletric Guest bracht een verdienstelijke versie van heel lichte indie dance-pop, en leek heel erg de mosterd bij bands als Foster the people, Passion Pit of Friendly Fires te halen. De falsetstem van Taccone viel echter wel heel licht uit (denk aan Mika), en de songs waren niet heel erg memorabel, met uitzondering van “This head I hold”, popsoul die wel van Danger Mouse zijn Gnarls Barkley kon zijn.
De beste nummers zaten aan het einde van de set, en Electric Guest heeft zelfs al enige bekendheid opgebouwd in Frankrijk, maar heel erg warm werden we hier niet van.
The Vaccines brachten de oerkracht van de rock ’n’roll weer tot leven in de Aéronef. Ze bewezen meteen dat je niet per se vernieuwend hoeft te zijn en dat heel goed luisteren naar je voorbeelden en daar je eigen ding meedoen ook gewoon uitermate goed kan werken.
Het ging de afgelopen twee jaren bijzonder hard voor de Londenaars: de wereld was nog niet goed en wel bekomen van hun debuut ‘What Did You Expect From The Vaccines?’ –boordevol popsongs in de stijl van The Strokes en The Ramones- of er was al een opvolger klaar: ‘Come Of Age’, waarmee ze ook letterlijk een volwassener geluid aan de man brachten met invloeden als Blur en The Pixies.
Op voorhand werd er, al dan niet terecht, gevreesd dat het contrast tussen de nummers uit beide platen (te) groot ging zijn, maar The Vaccines bewezen op deze donderdagavond dat ze erg gegroeid zijn als liveband. Van opener “No Hope” tot afsluiter “Norgaard” was het 55 minuten rock’n’roll pur sang. Nieuwe nummers als “Teenage Icon”, “Bad Mood”, “Ghost Town” en het eerder genoemde “No Hope” moesten allesbehalve onderdoen voor ‘oudere klassiekers’ als “Post Break-Up Sex”, “Blow It Up” of “If You Wanna”. Op hun allerbest zijn ze wanner ze zich volledig kunnen uitleven met nummers als “Wrecking Bar (Ra Ra Ra)” en “Norgaard”, twee 90 seconden durende uppercuts die je zo knock-out slaan.
* Minpuntjes? Nieuw nummer “Change Of Heart Pt. 2” was een beetje misplaatst maar dat gold evenzeer voor “Wetsuit” dat ondanks het feit dat het hun grootste hit is, toch vooral een draak van een nummer blijft. En er was natuurlijk de minimale interactie met het publiek, wat zo stilaan een beetje het handelsmerk aan het worden is van The Vaccines. Ze zijn van het ‘let the music speak’ principe. En eerlijk: met zo’n ijzersterke songs zien wij daar allesbehalve gaten in.
* De balans? De oerkracht van The Vaccines haalde het van de ‘vernieuwende’ bands en als Les Inrocks de weerspiegeling is van wat we de komende jaren op ons bord geserveerd zullen krijgen, hopen wij dat het vooral die oerkracht zal zijn dat de pot schaft.
Er zijn al betere verjaardagsfeestjes geweest voor een zilver jubileum maar desalniettemin wensen we het festival binnen 25 jaar toch dat gouden jubileum toe. Tot dan!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/les-inrocks-2012/
Organisatie: Les Inrocks ism Aéronef, Lille
Night Of The Proms 2012 - Fantastische Jacksons op Night of the Proms
Night Of The Proms 2012
Sportpaleis
Antwerpen
Dit jaar zijn we alweer toe aan de 28ste editie van Night of the Proms. De affiche beloofde vuurwerk en dat hebben we ook gekregen …
Naturally 7 mocht openen. Deze opmerkelijke band speelt zonder instrumenten. Met hun stemmen deden ze de instrumenten na .”In the air tonight” was een prima opener .
De Nederlander Remy Van Kesteren mocht daarna het klassieke stuk verderzetten. Samen met het orkest speelde hij op harp een allegro met heel bekende deuntjes zoals “Somebody that I used to know “ van Gotye, Robert Miles “Children” ,Lana del Reys “Videogames” enz. Carl Huybrechts speelde een kandidaat in de Slimste Mens. Goed gevonden om zo de overgang te krijgen naar het klassiek stuk van de film ‘The good, The Bad and the Ugly’. Vervolgens kregen we Ozark Henry. Blootvoets optreden doet hij alleen wanneer hij zich goed voelt. En dat was duidelijk het geval. Goddaer bracht “Indian summer”, “An angel fell it’ done” en sloot af met “This ones for you”.
Naturally 7 kwam dan terug. Spectaculair hoe zij al die verschillende instrumenten met hun stem konden nadoen.
Anastacia mocht het eerste deel afsluiten en deed dat uitstekend ; “Left outside alone”, een cover van The Foo Fighters “Best of you” en met “I’m outta love” deed ze voor het eerst de zaal ontploffen.
Na de pauze mocht Remi Van Kesteren zijn kunstjes nog eens vertonen op de harp waarna John Miles nog eens de klassieker” Music” bracht. Dit jaar zong hij ook nog een liedje dat hij 25 jaar geleden had geschreven voor zijn dochter Tanja en nooit had uitgebracht. Hij droeg dit op aan het zoontje van Tanja dat een lichamelijke en geestelijke achterstand heeft. Een heel emotioneel moment. John Miles bracht ook nog een duet met Anastacia (“I belong to you”) als opwarmer voor the headliner, The Jacksons, de broers van Michael, die vroeger als The Jackson 5 door het leven gingen. Het was de eerste keer dat ze in ons land optraden. Met “Can you feel it” werd meteen de juiste sfeer geschapen. Je voelde wel dat de stem van Michael werd gemist maar de show was op en top Amerikaans. “Blame it on the boogie”, “ABC-Iwant you back- Stop the love”, “I’ll be there” ze passeerden allemaal de revue.
Een speciaal eerbetoon aan Michael werd gebracht met het nummer “Gone to soon”.
Daarna kon het publiek helemaal uit de bol gaan met “Don’t stop till you get enough” en “Shake your body down to the ground”. Als hoofdact alweer een uitstekende keuze.
Wie er nog wil bijzijn. De concerten lopen nog tot zaterdag 17 november. Er zijn nog tickets te verkrijgen voor de drie resterende dagen (15/11, 16/11, 17/11)
Organisatie: Sportpaleis, Antwerpen
Revenge of the rock’n’roll monsters met Peter Pan Speedrock, Karma To Burn en Honky
Revenge of the rock’n’roll monsters 2012
Revenge of the rock’n’ roll Monsters is, en dit al voor de vierde keer, een initiatief van het Nederlandse Peter Pan Speedrock. De heren nemen zo steeds een paar van favoriete bands op sleeptouw om samen als een pletwals over de lage landen te scheuren. Dat ze een fijne neus hebben voor de betere bronstige rock, bleek uit hun keuze voor dit jaar met de Amerikaanse boogierockers Honky en de instrumentale woestijnrockers Karma To Burn.
