Little Waves 2013 – Uitstekende eerste editie!
Little Waves 2013

Het stond vandaag (15 april 2013) te lezen in de metro … Universitairen hebben ontdekt dat goede muziek hetzelfde kan teweeg brengen als eens goed eten of een goede vrijpartij. Een gegeven dat niet te ontkennen valt na het eerste Little Waves festival in Genk. Het festival strikte enkele grote namen zoals Lisa Hannigan, Moddi, Marble Sounds en zorgde zo voor een waarlijk cultureel orgasme. Zoals eerder vermeld vond het festival plaats in het pittoreske Genk, meer bepaald in een oude koolmijnerij. Het pand biedt een perfecte mix tussen de oude Genkse gloriedagen en de nieuwe invulling, een puike prestatie als je het mij vraagt. Wandelend tussen oude machines, buizen, foto’s snuif je een deeltje geschiedenis op. Maar genoeg over het pand zelf laat ons overgaan naar de avond zelf.

De eerste band die onze zintuigen mocht prikkelen was Few Bits, een collectief ontstaan rond de Antwerpse singer - songwriter Karolien Van Ransbeeck. De nummers fladderen tussen fluisterpop en dromerige indierock waarbij invloeden van The Sundays of Lisa Germano terug te vinden zijn. Kenmerken die goed naar boven kwamen tijdens “Sweet Warior”, de intieme sfeer op het podium werd overgedragen via de zeemzoete stem van Karolien. Haar stem roept het vertrouwelijke van de moederkloek en weet zo de hele zaal in vervoering te brengen. Tijdens “People” tilde de band het geheel naar een hoger niveau. Het gebruik van meerdere stemmen creëert een diepgang in het nummer, wat aangevuld met de sterke melodische lijn van de gitaar het vertrouwelijke van de band verder zet. Dit zelfde sfeertje was ook terug te vinden tijdens “One Night Friend”, de hese stem van Van Reesbeeck neemt je mee in een eigen wereldje terwijl ze een verhaal vertelt. Het ontwapenende nummer heeft klanken die terug te voeren zijn naar de vroege Sigur Rós periode. Met nummers zoals “Come on Home”, “Wolves”, “Big Sparks” werd het singer - songwritergehalte doorbroken en toonde de band hun rock kant. “Come on home” wordt gedragen door de bas en dwingt je door de opbouw tot bewegen. “Big Sparks” bracht de meer experimentele kant naar boven, de afwisseling tussen de bas en melodische gitaar zorgde doorheen het nummer voor een Pink Floyd gevoel.

Tussen de bands door kon het publiek kennismaken met enkele singer - songwriters in spe. Utinknesse probeerde het singer - songwriter gegeven te doorbreken door te werken met verschillende loops. Het geheel kon uiteindelijk de zaal niet bekoren. Oakfield Drive bewees dat niet alleen vrouwen of zachtaardige mannen goeie schrijvers zijn. Het rock kantje aan zijn nummers kon het publiek wel bekoren.

Na een ferme vertraging door technische mankementen was het uiteindelijk aan Douglas Firs. Een band ontstaan rond Gertjan Van Hellemont (Bony  King of Nowhere) aangevuld met bassist Simon Casier (Balthazar), Laurens Billiet (Spencer the Rover) dook achter de drums en Cleo Janse (Bony king of Nowhere) verving de gebruikelijke pianist. Hoewel het eerste akoestische nummer een prachtige opener was verkies ik toch de full band bezetting. Wanneer de groep inzet tijdens het tweede nummer, “Shimmer and Glow”, vloeit de energie van het podium. De muziek draagt zowel kenmerken van Neil Young als Bob Dylan, Ryan Adams,… Kenmerken die sterk naar boven kwamen tijdens “I don’t think you’re good to have around”. Dit stevige rocknummer wordt opgesierd door blues licks en orgel klanken. Gertjan Van Hellemont weet perfect een set op te bouwen, de overgangen van stevige naar sentimentele nummers weerspiegelen ook de cd (‘Shimmer and Glow’). “Misunderstood”, “Baby jack” balanceren tussen poppy en rock en vervolledigen op deze manier het uitgebreide repertoire van Douglas Firs.

