Rock Werchter 2012 – vrijdag 29 juni 2012
Rock Werchter 2012
dag 2 - vrijdag 29 juni 2012: ‘Rock Werchter rockt’ … in de beste zin van het woord met een ‘school out party’ van School Is Cool en een stampvoetende Gossip. Jack White , dEUS en Pearl Jam zijn klassebakken van de oerwortels van de rock . Fraaie muziek hadden we van de bevallige dames van Katzenjammer en van Lana Del Rey . De Balkan pop van Beirut blies ons een gemoedelijke nachtrust toe …
Nog maar is de ‘school’s out’ voor de studenten of daar komt School Is Cool aandraven . Hip zijn nu zeker want al vroeg op de middag hadden we een volle Barn voor deze Rock Rally winnaars van twee jaar terug . Hun debuut ‘Entropology’ is een schot in de roos met aanstekelijke, subtiel uitgekiende indiepop met synths en een opzwepende percussie . Ze hebben al een handvol onbevangen, onschuldige, frisse, springerige en lieflijke singles afgeleverd, die hier net als de andere songs speels, dynamisch en enthousiast gespeeld werden.
“The world is gonna end tonight” en “Car backseat parking “ namen een rol als ideale wekkerradio op. En het zat goed , heel goed zelfs, met deze zelfverzekerde, super gemotiveerde band; wat een ‘positive vibe’ en uitstraling! Duracell konijnen zijn het, die spontaniteit hoog in het vaandel droegen.
Heerlijk zoiets met een kleurenpalet aan sounds , opzwepende percussie en ‘circle pits’; noem maar op met een hitsende reeks “In want of something”, “Warpaint” en “New kids in town”. School Is Cool was erg onder de indruk , ging ervoor en genoot van het dolenthousiaste publiek. Meteen top !
Jaren hebben ze aan de weg van het succes getimmerd . Ze spietsen een ‘afternoon delight’ aan flarden. Een zware nacht werd onmiddellijk verteerd bij de bulldozerrock met brains (= unieke mix van metal , hardcore en stonerrock) van Mastodon (Mainstage). ‘Hunter’ is de doorbraak die de doorsnee rockliefhebber makkelijker over de streep moet trekken. Als een pletwals raasden ze zo vroeg in de namiddag over ons heen . Een ‘wall of sound’ van wilde , opgefokte stieren met een gouden hart. Een potige, loodzware set met Mokerslagen van songs als “Black Tongue”, “Blasteroid”, “Curl of the Burl”, “Thickening” en “Spectrelight” . Net als op Werchter Boutique , een maand terug, daverden zij over het publiek heen .
Was me dat een overstap naar de ingetogen , ontroerende , verstilde pop van Perfume Genius (Marquee)... Respect voor Mike Hadreas aka Perfume Genius, die van de intieme sfeer van de kleine clubs moedig in het festivalcircuit stapt . En erin slaagt de aandacht ‘close’ te houden met die minimaal gehouden , spaarzame composities; het zijn aangrijpende, rakende, kwetsbare songs op piano, gedragen door z’n innemende, voorzichtige, zachte, fragiele soms hoog uithalende vocals op z’n Antony Hegarty’s.
Hij wordt aangevuld op synths/piano/toetsen door tweede man en vriend Alan Wyffels en een drummer/gitarist, die het ingehouden materiaal wat meer intensiteit, diepgang en breedte bieden. De songs zijn gebaad in melancholie en kunnen moeiteloos meedingen in het Angelo Badalamenti concept , één van de favorits van Hadreas. Muzikale pracht en schoonheid voor wie er voor open staat ; hoogtepunt hadden we met de ‘quatre mains’ van “Learning” en “All waters” en bij de nekvel grijpende “Mr Peterson” en “Katie”, die zo goed als solo werden gespeeld.
Eén van de nieuwe revelaties binnen de rap wordt hij omschrijven, Wiz Khalifa met name (Mainstage), maar eerlijk gezegd kon deze jonge gast in opperbeste stemming maar weinig bekoren; hij mag dan nog gelinkt worden aan Jay Z, Cypress Hill en Snoop Dogg.
Hij was alvast goed begonnen met z’n DJ & z’n band in songs “When I’m gone”, “Cabin fever” en ”Gang bang” , maar dan verloor hij en z’n band zich in oeverloos gemekker en mellow, laidback sounds. De ‘make some fxx noise’ , ‘put your fxx hands up’ , ‘some shit’ en ‘love & peace’ verveelden op den duur en brachten de vaart volledig uit het concert . “smoke them” kwam hier volledig tot zijn recht …
De vier Noorse deernes van Katzenjammer zagen we al een twee keer aan het werk, op Festival Dranouter en in het clubcircuit; zij zorgden steeds voor een leuk feestje met hun aantrekkelijke, aanstekelijke, folkloristische Scandinavische muziek, een onstuimige mix van klezmer, mariachi, hoempa, circusdeunen, zigeunermuziek en bluegrass. En de formule sloeg aan op RW , want een volle Barn droeg de dames op handen en was aan het heupwiegen . Ook de deernes entertainden hun publiek en probeerden een paar zinnen in een zo goed mogelijk Nederlands te zeggen. Fijn!
Multi-instrumentalisten zijn ze wel met een alaam aan materiaal waarbij een ‘balalaika’ bas opviel. Hun elfen ’acapella’ zang gaf elan. Een speelse droomwereld creëerden ze . Een soort ‘French can can’ hadden we in hun stomend setje , met enkele ingenieuze covers, waaronder Genesis’ “Land of Confusion”. Verwarrend en verrassend klinkt hun kattengejank wel …Krolse katinnen , die ‘fun’ waren op deze festivaldag!
De belangstelling voor Beth Ditto en haar Gossip (Mainstage) was groot. Een heuse band is het geworden. Was haar optreden een paar jaar terug minder , vandaag werd dit goed gemaakt door een goede afwisseling van de pak aanstekelijke, swingende, opzwepende rock’n’roll nummers en het sfeervolle materiaal . Die variatie en de imposante uitstraling van de vlezige Ditto maakten hét van deze uit Portland afkomstige band.
Sommige songs kregen door de springerige, huppelende ritmes een fikse scheut dance mee. Ditto speelde in op de boodschappen die op de borden stonden en ondanks een herstellende gebroken enkel, liep ze met haar volle gewicht , al of niet ondersteund door de security, hinkend alle kanten op , tot zelfs aan de PA toren. En na een “A perfect world” kon het feestje niet meer stuk ; met “Yr mangled heart”, “Get lost”, “Standing in the way of control”, “Into the wild” en “Heavy cross” bracht ze de ganse wei in beweging. Niet enkel Ditto kwam voldoende in de picture met een dikke zoen aan een fan , ook een jongedame die haar boezem liet zien , werd net door de cameraman gespot werd en kon het op het reuzenscherm tonen … Borsten Bloot dus en … Ambiance genoeg!
Het uit Melbourne afkomstige The Temper Trap (Barn) kwam met de vorige cd ‘Conditions’ in de belangstelling . Vooral de beklijvende single “Sweet disposition” zorgde voor de definitieve doorbraak in Europa . Bezwerende, meeslepende, dromerige indiepoprock, die niet vies is van bombast , groots aangezette partijen en gedragen wordt de indringende falsets en rauwe zang van Dougy Mandagi . Ze hebben de opvolger klaar, simpelweg Temper Trap genaamd. Openers “Repeater” en “Need your love” kregen een snedige, krachtige aanpak; het opbouwende “Fader’ was sterk. Daarna boeide eerlijk gezegd het gezelschap minder met hun vakkundige pop . Ze raakten minder, de aandacht verslapte , en daar had ook de nieuwe single “Trembling hands” mee te maken . Het door iedereen gekende en meezingbare – fluitende “Sweet disposition” scherpte het terug aan , maar dan waren we op het eind van de set. Temper Trap bracht ons over de streep van een goed , maar niet echt verrassend optreden.
Andere koek zagen we in de vroege avond van de muzikale veelvraat Mr Jack White (Mainstage). De rock’n roll krijgt een frisse kleur van dit muzikaal talent . De duizendpoot uit Detroit, Michigan, maakte eerder brokken met The White Stripes , The Raconteurs en The Dead Weather . Hij liet zich ook al als producer en acteur voldoende opmerken.
De set is tot in de puntjes uitgewerkt . De songs hebben een intens spannend rock’n’roll/blues/country gehalte , zijn melodieus, rauw, zompig , aanstekelijk en intens doorleefd, hebben verrassende wendingen en durven hevig exploderen . Hier treden freaks en rasmuzikanten aan , die hun instrumenten laten streken en ‘to the bone’ spelen .
Een verbluffend staaltje hoorden we van White en z’n bandleden die er bijna twintig songs doorjaagden als opgefokte buffels in de prairie, en deels refereerden aan een Jon Spencer Blues Explosion . ‘they ‘ve got the blues , man’! Trouwens White tourt met twee verschillende bands, een mannelijke, zwart in het pak gekleed , en een vrouwelijke, in witte jurken …
En hij putte uit z’n verschillende projecten: “Dead leaves & the dirty ground” , “Hotel Yorba”, “The hardest button to button” van The White Stripes , “Steady as she goes” van The Raconteurs, “Two against one”, een Danger Mouse cover , een toepasselijke “I cut like a buffalo” van The Dead Weather en tot slot eigen materiaal van de onlangs verschenen soloplaat ‘Blinderbuss’, “Missing pieces”, “Trash tongue talker” en een verbeten “Sixteen saltines”, één van de singles trouwens.
Zonder adempauze werd het materiaal in een strak geregisseerde jam er door gehaspeld, met White als dirigent. De monsterriffs , de klankkleuren , alles zat perfect in elkaar , net als de ‘blauw-wit-zwarte’ kleurschakeringen en het materiaal, de doeken, de tapijten en de witte spotlights op de bühne. Dit optreden zinderde na en was zondermeer één van de hoogtepunten. .
Het Canadese kwaret Azuri & III (Marquee) , twee zangers , synths en een drummer , grijpt terug naar de dansmuziek van de jaren ’90, en haalt hier de invloedssfeer van de Detroit techno en de Chicago deephouse aan, met een beetje laidback en soul . ‘Oldskool dance’, die z’n publiek op beheerste wijze kon ophitsen en in een bezwerende trance bracht . “Manic” en de instant klassieker “Reckless” waren alvast bescheiden hoogtepunten in de set.
De bevallige Amerikaanse popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey werd letterlijk op handen gedragen in een nokvolle Barn tent . Gaan de songs op plaat door de muzikale aankleding en de klankkleur richting broze romantiek en zijn ze wat onderkoeld op z’n Twin Peaks, haar stralende verschijning en haar interactief functioneren met het publiek maakten het zo hartverwarmend! Eén plaat heeft ze nog maar uit ‘ Born to die’ , die een paar smaakvolle, huiverende singles “Born to die” en “Video games” siert .
En wat een verschijning is ze met de hoog opgestoken, lang wapperende haren, de lange wimpers , de krabnagels, de grote witte schoentjes en een strakke Jack Daniels t-shirt . Passioneel beweegt ze naar hààr publiek toe. Begeleid door een strijkersensemble, een jazz gitarist en iemand achter de vleugelpiano , hoorden we een rits emotionele songs gedragen door haar helder , innemende , beklijvende stem , die wat meeheeft van Nancy Sinatra, Amy Winehouse en Marlene Dietrich . De wisselende optredens waarvan we hoorden, werden hier meteen gewist , want “Bluejeans”, “I sing the body” en “Born to die” bereikten emotionele hoogtes . De ‘50s getinte projecties waren stijlvol en duidelijk een meerwaarde .
Ze voerde ons een klein uur mee in haar muzikale droomwereld; de songs werden tot de essentie herleid; de songs “Carmen” en “Video games” besloten gemeend een sublieme set!
Heel anders dan Skrillex was het bij Daniel Stein (DJ Fresh). Hij was vergezeld van een blanke rapper, een fantastische zwarte zangeres en een drummer. Zelf stond hij aan de keys.
De DJ Fresh live crew zorgde voor een niet te beschrijven uitzinnig dansfeestje tot ver buiten de Marquee . Een dubversie van Coldplay's "Paradise" en de twee afsluiters "Hot right now" en "Louder" waren de apotheose. Samen met Netsky een absolute ‘must to see’, waarbij eerlijkheidshave den Boris het haalde (met dank aan Danny).
Een paar weken terug verbaasde dEUS (Mainstage) nog met een onverwachts nieuwe plaat ‘Following see’, die met “Quatre mains” een prachtsingle hebben afgeleverd. En met de jaren is dEUS een hecht collectief geworden met een goed geoliede band van Pawlovski, Misseghers, Gevaert en Janzoons , de enige echte overlever met Barman . “Dit dragen we op aan iedereen die ons 20 jaar lang door dik & dun heeft gesteund”.
Het nieuwe werk werd al eens op 12 getoond en hier zagen we een band op scherp , die broeierig ,dreigend als opwindende klonk. Ook vanavond konden we hetzelfde zeggen . Geconcentreerd maar even relaxt gidsten Barman en de zijnen ons in hun al rijkelijk gevulde backcatalogue. Een bijna ‘Best of’ met o.m. “The architect”, “Constant now”, “Instant street” en “Fell off the floor man” afgewisseld met nieuwer materiaal als “Sirens” “Hidden wouds”, “Girls keep drinking” en de genadeloze prachtsingle “Quatre mains”. De intensiteit en dynamiek behielden ze, “Dark sets in”, “Hotel lounge” en “Bad timing” volgden .
dEUS is één van de goden van de Belgische rock en besloten, op verzoek van de eerste rijen, met een beheerst als losgeslagen versie van “Suds & Soda” . Zondermeer blijft het materiaal van de eerste plaat plakken en dan mag “Via” wel eens opnieuw bovendrijven … dEUS is zondermeer een band met een internationale uitstraling.
Die van Pearl Jam (Mainstage), vijf klassebakken, met Eddie Vedder aan het roer, zijn het … Na een moedige Nederlandse aankondiging vlogen ze er meteen in . En ze kunnen rocken! Anderhalf uur opwinding, dynamiek en in snelvaart, of broeierig, intens met ruimte voor alle smaken en stijlen, en een paar akoestische ballads . De wijn op Werchter smaakte goed , en de muziek van Pearl Jam was er eentje van ongekende hoogtes . Vedder is een zanger en performer apart . Pure rockmuziek , rechttoe-rechtaan, zonder al te veel tierlantijntjes.
Pearl Jam , al ruim 20 jaar hun eigenste zelve, een Crazy Horse en Led Zeppelin op z’n best … Straf spul dus en topklasse, mensen!
Naast de handvol obligate hitsingles, “Even flow”, “Spin the black circle”; “Daughter”, “Why go” , “Better man” en “Jeremy, zijn het vooral pure rocksongs op zich: “Do the evolution”, “Got some” en “Corduroy” overweldigden meteen en na een klein half uur konden we voor eerst wat naar adem happen met het sfeervolle “Eldery woman behind the counter in a small town” . Uitermate spannend, bedreven en gevarieerd, waar opnieuw als bij Jack White de instrumenten de taal beheersen. Trouwens Mr Jack White wordt enorm gewaardeerd door Vedder . In de bis gooiden ze er een uitgesponnen “Alive” en “Yellow ledbetter” tegenaan . Een paar covers vulden aan , niet de minste btw , “PIL “ en een ‘to the bone’ uitgewerkte “Rocking in the free world”. Een huppelende Vedder begroette zijn publiek en genoot met volle teugen van de uitgelaten menigte . Respect!