Dat de heren van Honky een ferme boon hebben voor ZZ Top steken ze niet onder stoelen of banken, check de baarden, de Texas hoeden en de zompige boogie sound. Hun nieuwe album ‘421’, het eerste in zes jaren, werd hier inde Vk* voorgesteld, wat waarschijnlijk hun allereerste ontmoeting was met een Belgisch podium. Stevige testosteron boogie rock met vlijmscherpe solo’s, misschien geen al te origineel geluid, maar wel een dijk van een optreden.
En dan was het tijd voor een legende. Hoe graag lieten wij ons alweer onderdompelen in de verzwelgende stonerrock van het almachtige Karma To Burn (zie pics), pioniers die niet te evenaren zijn in de wereld van de hardere instrumentale rock. Het trio moest op het nippertje nog voor een andere drummer zorgen wegens familiale omstandigheden, maar de interimdrummer was perfect op dreef om de bronstige groove-rock van Karma To Burn te ondersteunen. Het trio hakte genadeloos door en zoog ons mee in een uiterst potige set van een uur. Wij waren alweer sterk onder de indruk van die modervette sound en de gortige riffs. Deze band is uniek in wat ze doen. Daar waar andere groepen al snel zouden gaan vervelen met een set vol instrumentale tracks, gaat Karma To Burn bij iedere gitaaraanslag nog meer tot de verbeelding spreken. Geweldig.
Headliners waren dus uiteraard de Nederlandse rammelrockers van Peter Pan Speedrock, een band die al jaren garant staat voor wilde en onstuimige hardrock ergens tussen Motorhead, Nashville Pussy en The Hellacopters in. Niet zo vet als Honky en niet zo indrukwekkend als Karma To Burn, maar wel een luide en vuile rock’n’roll set met evenveel tempo als spelplezier. Na al die jaren toeren staan die gasten van Peter Pan Speedrock nog altijd als een bende jonge wolven het beste van zichzelf te geven. Subtilitiet is niet aan hen besteed, passie voor wilde rock’n’roll des te meer.
De doortocht in de Vk* was meteen het sluitstuk van de Revenge tournee, we durven er een bak Duvel op verwedden dat dit zootje ongeregeld er een bruisend afscheidsfeestje zal op gebouwd hebben ergens in de bruinste kroegen van Brussel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/karma-to-burn-07-10-2012/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/peter-pan-speedrock-07-10-2012/
Organisatie: Vk* Sint-Jans Molenbeek
Up In Smoke IV Roadfestival 2012: als de rook om je headbangend stonerhoofd is verdwenen…
Up In Smoke IV Roadfestival 2012 - Grandloom (Ger) – Glowsun (Fr) – Monkey 3(Ch)
Magasin 4
Brussel
Vorige zaterdag streek de ‘Up in Smoke’- karavaan neer in Magasin 4 aan de Havenlaan in Brussel. Het mini-festival, georganiseerd door Sound Of Liberation (SOL), is ondertussen al aan zijn vierde editie toe en brengt telkens een affiche om als psychedelische stonerfan duimen en vingers bij af te likken. Deze keer is het de beurt aan het Duitse Grandloom, het Franse Glowsun en het Zwitserse Monkey 3 die gedurende de 2de helft van september de Europese concertzalen onveilig zullen maken.
Grandloom, de psychedelische stonerrock band uit Cottbus (Duitsland), had de eer het stonerbal te openen. Hun sound kan je best omschrijven als een mix van psychedelische, space, stoner, blues en seventies hard rock! Een combinatie van kopstoten van riffs en geestombuigende psychedelische solo’s werden gedurende een groot uur om onze oren geslagen. Vooral hun bassist Hans liep in de kijker met zijn fenomenale loops en killer sound (denk aan de bass-sound van Tool)! We kregen gedurende één uur een magistrale metal jam met een mix van de spaciness van Earthless, de doomriffs van Sons Of Otis, de drive van Karma To Burn en de rook van Colour Haze voorgeschoteld. En daarmee is in een notendop dit optreden samengevat. Klasse!
Setlist Grandloom:
[1] All In / Larry Fairy [2] M. Lunch [3] Paula’s Voodoo Groove [4] Orbit Wobbler [5] Apollo Moon
De zuiderburen van Glowsun uit Lille zagen we begin augustus al schitteren op het Yellowstock-festival in Geel en ook nu was het terug raak. Ze brachten in eigen beheer ‘Love Lost’ (2006) uit om dan via het Belgische Buzzville Records in 2009 ‘The Sundering’ en het split-album ‘Sun and Moon’ (split met Electric Moon – 2011), deze maand hun nieuwe ‘Eternal Season’ (Napalm Records) op ons los te laten. Dat zanger Johan Jaccob – naast zijn schitterende artwork (check zijn site op smoelenboek https://www.facebook.com/johanjaccobartwork) – ook nog een potje gitaar kan spelen is een publiek geheim. En met een ritmesectie (een schitterende Ronan Chiron op bas en rots in de branding Fabrice Cornille op drums) die gerust een skyscraper kan onderstutten, ben je natuurlijk de koning te rijk. Eén uur wegdromen in een universum van psychedelische doom en stonerrock zorgde voor een gelukzalige blik bij het overgrote deel van het aanwezige publiek. Gezien, gehoord en goedgekeurd!
Setlist Glowsun:
[1] Death’s Face [2] Virus [3] The End [4] Dragon Witch [5] The Thing [6] Lost Soul [7] Sleepwalker [8] Monkey Time
De kers op de psychedelische verjaardagstaart kregen we bij het Zwitserse Monkey 3 (zie pics) dat we ook op Hellfest en Yellowstock tijdens de zomermaanden zagen heersen. We hadden het geluk om naast de baas van Buzzville records (Patrick Meuris) te mogen staan en een geanimeerd gesprek met hem te kunnen voeren. Meuris bracht via zijn platenlabel in 2003 hun debuutplaat ‘Monkey 3’ uit en was op vraag van de band – na lange tijd elkaar niet meer gezien te hebben – uitgenodigd naar zaal Magasin 4. En ook hij zag dat het goed was. Het Zwitserse 4-tal bracht ons al van bij het begin van hun set in een ‘Turn On. Tune in. Drop Out.’-modus ( © Timothy Leary).
We konden niet anders dan hun schitterende muzikale trip onder hypnose ondergaan. Maar dit deden we dan ook met alle plezier. Dat hun invloeden duidelijk op seventies bands geënt zijn, konden we al op hun tribute album ‘Undercover’ smaken: Pink Floyd, Led Zeppelin, Kiss en Deep Purple zijn nooit veraf! Het werd een groot uur ‘space-jammen’ op een verslavend psychedelische stonerrock-vibe! Toen ze dan nog in extremis bij de encores een fenomenale versie van Ennio Morricone’s “Once Upon A Time In The West” op het publiek loslieten, kon onze avond niet meer stuk! Monkey 3 zijn heersers! Op naar ‘Up In Smoke V’!