Tijd voor een tweede pauze en ja alweer twee sterke singer - songwriterkandidaten, dit keer kon Songs of Sirens met een iet wat country-achtige stijl de zaal warm maken. Deze werd opgevolgd door Mocking Jay die in vergelijking met de vorige zangers/zangeressen duidelijk meer gevorderd was in het nummers schrijven. Hij brengt een heel volwassen sound die hem uiteindelijk de winnaar van de avond maakten. Een laatste kandidaat was Vince Jaenen, ongetwijfeld een goeie zanger maar het Bieber gehalte konden we toch niet volledig van ons afschudden.  

Dan was het tijd voor Marble Sounds, stilaan Belgische trots geworden. Pieter Van Dessel als frontman en Gianni Marzo (Isbells) vormen het meesterbrein van Marble Sounds. Op Little Waves kwamen ze hun nieuwe plaat ‘Dear me, Look up’ voorstellen. “The time to sleep”, het openingsnummer van hun eerste cd, begint zeer rustig om uit te groeien tot een stevig rock nummer.  Een nummer dat als verpersoonlijking van Marble Sounds gezien kan worden, zwevend tussen subtiel gitaarwerk en stevige rock. Alvast een perfecte opener. Dit werd gevolgd door “No one ever gave us the right” en “My Friend”. Beide nummers worden gekenmerkt door sterk opbouwend te zijn waarbij de muziek de stem golvend begeleid. “Ship in the sand” , een cover van Sophia, haalde het donkerste kantje van de heren naar boven. De vrolijke muziek met een diep droeve tekst laat je even zweven in melancholie. “Dance Clarence Dance” was net zoals op de plaat de opvolger. Om de woorden van Van Dessel te gebruiken, tijd voor een vrolijk nummer! En vrolijk werden we inderdaad, de stevige melodie dwong ons tot bewegen hier en daar waagde iemand zich aan een voorzichtige danspas maar meestal bleef het bij mee knikken op de muziek.  Voor “Sky High” haalde Marble Sounds Karolien Van Ransbeeck op het podium. Spijtig genoeg kon dit nummer het zelfde gehalte als de rest van de set niet bereiken, kwam het doordat Karolien de tekst niet meteen kende, doordat het al zo laat op de avond was? Ik weet het niet maar echt overtuigend was het niet. Ze sloten af met “The summer of the sun” en “Evenings”. Twee nummers die het uiterste bieden van Marble Sounds en de set perfect afronden.

Volgende in rij, Lisa Hannigan voor velen de ster van de avond. De betoverende Ierse met een hemels hese stem, ondertussen wel gekend van de Danone reclame speelde tot voor kort bij Damien Rice. Nadat deze genoeg had van de samenwerking, besloot ze het alleen te proberen. Geluk voor ons! Ondertussen heeft ze twee platen op haar naam staan (‘Sea Sew’ en ‘Passenger’). Deze dame werd op het podium alleen begeleid door een gitaar, ukulele en mandoline. “Little Bird” zette de avond in, meteen werd de zaal ongelooflijk stil. “Passenger” was van het zelfde laken een pak, ditmaal werd de gitaar gewisseld voor mandoline. Het stampen van de voet zorgde voor het ritme en de wondermooie stem maakte verschillende sprongen. Het nummer uitgekleed tot op het been was kwam sterker over dan de cd versie. Na al die serieuze nummers was er ook eens tijd voor humor “Oh Sleep” normaal een duet, werd een solo duet. Verder trakteerde ze ons nog op “Safe Travels, don’t die”, “Lille” en het wondermooie “Knots”. Het was een perfect einde voor het ingetogen maar krachtige optreden.