En het was nog niet laat genoeg om aan te kloppen bij Beirut (Barn) rond de talentvolle singer/songwriter Zach Condon uit Albuquerque, New Mexico. Met een zevenkoppige band (blazers/toetsen/accordeon en allerhande, slaagt de charismatische Zach erin verschillende culturen samen te brengen van Balkan, zigeunerpop, wereldse ritmes en melodieën, indiefolk, americana en pop, gedragen door z’n melancholisch zweverige, dwarrelende stem, die nauw durft te leunen aan Jeff Buckley. Vanavond hoorden we op erg gemoedelijke wijze een fijne afwisseling. Op de golven van de zee hotsten en klotsten we van “Sante fe”, “Cherbourg” naar “Postcards from Italy”, de zigeunerinstrumental “Serbian Cocek”, tot “Nantes”, “A sunday smile” en “The Gulag Orkestar”. We kregen nog een innemende “The penalty”, Condon solo, en een zwierige “Carousels”. Voor pop en aanverwanten was Beirut de ideale afsluiter , iets wat in Leffingeleuren in september kan worden overgedaan.
Tot slot om de nacht in te gaan waren er nog de partygrooves van het Franse Birdy nam nam (Marquee), vier draaitafelvirtuozen. Druk in de weer aan de knoppen , met effects en scratches; een stuwende en pompende potpourri van electro, trance, house en beats.
Verwonderd waren we voor de belangstelling van Deadmau5 (Mainstage) , een Canadese DJ en producer die torenhoog op het podium stond. Joel Thomas Zimmerman, geen familie van Dylan , knalde en trancete met een mix van electro, house, drum’n’bass en dubstep . Deadmau5 staat bekend om het dragen van een helmachtig kostuum in de vorm van een cartooneske muizenkop, zijn beeldmerk, tijdens zijn optredens.
Neem gerust een kijkje naar de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Rock Werchter 2012 – donderdag 28 juni 2012
Rock Werchter 2012
2012 Editie 38 van Rock Werchter was er terug eentje om van te genieten …
Rock Werchter 2012 was meer … festival dan ooit …meer groepen dan ooit, meer mensen dan ooit, meer terrein, meer mooie momenten …
Het festival telde 139000 unieke bezoekers (67000 combi +vier keer 18000 dagtickets); dat zijn 85000 bezoekers per dag of 340000 mensen over de duur van het festival ...
Drie podia - de bijkomende tent de Barn, was een succes en wordt meteen een blijver…
De styling van het festival gaat verder en er was kunst op de wei – de opvallende creaturen tekenden mee de entourage en mag ook een blijvertje worden …
De drank- en een zeer divers aanbod van eetstandjes waren mooi afgebakend. De Shelter, het rustpunt voorbij de Marquee en de veilige tournipit (vooraan de Mainstage) deden hun werk …
Rock Werchter is een festival van alle leeftijden, maar jong en oud houden er hun eigen bands en stijl op na. Duidelijk was met al de bands en acts dat ‘rock’ en ‘dance’ ‘hip’ blijven …
Om de vier vurige dagen Werchter mee te kunnen maken en het muzikaal vol te houden was een goede conditie opportuun …
Een gevarieerde affiche, een tevreden publiek, een tevreden organisatie ...
Rock Werchter blijft Vlaanderens grootste en is het best georganiseerde festival ter wereld …
Een overzicht van ons parcours – dag aan dag analyse …
dag 1: donderdag 28 juni 2012
Op deze eerste dag speelden The Maccabees een grootse set, blowde Cypress Hill ons de hemel in , was er het happy weerzien met Garbage , droeg Elbow iedereen een warm hart toe, hield oudje The Cure zich kranig , en deed Netsky de Marquee op z’n grondvesten daveren; Belgische trots die de drum’n’bass een bredere view geeft .
Startschot in de Barn gebeurde door Het Amerikaans/Canadese Metric die eerder in de spotlights kwamen op Les Nuits Bota, RW en Pukkelpop. “Help I’m alive” was een fris en aanstekelijk synthpop singletje. Ze hebben een nieuwe plaat ‘Synthetica’ uit , waaruit gretig werd geput; radiovriendelijke, dromerige en zwierige muziek, met de bevallige , kortgerokte en spring-in-‘t-veld Emily Haines in de front . Beetje Elastica, Goldfrapp , Yeah Yeah Yeahs en Garbage ; ideaal om als support van deze laatste te fungeren . Sterke start was er met “Articifal nocture” en “Youth without youth” ; dan zakte de set wat ineen, maar ze besloten overtuigend met één van hun classics “Dead disco” . Hun oude singletje werd bizar genoeg opgeborgen …
The All-American Rejects zijn mee op tour met Blink 182 , voor hen dan de ideale warming up op de Mainstage. Met een Simple Plan en My Chemical Romance in ons achterhoofd , hoorden we hier dertien in een dozijn onschuldige , eufore, ‘typical american’ pretpunkende rock waarbij het ouder werk als “Swing , swing” , “I wanna” en “Gives you hell” de sterkste respons kregen.
Het Britse Bombay Bicycle Club (Barn) van spil Jack Steadman is al toe aan hun derde plaat en worden in de UK erg opgehemeld . Hier zal het bijlange nog niet zo’n vaart hebben . Hun dromerige, broeierige en aanstekelijke poprock klonk af en toe snedig en fel , maar het waren vooral de fijne frisse, bruisende singles “Evening /morning” en “Shuffle” die tintelden …
De Pyramid Marquee werd deftig verduisterd met doeken voor de Braziliaanse samplegoochelaar Amon Tobin . Een muzikaal geheel van etherische synths en logge, slepende, dreigende, donker repeterende beats dreunden . Hij is op tournee om zijn laatste album ‘ISAM’ voor te stellen : Een live performance waarbij complexe animaties geprojecteerd worden op een metershoge, 3D-tetrisachtige blokkentorens, die voortdurend van gedaante verwisselen, en waarin we Tobin ergens middenin vonden . De show bevat drum’n bass/dubstepachtige invloeden, zachte, downtempo en rusteloze, huiverende nummers. Dit was duidelijk geen evidentie in de namiddag …
Het uit Brighton afkomstige The Maccabees (Barn) klinken op de nieuwe , derde cd ‘Given to the world’ zelfverzekerd . Ook live kan die muzikale lijn worden doorgetrokken, door de groovende elektronica, de frisse, ophitsende gitaren, de galmende gitaarriedels, de diep grommende bas en de bezwerende, opzwepende percussie. Een weemoedige , hoog uithalende zangpartij is hierin geweven.
Een referentie naar Clap your hands say yeah, Two door cinema club en nineties band The Wolfgang Press waren op z’n plaats door de heerlijke zang en de aanstekelijke, exploderende ritmes. Een spannende , overtuigende set met songs als “Child”, “Can you give it”, “William Powers”, “First love” en “X Ray” , smoorden de sfeervolle, zeemzoeterige doorbraaksingle “Toothpaste kisses” van een paar jaar terug …
De ‘I wanna get high hiphop family’ van Cypress Hill moet geen nieuwe plaat uithebben om de ganse Marquee naar zich toe te trekken . Vorig jaar op Dour stonden ze al garant voor een feestje .
De uit LA afkomstige ‘stoned’ hiphopveteranen waren in de jaren ’90 pioneers en doen de laatste jaren meer optredens dan platen uitbrengen. Bon soit, ze zijn ‘back to earth’; en ondanks het feit dat ze een twintigtal minuten te laat konden aantreden (opgehouden met hun tourbus!) vlogen ze er meteen in …’Sticky green shits’ , nasale stemmetjes en bedwelmende hypnotiserende spacy beats brachten het publiek meteen in de juiste stemming.
Het trio werd geruggensteund door een percussionist; wuivende handen waren te zien en de dansspieren werden aangesproken. Niet vies van een Caribisch sfeertje en danspasje hitsten ze hun publiek op als “Get em up” , “When the shit go down”, “How I could just kill a man” en “Insane in the brain; telkens explodeerden de songs op het juiste moment . En ze joegen er een mix aan hits (o.m. “Dr Greenthumb”, “Hits from the bong”, “Thru your set in the air” ) tegenaan. Kortom , songs op het lijf geschreven van iedere marihuana liefhebber …
De oudere punkrockers van Blink 182 brachten wat er van hen verwacht werd : springers, meezingers en ambiance van een oldskool-tijdperk. De fors getatoeërden zorgden voor een heuse tempoversnelling op de Mainstage. Er werd duchtig gefeest op nummers als "RockShow" en "All the small things". Doorrammen dus . Het ingetogen "Miss you" werd luidkeels meegebruld. Het zat goed bij deze heren. Blink 182 is back. (met dank aan Danny)
Een blij weerzien voor band als publiek was Garbage (Barn). ‘Not your kind of people’ bracht hen opnieuw samen (het woord reünie laten we hier wijselijk achterwege na 7 jaar!) . In de jaren ’90 namen ze een voorname plaats in binnen de synthrock en de reeks oude frisse, aanstekelijke hits “I think I’m paranoïd”, “Queer”, “Cherry lips”, “Stupid girl”, “Why do you love” en “only happy when it rains” staan er nog steeds. Het kwartet met Butch Vig (topproducer van o.m. Smashing Pumpkins en Nirvana) ging gretig te werk; een band in bloedvorm dus, en de ‘coole chick’ Shirley Manson droeg haar publiek met een Schots accent een warm hart toe . Net als in de tv serie ‘Terminator – The Sarah Connor Chronicles’ (check VT4 maar eens!) is haar een glansrol toegeschreven. Toegegeven , de songs moeten zich nog wat in ons geheugen nestelen maar de snedige , strakke “Blood for poppies” en “Control” passen ideaal in het Garbage plaatje! Geslaagde rentree!
Nog maar bekomen van Garbage , plofte een splinterbom van de drum’n’bass DJ Netsky neer. Hij stond genoteerd als een niet te missen act op de zomerfestivals, vooral nu dat de tweede cd uit is.
De indrukwekkende oude nummers “Iron heart” en “Moving with you” beloofden een fijne toekomst van de übergetalenteerde Boris Daenen aka Netsky. Die heftige sound maakte hij radiovriendelijker door de bredere aanpak richting elektronica en pop met een MC , keys, live drummer en een rits gastzangers; de dance - als popliefhebber komt hier samen. Wereldwijde faam geniet hij intussen. De twee concerten in de AB waren in een mum van tijd uitverkocht . Bescheiden als hij is , ‘hotter’ kan hij momenteel niet zijn. Tot ver buiten de Pyramid moest hij gehoord en gezien worden … Iedereen stond te huppelen , te dansen, te springen op de grooves en de vibes; op gepaste momenten waren er de exploderende, knallende ritmes. Iedereen ging uit z’n dak . Ook “Give & take” werd niet vergeten. Vocaal had hij de medewerking van Selah Sue (“Get away from here”) , en kwamen “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby) en “Come alive” ft Scarlet langs . Onze nationale drum'n’bass trots gaf zowaar een stomend concert!
Onder het motto ‘wie goed is , mag zeker nog terugkeren’ begroeten we Elbow (Mainstage). Net als vorig jaar slaagden ze erin de menigte in te palmen . Daar is de charismatische zanger Guy Garvey, die het songschrijven als kunst beheerst, en de uitstekende band voor verantwoordelijk. Hij brengt de mensen bij elkaar en is met Elbow uitgegroeid als één samenhorigheidsbands bij uitstek. Het dromerige materiaal krijgt op de festival een extra dimensie , een gevoel van gelukzaligheid . Vorig jaar één van de topacts , vandaag een herhalingstoets, die met een prachttrilogie besloten, “Weather to fly”, “Open arms” en “One day” . Elbow en Garvey dragen België een warme hart toe , een ‘dream team’ op RW!
Lekker grasduinen was het in de bijna 35 jarige carrière van Robert Smith en z’n Cure (Mainstage); ondanks het jaartje ouder en de extra kilo’s erbij , beschikt hij nog steeds over diezelfde onderkoelde, innemende standvastige, weemoedige stem, de looks van zwarte ‘palmbomende’ haren , make up en lippenstipt.
We hoorden heerlijk atmosferische, sfeervolle slepende treursongs en strak, swingend materiaal, niet vies van een langdurige solo. De ‘Desintegration’ plaat (’89) blijft duidelijk een mijlpaal met o.m. “Love song”, “Pictures of you” en “Lullaby”. Jonge bandjes als Interpol, Editors , White Lies en The xx zijn schatplichtig aan hun geluid.
Anderhalf uur werden we gedropt in een gevarieerde ‘Best of’. De songs waren mooi uitgebalanceerd en beheerst gespeeld . Een ‘Cure’- historiek die verder meer dan moeite waard was met “High”, “The end of the world”, “In between days”, “Just like heaven”, “The walk” , “Shake dog shake” en een ‘neverending’ “A forest “. Naar het einde zakte het wat ineen, maar we noteerden een treffende eindspurt met “End” en de toegiften “Friday, I’m in love” en “Boys don’t cry “
Vaste afspraak hebben we met The Kooks , die we nu al voor de derde keer zagen op RW. En derde keer … beste keer! Luke Pritchard en de zijnen waren in bloedvorm, speelden strak en super enthousiast. Het geluid zat snor. De Scheur zijn schuur (Barn) stond van in het begin in vuur en vlam. Toppers waren "She moves in her own way" en "Oh la". Het pakkendste moment was de soloversie van "Seaside" door Luke himself, dat vele meisjeshartjes brak. In de bis , "Naive", deed de tent ontploffen. Minutenlang geschreeuw en applaus achteraf. The Kooks zijn ‘hot’. (met dank aan Danny)
Spijtig moesten we dan keuzes maken tussen de scheurende , drilborende dubstep van de elektronica wizzard Skrillex en de electrohouserave van Justice. Juist, het heel jonge publiek was richting Marquee tent voor Skrillex . Wij kozen voor de zwarte leren jekkers van Gaspard Angé en Xavier de Rosnay van Justice (Mainstage), die een paar jaar terug de dance een bepalende push gaven en eigenlijk het paradepaardje waren voor een Bloody Beetroots en Skrillex. Het was toch al vijf jaar geleden , bij hun debuut , dat zij hier op RW waren te zien .