Set list Monkey 3: [1] Camhell [2] Motorcycle Broer [3] Jack [4] True The Desert [5] Last Gamuzao / Encores: [6] Once Upon A Time In The West (Ennio Morricone cover) [7] One Of These Days (Pink Floyd cover)
Organisatie: Magasin 4 (i.s.m. Sound Of Liberation & HeartBreakTunes), Brussel
Het laatste festival van de zomer ligt nog maar net achter ons of het eerste festival van de herfst dient zich aan. Voor de vierde maal organiseert Frontal Noize, label & booking, in Roeselare een festival. Indie’d … Zoals de naam al doet vermoeden ligt de focus op ‘indie’, met andere woorden: groepen die bij de grote massa nog niet bekend zijn.
De eerste groep van de dag is Mr. Greedy. De lokale band werd opgemerkt tijdens een optreden in een café om de hoek en mocht terecht op het podium aantreden. Ze brengen populaire rock, die makkelijk in het oor kruipt. Het stemgeluid van de zanger geeft de muziek een eigen kleur. Zijn diepe stem (denk aan Editors) was niet altijd even zuiver, zeker in het begin van de set, maar storen deed het niet. Hoewel de band vrij jong is, zijn de leden geen jonge veulens meer. Dit zorgt voor een mature sound. Een ideaal begin van het festival!
Een band waar ik zeer hard naar had uitgekeken is Nightmare Air. Bekend zijn ze nog niet en op een full cd is het nog even wachten. Toch kunnen ze al heel wat adelbrieven voorleggen: ze speelden reeds in het voorprogramma van Sonic Youth en stonden ook al op SXSW. Dat eerste is zeker geen toeval. Hun muziek neigt zeer sterk naar de beginperiode van Sonic Youth, echter wel overgoten met een sausje van pop à la Californië. Een echte kopie zijn ze niet, daarvoor hebben ze te veel een eigen smoel. Drie mannen en een vrouw, meer is er soms niet nodig. De twee verschillende stemmen (gitarist en bassiste) worden perfect ingepast in de nummers: de vrouw neemt de zachtere stukken voor haar rekening, terwijl de gitarist het steviger werk aanpakt.
Het grootste minpunt aan de set was de korte duur, wat natuurlijk te verstaan is voor een band zonder cd onder de arm. Van mij mocht deze groep gerust nog een uur langer spelen. Ik denk (en hoop) dat ze nog zeer vaak naar België terugkomen. De sound, de nummers, de attitude zijn er. Nu enkel nog een groter publiek. Aanrader!
Audiocaeneat is een band uit de stal van Frontal Noize. Ze brengen postrock van de zuiverste soort. De beperkte gezongen stukken zorgen voor een aangenaam breekpunt in de set en deden mij soms een beetje denken aan The Sedan Vault. Ze zijn ook niet te beroerd om er enkele zwaardere stukken in te steken. Toch zijn er enkele kanttekeningen te maken. De soms lange pauzes tussen de nummers zorgt ervoor dat de vaart wat uit de set wordt gehaald. Hun muziek is ook geen hapklare brok. De vele tempowisselingen zijn vaak heel goed gevonden, maar met momenten is de samenhang binnen de nummers zoek.
“België’s best bewaarde geheim”, zo werd Motek (zie pics) aangekondigd. En ongelijk konden we de presentatoren niet geven. De Brugse band wou van bij de start van het optreden duidelijk maken dat die woorden volledig terecht waren. Voor Jan Modaal is deze band inderdaad niet bekend, maar binnen de muziekwereld zijn ze toch een klinkende naam. Motek brengt post-rock, maar niet zomaar. De nummers worden perfect opgebouwd. Er wordt niet in de val getrapt waaraan zoveel bands in dit genre zich laten vangen: te complex en te moeilijk wordt het nooit. Dit wil niet zeggen dat hun muziek voorgekauwd radiovoer is. Er is aan gewerkt, over nagedacht.
Een uur lang weten ze het publiek te boeien, te verrassen, te begeesteren. Er valt geen enkel doods moment en de set wordt met een drive gebracht waar veel bands nog iets van kunnen leren. Uitstekend optreden van een band die al jaren uitstekend bezig is.
Het sluitstuk van het festival (op enkel DJ-sets na) wordt verzorgt door AKS. Laat mij toe om u mee te delen dat ik geen grote fan ben. Maar het merendeel van de zaal was het blijkbaar oneens met mij. Bijna iedereen was voor hen gekomen. Waar bij de eerste bands de publieke belangstelling zeer klein was (behalve voor Motek), stroomde het volk nu toe. Een publiek dat voornamelijk bestond uit tieners leek er helemaal klaar voor.
En op hun honger hebben ze zeker niet gezeten. Ze werden getrakteerd op een vrolijke en dansbare mix van hip-hop, drum’n’bass, R’n’B en soms zelf een beetje jazz.
Ideale partymuziek dus waarop er duchtig gedanst werd. Het is voor mij een verademing dat in dit genre er nog plaats is voor live-instrumenten. De zangeressen worden ondersteund door een saxofoon, gitaar, keyboard, DJ’s en elektronische drum. Dit zorgt voor een zeer vol geluid, maar ook soms voor een rommelige sound. De zangeressen verrassen. Vooral Billie straalt veel charisma uit en heeft een stem als een klok.
Het publiek ging uit zijn dak. Jammer genoeg zat een bisnummer er niet in en hoorden we toch wat teleurstelling in de zaal.
Indie’d was voor mij een schitterend festival, waar er nog heel wat verborgen groepen te ontdekken zijn. Ik ben nu al benieuwd naar welke bands ze volgend jaar zullen voorschotelen.
Organisatie: Indie’d – Frontal Noize, Roeselare
Elementsfestival 2012 – in volle groei - één van de grootste dans events in Brugge …
Elements was ook dit jaar gericht op Dance in al zijn vormen, en dan vooral de op vandaag hete subgenres als dubstep, electro, hardstep, drum & bass en een scheut (Vlaamse) hip hop. Dankzij het stijgende succes van de afgelopen jaren waren capaciteit van het terrein en het aantal toeschouwers nog maar eens uitgebreid. Het festival, dat zich voornamelijk op hard feestende jongeren richt, is dus nog in volle groei.
Na onze fantastische ervaring van vorig jaar mochten we deze 3de editie van Elements Festival absoluut niet missen. Wat hadden we weer eens zin om te feesten, en we waren zeker en vast de enigen niet!
Toen we de vrijdagavond nog maar net op de camping waren, hoorden we onze klassieker “Hoereeeee” al over heel de camping weerkaatsen. Het was toen al feesten geblazen, zeg maar! Met de i pod radio’s dwaalden onze hardcore liefhebbers over heel het campingterrein met hun muziek vollen bak en een hele kudde feestgangers achter zich.
Veel werd er die nacht niet geslapen alleszins. Maar dat belette ons niet om de volgende dag tegen 11.00 hr al paraat te staan om de beentjes al eens goed los te gooien.