Volgende aan zet was Winterslag. Een band ontstaan rond Rolf Veressen (ex- Feuerbach, Yuko, The bear that wasn’t), wat begon als een soloproject groeide uit tot een volwaardige band. Verder marcheren in het gelid Renee Sys (Renée), Ruben Lamon, David Broeders en Brecht Plasschaert (Marble Sounds). Ze namen onlangs deel aan Humo’s Rock Rally en brengen een dromerige indie pop. Met de opener “Hometown” werd het soft rock gehalte van de band aangehaald. “After that I fell in the water before that I drowned” volgde en kon ondanks de tweede stem van Renée de zaal niet echt bekoren. “How we lost control” en “Sideways” zijn eerder experimentele nummers met een aparte sound. Om een of andere reden leken de nummers weinig samenhangend maar er was wel een grote muzikale technische vaardigheid merkbaar aanwezig. “A brief Spell” creëerde meer harmonie en samenhang in de set. Het was één van de beter beluisterbare nummers. Al bij al was het een behoorlijk concert van Winterslag, spijtig genoeg kon het mij niet bekoren vanaf het eerste moment. Het experimentele gehalte in de nummers vraagt zeker voor een tweede luisterbeurt waarna de complexiteit van de nummers beter naar voor komt.

En dan was het tijd aan de laatste band van de avond Moddi. Deze Noorse sensatie deed in 2 jaar, 250 concerten waarna hij even rust nam om zich te herbronnen en naar buiten te komen met een nieuwe cd ‘Set the house on fire’. De blootvoetse Pål Moddi Knutsen (zang, accordeon en gitaar) start alleen op het podium. Het Noorse “Heim” lijkt wel universeel te spreken. “Let the spider run alive” wordt met de band ingezet, de accordeon wordt bovengehaald en zowaar ook de beat box talenten van Knutsen. Dit muzikale talent ondersteund door o.a Katrine Schiott (cello), Erik Normann  Aanonsen (Bas/contrabass) slaagt er in om de verschillende muzikale lagen in dit nummer tot zijn recht te laten komen. “Soon you’ll love somebody” is een prachtig indiefolk nummer waarbij de gitaar de bovenhand heeft en op ondersteuning kan rekenen van prachtige cello tonen. Onder de oppervlakte voel je de Noorse invloeden sluimeren. Kari Jahnsen aka Farao vervoegt de band op het podium voor het prachtige nummer “Run to the water”. Een nummer geschreven voor een schizofrene vriend. Deze prachtige romantische ballade werd voortgestuwd door cello en piano waarop de twee stemmen elkaar uitbalanceerden. Het concert van Moddi kende een rijke mix tussen zowel nieuwe als oude nummers en beklemtoonde precies waar Knutsen voor staat. Een gevarieerde mix tussen Noorse klanken met hedendaagse folk.

De eerste editie van Little Waves was een waar genoegen om bij te wonen. Volgend jaar graag opnieuw met weer een spetterende affiche!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/little-waves-2013/

Organisatie: Little Waves

Les Paradis Artificiels 2013 – Archive – Fun – The Bewitched Hands
Les Paradis Artificiels 2013
Zénith
Lille

Les Paradis Artificiels 2013 is een jaarlijks muziekfestival, een tiental dagen in Lille in diverse clubs . De mensen van AGDLL zorgen telkens voor een mooi divers overzicht wat het hedendaags muzieklandschap allemaal te bieden heeft . Op de affiche heel wat interessante headlines , alsook ontdekkingen en opkomend talent . Het festival heeft al een uitstekende reputatie opgebouwd .
Muzikale diversiteit, tegenstellingen en aanvullingen, alles kan, een belangrijke troef dus. Vanavond was zo’n voorbeeldje: Archive – Fun – The Bewitched Hands …

Eerste band was van eigen boden , met name The Bewitched Hands ; die ook bij ons al enige airplay heeft verkregen. De groep maakt deel uit van de wind Los Campesinos , Architecture in Helsinki, I’m from Barcelona en grijpt naar de jaren Polyphonic Spree , Broken Social Scene en ‘60s Beach Boys. De sprankelende , aanstekelijke , betoverende indiepop van het Franse gezelschap brengt het nodige optimisme; enthousiasme en vitaliteit door de leuke, luchtige en opgewekte tunes .
Het zestal heeft twee cd’s uit ‘Birds & drums’ en ‘Vampiric way’ , waaruit een 45 tal minuten gretig geput werd. Ze betrokken het publiek telkens bij hun korte vakkundige, frisse, broeierige songs . Prima feelgood , vrolijke muziek die meer dan overtuigend werd besloten met die prachtsingle “The laws of walls”.