Altijd imposant om het grote lichtgevende kruis , geflankeerd door die Marshalltorens, te zien, maar ze klonken bijlange niet zo indrukwekkend als toen . Het zijn vooral de oudjes “Genesis”, “D.A.N.C.E.”, “DVNO” , “Thee Paarrtty” en de remix van “Never be alone/we are your friends” die ‘em doen . Pompen kunnen ze nog steeds op de nieuwe songs als “Civilisation” en “Audio, Video, Disco”; maar in die rauwe, ronkende elektronica en electro is meer ruimte voor ‘70s psychedelische soundscapes. Een party wel , maar het grootste feest speelde zich af bij Skrillex die nacht …
En hoe was Skrillex (Marquee) dan ? Met enige nieuwsgierig- en terughoudendheid trokken we naar deze aparte DJ. Immens populair is hij bij de jeugd door het nummer "Bangerang" en met de opname met Damien Marley. Onze vragen van ‘hoe brengt hij het er van af’ en ‘kan hij het waarmaken op een podium’ werden meteen gesmoord, want een uur lang vuurde Sonny John Moore aka Skrillex scheurende en dreunende drilboorbeats af, waarbij hij het publiek opzweepte met onophoudelijk gekrijs en ‘gejump’, gestationeerd op een groot DJ meubel. Het publiek tot ver buiten de tent, ging volledig voor de bijl. De plankenvloer in en rond de tent werd gegeseld. Jammer dat "Bangerang" maar amper 2 minuten te horen was. Iets unieks, iets vreemds die Skrillex! (met dank aan Danny)
Neem gerust een kijkje van de meeste bands op MSF
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Live Nation – Rock Werchter
Main Square Festival 2012: zondag 1 juli 2012
dag 3 – ‘Le vent souffle’
Le vent souffle. Wind was het centrale thema op dag drie van het festival in La Citadelle. Uit alle windstreken kwamen de genres en de zondag op Main Square 2012 had voor elk wat wils, maar voor velen misschien niet die ene headliner die iedereen omver zou blazen. Het was een wind die warm en koud blies in muzikaal en natuurlijk opzicht.
‘Sexy, mélodique et touchante’. Tja, zo omschreef de site van Main Square Festival de vrouwenspeeltjes van Girl’s Toys. Maar blijkbaar had niet iedereen de site gelezen of was toch niet overtuigd, want niet veel meer dan een dikke twintig man wou sexy, mélodique et touchante zien en/of horen. De grasweide van de Greenroom was nochtans weer perfect droog en de zon brandde lekker, met een zuchtje wind als fijn vertier.
De vier Rijselnaren kregen een halfuurtje en deden hun best en dat was verre van slecht, maar het miste toch wat bezieling (je kon haast de ontgoocheling lezen in de ogen van de leadzanger die in een poging om grappig sexy te zijn een t-shirt van Pornstar Trek aan had ) en miste vooral ook interactie met de dapperen (vrienden?) voor het podium. We onthouden een kleurrijke gitaar en een verjaardagsdedicatie voor de lichtman (‘Ik had het je gezegd dat ik je ging vernoemen’).
Maar intussen stuwde de wind de heavy sounds van The All-American Rejects richting Greenroom en dat klonk uitnodigend. De aanwezige drie man en de paardekop (letterlijk, je houdt het niet voor mogelijk hoe men zicht verkleedt op festivals) volgden.
The All-American Rejects hadden donderdag de vierdaagse van Werchter geopend. De ideale schoonzoon zal leadzanger Tysson Ritter wel nooit worden, daarvoor zitten er iets te veel F-woorden en shits in zijn bindteksten. Hij was tevens net iets te zwaar beringd, droeg een wit-zwart gestreepte new wave broek uit de eighties, zijn vestje was iets te overduidelijk gescheurd en hij gooide een flesje water van op het podium zomaar in het publiek. Maar ‘who cares’ op een festival? Wij zeker niet, hij nog minder, want het ging er stevig aan toe, al had de band ook wat tragere nummers als afwisseling.
Helemaal nieuw zijn de Amerikanen trouwens niet, integendeel, ze gaan al meer dan een decennium mee en hebben intussen al hun vierde album (‘Kids In The Street’) dat ze op Arras en Werchter kwamen promoten. Was het goed? Baja zeker, al zat er weinig constante in.
Die zat er wel in bij Michael Kiwanuka in de Greenroom, die goed vol ‘lag’, maar het lazy Sunday-gevoel dat de Britse soulhype onder een superzonnetje opwekte, bevorderde niet meteen het festivalenthousiasme. Een intens luisteroptreden, dat dachten we op voorhand ook wel, maar er ontbrak voor ons net wat spirit. En wat toenadering naar het nochtans welwillend en gevarieerd (maar vooral (West-)Vlaams) publiek.
De ‘oude man in een jong lichaam (met hoed)’ bracht vier muzikanten mee en muzikaal zat het snor, maar om nu te zeggen dat zijn optreden de jongelingen voor het podium voorgoed tot de soul zal bekeren is wellicht een sprong te ver. Daarvoor was de set wat te eentonig en hij iets te weinig entertainer. Tot overmaat van ramp moest hij na 40 minuten akoestisch verder, wegens (alweer) een geluidspanne. Kiwanuka deed ijverig verder, overlegde wat later met de organisatie en kon uiteindelijk nog een nummer brengen. ‘Because I like festivals’, liet hij zich op scène nog ontvallen. Backstage gaf hij achteraf eerlijk en supersympa toe dat Werchter (een dag tevoren) een stuk beter was dan Arras en dat hij geniet van zijn succes in ons kleine landje.
Tijdens de gedwongen stilte van Kiwanuka waren de Gaz Coombes al aan hun set begonnen. Gelukkig ging het niet rechttoe rechtaan, maar de symfonische uitspinsels waren ook niet van die aard om het terrein voor de grande scène in vuur en vlam te zetten. De ex-vocalist van Supergrass wil zijn eigen zijpad bewandelen en nieuwe open horizonten aansnijden, maar van de Arrasgangers zullen er hem – zo te zien - weinig daarop volgen.
Arras werd pas echt wakker met Beat Assailant in de Greenroom. Hip-hop in een jazz-rap-jasje. Ook wel ietwat easy going, maar de sfeer zat er meteen in. Rapper Adam Turner had twee gitaristen, een drummer en zijn twee dj’s mee en speelde een opzwepende set. Zijn rookmachines had hij daarvoor uiteindelijk niet nodig, want de wind zoog die terug in de twee grote gaten in de achterflap van het podium. Turner had er duidelijk zin in en zo ook het goed volgelopen terrein dat meer werd dan een ligweide. En dat hij Main Square genegen is, bleek toen hij een brilletje van de organisatie op zette, dat hij enkele nummers later weer het publiek in kieperde.
De rapsfeer was gezet en naar het einde van Beat Assailant zag je vooral de Fransen richting Grande Scène trekken voor Wiz Khalifa die twee dagen na zijn passage in Werchter nu een thuismatch mocht spelen. Cameron Thomaz heet de ‘opvolger’ (betekenis van Wiz Kalifa) en hij wordt sinds zijn album ‘Rolling Papers’ (2011) erg gewaardeerd door hiphopgrootheden zoals Snoop Dogg.
Zijn status in die wereld dwingt hem wel om van weed een centraal en terugkerend thema te maken, wat hij ook tijdens zijn gig in Arras deed. Ons overtuigde hij niet als de next/current? Big Thing in hiphop, al zijn we daar (eerlijkheidshalve toegegeven) niet meteen de kenners voor en van. Maar het had toch te weinig ballen, of dan op momenten van die heel kleine en zachte. Not dus !
Noah and The Whale liet even op zich wachten door alweer wat laten we het technische kwaaltjes noemen. The Greenroom scoorde niet hoog op technisch vlak dit jaar! Een intro met klank zonder beeld dat iets later werd ingevuld door vijf strakke pakken met daarin serene muzikanten. Ze brachten vooral hun jongste (derde) album ‘Last Night On Earth’ (2011): een ode aan de jeugd en aan de nacht.
Bezieler Charlie Fink, ooit nog het lief van Engelse deerne Laura Marling, bespeelde met zijn sympathieke blik het publiek maar miste verder wat interactie. Op muzikaal vlak kwamen de meerstemmige backing vocals (muzikanten) mooi aan bod. Een klaarblijkelijke dynamiek van folkrock aangedikt met elektronica en enkele riffs van wat hevigere indiepop maakte hun set nog gevarieerder. De violist (ook pianist) zorgde voor een licht Levellers-gehalte, terwijl het geheel ons wat meer aan Mumford and Suns deed denken (zeg maar verlangen). Dit zou de sfeer op een late zondagnamiddag opgekrikt hebben…maar we moesten het hebben van een alweer tweederangs-optreden, zoals meerdere op de programmatie (in vergelijking met Werchter dit jaar en een vorige editie van Arras). Al deden Noah en The wale het toch best goed.
Na het zachtere en tragere werk van vandaag kregen we een eerste proefstuk van het hardere en zwaardere op the main stage. Incubus nam de Grande Scène in voor een terrein dat geleidelijk aan begon vol te lopen, wellicht voor het na hen volgende Shaka Ponk en Blink 182. De Californiërs zijn bezig aan een tweede leven. Al hun nieuwe albums scoren in de hitlijsten van de VS. Na enkele jaren van stilte laten ze zich met hun nieuwe werk duidelijk horen, ook in Arras. De uitgestrekte muziekstijlen van funkmetal, zware alternatieve rock versterkt met dj samples en de altstem van frontman Brandon Boyd zorgden voor een heavy (metal) set. De gitaarriffen creëerden de nodige elektriciteit en het werd zelfs broeierig heet op de stage waar Boyd zijn getatoeëerde bovenlichaam ontblootte. Naast het zwaardere werk werd de afwisseling van rustigere tracks over hun mooie Amerika niet slecht bevonden. Voor ons was een half uur Incubus genoeg waardoor we het voor ons enige gekende nummer ‘ Drive’ moesten missen, maar …
dit werd gauw vergeten eens Ben Howard voor ons verscheen op de groene ‘pleine’…en voller liep ze. Het was duidelijk merkbaar dat het zondagprogramma de meeste toeschouwers had gelokt.
De jonge Ben(jamin) (23 jaar) bracht op teder, licht verlegen wijze een set waarvan de publieke verwachtingen werden ingelost. Mr. Howard is in Frankrijk – net als in heel Europa - duidelijk aan een opmars bezig. Dit was merkbaar aan de vele meezingende fans die niet alleen zijn grote hit hadden ingestudeerd. Mooie (folk)songs, gestreeld door de strijkstok van de celliste, soms wat te veel lijkend op elkaar, waardoor elke intro net wel, nee toch niet, weghad van zijn hit waar hij nu in België de muzieklijsten mee platloopt.
Naast de rustigere melancholische meezingers zoals het romantische (decor: doek met volle maan en sterren) “Only love”, stevende zijn band ook af met heavy intermezzo’s waarbij de knappe celliste ook de basgitaar ter hand nam. Het warmste moment van de avond voor ons (terwijl de temperaturen daalden en de zon zakte) was de apotheose met het lang naar gekeken ‘The Fear”’. Howards akoestische gitaar werd omgeruild voor zijn elektrische, de celliste/bassiste nam plaats achter de bassdrum en de drummer mocht deze keer de baslijn verzorgen. Niet voor niks zorgde deze instrumentenwisseling voor vonken…Vol overgave ging iedereen op het podium op in het gejuich van het publiek en bespeelde zijn instrument als nooit tevoren (die dag). Een boost die de laatste (bass)noten van “The Fear” nog lang deed nazinderen… dat was een fijn gevoel, en ook Ben zag dat het goed was…
Een pauze van 15 minuten was nodig om het melancholische te laten wegebben, zich te verplaatsen naar het binnenplein van de citadel om daar uit het niets door elkaar geschud te worden door de electric rock van het Franse Shaka Ponk. Een shot van rock en punk, gemixt met electric sounds, bezongen (soms beschreeuwd) met Franse, Spaanse en Engelse teksten. Veel vernieuwing in vergelijking met de editie in 2011 was er niet. Even beweeglijke moves, harde muziek en als apen sprongen ze over het podium. Deze keer in geel gekleurde sneakers en de toetsenist in een Schotse rok. Het oog wil ook wat, en dit was minder belovend dan het vorige jaar met de bodypaints en maskers. Of toch? Mme. Samaha Sam ontdeed zich van haar t-shirt op sensuele wijze tijdens een rustig, hot roodkleurend intermezzo…wat voor velen ook goed was.
Daarna werd het stevigere werk verder gezet, aangevuld met visuals, rechtstreeks gefilmd door de camera op hun micro (zie foto’s) , en met de gekende beelden van hun hits.
We werden als het ware weggeblazen naar de Greenroom waar The Mars Volta zijn intrede deed. En wat voor één? Cedric Bixler-Zavala opende vol onverdraaglijk gekrijs en brutaal geweld onder de begeleiding van zijn iets meer beheerste band. De Amerikaans progressive rock band bracht een set met invloeden van krautrock waarbij de hyperkinetsiche krullebol (Cedric) zijn statief neergooide en zijn micro meerdere malen door het luchtruim vloog. De complexiteit van ritmes, stijlen en zang konden maar een weinig publiek paaien. Ook ons niet. Na het toch nog (gedwongen moeten) luisteren (om onze mening eventueel te kunnen herzien) naar twee andere nummers met iets meer gecontroleerde zang maar weliswaar rare muziekkronkels hielden we het voor bekeken. Nog maar een kijk bij Shaka Ponk dan maar. Achteraan op het plein stonden groepjes mee te jumpen en lieten zich volledig gaan…
Dan maar wachten op de zogezegde apotheose van de dag Blink-182. We voelden ons al de hele dag omringd door t-shirts met vuile praat en de 3 cijfers die nu waar voor hun geld zouden gaan krijgen. Of dit effectief zo zou zijn, was echter niet overduidelijk. Het enthousiasme werd hoe later op de avond groter, maar de organisatoren van MSF hadden toch beter gekund dat Blink -182 als headliner van deze editie te programmeren.
Mark en Tom bezongen niet altijd de juiste tonen (omdat één van hen de dag ervoor nog ziek was?) maar maakten af en toe wel indruk. Bij drummer Travis, deze keer zonder kledinglijn maar met een getatoeëerde bast, vloog de energie in het rond… Naast zijn drum zat een klein stilzittend meisje met roze koptelefoon…zijn dochter? ( zie pics). De zanger-gitaristen scoorden met hun hits als “The small things” en “Allways” waarbij het publiek van alles de hoogte inkreeg. Wat een grote show moest worden werd een basis lichtshow in een gesmeerde set aangevuld met een schouwspel van rondvliegende ballen, light-in-the-dark sticks, flesjes,… Verder deed het ons uitkijken naar wat M83 (hopelijk wat meer) in hun mars had
Voor de laatste uren van MSF 2012 stond de Greenroom onder het geloei van Blink-182 verrassend vol wachtende fans voor M83. Of waren ze gewoon la grande scène ontvlucht? Een mysterieus gedaante met slurf en groene laserlicht-vingers kwam het podium op en opende de set van M83. Het gejuich klonk alsof het publiek klaar was voor een stevig stukje dansbaar materiaal en dat was wat we kregen.
Anthony Gonzalez (frontman zanger/samples/gitaar), met aan zijn zijde Jordan Lawlor (gitaar, percussie) en Morgan Kirby (synthesizer) zorgden voor bombastische sounds met kleurrijke lichteffecten die hun ritmische bewegingen extra accentueerden. Het deed ons denken aan Air maar dan het iets vluggere werk en nog meer beat door de drummer (Loïc Maurin). Ook sounds á la Simple Minds zaten er ergens tussen, al waren die dan toch beter op vrijdag.