De DJ die ons dit jaar als eerste verwelkomde was onze jonge vriend Eptic die thuis is in het Dubstep genre en zijn publiek al van zo vroeg in de ochtend wist op te hitsen. Met zijn dreunende bass, vette beats en typische geluiden maakte hij zijn publiek warm voor een vet feestje. Wij waren al helemaal verkocht en hebben dat dan ook duidelijk laten merken door ons volledig te laten gaan. Daarna bleven we staan voor de wreed goeie set van Point.Blank. Deze mannen brengen een iets zwaardere versie van dubstep. Point.Blank is iets minder bekend dan zijn voorganger maar zeker niet minder goed, integendeel ! Een nog diepere bass en nog vettere beats. Deze twee eerste DJ’s wisten ons zeker al klaar te stomen voor het iets hardere werk. We zakten meteen af naar de MuSick stage voor onze hardcore vrienden Limewax b2b The Panacea die we eerder dit jaar op Dour Festival konden bijwonen. Wat even hard, even zot en even hyperkinetisch was als toen.
Op de Cliché stage hoorden we in het passeren Roksonix en Ulterior Motive. Dat was niet veel soeps, het volk zat nu niet bepaald te wachten op een paar MTV hiphop platen. Veel succes hadden die dan ook niet. “Wat deden die mannen daar toch? “ vroegen wij en de meeste festivalgangers zich af.
We waren de MuSick stage nog niet beu, en gingen daar nog eens een bezoekje brengen aan Counterstrike (Ook eerder gezien op Dour Festival). Valt niet veel over te zeggen, behalve dat feesten nog maar eens de boodschap was. En we raakten maar niet uitgefeest, we sprongen een uur op de harde beats van Counterstrike voor dat we naar mijn persoonlijke jonge helden de Compact Disk Dummies gingen. Ons kon je helemaal vooraan vinden in de Red Bull Elektropedia, wat had je anders gedacht. Het publiek was echter minder enthousiast als de vorige keer dat we hen zagen, maar hier op Elements is men dan ook geen gitaren gewoon. Maar hun optreden was zeker even goed. Die mannen zijn gewoon fantastisch! Ze eindigden met hun fantastische cover van ‘Toxic’ waarbij Britney Spears in het groot afgebeeld werd op de schermen. Dit was het enige optreden op het festival waar er een gitaar aan te pas kwam en dat was dan meteen ook het beste!
Na een rustpauze van ongeveer een uur of twee begaven we ons naar t’Hof van commerce. Tot onze grote verbazing stond de wei toch wel bijna helemaal vol. De gouden klassiekers van onze West-Vlamingen wisten ons en de rest van het publiek dan ook helemaal mee te krijgen. Toch hadden de mannen een beetje last om over de harde beats die uit de andere tenten weerklonken te rappen. Maar dat trokken ze zich dan uiteindelijk niet echt meer aan, ze deden gewoon verder hun ding en kregen alsnog het publiek aan het dansen.
Ook dit jaar is ons hoofddoel meer dan zeker bereikt. Helemaal uitgeteld zijn we de volgende ochtend naar huis vertrokken. Dit was absoluut de beste afsluiter van de festivals en volgend jaar zijn we vast en zeker terug van de partij.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/elementsfestival-2012/
Organisatie: Suburb Soundz – Elementsfestival, Brugge
N.A.M.E.- Festival 2012 – elektronisch muziekfestival het ontdekken waard!
N.A.M.E.- Festival 2012
Als er één elektronisch muziekfestival was waar ik dit jaar naar uitkeek, was het ongetwijfeld dit jonge festival in Frans Vlaanderen. Een geweldige line-up op het hoofdpodium met twee toplive-acts op vrijdag. Wat een mooie avond beloofde te worden draait toch enigszins helemaal anders uit. Gelukkig is er een wonderboy als Nicolas Jaar om de avond te redden. Die avond was er jammer genoeg geen enkel ander lichtpunt te bespeuren.
Ik denk dat wij in ons Belgenlandje heel hard verwend zijn als het aankomt op muziekbeleving. Niet alleen weten Belgische festivalorganisatoren uitmuntende artiesten te strikken, ook op vlak van organisatie kunnen onze buren uit Frankrijk gerust eens in de leer komen. Daar knelde net het schoentje op het NAME-Festival. Georganiseerd parkingbeleid? Nog nooit van gehoord. Tijdstabellen respecteren. Wanneer? Vrouwentoiletten met wc-papier? Waar is dit voor nodig? Ik kan nog wel even doorgaan en vermelden dat 3 bars voor een massa-event als dit toch ronduit te weinig is. Bovendien moest je om de veel te dure dranktickets te bemachtigen de indoor concerthallen volledig doorkruisen. Om nog maar te zwijgen dat één van de ingangen van de hallen links naast het podium van zaal twee gepositioneerd was. Een getrek en geduw van jewelste. Ok, we leggen alle negativiteit naast en ons neer en komen best eens even terzake!
Eén van meest vernieuwende en spraakmakende artiesten van de laatste jaren bewees andermaal dat supertalent aan weinigen gegeven is. Nicolas Jaar klinkt live nóg spannender dan op plaat. In Tourcoing werd hij geflankeerd door saxofonist Will Epstein en gitarist Dave Harrington. Jaar zelf zorgt voor de vocals, beats en bleeps. Een langgerekte spacenoisy intro kondigt een uur concert aan waar eenieder gaat van duizelen. In zijn livesets brengt Jaar zijn nummers telkens in een totaal ander jasje dan dat we kennen van op plaat. De versies van ‘El Bandido’, ‘Too Many Kids Finding Rain In The Dust’ en ‘Time For Us’ waren ongetwijfeld de hoogtepunten van de avond.
De diepe en loepzuivere bassen, de huilende gitaar en smekende saxofoon geven de performance een heel Lynchesque tintje mee. Ook nu katapulteert Nicolas Jaar zich in mijn persoonlijke top 5 van beste concerten van het jaar. Perfect op temperatuur gekomen voor de volgende live set.
John Talabot zagen we eerder deze zomer aan het werk op 10DaysOff met een slo-mo-house-set. Vandaag werd hij jammer genoeg geteisterd door technische problemen waardoor zijn act simpelweg werd geannuleerd. Dan maar naar Mr. Oizo’s vriendje Kavinsky die we vooral kennen van zijn bijdrage, “Nightcall”, voor de soundtrack van de film ‘Drive’. Het lijkt er heel sterk op dat deze uiterst populaire man niet helemaal weet waar hij naartoe wil met zijn set. Van disco over dirty, smaakloze electro naar techno. Even was er een lichtpuntje wanneer hij een aantal vintage acid-tracks afvuurt op het publiek. Helemaal niet overtuigend genoeg als je het ons vraagt.
Hoe hard we ook nog ons best deden, de Canadezen van Art Department konden onze mood ondanks hun voortreffelijke set niet meer keren. Naar goede gewoonte komen Kenny Glasgow en Johnny White aandraven met een heel aparte mix van de allernieuwste house- en technopromo’s en lang vergeten house classics. Hun set viel wat in het water door een bedroevende sfeer. Maceo Plex zien we nog starten maar het werd tijd om het festival te verlaten.