Totaal andere stuff hadden we om handen met het Amerikaanse Fun , die met de plaat ‘Some nights’ en de single “We are young” ( op plaat met Janelle Monae) een topper hadden in de hitparades vorig jaar . Fun laat letterlijk een ‘happy feeling’ horen als van The Bewitched Hands , zij het dan op een andere manier; we horen popcommercieel werk met grootse arrangementen en een bombastische gladheid , gedragen door een super enthousiaste band en de helder , indringende , soms hoog uitlatende zang van Nate Ruess . The Sound Of Music (van de familie Trapp) , Queen , Mika, My Chemical Romance, de balladpop van Jason Mraz of een mannelijke Kate Perry drongen zich op bij Fun.
Een spring-in-‘t-veld, dit zestal , waarbij ook de pianist/toetsenist/multi-instrumentalist een belangvolle bijdrage levert in het totaalconcept van de jeugdige band . De samenzang speelt een voorname rol , maar was soms overdreven en over-gemoduleerd.
Stadion pop dus, met een paar goede songs, die een doorwinterde muziekfreak maar deels kunnen raken, maar daar zullen de jonge (gillende) meisjes vooraan weinig boodschap aan gehad hebben, want die hadden hun  avond wel met die ‘bubbelgum’pop als “Out on the town” , “One foot”, “It gets better”, “All allright”, “Carry on” en die doorbraaksingle “We are young” . Op het eind schotelden ze hun liefde aan The Rolling Stones voor met “You can’t always get what you want”, voorzien van een snedige gitaarsoli. Hier zou Sam De Bruyn van StuBru een vette kluif aan gehad hebben, sie …

Tot slot ‘something totally different’ om Les Paradis Artificiels te besluiten, met het Britse Archive (zie pics homepag) die een intense en gevarieerde set boden .
Archive geniet in België niet zoveel bekendheid. Onbegrijpelijk, want de groep heeft een unieke sound en het talent van de muzikanten staat buiten kijf. Ze combineren elementen uit de hiphop, electronic, progressive rock en klassieke muziek en brouwen er een eigenzinnig geheel van. De knisperende en broeierige elektronica die we ook kennen van Radiohead vanaf ‘Kid A’ neemt een prominente plaats in en zorgt ervoor dat elk nummer een gigantische spanningsboog kent.
Dat Archive live nog een stukje snediger en intenser uit de hoek komt bewezen ze in Lille. De spanning was te snijden en je had het gevoel dat elk nummer uit het niets kon exploderen. Opener “Fish” was nog iets te langdradig en zoutloos, maar vanaf “Wiped Out” schoot de band met scherp. De minutieus opgebouwde compositie resulteerde in een koude oorlog tussen synthesizer, percussie en gitaren. Donkere wolken tekenden zich boven de Zénith Arena en na elke climax bleef de dreiging van een kernexplosie in de lucht hangen.
De lichtshow versterkte dit effect nog en zorgde voor een hypnotiserende en psychedelische trip. Vervolgens kregen we het groovy en catchy “System” voorgeschoteld.
De band heeft verschillende genres onder de knie, maar toch hoor je steeds duidelijk dat het om een ‘Archivesong’ gaat. Op het dansbare en uptempo “Hatchet” mocht zangeres Holly Martin een eerste keer opdraven en dat deed ze met verve. Met haar  krachtige en soulvolle stem vulde ze met gemak de hele zaal. Ook in “Violently” met zijn agressieve beats (“When I close my eyes/I think of how you died/Died in me/So violently/Love to close my eyes/Remember how you died/Died in me/So violently”) vertolkte ze een hoofdrol. De mellow violen die op het einde van het nummer opdoken, zorgden voor een mooi contrast, iets waar Archive wel vaker mee speelt.
Het catchy “Fuck U” was nog zo’n hoogtepunt. Doordat de vocalen zich ergens tussen zingen en rappen bevonden zat er een aanstekelijke flow in het nummer en het refrein “So fuck you anyway” smeekte om luidkeels meegekeeld te worden. “Bullets” was dan weer helemaal opgebouwd rond een pianomotief en begon rustig, maar eens de synthesizer inviel, transformeerde de song in een allesverzengende draaikolk. Een betere afsluiter van de reguliere set konden we ons niet bedenken.
De band kwam gelukkig nog terug om “Dangervisit” te spelen, dat van start ging met emotionele zanglijnen maar halfweg overging in hevig gitaargeweld en schreeuwerige vocalen.
Archive zette de puntjes nog even op de ‘i’ en wij waren Fun al lang vergeten.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/archive-12-04-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/fun-12-04-2013/