De ledschermen op de stage zorgden voor animatiebeelden en zogen ons tijdens het tweede nummer als het ware helemaal mee in het sterrenstelsel, waar ook hun groepsnaam M(essier)83 vandaan komt. De eclectische golven van french house, eightiespop, shoegaze maakten het geheel soms wat onwennig. Af en toe een stevige gitaarrif, een bijna erotisch ogende synthpartij en weinig zang maakten het tot verrassende hits.
In “Midnight city” kwam er zelfs een saxofoonsolo aan te pas. De muzikale uitbarsting van deze groep was subliem getimed om het publiek, net afzakkend van het te vroeg afgewerkte concert van Blink 182, enthousiast en al meezingend tot bij hen te lokken. The Greenroom werd omgetoverd (weliswaar voor 1 nummer) tot een danspaleis.
De laatste 2 namen op de affiche van MSF stonden beiden geprogrammeerd om 00.45u. Drie kwartier later dan het voorziene einde van M83 en Blink 182. Dit zorgde dat enkel de echte diehard-festivalgangers op de site bleven om zich aan een laatste danspasje te wagen. Dit was voor ons een brug te ver omwille van de vermoeidheid (in onze vingers.)
Van op afstand ( tot zo’n 15 km ver in Plouvain) klonken de electro-beats beats van
Etienne de Crécy presents Beats'N'Cubes stevig. Of waren het deze van The Young Professionals, de Israelische elektro pop band? Voor de ‘plakkers’ een weten, voor ons een gissen.
Alles op een rijtje gezet van de volledige driedaagse. MSF 2012 was een editie met afwisseling in Frans geweld en Engelstalige ‘easy going’, zon en wolken, wat steviger werk en onbekend (opkomend ?) talent, wind en regen, zwarte t-shirts van echte fans en kleurrijke gadgets van genieters …
Wij hebben nooit het gevoel gehad op een overvol festivalterrein te hebben gestaan (alles samen amper 70.000 man in tegenstelling tot de meer dan 250.000 van Werchter) en misten een apotheose (met vuurwerk) zoals in vorige edities, waardoor we zonder supergevoel huiswaarts trokken. Het was een beetje wachten op… Maar wat we hebben gehoord, gevoeld en gezien, daar kunnen we alleen maar van nagenieten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2012: zaterdag 30 juni 2012
dag 2 - "La pluie fait battre mon coeur"
Zonder symbolisch of metaforisch te willen klinken: dag twee van Main Square Festival anno 2012 begon stralend, maar verwaterde naarmate de dag vorderde, op enkele zonnebuien na. En zelfs in natte nood zijn er optimisten, zo zagen we op een paraplu op het doorweekte festivalterrein: La pluie fait battre mon coeur.
Een vriendendienst voor old time friends, zo startte de dag. X, een legendarische Amerikaanse punkband, stapte op uitnodiging van Pearl Jam (die ooit één van hun nummers opnam) weer de toerwereld in en beleeft een revival nadat de band zo'n 24 jaar geleden een eerste keer begraven werd. De punkrock (met een The Doors-inslag) sloeg behoorlijk aan in Arras en dat voor een oogopener op een zomerse zaterdagnamiddag.
Het was wenkbrauwen fronsen toen we op de line up aanvankelijk La Moustache de Martin PinPin lazen. Een nieuwe Franse toegift van de organisatie, maar we geraakten niet in de Greenroom.
Even Frans (maar dan in het Engels) en even chauvinistisch bejubeld (maar dan terecht) is Skip The Use uit het naburige Rijsel ofte Lille. Electrofunk, heet het officieel, maar het neigde echt veel meer naar stevige rock. De zwarte, lijzige frontman - even beweeglijk en ogend als spiderman in zijn rood met blauwe accenten - haalde alle truken van de foor uit de kast: hij bouwde een religie op voor (het Franse) Shaka Ponk dat een dag later op het programma stond, liet de fans hun 'sexy derrière' draaien en kreeg ze bij het voorlaatste nummer allemaal op hun achterste om dan even energetisch omhoog te doen schieten. Het was een uurlang één brok energie. Pas mal du tout.
Haast gelijktijdig krijste Kreayshawn zich in de Greenroom te pletter voor amper honderd man, nadat ze een dag eerder in Werchter zo goed als afgemaakt werd. De half-Amerikaanse Natassia Gail Zolot - dochter van een punkwijf - blijkt meer naast dan op het podium een grote mond op te zetten. Haar kompaan deed het niet veel beter. De dj deed het meeste werk, wat in het weinige publiek toch wat beweging bracht. Het was ons deel niet.
Net voor Revolver (en Within Temptation) het podium betrad openden de hemelsluizen zich en geen klein beetje. Iedereen zocht dekking en niet echt voor Revolver. Het festival lag even stil en de beeldschermen gingen nadien (even) niet meer aan. Het enige stukje Nederland ter plaatse, Within Temptation, had de dag ervoor op weg naar Arras een stop gemaakt in het Belgische Werchter (tien jaar naar haar eerste passage), een stop die niet iedereen was bevallen. Arras bleek een betere versie die best te pruimen viel. Sharon Den Adel klonk live toch wel weer zoals op iedere plaat en haar stevige achterban stond er. De hitmachine is misschien geen hotmachine meer, maar blijft bij momenten meeslepend. Les points pour la Pays-Bas: sept (na discussie onder ondergetekenden, de ene gaf 6,5, de andere 7,5).
Halverwege Within Temptation begon het weer te druppelen tot De Adel bij haar afsluit een ingedund en doorweekt publiek voor zich had. La pluie leek Main Square in een natte nachtmerrie te laten verzinken en verdrinken en hoewel het overging in druiprekregen, werd het de storende factor in Arras.
Miles Kane kreeg een dag ervoor op Werchter een open doekje, maar moest nu wel tegen een nat publiek kampen. Ze blaakten nochtans van de goesting en trachtten de dappere toehoorders met een 'fuck the weather' mee te krijgen, wat grotendeels lukte omdat ze gewoon zelf goed waren. De Britten Alex Turner en James Ford stuwden hun korte nummers loeihard over de Greenroom, maar opvallend was dat het geluid stukken beter getuned stond dan de gigs van vrijdag. En de trompet-pianoman op de achtergrond was bij momenten vol aanwezig. En dat was goed.
Omdat we ook The Kooks wilden, moesten we wel iets vroeger afscheid nemen en achteraf gezien bleek dat niet de juiste keuze. Hun Werchterperformance (hun vierde in zes jaar) moet indruk gelaten hebben, maar hun nummers dropten in Arras neer op paraplu's of (zelf gefabriceerde) poncho’s, op hun hits (o.a. “She Moves In Her Own Way”) na. Niet dat Luke Pritchard en co er niet voor gingen. 'Fuck it up', gaf hij vol medeleven mee toen hij het over de regen had. En misschien hoorde hij ook dat het geluid niet het zuiverste was dat hij ooit op een publiek losliet. Een troost voor de massa onder de regenschermen: de videoschermen werkten wél weer.
En de Greenroom werkte ook en hoe: Miyavi ! Ja, Miyavi, (ook?) voor ons onbekend. Volledige naam: Takamasa Ishihara. Een half Koreaanse Japanner uit Osaka en zo bleek al na amper vijf seconden: een zot met zijn gitaar. Hij en zijn drumster sloegen met zijn tweetjes al meteen gensters en die vonken bleven komen. De Michael Jackson lookalike heeft een cool en grapte even wat voor een 'nice weather' het wel was, maar hij deed vooral waarvoor hij gekomen was: keiharde gitaarrock op het randje van het meer heavy soort. Die zouden we wel nog eens in de volgende edities van Werchter (of beter nog Pukkelpop) kunnen tegenkomen.
Het stevige werk stoorde bijwijlen zelfs de intimiteit die Florence + The Machine op hetzelfde moment even verder tentoon spreidde. Maar de zoetgevooisde engel trok er zich niets van aan en speelde de regen weg en de kazerne plat. 'We did a reverse sundance', glimlachte de in turquose geklede en vooral stralende frontvrouw die er ontegensprekelijk veel zin in had en het hele podium tientallen keren afliep. De zon werd bejuicht door een ontketende menigte. Een menigte die uit Florence haar hand at: op haar commando werd er gesprongen, samen gezongen, gedanst en kroop men op elkaars schouder. Simpele trucjes en het werkte, vooral omdat La Florence (Welch) en haar muziek zelf ook aanstekelijk werkten en herkenbaar zijn. Want in enkele jaren tijd reeg ze de hits aan elkaar en bereikte ze een heel breed publiek. Op een vorige editie van Main Square Festival twee jaar geleden maakte ze al indruk in de (toen nog tentgevormde) Greenroom. Nu parkeerde de organisatie haar net voor Pearl Jam op la Grande Scène. Ja, er zijn nog gevestigde namen, maar die moeten het dan ook waarmaken om de rangorde te verdienen. Florence en haar geoliede machine zetten in die twee jaar zevenmijlslaarzenstappen vooruit. Op vele gebieden. Zaterdag waren ze top of the day, of zelfs van het weekend tot dan toe.
Werkte de Greenroom even tevoren super, voor (en op) Izia was het wachten wegens geluidsproblemen. Izïa Higelin is een Franse gitaarrockster met een live reputatie. Ze was aangekondigd als één van de attracties van deze editie van Main Square Festival. En ze was stevig, zowel qua sound als qua performance. Maar we zijn er niet uit of ze straks nog hoger op de ladder klimt. In de gaten te houden.
En dan was het tijd voor datgene waarvoor meer dan de helft van Main Square voor gekomen was en wat we er twee jaar geleden al aan het werk zagen. Toen was het verdict van Pearl Jam niet ronduit positief: te traag, saai, verkrampt in de eigen glorieuze geschiedenis. Met een kwartier vertraging begon den Eddi (Vedder) eraan, fles wijn in de hand, zijn rauwe stem meteen in juiste stemming. Kop twintig jaar na het historische debuut 'Ten' leek Vedder er echt weer schwung en zin in te hebben en zijn fans des te meer. Grunge en PJ, het blijft iets wat je moet kennen om de fles ten gronde uit te drinken, in pakweg twee uur. PJ was goed, heel goed, muzikaal af, qua enthousiasme ook een stap vooruit bij twee jaar geleden. De set was stukken beter opgebouwd, breder grasduinend. De korte politiek boodschap stoorde zelfs niet, de hommage aan Joe Strummer (The Clash) was haast ontroerend.
Maar halverwege haastten we ons toch naar The Rapture, de mannen uit New York City die disco, punk en funk in een rockkleedje stoppen en er leuk mee weg komen. Zelfs met een hit. Eigenlijk bestaan ze al meer dan een decennium, maar het duurde tot nu eer ze in Europa ook wat vasteland onder de voet kregen. Ook zij moesten een twintigtal minuten later beginnen in de Greenroom, maar met een slome en slungelige nonchalance zetten ze de in een modderpoel herschapen weide op een schaatsen. Het weinige volk wel te verstaan, want de rest stond steviger op de harde ondergrond (waar ook wel kleine beken richting afvoer vloeiden) die Pearl Jam deed daveren. Maar The Rapture hield de fans (in spe) in trance en de New-Yorkers genoten er zelf zichtbaar van.
The Rapture had de mensheid tot dansen uitgenodigd en het vervolg kwam met Birdy Nam Nam dat de dag ervoor ook in Werchter afsloot. In België waren ze blijkbaar ok maar kregen ze nog weinig beweging in de Marquee, in Frankrijk zijn ze gewoon gigantesque, die vier dj's! DJ Pone, DJ Need, Crazy-B en Little Mike lieten het vinyl scratchen en maakten er een heuse electroshow van. Trouwens, hun grappige naam haalden ze uit de film ‘The Party’ (uit 1968 met Peter Sellers).
Voor het jonge volkje dat nog kon en wou de nacht en de modder induiken was er in de Greenroom nog The Zombie Kids. Een Turk en een Spanjaard die de volle crisis even doen vergeten en straks alles in hun eerste album gaan bundelen nadat hun eerste single ‘Face’ meteen een hit was, vooral in Spanje dan.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Main Square Festival 2012: vrijdag 29 juni 2012
dag 1 – vrijdag 29 juni 2012 - Editors corrigeren départ in uitgesteld relais
Het eerste weekend van juli, dat is in onze Belgische muziekwereld Werchter, maar steeds meer ook Arras, het Franse zusterstadje van Oudenaarde, zo’n 60 kilometer voorbij de grens. Main Square Festival is een beetje (veel) mini-Werchter. Deze editie viel het iets minder op, maar de hand van de ‘Schuer’ (Schuermans) is voelbaar aanwezig. Meer dan de helft van bands die in Arras optreden, staan ook in Werchter. Maar niet omgekeerd. Jammer.
Arras, het blijft toch iets ‘typiquement français’, in alle betekenissen van het woord. Dat ze een stuk of wat Franse groepen programmeren, tot daar aan toe en zelfs alle begrip daarvoor. Maar de site bijvoorbeeld: www.rockwerchter.be spreekt vlotjes in drie talen, terwijl op MSF er naast een Franse ook wel een Engelse versie is, maar klik aub niet op de artiesten, want ‘more info coming soon’. Ook nog na het festival.
En info zoeken, dat was wel nodig, al zitten we nu al jaren in ‘het vak’ en zakken we al vier jaar naar Main Square af. We helpen u – aan de hand van de line up – doorheen een weekendje festivalzomeropening à la Française. Hoewel, een flink pak toeschouwers ‘klappen geweun (West-)Vloams.’
Veel van die Vlamingen kwamen dit jaar vooral/slechts voor één dag, wegens toch wel een gebrek aan headliners over de volle drie dagen. Arras begon ook een dag later dan Werchter, maar het massale gedrum van boven de grens ontbrak. Om 15 uur trapten The Maccabees, die donderdag in Werchter openden, af, maar veel volk was er toen nog niet. Voor de hele vrijdag gingen trouwens 22.000 tickets over de toonbank, toch een fractie van de Werchter-overrompeling.
In de Greenroom (het tweede podium) stonden dan Lolito (Indie pop/rock zonder nasmaak) en Greenshape (melancholische folk) op de affiche. Twee Franse groepen die – laat het ons zachtjes fluisteren – volgend jaar ook niet op Werchter zullen staan.
De eerste band die wel onze aandacht (even) trok, was The Subways al was het omdat onze oren voor het eerst om dopjes smeekten. Alternatief, zo klinkt het label dat de Londense rockers (drie albums hebben ze al) opgeplakt krijgen en dat was het dan ook zowat voor ons. Een blonde del op gitaar, een ADHD-frontman en wat opgefokte en te luide muziek, al deden ze op een late namiddag allemaal hard hun best om het publiek wakker en opgewarmd te krijgen. Daarbij kondigden ze zelfs aan dat ze halverwege een nummer zouden stoppen om dan het publiek te laten invallen. Hun live performance mag er gerust wezen, maar het was (nog) niet echt ons ding. Het was ook de eerste niet-Franse ‘merci beaucoup’ die we te horen kregen. Zij het niet de laatste. En het compliment ‘amazing festival’ klonk bijna echt …
Daarna volgde de eerste grote naam, zij het van weleer: The Simple Minds. Vroeger klonk het ‘alive and kicking’, nu eerder ‘undead and kicking’. Wij bewonderden en aanbaden ze nog op de Torhoutversie van Werchter zo’n 25 jaar geleden. Ja, zo oud zijn we al. En Jim Kerr heeft het nog altijd: de stem én de trekjes: zijn knievallen, zijn gespeel met de draadmicrofoon. Toentertijd gingen ze het duel aan met U2, nu stonden ze eenzaam retro te wezen op een jong festival.