Als je de line-up van vanavond bekijkt, verwacht je een knaller van een feest tegemoet te gaan. Hoe komt het toch dat dit met uitzondering van Nicolas Jaar nooit het geval is geweest? Aan de N.A.M.E. om hier lessen uit te trekken. Feesten is véél meer dan een goede line-up. Of zijn wij intussen te verwaand op dit vlak? In ieder geval niet tot volgend jaar.
Organisatie: N.A.M.E. Festival
Incubate Fest 2012 – 10 - 16 september 2012 - een ware muzikale citytrip
Incubate Fest 2012
013 + Omgeving
Tilburg
Het thema dit jaar bouwt verder op dat van vorig jaar; We Are Incubate wordt You Are Incubate. De nadruk wordt dit jaar dan ook gelegd op de bezoeker, die meer dan een toeschouwer wordt. Via open debatten, participatie van de lokale bevolking, short films en longfilms, expo’s en andere projecten wordt de bezoeker verleid tot actieve participatie. Een contradictio in terminis als je de letterlijke vertaling van incubate erbij neemt (“sluimeren, niet actief zijn”). De Franse artiest JR riep op tot het inzenden van foto’s van moeders. Doorheen de straten van Tilburg kon je niet naast de uitvergrote prints kijken van toevallige passanten, Incubate die hards, moeders, en andere figuren. Naast een ruim muzikaal aanbod heeft Incubate zoals altijd ook oog voor kunst, podia en film. Maar het is niettemin in het kader van muziek dat we Incubate voor de eerste maal verkennen. In een straal van vijf kilometer worden diverse cafés omgetoverd tot muziekpodia. Van bekende tot minder bekende plaatsen, van grote tot kleine cafés, van intiem tot donker, van zwaar tot licht en zelfs ook de Sint-Pauluskerk ziet in een muzikaal optreden wel een zekere heiligheid.
Incubate Fest 2012 – vrijdag 14 september 2012
Na de gekende vrijdagavondfile rond de Antwerpse ring arriveren we een uur later dan voorzien in Tilburg waar Incubate voor de achtste keer doorgaat.
Op zoek naar parkeerplaats zien we de klok verder tikken en missen we het eerste geplande optreden van de avond; Darsombra.
We belanden in de ondergrondse garage van het Pieter Vreedeplein en wandelen richting café ’t Buitenbeentje waar Antlered Man, een vrolijk viertal uit Engeland, optreedt. Ze brengen rock’n’rollige punk en brengen zo een lichte sfeer in een donkere kroeg. In maart brachten ze hun dubbele lp ‘Giftes1&2’ uit.
Na de fenomenale show van GNOD op Yellowstock mochten we ze opnieuw bewonderen in café Extase. Het geluid was van een mindere kwaliteit en ook de visuals ontbraken, maar ze blijven Meesters van Bezwering met hun psychedelische noiserock. De zanger is een vreemde vogel, of eerder een magiër want na elk optreden verdwijnt hij op mysterieuze wijze en laat zo de overige bandleden achter met het inpakwerk.
In versneld tempo wandelden we naar de 013 waar Fields of the Nephilim, de headliner van de avond, zich aan het klaarstomen was. Ze kunnen rekenen op een loyaal publiek van zwart, metaal en duisternis. Met z’n diep donkere stem neemt Alan Delaney je mee in de kathedraal van gothrock.
Opnieuw in café Extase belandt om het optreden van The Membranes te zien keren we na welgeteld één nummer –als het al zo lang was- terug naar buiten. The Membranes zijn duidelijk in de tijd blijven steken, een tijd waar zangles onbestaande was.
We sluiten de avond af met de doom stoner metalband Ramesses uit Engeland die bestaat uit ex leden van Electric Wizzard. In het heavy metal café Little Devil sluimert de geur van bier en heavy metal black jackers. Ramesses laat geen diepe indruk na, de indringende geur van het café echter wel.
Incubate Fest 2012 – zaterdag 15 september 2012
Dag twee van Incubate zou beginnen met Twinsistermoon in de Sint-Pauluskerk. Na een zoektocht van een kwartier, en de vaststelling dat de lokale bevolking duidelijk geen kerkgangers zijn, geven we het op en keren terug naar de 013 waar het optreden van Var doorgaat. Vår uit Denemarken bestaat uit vier muzikanten en brengen een soort melange van industrial postpunk noise. Ze labelen onder Sacred Bones en zijn in de virtuele wereld bijna onvindbaar. Ze willen duidelijk anoniem blijven. De intensiteit die ze tijdens hun set uitstralen, zowel muzikaal als individueel, doet denken aan jachthonden in een dorre woestijn. Hoewel ze bijna bewegingsloos blijven, voel je de innerlijke storm in hun ziel razen. Hun set kan in één woord omschreven worden: vreemd. Zo vreemd dat je er wel van moet houden!
Nog niet bekomen van de intrigerende set van Vår sluiten we aan bij het optreden van Lower. Lower brengt postpunk op een wel heel laag pitje, zowel vocaal als instrumentaal. We besluiten dan maar nog wat van de sporadische stralen zon te gaan genieten.
We keren terug naar de 013 voor Lust For Youth, een band die uit twee bandleden van Var bestaat, en italo pop op de grens van darkwave synth noise brengen. De sfeer is niet minder bevreemdend en ook deze band blijft meer muziek om te ervaren dan te beluisteren.
Verder in de 013 is Slomatics, een doom postmetal band uit Ierland. Hoewel de drummer z’n ziel uit z’n lijf schreeuwde kwam er weinig geluid uit de microfoon. Na twee nummers werd duidelijk dat het een eentonige set leek te worden en ruilden we de donkere setting van de 013 in voor het intieme, gezellige decor van café De Plaats waar Garda uit Duitsland hun set bracht. Garda brengt sfeervolle indie rock met frivole ritmes die je meeslepen in een subtropische atmosfeer. De zanger is gezegend met een zachte, authentiek warme stem en de vier andere muzikanten dragen enkel bij tot de harmonieuze stemming die Garda heet.
Net voor Mogwai zet Conan een strakke set doom postmetal in die je bij ieder nummer nog net wakker schudt voor je wordt meegesleurd in hun repetitieve odyssee van trillend metaalgedruis.
Dé afsluiter van de avond is een band uit Engeland die al sinds 1995 de meest zuivere postrock brengt. Mogwai is één van die bands waar je als trouwe muziekfan alleen maar het diepste respect voor kan voelen, wat dan ook tot uitdrukking kwam in een overvolle 013 zaal. Net alsof ze over de gave beschikken de meest harmonieuze klanken door hun instrumenten te laten klinken om je mee te nemen naar de meest aardse hemelen. Ze spelen alsof ze ademen, met een bedrevenheid om stil van te worden. Maar wie goed kijkt ziet dat de leden van Mogwai perfect op elkaar afgestemd zijn en in ieder nummer elk detail zorgvuldig werd uitgewerkt.