Organisatie: Agauchedelalune, Lille (ikv Les Paradis Artificiels)

Popallure 2013 – Popallure Ontpopt
Al enkele jaren houdt de Popallure organisatie vinger aan de pols aan Belgisch talent voor hun jaarlijks festival. Opnieuw stonden een paar aardige namen op de affiche als Steak Number Eight, Coely en Maya's Moving Castle, aangevuld met opkomende bands als Londen Bullet, Delvis en Steven H en kon het dansminnend publiek terecht voor Redking & Mr . Noisy , Raving George en Sam De Bruyn.
De organisatie stelt al jaren de Eigen Kweek in de spotlights, en kreeg terecht de titel van de tweejaarlijkse Cultuurlaureaat in Nazareth-Eke . Loon naar werk dus!

Steven H(eyse) knalde meteen en probeerde het  aankomende publiek wakker te schudden met z’n aanstekelijke hiphopsounds . Hij rapt en zingt snedig in een West-Vlaams dialect en swingt met een laagje humor , vergezeld van een voorgeprogrammeerde ritmebox. Hij maakte het uitermate creatief en opwindend , hotste heen en weer , en deed z’n lichaam afzien op de beats, alsof de de nieuwe cd ‘Pijn en Lijden ‘ hier letterlijk moest ervaren worden. Fris, speels en opzwepend. Groots entertainer en Artiest met een Feestneus!

Een beloftevolle ontdekking is Maya’s Moving Castle , die eerder al in de finale stonden van Humo’s Rock Rally en de Beloften in Gent . Het kwartet switch met invloeden van de onvolprezen trippop van Lowpass, en de ijle, koele elektronica van The Knife , Bel Canto  en ons eigen Sx , gedragen door de dromerige, melancholische zang van Ann-Sophie Claeys. Door het elektronisch vernuft dringt en presenteert zich een droomwereld als een grimmige, mysterieuze, koele leefwereld op; de slepende , onrustige, dreigende als zalvende, betoverende synths , beats en percussie, aangevuld met de nerveuze en ingehouden beheerste gierende gitaar van Nele De Gussum, die Ann-Sophie in de zangpartijen bijstaat, zorgen hiervoor. Bitterzoet materiaal , tussen toegankelijkheid en experiment, dat met “War” en “Next life” al twee sterke singles heeft. Door de finesse en subtiliteit was de livesound niet steeds een evidentie, net als de zang , die een nog meer krachtige uitstraling moet krijgen.

Steak Number Eight mag dan op jonge leeftijd de Humo’s Rock Rally hebben gewonnen , ze hebben in die tijd al drie cd’s uit en live staat hier een evenwichtige band te spelen, die postmetal , postrock , sludge, doom en noise laat versmelten tot sterke songs, zacht, filmisch, opbouwend, hard en exploderend, onder de hels dreigende, indringende zang en screamo’s van Brent Vanneste . Ook al komt de klemtoon nu op ‘meer song’, alle frustraties versplinteren bij de livegig. Ontketend kunnen ze zijn! En net als de andere bands in het genre word je door hun allesvernietigende ‘raw power’ meegevoerd , -gesleurd en -gezogen. Het is heerlijk genietend headbangen , welke song ze ook spelen . Behoorlijk indrukwekkend dus!