Maar we konden nog genieten van de oude Schotten. Zoals bij zoveel onderstofte bands was voor hen ook een comeback een latente dwanggedachte. Met ‘5 x 5’ reden ze eerder dit jaar al door Europa, waarbij ze vijf nummers uit hun eerste vijf elpees (tussen 1979 en 1981) opvoerden. Die eerste vier (‘Life In A Day’ , ‘Real To Real Cacophony’, ‘Empires and Dance’, ‘Sons and Fascination/Sister Feelings Call’) gingen in hun tijd aan het grote publiek voorbij, maar met ‘New Gold Dream (81,82,83,84)’ maakten ze hun naam. En die staat nog altijd, al stonden vooraan vooral wat oudere knarren die Jim met zijn Simple Minds ’77-T-shirt nog eens van kortbij wilden zien. En ze speelden ze, die hits van toen (althans een deel: “I will travel”, “Love song”, “Waterfront”, “New Gold Dream”), genietend en wuivend naar de al even genietende voorste rijen toeschouwers.
Onze nostalgie van en naar The Simple Minds deed ons Stuck in the Sound in de Greenroom mislopen, al was het een vrij bewuste keuze om de Franse indie rock band links te laten liggen. Toch arriveerden we wat later in de Greenroom voor het ons onbekende Electric Guest. Een curieuzeneuze-ontdekkingstocht was het. Electric Guest komt uit Los Angeles en de twee vermeldenswaardige redenen om even te gaan piepen terwijl Garbage vijf minuten later zou opstarten waren 1. omdat onze Musiczine-baas verwacht dat we zoveel mogelijk groepen coveren en 2. omdat Electric Guest – ooit in samenwerking met Danger Mouse - vernoemd werd op MTV's lijst van Artists to Watch in 2012.
Funky songs, wat jumpy bij momenten, maar dan weer terugschroevend tot reggaeritmes, maar vooral heel gesofisticeerd synthesisergerelateerd. De frontman is inderdaad een ‘dangerous’ springende muis op scene en er kwam ook verrassend veel volk op af, of was het omdat de wei voor the Greenroom ook daadwerkelijk een weide is in tegenstelling tot de steentjes voor de Main Stage? De hoge stem – Mika-alike - klonk verbazend goed en stevig.
Het was niet onaangenaam, maar de wind blies de Garbagesound richting Greenroom en we gaven toe aan de verleiding.
Een dag eerder hadden de Amerikanen rond de sterke Schotse frontvrouw Shirley Manson met dotje en combat shoes op Werchter al hun vuilbak uitgekieperd. Hun hoogtepunt lag al in de nineties, waar ze toen hits scoorden met “Stupid Girl”, “Only Happy When It Rains” en “I Think I’m Paranoid”, maar het moet gezegd, er zit nog altijd snee op het scherpe lemmet en de songs uit hun nieuwe album 'Not Your Kind Of People' breien de hits netjes aan elkaar. ‘Ma français est perfect, right’? vroeg de zangeres (45 al intussen maar dat was niet zichtbaar) zich luidop af toen ze een technisch probleem moest volwauwelen en dat deed ze deels (behoorlijk) in het Frans. Best een genietbare performance.
Tijd voor een mysterie. Brigitte in de Greenroom. Een mysterie want onze fotografen kregen gewoon geen toestemming om te gaan kieken. En op ‘het net’ valt er ook niet zoveel te vinden, toch niet over deze Brigitte. Maar kijk (en luister), de volle weide (er was ook niets op de Main stage) bood een schouwspel van Fransen die de teksten (naar verluidt feministisch en ludiek) meezongen. Twee frontvrouwen (rood- en zwartharig) in frivole jurken, al waren ze aanvankelijk bedekt in sluiers, geflankeerd door drie man in ’t wit met een zwarte hoed en een stenen geitje op de bühne. Een bizar mysterie dat voor ons onopgelost geraakt, want wat ze brengen leek ons niet meteen opwindend en/of muzikaal interessant. Au revoir dan maar.
We hadden een goed excuus trouwens, want Kasabian was al bezig aan hun opwarmer voor hun Werchterperformance een dag later. De Britten, die vorig jaar al Werchter aandeden en na hun straf debuut in de UK, stilaan sant in Belgenland geworden zijn, openen vrij indrukwekkend. De ‘zwartzakken’ rocken en zetten een stevige set neer. Frontman Tom Meighan weet niet goed of hij nu al of niet zijn zonnebril op moet en als hij niet zingt, draait hij even graag zijn rug naar het publiek. Zijn gitarist daarentegen draagt de set en bespeelt zijn gitaar en het publiek alsof hij meedoet voor een prijs. Nog een prijs, want de groep uit Leicester grossiert intussen in de Awards. En de boys verdienen die voor wat ze brengen. Ze zijn niet voor niets hot.
Maar dan moet de set van de avond nog komen. Na de laatste noot van Kasabian slaan de Editors aan. Hun eerste zomeroptreden in Europa dat de dag erna gevolgd wordt door het laatste: op Werchter, in België dus, sinds een aantal jaren zowat hun thuisbasis. Maar Arras dus eerst en dit was zelfs geen generale repetitie voor Werchter, dit was af, indrukwekkend, meeslepend en overweldigend. Het rookgordijn met fel wit licht zorgde voor een versluierde aanzet (tot grote ergernis van onze fotografen) en meteen was de juiste toon gezet. Frontman Tom Smith centraal maar zijdelings achter zijn piano kroop van noot één in zijn muziek en kwam er niet meer uit tot de laatste uitgesponnen tonen van “Papillon”. ‘Arras, are you there?’ Yes, they were. Van harte en helemaal uitgelaten, al waren de intieme momenten even impressionant. En dat er een draad niet mee wou, of een micro halsstarrig niet uit zijn standaard kwam, het deerde hem niet. De duim omhoog, naar technicus en publiek, het sierde hem. En zijn optreden. Af dus, zoals we schreven. De strubbelingen in de groep lijken helemaal verteerd, of toch subliem opgevangen.
Het zou moeilijk worden om deze ‘echte headliner’ te evenaren, laat staan te overtreffen. Noch op de main stage, noch in de Greenroom. En zo zou blijken. Het leek alsof The XX gevraagd werd om de boel zachtjes af te sluiten en iedereen indommelend huis- of tentwaarts te begeleiden. De verkeerde keuze qua programmatie, wat ons betreft, al krijgen ze verder overal schouderklopjes over waar ze mee bezig zijn. De jonge Londense bende schakelde op automatische piloot in een trage versnelling, maar dat lijkt hun handelsmerk. Voor ons niet gelaten, maar liefst niet als runner up van de top of the bill op een festival.
En die top zou (na enen ’s nachts) Justice (moeten) worden nadat we de Engelse elektroband Metronomy hadden moeten overslaan. De dag ervoor hadden de twee vriend-dj’s uit Parijs op Werchter een lauwe ontvangst gekend. Nochtans moet dit dansmuziek zijn om weer wakker te worden en de Fransen smullen daar wel van. Justice is wel zowat het beste Franse exportproduct op dat gebied en valt ook internationaal wel te pruimen. Lekker eighties sounds met een serieuze moderne (lees drum’n’bass en dubstep) dansinslag.
Chase and Status live, de dag erna ook op Werchter, sloot na tweeën af, maar de Britse drum’n’bass lieten wij ook voor wat het was, want er kwamen nog twee volle dagen op ons af.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/main-square-festival-2012/
Organisatie: Main Square Festival+ Live Nation France
Even heropfrissen? Summerfestival, the best way to start your summer! Zaterdag 30 juni 2012 Antwerpen Zuid
Het dance-evenement kreeg zaterdag op het Nieuw Zuid in Antwerpen 50.000 danslustige jongeren op bezoek. Die konden er kiezen uit acht sprookjesachtig aangeklede podia en ruim negentig deejays, onder wie toppers als Martin Solveig, Dimitri Vegas and Like Mike, DJ Licious, Yves V, D-Wayne, Hardwell, Gers Pardoel, Coone en Headhunterz.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/summerfestival-2012/
van o.m. da Tweekaz, Dave Lambert, Dennis Carter, Gers Pardoel, Isaac, Makasi, Oddword, Martyin Solveig, Romeo Blanco en Saltzer Enjoy …
Rock Verzet 2012 - Jong Belgisch geweld ontmoet Amerikaanse metaalgoden
Rock Verzet 2012
Met Rock Verzet wil de Jeugdclub de rock scène in Knokke-Heist nieuw leven inblazen en beginnende lokale bands kansen geven op te treden in eigen streek. Bij deze editie kregen we twee bands uit Amerika over de vloer, nl. Rosetta en Kings Destroy. Zij vulden de avond samen met lokale bands Maudlin en All About KRIS. Het was de laatste Rock Verzet voor de verhuis naar hun nieuw jeugdcentrum dat aan project Duinewater komt.
De jeugclub ligt aan de rand van een grasplein wat een zeker festivalgevoel met zich meebracht. Rock Verzet 4 kon zowel rekenen op lokale als buitenlandse bezoekers, al was de opkomst niet evenredig met de kwaliteit van de bands die optraden.
Terwijl heel wat mensen op de weide van Rock Werchter vertoefden, bracht de vitale, alternatieve en uitnodigende sfeer in het jeugdhuis ons een ‘at the right time, in the right place’ gevoel.
All About KRIS (BE) (Powerrock/Stonerrock)
All About KRIS, een viertallige energieke rock formatie uit eigen streek, stonden al eerder op Rock Verzet en mochten deze avond de aftrap geven voor de vierde editie. Ze omschrijven hun muziek als stonerrock/rock’n’roll maar je hoort er duidelijk ook invloeden van postrock in. Ze zijn jong, ze willen wat en zijn op muzikaal vlak verrassend goed als je rekening houdt met hun gemiddelde leeftijd van 20 jaar.
All About KRIS zit vol energie en gedurende gans het optreden hielden ze een strak tempo aan. De zang was niet altijd toonvast, maar door de kracht en de kwaliteit van de muziek neem je dat er graag bij.
De drummer, met een in het oog springend t-shirt van The Dillinger Escape Plan, mompelde gedurende het ganse optreden in een mysterieuze taal. Volgens mij was het sluikreclame voor de hardhorenden, en hij heeft gelijk ook, All About KRIS is een band die verrast en meer aandacht verdient! Op hun Facebookpagina doen ze een oproep voor een tweede zanger. Stemmen die zich geroepen voelen zich bij dit powerfull quatro aan te sluiten, voel u vrij … Momenteel nog zonder label, maar wie weet, binnenkort….
Kings Destroy (Doom/Hardcore)
Kings Destroy, afkomstig uit New York City, reist mee als voorprogramma met Rosetta op hun Europese tournee. Kings Destroy brengt een -vaak rommelige- mengelmoes van doom, hardcore en stonerrock. Ze beschrijven hun geluid als ‘brutale sabbat zwaarte met hardcore uitbarstingen en verstoorde vocalen op het randje van de dementerende’. Van de vier bands die deze avond op Rock Verzet stonden was dit toch wel de vreemde eend in de bijt. Muzikaal niet om over naar huis te schrijven en de zang was helemaal ondermaats. Tot vandaag is het me een raadsel waarom Rosetta deze band mee onder de arm neemt op hun tournee daar ze qua niveau toch ver onder dit van Rosetta reiken.
Kings Destroy is een band die perfect past op een festival à la Graspop waar menig geïntoxiceerde zielen minder waarde hechten aan de kwaliteit van de muziek en vooral de sfeer rond de muziek laten privileren.
Maudlin. (BE) Posthardcore/Sludge
Maudlin. is een Belgische sludge-doom-postrock-posthardcore band die maar liefst zes muzikanten telt. Ze mochten reeds over heel Europa spelen met bands zoals Russian Circles, Amenra, Channel Zero en Rosetta. Ze geven een intense live show waar je als luisteraar bij momenten zou vergeten te ademen. Je wordt als het ware meegezogen in de muziek, een beleving die aantoont dat deze band sterk staat en door hun muzikaal geweld muren zou kunnen omver blazen. De zanger schreeuwt de ziel uit z’n lijf terwijl de andere vijf muzikanten het beste uit hun instrument naar boven halen. Door hun clash van stijlen waan je je het ene moment in een jungle waar een constante dreiging van agressie hangt en het andere in een bruisend avontuur. De duozang met de man achter het keyboard heeft zowel een sederend als versterkend effect op de frontzang. Maudlin. speelde een strakke maar korte set, daar de band zo attent was om voldoende tijd te laten aan de hoofdact van de avond Rosetta.
Wie Maudlin. gemist heeft deze avond, kan hun op 3 augustus samen met Verse, Rise & Fall, Ritual en Oathbreaker live bewonderen in zaal Ravelingen in De Vrièrestraat 51 te Knokke-Heist.
Rosetta (US) - Sludge/Postmetal (zie foto)
Rosetta bestaat uit vier leden die elkaar reeds kennen vanuit hun schooltijd en in 2003 door hun demo album de aandacht trokken van Translation Loss Records. Deze Amerikaanse sludge-postmetal band met bodem in Philapdelphia heeft intussen 3 albums, 1 EP en meerdere splits op hun naam staan met onder andere Year Of No Light, Junius, Restorations en East of the Wall. Ze zijn momenteel aan een Europese tournee bezig met Kings Destroy en Jeugdclub t Verzet kreeg de eer de enige Belgische stopplaats te zijn. Eind juli vliegen ze richting Australië waar ze een maand lang op tour zijn met City of Ships.
Een ware metaalodyssey komt op je afgestormd wanneer deze band z’n eerste nummer inzet. De zanger screamt zowel met als zonder microfoon, terwijl de rest van de band geconcentreerd postmetal geluiden uit hun instrumenten tovert. Rosetta is een band die muzikaal zo sterk is dat ze het publiek in de ban weten te houden gedurende gans het optreden. De meeste nummers overschrijden dan ook de standaardduur van vier minuten, al hebben ze de gave om je mee te nemen in een vacuüm waar tijd niet lijkt te bestaan.
Rosetta trekt je mee in een zwarte transcendentale wildernis waar je gewoon niet uit wil komen. De temperaturen in het jeugdhuis stijgen tijdens het optreden tot ongekende hoogtes maar deze Lords of Metal zijn onverwoestbaar en geven nog een stevig bisnummer om de avond af te sluiten.
Rosettta is een band die je niet enkel beluistert, maar beleeft. Ze tonen aan dat kwaliteit geen verband houdt met het aantal groepsleden, maar wel van de kracht van creativiteit en passie voor muziek.