Incubate Fest 2012 – zondag 16 september 2012
Buildings geeft het startschot van dag drie. Ze komen uit de Verenigde Staten en brengen noiserock pur sang. Ze zijn niet de meest overtuigende band in het genre en hadden de pech dat het geluid van de basgitaar niet ten volle tot z’n recht kwam.
Na een intermezzo zon stond British Sea Power op het menu. Maar laat je vooral niet misleiden door hun bandnaam. British Sea Power brengt indierock met weinig power. Ze speelden echter wel in een eigentijdse en kunstzinnige locatie; De Nieuwe Vorst. Goed te vergelijken met de Gentse Vooruit. In tegenstelling tot het drukke stadscentrum waar de meeste optredens doorgingen, vinden we in de tuin van De Nieuwe Vorst een oase aan rust gemengd met esthetiek en kunst.
De dag leek een teleurstelling te worden en na Cult of Youth die duizelingwekkend weinig potentieel in zich droegen, hielden we het dan ook voor bekeken en sloten we de dag af met een terugblik naar de beste optredens van Incubate. Het waren er minder dan verwacht, maar het was een mooie ervaring om ‘geincubate’ te worden.
Organisatie: Incubate ism 013, Tilburg
Het zal wel niet de beste jaargang van Leffingeleuren geweest zijn, toch viel er genoeg moois te rapen om van een geslaagde editie te spreken. De mix tussen gevestigde waarden en 'te ontdekken' groepen lokte opnieuw veel muziekliefhebbers naar Leffinge en die zullen wellicht niet ontgoocheld zijn. Het kwam nochtans wat stroef op gang : echte uitblinkers zag ik er vrijdag niet. Op zaterdag noteerde ik enkele flinke verrassingen terwijl de zondag over de ganse lijn van een constant hoog niveau was.
dag 1 – vrijdag 14 september 2012
Waar is de tijd dat The Van Jets als een garagegroepje onverwacht de Rock Rally wonnen? Van het garagegevoel schiet tegenwoordig niets meer over en krijgen we in de plaats overdonderende, bombastische en soms wat aan Bowie schatplichtige glamrock. Aan zelfvertrouwen heeft zanger Johannes Verschaeve, die er uitzag als een jonge Brian Eno, absoluut geen gebrek maar me raken deed hij nooit en de extra man op toetsen, Floris De Decker van Team William, maakte me ook al niet gelukkiger.
Nee, geef me The Subways dan maar. Dit rockte tenminste, weliswaar met de diepgang van een platbodem, maar er zat toch wat vuur in. Dit Britse drietal heeft sinds hun eerste passage op Leffingeleuren (2005) een enorme livereputatie opgebouwd en ik vond het tijd om dat eens te checken. Ze brachten het soort teenage rock, zonder omkijken, dat me deed denken aan Blood Red Shoes, hoewel ik The Subways stukken beter vond. Zanger-gitarist Billy Lunn is een geboren frontman die moeiteloos het publiek voor zich won. Ondermeer door zijn pas geleerde Nederlands te demonstreren en hij slaagde er zelfs in om de ganse tent "mijn moeder" te laten roepen! Tweede troef van de band is de voortdurend rondwervelende bassiste, Charlotte Cooper. Alleen bekwam het zingen deze blonde vamp wat minder. Veel verder dan het geluid van een verkouden goudvis kwam ze niet maar voor de rest geen kwaad woord over The Subways.
Het ging er heel wat ernstiger aan toe bij Tu Fawning, een groep uit Portland, Oregon. Dit collectief rond Joe Haege (ook bekend van 31 Knots) bracht theatrale pop geschraagd door tribale ritmes. Dat klinkt behoorlijk saai en ook de muziek nodigde niet meteen uit tot uitbundig feestvieren, toch probeerde Tu Fawning het luchtig te houden. Zo dook Toussaint Perrault plots in de zaal op met een gekke trombone. De eentonigheid werd handig vermeden door regelmatig eens van instrumenten te wisselen. Maar ik onthield toch vooral de geslaagde cover van "Love will tear us apart" (Joy Division).
Sleepy Sun, uit San Francisco, dat vrijdag in de zaal mocht afsluiten bleek nog steeds in hetzelfde bedje ziek. Mooie sound maar de songs blijven met haken en ogen aan elkaar hangen. Nochtans klinkt de gitaar van Evan Reiss bij momenten imposant en dan hoop je dat hij even door zal scheuren zoals Hawkwind maar dat gebeurde dus niet. Tijdens hun soundcheck speelden ze een uitgerafelde versie van "The letter" (The Box Tops) maar tijdens hun reguliere set hoorde ik nooit een song van dat kaliber. Slecht was het zeker niet maar bij Sleepy Sun heb ik telkens het gevoel dat het zo veel beter zou kunnen.
dag 2 – zaterdag 15 september 2012
Zaterdag begon mijn parcours bij Japandroids, een duo uit Vancouver. Dit keer kon hun gestileerde punk, die met veel spierkracht gebracht werd, me niet volledig overtuigen. Het bleef een beetje hinken op dat ene truckje en met energie alleen red je geen optreden. Naar het einde toe kwam er meer variatie en tijdens dat ene nummer, toen gitarist Brian King op de basdrum ging staan, kregen we alsnog vuurwerk.
Toen ik net voor het optreden wierookstokjes op een monitor zag smeulen begon ik toch even te twijfelen. Zou de houdbaarheidsdatum van de muziek van Wolf People niet te ver overschreden zijn? Want hetgeen wat dit Britse viertal produceert is echt niet van deze tijd. Erg Brits aandoende psychedelische folkrock dat deed denken aan mastodonten als Jethro Tull of Traffic terwijl de zang dan weer herinnerde aan Fairport Convention. Dat klinkt meer dan belegen en bovendien stonden de vier er bij alsof ze wortel hadden geschoten. En toch tekende dit Wolf People voor HET hoogtepunt van Leffingeleuren. Hun plaat ‘Steeple’ uit 2010 vond ik al knap, live klonk het nog een stuk intenser ondanks de thuisgelaten dwarsfluit. De gitaren meanderden zich steeds heerlijk een onvoorspelbare weg vol sublieme tempowisselingen. Wolf People had ook een hele greep nieuwe songs bij die stuk voor stuk ontzettend knap klonken en het beste laten vermoeden voor een nieuwe plaat. Bij deze groep, die verrassend veel bijval kreeg van het publiek, kreeg ik een beetje hetzelfde gevoel als bij mijn allereerste Black Mountain optreden. Een verrassend fris en opwindend concert waarbij de inspiratie gezocht werd in het soort muziek dat door zowat iedereen verguisd wordt.