Tot slot een klein half uurtje Coely, de 18 jarige Antwerpse met Congolese roots , die in het najaar van 2012 al meteen een grote radiohit op zak had met “Ain’t chasing pavements”, een wilde , militante hiphop/r&b song, die live niet ontbrak en de meeste respons opleverde.  Gepassioneerd en zelfverzekerd gaat de jonge dame  te werk, interacteert met haar publiek,  en kan in sommige songs de  r&b van Lauryn Hill, Erykah Badu , Mary J Blige en The Fugees; Arrested Devolpment een ferme kopstoot geven . Er is dus ook die lieflijke kant van het genre en dan wordt het uitermate sober gehouden door haar heldere gospel zang . Voldoende variatie dus , al mag haar DJ nog wat meer dynamiek tonen . Coely, taai en soft tegelijk . Hiphop met knusse ballen!

De dansspieren werden al aangesproken bij Coely , de nacht kon worden ingezet met de DJ set van Redking & Mr . Noisy , Raving George en Sam De Bruyn.

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site van Popallure http://www.popallure.be

Organisatie: Popallure, Nazareth-Eke

Dunk!festival 2013 – zondag 31 maart 2013 - Postrock, postrock en nog eens postrock
Dunk!festival 2013

We Stood Like Kings bestaat uit drie mannen en een vrouw op piano. Tegen alle verwachtingen in is het ook één van de weinige bands die gebruik maken van visuals. Zowel de piano als de visuals vullen het betere gitaar- en drumwerk aan De piano voegt wat lyrische tonen toe in de zachtere stukken. In de zwaardere stukken strekt de band stevig door, echter zonder volledig uit te breken. Muziek als ontbijt, het zou iedere dag moeten kunnen. En deze muziek is daarvoor het ideale gerecht.

Heirs, uit Australië,  is iets minder geschikt om op een vroeg uur te consumeren. Zo rond middernacht lijkt een beter tijdstip. Maar in de donkere zaal slaagt Heirs er toch in hun eigen universum te creëren. Ze vullen de zaal met rook en brachten twee geurverdampers mee die vermoedelijk niet tot hun volle recht kwamen in de grote zaal downstairs…Ze zijn een spektakel om als toeschouwer te bekijken, karakterkoppen die hun set als ware het hun levensadem uitademen in de zaal. Lange, dreigende, monotone nummers zijn hun handelsmerk. Ze bezweren en brengen je in trance en zorgen ervoor dat je in de verte al de klok middernacht hoort slaan. Enige voorwaarde is dat je je moet openstellen om de trance te aanvaarden. Je moet bereid zijn de weg af te leggen die zij uitstippelen en je vol overgave storten in de deemoedige wereld van Heirs. Aan frivoliteiten en leuke tonen doen ze niet mee. Het podium wordt overladen met rood licht. Maar nog nooit heeft rood zo zwart geklonken. Ook zij maken deel uit van de Denovali familie en brachten in 2009 het album ‘Alchera’ uit gevolgd door Fowl.

Have to be distanced zijn drie jonge gasten die muziek brengen die nog wat groen klinkt, maar wel bulkt van talent. Hun muziek klinkt heel filmisch, wat duidelijk geïllustreerd wordt door de flarden van Lars Von Triers films worden getoond op de achtergrond. Dat ze in hun filmische wereld het zwaardere gitaarwerk niet schuwen is een understatement. Alles klinkt als één stevig geheel. Daveren deed het zeker. Let yourself be surprised stond er in de aankondiging, maar dat was misschien wel wat overdreven.

Labirinto uit Brazilië zagen voor de eerste maal Belgische grond. Ook zij brengen zeer filmische muziek, maar wel heel wat subtieler en minder hard. De visuals hier zijn door het grote podium naar de achtergrond verbannen. En dat is heel spijtig. Want met wat kleur en beeld zou het geheel gebaat hebben. Het is ook een belangrijk onderdeel van hun liveshow. Labirinto schotelt ons lange nummers. Ze kleuren hun muziek met verschillende tinten gitaar. Alles is heel subtiel en doordacht. Nooit is het drammerig of druk. Maar ondanks de vele lagen blijft de muziek iets te veel op de vlakte. Het gaat nooit onder de huid kruipen, waar zo’n muziek eigenlijk thuis hoort.