… We vertrekken in de stilte van de nacht terug huiswaarts, in de stilte van verwondering …
Organisatie: JC t Verzet, Knokke-Heist
Graspop Metal Meeting 2012 – zondag 24 juni 2012
dag 3 - zondag 24/06/2012: Lemmy en Jamey, mannen zonder ego!
Ik werd wakker in mijn tent en hoorde de regendruppels neervallen…lang geleden dat ik nog eens Graspop mocht meemaken in zo’n weer. De regenjas ging rond mijn torso en half mottig vertrok ik richting het festival voor een warme chocomelk. Sebastian Bach, vooral gekend door mij als frontman van Skid Row, was er klaar voor op het hoofdpodium. En zoals velen hadden gehoopt, werden verschillende nummers van Skid Row gebracht. “Slave to the Grind” was zijn opener en damn, het blijft toch een onvergetelijk nummer die destijds werd neergepend. “18 and Life”, “Monkey Business”, “I Remember You” en “Youth Gone Wild” waren de andere nummers van deze legendarische band. In feite werden maar 2 nummers onder zijn eigen naam ten hore gebracht, maar niemand die daar volgens mij om maalde.
Reeds doorweekt stapte ik richting Marquee I waar Ugly Kid Joe zijn intrede maakte. Om eerlijk te zijn, ik kende maar twee nummers van de set nl. “Cats in the Cradle” (trouwens een cover van Harry Chapin) en “Everything about you”. Niet veel soeps in mijn opinie.
Europe was hierna aan zet, en dit trok er al wat meer op. Oké, het is ook al een band die vele stormen heeft overleefd, maar vandaag stonden ze er wel. Zanger Joey Tempest blijft er (alhoewel hij bijna vijftig is) uitzien als een jong veulen, dus vele vrouwelijke fans hadden zich wat dichter bij het podium gesetteld. De bekendste hits (“Superstitious”, “Rock the Night” en het bisnummer “The Final Countdown”) waren ook de leukste om te horen en ik vond dat ook Europe op een perfect tijdstip mocht aantreden. Enig nummer dat ik in feite wel heb gemist in hun set was “Carrie”…had toch wel gemogen vond ik want ik had mijn stembanden al ingesmeerd.
Na een pauze om op adem te komen was ik opnieuw paraat in Marquee I om Jon Olivia’s Pain te bekijken. De lichten gingen aan, en de blijde boodschap werd de wereld ingestuurd. Het album ‘Hall of the Mountain King’ van Savatage ging integraal gespeeld worden. Een verrassing van formaat en ik had er direct zin in bij de openingstonen van “Gutter Ballet”. De keyboardarrangementen waren hemels en namen me terug in de tijd toen Savatage één van mijn favoriete bands was.”Edge of Thorns”, “Strange Wings”, “Legions”, “The Price You Pay”, … noem maar op, allemaal klonken ze uitstekend. Maar het toppunt was uiteraard het titelnummer zelf (“Hall of the Mountain King”) waarin de riffs kwistig werden rondgestrooid en de zang van Jon Olivia bewees dat niemand Savatage vergeten is!
Machine Head was in aantocht en bracht veel kijklustigen op de been. Sinds enkele jaren opnieuw in de armen gesloten door vele fans en na het uitbrengen van enkele deftige albums kon het feestje van start gaan. “I Am Hell” van hun recentste plaat ‘Unto the Locust’ mocht de set starten, direct gevolgd door de hits “Old” en “Imperium”. De show op zich was niet slecht, maar ik kreeg er ook geen wow-gevoel van. Met “Aesthetics of Hate” ging het dak er wel af, net zoals bij “Halo”, maar het moment suprême hadden ze toch gespaard voor “Davidian” waarbij leden van Hatebreed ook mochten opdraven. Binnenkort op de Lokerse Feesten …
Gojira volgde direct na Machine Head, en de respons was niet zo als ik had gedacht. Waarschijnlijk zal de reden wel in de andere Marquee liggen, want daar stond Behemoth op de planken. Keuzes maken is niet altijd even simpel, maar ja, Gojira heb ik nog maar 1x op een slechte show kunnen betrappen en ook nu was hij best te pruimen.
Als je zin hebt in furieuze Rock ’n Roll, dan kon je niet om Motörhead heen. Lemmy keek over de menigte heen, plaatste zijn vingers in positie op zijn snaren, en deed wat hij het beste kan…de massa in extase brengen. “Bomber”, “Damage Case”, “Stay Clean”, “Metropolis”, “Over the Top”, “The Chase is Better than the Catch”, … allemaal werden ze genadeloos door je strot geramd, en absoluut niemand die een lelijk gezicht trok. Het weer was reeds opgeklaard en Lemmy bespeelde zijn basgitaar verder zoals hij (denk ik) zijn vrouwen behandeld. Ruw, maar o zo prachtig. De laatste drie nummers waren “Killed by Death” (met Whitfield Crane van Ugly Kid Joe), “Ace of Spades” (lekker vet) en “Overkill”. Van Motörhead kan je volgens mij nooit genoeg krijgen, want dit is steeds garantie op oorsuizingen.
Hatebreed stond eens niet op het hoofdpodium, maar mocht zijn boodschap verkondigen in Marquee II. Hardcore meets metal meets punk meets thrash…armen en benen vlogen vooraan in de lucht, maar ook achteraan in de tent ging men uit zijn dak. Hatebreed in een kleine ruimte, wees maar zeker dat ze dan nog bruter tekeergaan J
Als trouwe fan van Hatebreed beleefde ik de tijd van mijn leven, zeker als je dan nog bommen zoals “Never Let it Die”, “Before Dishonor”, “Tear it Down”, “Everyone Bleeds Now”, “Hands of a Dying Man”, “This is Now”, “Doomsayer” (wat blijft dit toch een immens nummer), “Defeatist”, “I Will Be Heard” en “Destroy Everything” naar je kop geslingerd krijgt. Mijn persoonlijke hoogtepunt was uiteraard “A Call For Blood” die nog steeds mijn bloed doet koken als ik het hoor. Spijtig dat je op festivals geen repeat-button hebt.
We keerden terug van Hatebreed, en tot mijn grote verbazing was Guns n’ Roses al begonnen!!??? Waren ze ziek misschien? Of wou meneer eens aantonen dat hij alles voor het zeggen heeft. Oké, hij heeft hiermee misschien zijn gram gehaald op het feit dat hij (terecht) afgerekend wordt op de vele malen dat hij het publiek liet wachten. Maar ook nu kon ik me niet van de indruk ontdoen dat hij totaal geen respect voor zijn fans heeft. Er was al 1 nummer afgehaspeld toen ik, samen met nog veel andere toekwamen en hij middenin “Welcome to the Jungle” zat.
Ik ga er niet verder over doorbomen, maar we zullen dan eens eerlijk zijn muziek analyseren. Zijn medekompanen zijn niet zo goed als hun voorgangers, dat staat buiten kijf, maar het verprutsen van solo’s kan toch echt niet door de beugel. Zanger Axl zag er in feite dan nog het beste uit, hij toonde zich vol fut en rende constant gans het podium af, en jongleerde met zijn statief. Enkel zijn stem was niet toonvast, en helaas voor hem valt dat nu eenmaal op. Hoogepunten waren er ook wel zoals bv. “Sweet Child O’ Mine”, “You Could be Mine” en “Knocking on Heaven’s Door”, omdat deze nummers nu eenmaal op zijn lijf zijn geschreven. Al bij al was het een redelijk goeie set die gespeeld werd hoor, waarbij ik dan vooral (voorgaande nummers buiten beschouwing gelaten) denk aan “November Rain”, “Don’t Cry”, “Civil War”, “Nighttrain” en “Live and Let Die”. Goh, was alles bij deze band nog maar zoals vroeger, het zou de weide in brand hebben gezet, maar helaas, het ego overstijgt de liefde voor muziek.
Graspop 2012 zat erop (uiteraard na het sluiten van de afterparty), en nu nog een kleine 12 maanden en we zijn weer paraat!
Blikvangers op deze editie: ongetwijfeld Obituary, Possessed, Death Angel, Exodus, Brutal Truth (hell yeah), Fear Factory, Twisted Sister, Jon Olivia’s Pain (te danken aan het integraal spelen van The Hall of the Mountain King), Motörhead (vaste klant als ik het over topbands heb) en Hatebreed.
Tegenvallers waren dan toch wel Slayer, Megadeth (vooral in het begin van hun set) en afsluiter van het weekend Guns n’ Roses.
Ozzy is een legende, maar misschien is het nu toch eens tijd om na te denken. Ofwel moet je volgende keer mijn ongelijk bewijzen!
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2012 – zaterdag 23 juni 2012
dag 2 - zaterdag 23/06/2012: Brutal Truth, Twisted Sister, Death Angel en Fear Factory tonen hoe het moet!
Primal Fear was de eerste band die ik ging bekijken op het hoofdpodium. De power metal van deze Duitse formatie was perfect om rustig het eerste biertje op te slorpen. En rustig was wel het correcte woord van dit optreden, want ik miste de fut en kracht die normaal uitgaan van hen. Meest in het oog springende nummers waren “Nuclear Fire”, “Final Embrace” uit hun oude materiaal en “Metal is Forever” waarvan het refrein zich direct vast nestelt in je hoofd.
In Marque I was de tijd aangebroken voor Death Angel met hun thrash metal, ook afkomstig uit de Bay Area streek. En het was een uitermate speciale set!! Hun debuut album ‘The Ultra Violence’ werd integraal gespeeld, en zonder overdrijving, dit was om van te smullen! De bandleden hadden er zin in, en zanger Mark Oseguada sprong van de ene kant van het podium naar de andere. Interactie met het publiek was er in overschot en dit was duidelijk zichtbaar in het feestje dat losbarstte voor het podium. Eindigen deden ze met een cover van Black Sabbath getiteld “Heaven and Hell”.
Ik repte mij naar de Metal Dome om de death/thrashband Suicidal Angels aan het werk te zien. Er was verrassend veel volk in de tent verzameld, want ondertussen stond ook Thin Lizzy klaar om hun set af te trappen op het hoofdpodium. Suicidal Angels klonk goed, niet geheel overtuigend, maar ik heb het mij niet beklaagd om hen boven Thin Lizzy te verkiezen. Tja, ik ben nu eenmaal thrashfanaat J
All Shall Perish, een garantie op een klein uurtje beuken, startte om 16u15 in Marque II. Snoeihard, en recht voor de raap, ik heb ze eerlijk gezegd nog niet anders gezien. Luister naar “Gagged, Bound, Shelved and Forgotten”, “Royalty into Excile” en “The Last Relapse” en stel dit voor aan 200km/uur, en dat is de perfecte omschrijving van hun optreden.
Hierna was het opnieuw in de Metal Dome te doen…onbekend is onbemind gaat het spreekwoord, en dit viel er ook aan te zien bij Brutal Truth. Een klein aantal toeschouwers, nog minder dan de helft van de tent, was opgedaagd om deze Amerikaanse grindcoreband aan het werk te zien. Bassist Dan Lilker had het direct in het snotje, want hij was er als de kippen bij om in zijn microfoon de woorden: “You’re definitely NO Trivium fans” te scanderen, wat op het nodige applaus werd onthaald. Grindcore, inderdaad, niet zo gekend waarschijnlijk bij het publiek, maar wat een prestatie was me dat!! Drummer Richard Hoak acteerde zoals een machine, rechtdoor en met de nodige grimassen op zijn gezicht door de concentratie. Er stond een drummer naast mij, en zijn mond viel open van het kunnen van Mister Hoak! Het was dan ook niet onlogisch dat er na het optreden bijna gevochten werd voor zijn drumstokken. Respect man, en de liedjes die ze speelden waren één voor één verbluffend. Hierbij denk ik dan vooral aan “Stench of Profit”, “Sugardaddy”, “Simple Math” en “Small Talk”. Laat hen volgend jaar maar terugkomen.
Van grindcore naar jaja, thrash metal. Exodus maakte zijn opwachting in Marque I, en het volk stond tot buiten de tent aan te schuiven. Aangezien ik nog stond uit te hijgen na Brutal Truth was ik content dat er buiten de Marquee’s grote tv-schermen opgesteld staan om de show mee te pikken. Opnieuw een hitjescarrousel zoals ze onlangs presenteerden in de Trix, Antwerpen met “The Last Act of Defiance”, “A Lesson in Violence”, “Bonded by Blood” en de smaakmaker “The Toxic Waltz”. Puik optreden opnieuw.
Dave Mustaine stond al met zijn gitaar in aanslag, dus dan weet je al dat het de beurt was aan Megadeth. En ja, het gebeurde opnieuw…rotklank, zoals de dag voorheen met Slayer het geval was. Gelukkig duurde het niet lang voordat men de geluidsinstallatie een dreun van jewelste gaf, want na de 2 openingsnummers “Never Dead” en “Headcrusher” stond het geluid op scherp. Oké, discussiëren of Dave al dan niet een goede zanger is daar zondig ik mij niet aan, maar ik heb hem eerlijk gezegd al beter weten zingen. Gelukkig bestaat zijn band al heel lang en kon hij teren op zijn succesnummers “Hangar 18”, “Sweating Bullets”, “A Tout Le Monde” (uiteraard kende iedereen deze tekst en was meezingen een must), “Peace Sells”, “Symphony of Destruction” (wat een riff man in dit nummer) en “Holy Wars”.
Sterke set, zoals vele bands er hadden dit weekend.
En we deden maar door... Wie Dino Cazares en Burton C. Bell kent weet dat ik het over Fear Factory heb. Opener “Shock” beukte direct in de massa en blijkbaar ook in de geluidsinstallatie want hij viel uit. Een technische panne dus, die gelukkig voor ons maar een 5-tal minuten duurde. Onlangs nog maar een nieuw album uitgebracht getiteld ‘The Industrialist’ en dus kwamen “The Industrialist” zelf en “Recharger” aan bod. Maar Fear Factory zorgde vooral voor de nodige agressie en voldoening bij het publiek met hun hits als zijnde “Edgecrusher”, “Linchpin”, “Powershifter”, “Demanufacture” en “Replica”. De industrial beats sloegen in als een bom met de nodige blauwe plekken en moshpits als gevolg. Eén van de uitblinkers dit weekend voor mij!
Veertig jaar Twisted Sister, veertig jaar glamrock, weinig optredens in hun rijkgevulde carrière in België, aanwezig in de originele bezetting…een ‘must see’ dus op Graspop. En ze gingen er vol voor…
De meezingers vlogen je om de oren, en Dee Snider had het publiek in een mum van tijd op zijn handen. Ze trapten af met “What You Don’t Know”, gevolgd door “The Kids are Back”. Het eerste kippenvelmoment tijdens deze show sloeg onmiddellijk toe haha. En de hits bleven komen, terwijl de vurige vijftigers zich amuseerden. “Stay Hungry”, “You Can’t stop Rock ’n Roll” (in your face nu-metal fans), “Shoot ‘em Down”, de meezinger van het weekend “We’re not gonna take it” om dan over te schakelen naar de slow van de dag met de hit “The Price”. Eindigen deden ze met “Burn in Hell” (verplicht om met gebalde vuisten in de lucht te zwaaien), “I Wanna Rock” en “S.M.F.”. Deze band verdiende meer en had gerust de hoogste plaats op het hoofdpodium mogen krijgen. Jongens, hopelijk wachten jullie opnieuw niet zo lang om ons te entertainen! Klasse.