Kyle Thomas (Brattleboro, Vermont) is niet voor één gat te vangen. Zo speelt hij bij de folkrockgroep Feathers en is hij tevens lid van Witch, het stonergroepje waarin ene J. Mascis aan de drumkit zit. Als King Tuff bracht hij zaterdag in het café heerlijk vet klinkende rammelpop. De King had naast een bassist en een drummer nog een extra gitarist meegebracht wat zijn lo fi liedjes wat forser liet klinken dan op plaat. Ze mochten er dan al wat sjofel uitzien terwijl de nasale stem van Kyle Thomas soms wel erg zeurde, de feel-good factor hiervan lag bijzonder hoog. Enigszins te vergelijken met Harlem, T-Rex of Cheap Time.
Joss Stone verscheen blootsvoets, in een beeldig jurkje, op het podium en kon meteen imponeren met die onwaarschijnlijke stem van haar. Maar al snel werd duidelijk dat alle risico's hier gemeden gingen worden. Die stem mocht nooit eens door het lint gaan en de negenkoppige band, inclusief drie blazers en twee achtergrondzangeressen, hield het steeds bijzonder clean. Echt mis liep het nooit maar tijdens dat ene nummer, "The high road", wanneer niet toevallig de blazers even van het podium verdwenen waren, hoorde ik de Joss Stone die ik echt wilde horen : vocaal ongepolijst uithalend terwijl de begeleidingsband haar hiervoor de ruimte gaf. Een gemiste kans of zou de lokroep van de r&b-dollars ook voor haar niet te weerstaan zijn?
dag 3 – zondag 16 september 2012
Zondag mocht Spinvis met zijn timide, Nederlandstalige liedjes openen en kreeg daarvoor reeds vroeg op de middag heel wat volk op de been. 'Herfstig' was het woord dat bij me opkwam, zelfs zo 'herfstig' dat je bijna hoopte dat het buiten zou gaan miezeren. Tussen de knappe eigen songs hoorde ik ook een mooie cover van "Twee meisjes" (Raymond Van Het Groenewoud).
Na een ingetogen Spinvis kon het contrast met Staff Benda Bilili niet groter zijn. Deze uitbundige Congolese dansmuziek van vijf poliopatiënten en drie backing muzikanten klonk bijzonder aanstekelijk. Staff Benda Bilili betekent "kijk verder dan de verschijning" en zelf voelen ze zich allerminst beperkt zo te zien, swingend als de neten in hun rolstoel. Djunana Tanga-Suele liet zich zelfs even uit zijn rolstoel glijden om op zijn korte stompjes te gaan dansen. Naast de immense stemmenpracht draagt de satongé van Roger Landu bij tot hun unieke sound. De satongé is een zelfgemaakt instrument, bestaande uit een conservenblik, een houten boog en een elektriciteitsdraad, dat een snerpend geluid gaf. Voor sommigen misschien vervelend, ik vond het hun muziek een speciaal effect gevend, een beetje zoals de distortion op een gitaar. Ook opmerkelijk : midden in het optreden vond Kabamba Kabose Kasungo, bengelend op twee enorme krukken onder zijn oksels, nog even de tijd om te gsm'en! Staff Benda Bilili lieten met hun ongebreideld enthousiasme waarschijnlijk niemand onberoerd.
Het Britse Kitty, Daisy & Lewis zijn twee zusjes en een broer, hier begeleid door ma Ingrid Weiss op contrabas en pa Graeme Durham op gitaar. We kregen een smaakvolle mix van swing, rhythm and blues, country en rock-'n-roll uit de jaren '50-'60. Toen special guest Eddie 'Tan Tan' Thornton, op trompet, het gezelschap kwam vervoegen werd er prompt overgeschakeld op ska en rocksteady. Misschien een ietsje te hoog kabbelgehalte maar dat werd verholpen tijdens de delicieuze Canned Heat-cover "Going up the country" met een sensuele Daisy vooraan op snaredrum en Kitty scheurend op mondharmonica. Ze gingen nog even door op dat elan maar tijdens het laatste nummer liep het wat mij betreft toch wat mis toen Lewis zijn gitaar zinloos hard liet snerpen. Kleine smet op een optreden vol subtiele schoonheid.
Big Harp ontstaat wanneer het koppel Chris Senseney (uit een boerengehucht in Nebraska) en Stefanie Drootin-Senseney (uit grootstad Los Angeles), na het maken van twee kindjes, besluiten een band te vormen. De plaat ‘White hat’ is het resultaat en die kwamen ze voorstellen in het café. Bijgestaan door een drummer straalde hun, door country en folk geïnspireerde, muziek een warme gloed uit. De waarachtigheid droop er van af en Chris haalde regelmatig wat onbeholpen (zo leek het toch) uit op gitaar wat mijn rock-'n-rollziel dan weer streelde. Wereldklasse was het niet maar hier in dit kleine café overtroffen ze waarschijnlijk, net als King Tuff op zaterdag, zichzelf. Na deze hartverwarmende set en na drie zware dagen zag ik het lange wachten op Beirut niet meer zitten en vertrok ik huiswaarts. Maar uit een doorgaans betrouwbare bron vernam ik dat ook Beirut niet ontgoochelde.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2012 – zondag 16 september 2012
Leffingeleuren 2012
Op de afsluitende dag was er alvast meer ademruimte, want de optredens waren gesitueerd in de Concerttent, die een ‘lazy Sunday’ gevoel doorprikten . Eerder waren er al de gevarieerde sets van Spinvis , Nederlandstalige kunstpop, de afroworld van Congolese ritmes en vibes van een letterlijk freewheelende Staff Benda Bilili en de hitsige, dampende en zompige rockabilly/blues van de ‘Retro Radio Modern’ familie Durham Kitty, Daisy en Lewis.
Absynthe Minded - Bert Ostyn en de zijnen waren al voor de vijfde keer op Leffingeleuren. Het publiek sloot de ‘huisband' bij de eerste tunes in zijn armen. Als het ware een gewonnen 'thuismatch' . In het eerste deel kwam de klemtoon op nieuw en 'minder' bekend werk uit de vijfde studioplaat 'As it ever was'. Er hing een gezellige 'zondagse' sfeer en het publiek liet zich maar al te graag onderdompelen in hun kenmerkende meeslepende sound.
Het was opvallend hoe nieuwe tracks “How short a time” en “Little Rascal” zo goed herkend werden. Klassiekers “Plane song”, “Envoi”, “Space” en “My heroics...” zaten netjes vakkundig verdeeld in het genietbare luisterstuk.
Een absolute meerwaarde vormden de effects en de lightshow, gedetailleerd uitgewerkt, waardoor ieder nummer de juiste sfeer ademde. Van de nieuwe plaat onthielden we vooral het dreigende “Crosses” , met een hoofdrol voor violist Renaud Gilbert, en het zweverige “Little Rascal”.
Absynthe Minded verwerkten op eigen unieke manier blues, swing, jazz en gypsy in hun popsound, en smeedden het in ijzersterke songs.
Het grillige ”Stuck in reverse" besloot een vette performance, alle remmen los, de pedaaleffects ingedrukt en een jamming als zondagsgebak!