My Empthy Phantom, het eenmansproject van Jesse Martin Beaman, is geen ongekende voor Dunk!festival. De muziek kan het best omschreven worden als een clash van klassieke, experimentele, avant-garde, progressieve en ambient geluiden. Jesse is eveneens de eigenaar van Little Wolf Company, een onafhankelijk bookings agentschap en muzieklabel.

Ook My Education uit de Verenigde staten, speelde voor de eerste mail in België. De naam komt van William S Burroughs laatste novelle. Het is een band die z’n geboorte zag in 1999 en intussen vijf albums, verschillende singles en compilaties uitgebracht heeft. My Education heeft met voorsprong de oudste bandleden in hun rangen. En om hun bandnaam alle eer aan te doen zien ze er dan ook nog eens uit als een bende schoolmeesters. Maar looks can be deceiving. Ook hier vormen muziek en beeld één geheel. En dan heb ik het niet over de bandleden, maar wel over de beelden die op de achtergrond worden geprojecteerd. Een psychedelisch gevoel bekruipt je en alles wordt verweven tot een magisch geheel. Soms kleurrijke vlakken, dan weer zwart-wit, net als de muziek: soms heel opgewekt en uitbundig. Dan weer klein en ingetogen. De viool doet hier voor het eerst op het festival zijn intrede. Het versterkt de tragere stukken, maar wanneer het heviger en zwaarder wordt verdwijnt die weer naar de achtergrond. En ondanks die vele wisselingen in klank en ritme, blijft alles klinken als een strak geheel.

The Shaking Sensations uit Denemarken spelen dromerige en atmosferische instrumentale rock en stonden reeds in 2011 op het Dunk!podium. Ze maken gebruik van eenvoudige melodieën die later opbouwen naar een episch tegenspel. Door dit contrast geven ze hun set een energieke power die de kern van postrock benaderd. Door middel van twee drums doen The Shaking Sensations zichzelf alle eer aan. Shaken deed het, maar op een geheel eigen manier. Om de aandacht van het publiek te trekken starten ze furieus, om kort daarna terug te vallen op hetgeen ze het best kunnen. Ze nemen wat gas terug om de harten te beroeren. In de tragere stukken klink Scandinavië duidelijk hoorbaar door, met uitstapjes richting Sigur Ros. Maar ook in de rechttoe rechtaan stukken vergeten ze nooit de ijle gitaren. Maar het zijn vooral de overgangen die echt de moeite lonen. Naadloos gaan ze over van hard naar zacht. Dit zorgt voor een perfecte opbouw van de nummers. Ze sluiten af met vuurwerk (figuurlijk dan). Een ware apotheose.

Pg.lost uit Zweden geeft het beste van zichzelf en is een band die telkens tegemoet komt aan de verwachtingen. Ook zij stonden in het verleden op de affiche van Dunk!festival en kwamen op deze negende editie hun nieuw album voorstellen. Ze zijn meesters der melodieën die de sfeer van melancholie en hoop in prachtige klanken weten om te zetten. Zacht en gemoedelijk, tastbaar en sfeervol  die ze zonder de minste twijfel brengen in een spetterende lichtshow. Pg.lost bedient zich van een pikzwart podium en intromuziek om zichzelf aan te kondigen. Ze zijn het schoolvoorbeeld van hoe hedendaagse post-rock moet klinken. Ze hebben de juiste sound, looks, attitude. Ze zijn uitdagend, verrassend en nieuw. Weg met enkel instrumentale nummers. De bassist leent zijn stem om moderne mantra’s voor te brengen die de perfecte toon zetten om deze muziek te beleven. Alles klopt gewoon aan deze band. Hoedje af.