Stijlen in overvloed op Graspop, want na Twisted Sister kwam al het duivelsgebroed samengetroept in Marquee I. Dimmu Borgir kwam, zag en deed je sterven van geluk. “Mourning Palace” van het beste album van deze Noren ‘Enthrone Darkness Triumphant’ zette de toon van een duister optreden, waarna de hel openbarstte. “Spellbound (by the Devil)”, “Kings of the Carnival Creation”, het prachtige “Dimmu Borgir”, “Gateways” (waar de keyboardgeluiden opnieuw van uitstekende makelij waren), “The Serpentine Offerings” en afsluiter “Progenies of the Great Apocalypse” deden het vagevuur verbleken en omhulden de tent in een ware ravage. Thanks to the dark lord!
Limp Bizkit was dus verkozen om dag 2 van het festival af te sluiten. De nu-metal/rapcore van Fred Durst en zijn manschappen lokte veel volk, waarschijnlijk omdat er ook niets anders meer te bekijken was. Toch blijft het wrange gevoel knagen dat deze band zo hoog stond. Oké, hitjes bij de vleet, en deze werden dus ook losgelaten op de meute. “My Generation”, “My Way”, “Break Stuff”, “Nookie” en hun bekendste van allemaal “Rollin’” schalden uit de luidsprekers. Uiteraard ging het publiek uit zijn dak, en zeker als ze dan ook nog eens covers beginnen aanbrengen. Hun 1e cover was “Smells Like Teen Spirit” waarbij ze direct een jam aan toevoegden van “Holy Wars” en “Master of Puppets”. Ook nog werd Ministry aangehaald met het nummer “Thieves”, hun bekende ballade “Behind Blue Eyes” van The Who en het toppertje “Faith”, in bruikleen van George Michael”.
Organisatie: GMM, Dessel
Graspop Metal Meeting 2012 – vrijdag 22 juni 2012
Graspop Metal Meeting 2012
Musiczine was present op de 17e editie van Graspop Metal Meeting, het metalfestival waar ieder jaar door velen (inclusief mezelf) reikhalzend naar wordt uitgekeken! Maar liefst 135.000 bezoekers, onderverdeeld in 68 verschillende nationaliteiten, waren afgezakt naar Dessel. De organisatie deelde na afloop volgend bericht mee, en ik beaam dat dit een feit is nl. respect en vriendschap heerst tussen de vele metalheads. Moshpitten en daarna een vriendelijk schouderklopje. That’s the way it goes op Graspop Metal Meeting!
Na aankomst mijn eerste avond (donderdag 21/06/2012 en ‘shitty weather’ tijdens de rit, maar gelukkig was het gedaan met regenen bij aankomst, waardoor ons tentje in de droogte kon opgezet worden), was het eerst en vooral tijd voor de jaarlijkse metalparty bij uitstek in de metaldome, waar de 'metal top 100' te aanhoren was. Het vuur werd aangewakkerd met de bekende hits, de nodige hoeveelheid alcohol en de sfeer van 1 grote familie was aanwezig, zodat iedereen goedgemutst de 1e festivaldag kon aanvatten...
dag 1 - vrijdag 22/06/2012: Death metal rules in Metal Dome, ocharme Ozzy!
Ik begon in Marquee I om Skeletonwitch aan het werk te zien, terwijl in Marquee II I Killed the Prom Queen op het podium stond. De black/thrash metal van deze mannen ging erin als een goed Engels ontbijtje na een nachtje feesten en er was reeds een groot aantal bezoekers aanwezig om de band aan te moedigen. De zanger en zijn metgezellen hadden er goesting in zo vroeg in de middag en de moshpits waren aanwezig. Een 40-tal minuten had Skeletonwitch om hun muziek aan de man te brengen en nieuwe fans achter zich te scharen. Nummers als "The Horryfing Force", "Beyond the Permafrost" en "Shredding Sacred Flesh" waren voor mij de uitschieters.
Op de mainstage was het daarna de beurt aan Godsmack. Deze, in mijn ogen, rustige metal met leuke riffs in verwerkt klonk voor mij helaas wat zwakjes om met het nodige enthousiasme onthaald te worden. Uiteraard stonden hun bekende hits als "Awaken" en "I Stand Alone" op de setlist, en dat waren dan ook de enigste nummers die voor voldoende animo zorgden bij het publiek, de 'die hard fans' buiten beschouwing gelaten uiteraard.
De melodische metalcore van Unearth deden de decibels oplaaien in Marquee II en het klonk oprecht vet!! De breaks sloegen je om de oren, de drums deden je aambeeld in je oren trillen en de stem van zanger Trevor Phipps beukte erop los! Aangename set (met o.a. "The Great Dividers", "Endless" en "Black Hearts Now Reign") en na hun 3de visite aan Graspop hebben ze bewezen dat ze een deftige live-band zijn. Volgend jaar mogen ze van mij gerust opnieuw opdraven om zo'n prestatie neer te zetten :-).
De kleinste tent van het festival, de Metal Dome (maar wel de enigste waar binnenin aan de linkerkant een bar gekoppeld is), bracht voor ondergetekende de 1e band van zijn persoonlijke to-do-list aan de man. De Amerikaanse death metal band, met redelijk wat thrashinvloeden in verwerkt, maakte zijn opwachting. Uiteraard heb ik het over Possessed, de live-band bij uitstek (simpelweg omdat ze geen nieuwe platen meer creëren). Strak en beenhard, zoals het moet zijn en klinken dus! De meeste metal liefhebbers weten dat zanger Jeff Becerra in een rolstoel door het leven gaat, maar op het podium is daar echter niks van te merken. Zo vol enthousiasme, energiek en met oprechte trots brengt hij zijn nummers ten hore aan het publiek! Ik heb alleszins staan headbangen op de tonen van "Beyond the Gates", de megahit "Fallen Angel", "The Exorsist" en het toppunt van dit optreden en tevens afsluiter "Death Metal", waarbij honderden kelen samen een ode brengen aan DEATH METAL!
Fantastische show en slim gezien van de organisatie om deze band op de perfecte locatie hun ding te laten doen. Want om eerlijk te zijn, Possessed zou volgens mij minder goed klinken als je hen op het hoofdpodium dropt. Op het hoofdpodium stond tijdens Possessed ook een grote naam geprogrammeerd, want de liefhebbers van lang uitgesponnen gitaarsolo's hebben volgens mij de tijd van hun leven gehad bij Black Label Society, als ik de geruchten mag geloven. Helaas kan een mens zich niet in tweeën opsplitsen nietwaar!?
Nog nagenietend van het vorige optreden trok ik met mijn manschappen naar een ouwe gouwe in Marquee I. Old-school bay area thrash van Sacred Reich, altijd zekerheid van pure klasse. Na hun reünie in 2007 hebben ze opnieuw vele festivals afgeschuimd, maar een nieuwe plaat zit er (voorlopig?) nog niet direct in, en dus kun je spreken van een echte 'touring-band'. Teren op oude hits dus, en wat voor hits..."Ignorance", "Independence", "Love...Hate" van hun debut album 'The American Way', "Surf Nicaragua" van hun gelijknamige EP uit 1988 en de onvermijdelijke ode aan Black Sabbath "War Pigs" die altijd met bravoure wordt gebracht door deze Amerikanen.
Ik ben nog nooit ontgoocheld geweest na een optreden van Sacred Reich, en ook deze keer was dit het geval! Respect en ik hoop dat ze snel werk maken van een nieuw studio-album!
Slash was hierna aan de beurt op het hoofdpodium, en eerlijk gezegd ben ik niet zo'n fan van zijn muziek. Oké, we weten dat hij fantastisch overweg kan met zijn instrument, geen discussie daarover, maar na een tijdje luisteren heb ik het helaas gehad. Voor menig man/vrouw zal het een geweldig optreden geweest zijn, maar mij kon het niet echt bekoren. Opvallend was wel dat hij redelijk wat nummers van Guns n' Roses op zijn setlist had gezet ("Sweet Child O'Mine", "Nighttrain", "Mr.Brownstone" en "Paradise City"). Echter wel handig voor de mensen die zondag niet aanwezig konden zijn ;-). Ohja, en ook "Slither" van 'Velvet Revolver' stond op zijn 55 minuten durende setlist. Ook moet medegedeeld worden dat de strot van Myles Kennedy, tevens zanger van Alter Bridge, aangenaam om horen was.
Rond 17u30 begon Devildriver aan hun set...power en groove, met zanger Dez Fafara in een blitse hoofdrol. Moshpits en een wilde wall of death waren vooral geïnspireerd door Dez die het publiek opfokte om ten strijde te trekken! Stilstaan was uit den boze, al de agressie uit je lichaam persen des te meer. Heel goeie prestatie als je het mij vraagt, met nummers als "I Could Care Less", "The Fury of Our Maker's Hand" en de bekendste hit van deze Amerikanen "Clouds over California". En uiteraard niet te vergeten, deed de stem van Dez ons weemoedig terugdenken aan de goeie oude tijd met zijn voormalige band Coal Chamber. Goed optreden dus, maar dit optreden stond wel niet in mijn top 3 van het weekend.
De volgende groep die aan te beurt was, is namelijk mijn nummer uno!! De Metal Dome maakte zich klaar om opnieuw een toppertje op ons los te laten, en opnieuw werd dit dus een death metalband nl. Obituary!
Alle beukers en hits passeerden de revue...denk maar aan "Threatening skies", "Chopped in Half", "Dying", "Slowly We Rot", "The End Complete", het allesoverheersende "Turned Inside out" en "Blood to Give". De stem van John Tardy klinkt venijnig en smerig, net zoals je hem hoort op de platen van Obituary, de drums en helse gitaren maakten dit pareltje van een optreden compleet. Spijtig voor de fans van de power metal die naar het Zweedse vijftal van Sabaton aan het kijken waren, maar het hoogtepunt van gans Graspop was tussen 18u30 en 19u20 te bewonderen in de Metal Dome. Mijn nekspieren doen opnieuw pijn nu ik eraan terug denk!
In Marque I was hierna de viking metal van Amon Amarth te bekijken, en in Marque II stond de hardcore van Sick of it All geprogrammeerd. Ik ging richting hoofdpodium … Thrashicoon Slayer had hun materiaal geïnstalleerd en ik was benieuwd of hun prestatie beter was dan vorig jaar op Sonisphere festival, waar ze onderdeel waren van de big 4 (Metallica, Slayer, Anthrax en Megadeth). De eerste noten werden ingezet, en toen...toen tja, was het een sisser van formaat. Barslechte klank, mss had de wind er grotendeels iets mee te maken, maar toch, onaanvaardbaar voor een act op het hoofdpodium, en voor zo'n naam waarvan iedere metalfanaat zeker meer dan één album in zijn/haar bezit heeft. Ik ging een stapje dichterbij richting podium, maar helaas bracht dit geen soelaas. Naarmate de set vorderde, beterde de klank wel, maar ik moest mijn oren goed spitsen om de nummers van elkaar te onderscheiden. De setlist was nochtans van topniveau met krakers zoals de opener "World Painted Blood" van hun gelijknamig album, gevolgd door nog een nummer van deze plaat "Psychopathy Red". Het beste thrashalbum ooit 'Reign in Blood' mocht uiteraard niet ontbreken en dus stonden nummers als "Altar of Sacrifice" en "Jesus Saves" op hun schema. Geen Slayer ook natuurlijk zonder te toppers "Angel of Death", "South of Heaven", "Die by the Sword" en terechte afsluiter "Raining Blood". Spijtig van de klank, anders kon dit mss wel één van de betere optredens van het weekend geweest zijn.
In tegenstelling van Slayer was Kyuss Lives! dan enkele niveaus hoger in Marque II. De meesters en grootheden van de stonerrock speelden een puike show. Oké, geen echt metalmateriaal, maar hun muziek ging erin als zoete koek. Snedig gitaarspel die de Marque in lichterlaaie zette en dus de niet-kenners van deze band een welgemeende vinger gaf. Van het repertoire van Kyuss kende ik niet zoveel, maar er was 1 liedje die me nog lang zal achtervolgen nl. “Green Machine”. De makers van dit nummer verdienen een standbeeld.
Na een intro begon “Bark at the Moon” uit de boxen te knallen. The Prince of Darkness maakte dus zijn intrede met eigen materiaal. Hij was trouwens in goed gezelschap want onder de noemer Ozzy & Friends was hij met toppers als Slash, Tommy Clufetos, Blasko, Zack Wylde, Gus G. en Geezer Butler omringd. En laat het nu net deze mannen zijn die de show goed maakten, want zoals de meesten mij wel gelijk zullen geven, Ozzy kon het niet aan. Uit de maat klappen was zijn opvallendste actie, alsook het roepen van “I Can’t Hear You” naar het publiek. De ouderdom heeft hem serieus te pakken, en een groter scherm om zijn teksten op af te lezen zou voortaan niet misstaan tussen zijn materiaal! Maar hey, het is een legende, dus het wordt hem allemaal waarschijnlijk nog een beetje vergeven denk ik.
Soit, zoals vermeld, waren zijn vrienden de max op het podium, en de setlist was om kriebels van te krijgen. Zo werd op voorhand op de site al meegedeeld dat er veel songs van Black Sabbath gingen gespeeld worden, en dit was absoluut niet gelogen. Noem ze maar op: “Rat Salad”, “Iron Man”, “War Pigs”, “N.I.B.”, “Fairies Wear Boots” en afsluiter “Paranoid” waar al zijn gastmuzikanten mee mochten doen.
Uiteraard verloor Ozzy zijn eigen materiaal niet uit het oog, dus mochten liedjes zoals “Crazy Train”, “Mama I’m Coming Home”, “Mr. Crowley”, “Suicide Solution” met de uitstekende riffs, “Shot in the Dark” (leuke meezinger trouwens) en “I don’t want to change the world” niet ontbreken tijdens dit optreden. Om de festivaldag af te sluiten werden de voorste rijen getrakteerd op afkoeling doordat Ozzy de brandslang over hen leegspoot. Wie nog niet wou gaan slapen, kon uiteraard nog terecht in de Metal Dome voor de afterparty!
Organisatie: GMM, Dessel
TW Classic 2012 – Lenny Kravitz wint klassieker met grote voorsprong
TW Classic 2012
De elfde editie al van TW Classic, een festival in het leven geroepen om nostalgie op te roepen bij veertigers en vijftigers die in hun jongere jaren al wel eens één of meerdere versies van T/W hebben meegepikt en die het nu niet meer zien zitten om tussen het jonge wiet rokende grut te gaan postvatten op allerlei luide en drukke festivals.
Soms lijkt Werchter Classics een beetje op de openluchtversie van Night of The Proms, maar dan gelukkig zonder die bombastische nep klassieke muziek. Doorgaans treden hier grote namen op die op hun retour zijn maar toch ook nog ergens hun portefeuille moeten bijspijzen, want luxe leventjes zijn doorgaans kostelijk. Voor jong talent moet je hier dus niet zijn.