Een uitgebreid gezelschap is Beirut intussen geworden , onder leiding van de minzame Zach Condor. Een heus blazersarsenaal van het zestal bleek het ideale 'avontuur' om het festival in stijl af te sluiten. Hun typische sound met Balkan invloeden, ukuleles en Mariachitrompetten boden een warme sfeer en gemoedelijkheid . Het schitterende “A sunday smile” kon niet toepasselijker klinken rond de Leffingse kerktoren ...
Kippenvelmomenten en singalongs gingen hand in hand op het bloedmooie Nantes” en “Santa Fé”, die Condor aan zijn hometown opdroeg.
De band genoot van de respons en had lovende woorden voor z’n publiek, dat smolt voor het sprankelende 'Beirutsprookje’. “East Harlem”, “Vagabond”, “Port of call” waren pareltjes door de tuba's, accordeons en werden gespeeld vol overgave en passie .
Beirut klonk puur, oprecht en eerlijk en bood aan de weemoedige, treurige songs een 'zonnig', ontspannend en toegankelijk karakter.
Beirut was een gepaste headliner, ongedwongen , speels, relaxt en feestelijk met toeters en bellen ...
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Leffingeleuren 2012 – zaterdag 15 september 2012
Leffingeleuren 2012
Sorry voor de ongetwijfeld sympathieke, fleurige en mooie souldames als Nneka, Speech Debelle en Joss Stone, maar vandaag hebben wij resoluut de kaart van de gitaar getrokken waardoor wij noodgedwongen de passages van deze jonge deernes aan ons moesten laten voorbijgaan. Met pijn in het hart zouden we misschien kunnen zeggen, maar zo goed vinden we die dames nu ook weer niet (En geen nood de mooie pics spreken al boekdelen!).
Bij The Temper Trap stonden de gitaren weliswaar nog in veiligheidsmodus. Dit is het soort luchtige poprock die u ten allen tijde kan opzetten, ook als uw schoonmoeder en uw hippe oma op bezoek zijn. De Australiërs kleurden Snow Patrol-gewijs keurig binnen de lijntjes en deden hun best om vooral niemand tegen de borst te stuiten.
Eerste bom van de dag : Japandroids. Amai ! Een duo met verschroeiende punkrock songs en de gejaagdheid van een uitgehongerde hyena met hondsdolheid. Hard, rechtdoor en smerig. Dit is wat we noemen pal erop ! Wij moesten tijdens hun verwoestende set al eens aan The Gun Club denken tot ze tot ons groot genoegen ook nog eens Gun Club song “For the love of Ivy” inzetten. Geen idee of de jongens van The Black Box Revelation hier aanwezig waren, maar als ze deze wervelstorm gezien hebben zullen ze het toch wel een beetje benauwd gekregen hebben.
Terug naar de seventies, met het heerlijke Wolf People, jonge gasten die zweren bij oude muziek als Jethro Tull, Led Zeppelin, Ten Years After en Cream. De heren speelden een flinke greep uit hun weldra te verschijnen nieuwe plaat en het klonk veelbelovend. Dit was fijne, virtuoze en bij momenten psychedelische rock met glooiend en subliem gitaarwerk. De zanger was lichtjes verrast van zoveel positieve respons en kon zijn publiek niet genoeg bedanken. Maar het waren wij die hem moesten bedanken, want dit was misschien wel het sterkste muzikale staaltje van gans het festival.
Snel naar een volle tent waar The Black Box Revelation ons stond op te wachten. Nog zo een zekerheid, een mens weet wat zich te wachten staat maar wordt toch nog altijd met verstomming geslagen als hij dit gretige duo aan het werk ziet. Een beetje zoals bij Triggerfinger dus, maar hier met meer roll dan rock, minder luid maar vuiler. Het tweetal is inmiddels al zo goed op elkaar ingespeeld dat dit klinkt als een goed geoliede machine, wat daarom niet wil zeggen dat het een afgelikt boeltje is.
Het vuur zat er volop in, de tent stond nog maar eens op zijn kop en de moordende riffs van Paternoster vlogen in het rond. Wij wensen hen het allerbeste toe met die Amerikaanse tournee, het moet nu maar eens gaan lukken.
Nog maar eens een fameus kroegoptreden, waarom niet ? Café de Zwerver bleek de perfecte locatie voor de simpele rechttoe rechtaan garage rock van King Tuff, een Amerikaanse rocker die zopas een fijn plaatje gemaakt heeft (simpelweg ‘King Tuff’ genoemd, niet te moeilijk doen) en die daarmee zonder veel poespas het café deed kolken.
Als hoofdact in de tent had de organisatie niemand minder dan de bevallige Joss Stone weten te strikken. We hebben toch maar even de moeite gedaan om een glimp op te vangen van madam, maar zoals dat dikwijls met vedetten het geval is, kwam la Stone tien minuutjes te laat het podium opgewandeld, dus hebben we amper één nummertje meegepikt. Wat kunnen we dan zeggen ? schoon kind, prachtige soulstem, en nu snel naar de zaal.
En daar is ie, de tweede bom van de dag, een splinterbom deze keer, genaamd Future Of The Left. Een band die garant staat voor hyperkinetische, epileptische, opgejaagde, meedogenloze en ophitsende indie-punk rock die onze schedel genadeloos deed open splijten. Niet verwonderlijk dat deze band ontstaan is uit de overblijfselen van het al even kwade en opwindende Mc Lusky, waarvan hier dan ook nog een tweetal songs uit de kast werden gehaald. Er werd verder rijkelijk geput uit dat laatste fantastische album ‘The plot against common sense’, het soort plaat die u ook mag opzetten als uw oma en schoonmoeder op bezoek zijn, maar dan alleen maar als u die bitches zo gauw mogelijk uw kot uit wil.
Dit was zondermeer dit weekend het heetste optreden in Leffinge, waar zelfs kaalkoppen hun haren van recht kwamen. Geniale pokkeherrie.
Een goed bewaard Belgisch geheim als afsluiter van vandaag, Creature with the Atom Brain, niet zo een klinkende naam als die andere Belgische toppers die hier speelden, maar minstens even interessant, en een band met eigenlijk meer internationaal aanzien. Als je uw tweede plaat kan laten produceren door niemand minder dan de grote Chris Goss, en als je al begeleidingsband van Mark Lanegan op tournee kan, dan heeft dat wel wat meer te betekenen dan het zoveelste optreden in pakweg de parochiezaal van Poelkappelle.
De nieuwe plaat heet ‘The birds fly low’ en hetgeen we hieruit geserveerd kregen klonk uitermate verslavend. Hoewel we een breed spectrum van sound en stijlen kregen, zijn de stoner invloeden van Goss duidelijk nog aanwezig. De gitaren kwamen iedere song sterk opbouwend onder stoom en de songs groeiden zo telkenmale naar een driftige climax toe. Het voor de gelegenheid meegebrachte blazerstrio was volgens ons niet nodig geweest omdat die gasten niet echt iets konden toevoegen aan de vibrerende sound van Creature with the Atom Brain, maar voor de rest was dit naar onze mening een bijzonder boeiende en sterke prestatie. Aardige band, knap geluid.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/leffingeleuren-2012/
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