Syndrome is het soloproject van Mathieu Vandekerkhove en brengt een mix van drone en soundscapes van een industrial noise aard. De release van ‘Now and Forever’ kwam zowel op cd als vinyl uit onder het Belgische label Consouling Sounds. Het publiek werd uitgenodigd plaats te nemen voor het witte scherm waar later visuals op werden geprojecteerd. We kozen er echter voor om achter de schermen te blijven staan, want wie de sound van Syndrome kent weet dat er na enkele minuten een donderende ruis optreedt die zoveel kracht omvat dat zitten niet de meest geschikte positie meer is om dit te ervaren. Syndrome is ervaringsgerichte muziek, wat wil zeggen dat je deze sound moet ervaren om te weten wat de zuivere aard ervan is. Woorden kunnen zoiets dan ook nooit helemaal omvatten. Al tijdens de sound check druiste het geluid door merg en been, door hart en ziel. De sound van Syndrome wekt die oerenergie op die in de buik begint, langzaam z’n weg zoekt binnen het lichaam, te sterk wordt om binnen die grens te blijven en getransformeerd wordt naar iets dat grenzeloos wordt. Waar er in het begin van de set nog sprake is van een ‘ik en de ander’ verdwijnt die grens dan ook langzaam aan. Wanneer je geen besef meer voelt van tijd en ruimte weet je dat je in de muziek zit, in het gevoel, in het Alles. Wanneer die ervaring gedeeld voelt wordt het een collectief gevoel. Iets dat transcendeert. Waar Syndrome begint als iets intiem die je voelt opborrelen in jezelf, vervaagt die grens naar iets dat groter is, buiten jezelf. De opbouw van de nummers lijkt een perfecte timing te kennen en geeft de beweging van langzaam stappen in het onbekende, het stille donker om daar even te verblijven, het even te verduren net zolang als nodig is en gaat op een eigen ritme verder. Laag na laag gaat Syndrome door om te eindigen in een bulderend geheel die alle lagen draagt in perfecte harmonie. De diepe, warme stem van Mathieu klonk heel even tussen de sound door en creëert een soort zielerust. Een optreden van Syndrome is dan ook zelden dezelfde. Het is muziek die je tegelijk grijpt, vastzet en in beweging brengt. Syndrome zoekt de fysieke grenzen op en gaat erbuiten. Na Syndrome wil je gewoonweg nazinderen en zoeken we dan ook een plaats op waar stilte heerst. Het is zeldzaam zo geraakt te worden door een optreden en wie als eenling zoiets creëert verdient dan ook het allerhoogste respect. Want dit vraagt onvoorwaardelijke toewijding, energie en passie en dat klinkt dan ook door verder dan het geluid. Dit weten raakt ieders ziel die erdoor geraakt kan worden. Het raakte alvast de mijne en dergelijke optredens zijn er om te koesteren. Merci Mathieu VDK…

Dorena was de afsluiter van de upstairs. In tegenstelling tot de meeste bands start Dorena niet met een wervelend en overdonderd begin. Ze gaan heel zacht van start. Ze wiegen bijna het publiek in slaap (in de beste betekenis van het woord).  En net op het moment dat je denkt: blijft het hier nu bij, schakelen ze een versnelling hoger en scheuren ze de nacht in. En het publiek, dat moest van nog geen slapen weten want het reageerde uitgelaten en uitzinnig op het optreden. En dat was volledig terecht. Een dromerige start, maar een klaarwakker einde.

I Like Trains sluit de laatste dag van het festival af. Als afsluiter van het festival hebben ze hoge verwachtingen in te lossen. Maar jammer genoeg slagen ze daar niet volledig in. Niet meteen een afsluiter die je omver blaast, eerder een gemoedelijke stroom van postrock/dark wave waar de zang niet altijd even overtuigend is. I Like Trains is de meest vocale band die vandaag op het menu staat . De stem van de zanger doet bij vlagen aan Interpol en Editors denken. Ze willen ons dansend de nacht in sturen. Maar het publiek zag er moegestreden uit. Toch haalden ze alles uit de kast om er nog wat beweging in te krijgen. Helaas, ons lichaam kon niet meer…

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dunk-festival-2013/

Organisatie: Dunk!festival, Zottegem