Of wat dacht u van The Scabs ? De heren zijn nu al zo een drie jaar aan hun afscheidstournee bezig en dat blijft maar duren. Waarschijnlijk omdat ze nu pas de erkenning krijgen die ze vroeger eigenlijk al verdienden. Het moet gezegd, ze hebben enkele onsterfelijke songs geschreven en stonden hier wel op hun plaats.
Ook de Westvlaamse rappers van ‘t Hof Van Commerce zullen er zelf van verschoten hebben dat ze al zo oud zijn, hoewel ze nog steeds garant staan voor de beste rap van Belgische bodem.
Amy Macdonald was de snotneus van de dag, het meiske is eigenlijk een eendagsvliegje van 25 jaar oud die haar succes heeft te danken aan één grote wereldhit “This is the life”, het liedje waar iedereen dan ook zat op te wachten en even voor recht veerde, om dan snel terug te gaan zitten want de rest was verwaarloosbaar.
Kaiser Chiefs zijn zo snel gegroeid dat ze na 5 keren Rock Werchter al een soort dinosaurus zijn geworden. De laatste plaat is een misser en creatief is er een volledige stilstand te bespeuren bij deze band. Ons oordeel is dat ze nu toch al te lang op hetzelfde truukje teren en dat ze dringend aan herbronning toe zijn.
De Kreuners zullen we maar als een organisatorische dwaling beschouwen. Ooit ergens in de prille beginperiode zijn ze heel even cool geweest, maar dat mocht toch geen reden zijn om ze hier op de affiche te zetten. Volgend jaar Marco Borsato met ‘dames on the stage’ ?
Ons medeleven en respect voor die ene moedige man die we met een Kreuners T-Shirt hebben gespot. Sterkte.
Dat een klasbak als Sting een concertje kan geven waar muzikaal niks op aan te merken valt, wisten we al lang. De immer goedgeluimde miljonair hield het op het podium zoals steeds vrij sober, een mega show is nooit aan hem besteed en dat sierde hem. Hij kwam gewoon, geflankeerd door een stel rasmuzikanten, zo goed mogelijk zijn liedjes spelen.
Eén en ander zorgde er dan ook voor dat het allemaal een beetje voorspelbaar en dus niet echt verrassend was. De songs werden perfect gespeeld, maar waren zelden van een extraatje voorzien, met enkele geniale passages van violist David Tickell als welgekomen uitzondering. De setlist was een mooie graai uit Stings volledige carrière, met zowel solo als Police werk. Wij hebben Sting hier enkele jaren geleden ook al zien spelen met de toen herenigde Police, en we moeten u eerlijkheidshalve vertellen dat de Police krakers toen veel pittiger klonken dan de misschien wel feilloze maar helaas wat minder vitale uitvoering die ze vanavond meekregen. Toch genoten van vooral het jazzy gekleurde “Demolition Man”, van het nog steeds tot de verbeelding sprekende “King Of Pain” en van het punky “Next to You”, nog steeds onze all time Police favoriet.
Uit zijn solo werk had Sting nogal wat aandacht voor gevoelige songs als “Shape of my heart” en “Fields of gold”, rustige momenten waar het publiek wel vrede mee kon nemen. Een paar zeldzame keren viel Sting ook door de mand met draken als “Love is stronger than justice” en “Desert song”, songs die de grens van de meligheid ver overschreden.
Sting was best aangenaam en genietbaar, maar geen hoogvlieger.
Lenny Kravitz bewees vanavond de enige te zijn die duidelijk nog niet op retour is, zelfs een plaats als headliner op de affiche van grote broer Rock Werchter zou hij met glans doorstaan.
Een loeiend openingssalvo met “Come on get it”, “Always on the Run” en “American Woman”, de Guess Who cover die na al die jaren door Kravitz onsterfelijk is gemaakt, deed het rockgehalte van de dag plotsklaps met 300% stijgen. Het mocht ook wel, want met de gezapige toestanden van daarvoor was de weide al half in slaap gewiegd.
Maar Kravitz en zijn fantastische band hadden niet alleen bruisende rock in huis, er hingen daarnaast nog hevige porties funk, jazz en soul in de lucht. Sly Stone, Miles Davis, Jimi Hendrix, George Clinton, Prince en James Brown, het zijn allemaal (zwarte) grootheden die geabsorbeerd zaten in de universele muziek van Kravitz, hij zal het graag horen.
De soul droop er af in “It ain’t over till its over” en “Stand by my woman”, de hete funk borrelde op in “Black and white America” en “Fly away”, de felle rock gutste er uit in “Fields of Joy”, “Rock star city life”, “Where are we runnin’” en een uiterst explosief “Are you gonna go my way”. Alleen bij de bis “Let love rule” zat de rek er veel te lang in, wat dan ook het enige minpuntje was aan deze show.
Kravitz had voor een knap totaalspektakel gezorgd, het zag er allemaal nogal Amerikaans uit, wat daarom niet ten koste moest gaan van de uitstekende sound en songs. Knappe retro projecties op mega groot scherm, een band met alles erop en eraan, sublieme koperblazers en een wervelende gitarist met hoog Slash gehalte. Kravitz zelf was cool as allways, sex appael intact gebleven (is er bijna 50, maar kan gerust een tiental jaartjes zeuren).
Met mijlen voorsprong het beste van deze editie van TW Classic.
Organisatie: Live Nation - Rock Werchter
Hellfest 2012 – Sunn O))) trekt de Valley-tent bijna vacuüm
Hellfest 2012
Op de laatste festivaldag was D-A-D (het vroegere Disneyland After Dark) de eerste band die we aan het werk zagen op Mainstage 01. De Denen brachten hun ‘good clean family entertainement’ met een knipoog. Zoals gewoonlijk dus: met ‘tongue in cheeck’. We zagen ze al meermaals aan het werk (bvb. in de jaren tachtig op het legendarische Futurama-festival in Deinze) en ze ontgoochelden nog nooit. Hun zogenaamde cowpunk werkte aanstekelijk en nummers als “Riding with Sue”, “Bad Crazyness” en “Sleeping my day away” lieten een nostalgische glimlach op menige D-A-D-fanmond verschijnen. Leuke start van dag 3.
We bleven niet tot het einde van de set daar we het Zwitserse Monkey 3, een jam-band met een voorliefde voor psychedelische stonerrock, van bij de start van hun gig in The Valley wilden meemaken. Hun voorliefde voor Pink Floyd, Black Sabbath en Led Zeppelin steken de heren niet onder stoelen of banken daar hun sound sterk geïnspireerd is door deze megabands. Hun debuutplaat ‘Monkey 3’ werd trouwens uitgebracht op het Belgische Buzzville Records label en zette hen direct internationaal op de stonerrockmap. We kregen een gebalde set, doorspekt van deze opzwepende stonerrock met een Zwitserse touch en vonden het jammer dat ze er na 50 minuten noodgedwongen moesten mee ophouden. Zeer sterk concert en check ‘em out op het Belgische Yellowstockfestival in Geel deze zomer. Dan kan je zelf aan de lijve ondervinden hoe sterk dit Zwitsers 4-tal live voor de dag kan komen.
In dezelfde Valley-tent stond een uurtje later Acid King geprogrammeerd. Deze band wilden we voor geen geld ter de wereld missen. De tent stond terug barstensvol en het Californische 3-tal liet er geen gras over groeien en spitste ons direct een loeiharde versie van “2 wheel nation” (uit het Acid King III album) in de maag. Zangeres Lori S. typische lijzige stem zat goed in de mix en ritmesectie Joey Osbourne (drums) en Mark Lamb (bas) zorgden voor de perfecte zware ondersteuning. Heavy riffs werden met orkaankracht de Valley-tent ingeblazen en na een groot half uur kregen we nog een kolossale versie van “Sunshine and Sorrow” over ons heen gewalst. Want zo kan je Acid King het best omschrijven: een pletwals van heavy stonermetal. Van het begin tot het einde een schitterend opgebouwde set. Chapeau.
Na Acid King pikten we nog een kleine portie Hatebreed mee alvorens de backstage in te stappen. De Amerikanen uit Connecticut hadden al van bij de start een moshpit in de frontlinies voor elkaar gekregen. Hun metalcore zette het publiek voor de Mainstage 01 in vuur en vlam. Opener “Never let it die”, gevolgd door “Before Dishonour”, “Betrayed by Life” en een loeihard “As Diehard As they come” ging er bij het overenthousiaste publiek in als zoete koek. Daarna trokken we naar de VIP-ruimte waar we op groot scherm nog – tussen enkele Grimbergen biertjes door – nog gretige versies van “Perseverance”, “Defeatist” en “Last Breath” zagen. Hatebreed deed wat van ze verwacht werd: het publiek geen seconde stil laten en ze overspoelen met hun typische metalcore.
Devildriver (de band rond Dez Fafara van het legendarische Coal Chamber) gaf er van bij de start ook een lap op enkele minuten na Hatebreed op Mainstage 02. Daar we nog backstage zaten, zagen we ze enkel via groot scherm maar aan de beelden te zien, ging het er heftig aan toe in de eerste rijen voor het hoofdpodium. Fafara liet geen moment onbenut om het publiek nog meer op te jutten. “Death To Rights” uit hun laatste ‘Beast’-album en uitsmijter “I Could Care Less” waren voor ons het hoogtepunt van hun energieke set.
Op weg naar het concert van Pentagram in de Valley tent kregen we toevallig nog de klassieker “(Don’t Fear) The Reaper” van Blue Öyster Cult te horen. De band stond hun set af te werken op Mainstage 01. Maar veel tijd hadden we niet, daar we zeker in het voorste gedeelte van de Valley tent wilden staan.
Pentagram zagen we twee jaar terug op Roadburn, waar ze zwaar ontgoochelden doordat zanger Bobby Liebling allesbehalve in vorm was. Op Hellfest zagen we echter een herboren Liebling. Goed bij stem, beweeglijker en levendiger dan enkele jaren geleden. En dat bracht alleen maar een positieve noot aan de 50 minuten durende superset van de uit Alexandria (Virginia) afkomstige pioneers van de doom. Pentagram is een mijlpaal in het genre maar kreeg nooit dezelfde erkenning als tijdsgenoten Black Sabbath. Maar wat kon ons het wat schelen. Met Bobby Liebling in topform en gitarist Victor Griffin in een gretige bui is Pentagram een doomband om U tegen te zeggen. En dat konden we een klein uur lang ondervinden in de overvolle Valley tent met een overenthousiast publiek. Pentagram kwam, zag en overwon deze keer. En daar waren we blij om, want hun doom is mega als ze op scherp staan.
Hier de setlist vanop Hellfest: “Death Row”, “All Your Sins”, “Into The Ground”, “When The Screams Come”, “Forever My Queen”, “Sign Of The Wolf”, “Relentless”, “Dying World” en “Wartime”.
In de verte zagen we Mötley Crüe een karikatuur van zichzelf weggeven op Mainstage 01. Spinal Tap was nooit veraf en alle clichés uit het genre waren aanwezig. Niet echt onze ‘cup of tea’ ...
The Obsessed, de band van Saint Vitus-boegbeeld Scott ‘Wino’ Weinrich was onze volgende gig die we koste wat kost wilden zien. Het was blijkbaar de verjaardag van Wino op zondag en als je dacht dat hij deze met een overload aan drank zou gevierd hebben, dan was je eraan voor de moeite. Wino stond scherper dan ooit en zag er allesbehalve dronken uit. Eerder omgekeerd: supergeconcentreerd en gretig als een jonge wolf om het publiek nogmaals te tonen dat The Obsessed meesters en pioneers zijn en blijven in het doommetal genre. De frontman vierde zijn verjaardag door het publiek het mooiste verjaardagsgeschenk terug te schenken: één uur doommetal van de bovenste plank. We konden niets beters wensen. Gezien en goedgekeurd.
En dan was het wachten op het finale concert in The Valley: Sunn O))) stond geprogrammeerd als hoofdact. We hadden ze twee jaar terug al de 013 zaal in Tilburg zien slopen en waren gespannen wat de band dit keer aan decibels had meegebracht. Toen de bandleden rond 23h30 in paterspij het door rook omgeven hoofdpodium betraden en met een oorverscheurend lawaai hun set startten, scheurden blijkbaar buiten ook de hemelsluizen uit hun voegen en barstte een stortvloed aan regen over het festivalterrein. Toeval? Wij denken van niet. Sunn O))) blies van bij de start alle zuurstof uit de Valleytent en trok ze bijna vacuüm. Wat een intense ervaring voor het talrijk opgekomen publiek. Sunn O))) slaagt er telkens in om door hun imposante geluid je ook fysiek hevig te treffen. We zagen trouwens dat enkele festivalgangers noodgedwongen de tent moesten verlaten, daar ze onpasselijk werden door zoveel lijfelijk geweld. We kregen een uur drones, noise en downtuned gitaargeweld van core bandleden Greg Anderson en Stephen O’ Malley, terwijl zanger Attilla zijn keelgat zo wijd openzette, dat je verwonderd was dat zijn luchtpijp het niet liet afweten. Geen drums, enkel nu en dan een akkoordverlaging of verhoging en wat zware keyboardsoundscapes. Zwaarder en luider kon volgens ons niet, tenzij je rekening houdt met Swans in hun hoogdagen.
Toch geraak je bij Sunn O))) concerten telkens in een vreemd soort trance. Je wordt gehypnotiseerd terwijl je lijf en oren je zeggen dat je beter het concert zou verlaten.
Moest Sunn O))) hun gig brengen voor doven en slechthorenden: ze konden de muziek aan den lijve ondervinden en ook meegenieten. Hoewel genieten niet het juiste woord is in deze context. Grappig moment was het op regelmatige basis opsteken van een opgezette reiger door iemand in het publiek. We konden ondanks de ernst van dit concert onze lach niet onderdrukken. Anderson en O’ Malley kunnen het ook nooit laten om tijdens hun gigs een fles rode wijn soldaat te maken. Ook het typische in de lucht steken van hun gitaren in de finale van hun set geeft je rillingen over je volledige ruggengraat.
En wat voor een finale: luid, luider, luidst! En dan plots niets meer … en een applaus dat verstomde daar je het bijna niet meer kon horen door een uur van een overload aan decibels. Indrukwekkend en achteraf louterend. Sunn O))) deed het terug.
Daarna wilden we nog iets van Ozzy Osbourne & Friends meepikken, maar door het barslechte weer buiten kortte Ozzy zijn set met een half uur in en was Mainstage 01 donker en verlaten toen we terug richting backstage liepen. Een backstage die zo vol was, dat we enkele minuten moesten wachten om er terug in te geraken en zo alsnog zwaar natgeregend werden.
We vonden het genoeg geweest en gingen richting camping om er ons wat af te drogen en met tinnitus in de oren probeerden we de slaap te vatten om de dag erop de lange terugweg aan te kunnen vatten. Hellfest 2012 was nog maar eens van start tot finish een schot in de roos en we kijken nu al reikhalzend uit naar de editie van 2013. Hopelijk zien we jullie daar ook!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/hellfest-2012/
Organisatie: Hellfest (Clisson (Fr))
Nederlands 
Français 
