BRDCST 2025 – dag 2 - De eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-05
Erik Vandamme
Op de tweede festival dag BRDCST was Backxwash curator, en dat was ook te merken aan de line up. De Zambiaans-Canadese rapper en producer Ashanti Mutinta gevestigd in Montreal, Quebec zoekt graag het donkere, (g)rauwe kantje op van de rap/hip-hop. In haar eigen set was dit duidelijk te merken; ook de artiesten die met haar mee waren, dwaalden in de duisternis. We zochten graag de muzikale contrasten op in al z’n muzikale vormen, het werd een eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
In 2024 stunt BRDCST nog met het concept film en muziek door een vertoning van de film 'Nosferatu (1922)’ onder muzikale begeleiding van Black metal fenomeen Attila Csihar . Dat concept bleek succesvol te zijn, wat de organisatie deed besluiten twee avonden te starten met een film/muziek concert.
Deze keer mocht saxofoon virtuoos Mattias De Craene een door de tijd vergeten film komen voorstellen, in een eigenzinnig muzikale omlijsting. De film 'The Holy Mountain (1973)’ is een psychedelische, surrealistische film van de Chileens regisseur Alejandro Jodorowsky. Het is de eeuwige zoektocht naar verlichting en onsterfelijkheid, uitgebeeld door spirituele beelden, het is een vereren van goden en afgoden, een reis doorheen het heelal en de confrontatie met andere planeten. De hoofdrolspeler wordt hier als een soort Jezus figuur op de voet gevolgd tijdens die vaak grauwe, barre en op het randje gortige tocht die eindigt op de top van een berg.
De manier hoe Mattias De Craene (*****) de muzikale omlijsting op zich neemt is opmerkelijk, omdat hij zowel de stemmen als de sfeer uitbeeldt in klank; hij gaat hier het confronterende, grauwe kantje niet uit de weg. Hij zorgt ervoor dat deze wellicht vergeten klasse film vanonder het stof wordt gehaald en een nieuwe injectie krijgt. Een zoektocht naar onsterfelijkheid, dat nog steeds brandend actueel is. Soms voeren mensen ervoor soms gruwelijke taferelen uit, om dat doel te bereiken. Zowel het beeld als de muzikale omlijsting spreken tot ieders verbeelding en iedereen kan er zijn eigen gedacht op invullen…
We zetten onze zoektocht verder en komen in de Flex terecht in het pikkedonker. Een lichtje aan het einde van die tunnel werd ons geboden door Morgan Paige (*****) die met zijn onaards klinkende stem, de grauwheid als de warmte van ons bestaan en gedachte uitbeeldt. Het klonk eerst erg intiem en intens voelde haar vocals aan; later als ze plaats neemt aan de piano klinkt het golvend, zachtmoedig oorverdovend, die allerhande emoties doet opborrelen.
Een contrast van zalvende grauwheid; in de donkerte zoeken naar lichtpuntjes is de boodschap. Een bijzondere trip.
Elliot Galvin (****) neemt een voortrekkersrol aan in de Britse jazz met zijn originele kijk op piano en toetsen. Op het album 'The Ruin' vertelt hij een persoonlijk verhaal, en neemt je mee op zijn levenspad. Het klinkt herkenbaar en bezield. De emoties druipen als het ware van de toetsen. Hij laat zich omringen door klasse muzikanten die hem muzikaal volgen, en improviserend aanvullen. De speelsheid in de verhalenverteller en in de muziek siert. Wat een brede verbeeldingskracht van intieme confrontaties als van beladenheid door het opentrekken van klank en vocals.
Van een heel ander kaliber was LustSickPuppy (***). Wat een contrast met de vorige artiest … Als een soort crimiclown beweegt de jonge dame zich over het podium; wulps vervaarlijk weet ze haar publiek aan te porren; ze schreeuwt haar keel schor. Op de achtergrond zijn er bonkende beats en de beelden doen denken aan een circus act. LustSickPuppy maakt gebruik van het vuile, ruige, confronterende kantje van wat hip hop/punk/rave te bieden heeft. Een muzikale wervelwind waait over ons heen. Muziek met een hoek af. Soms was hetwel overacting, maar het publiek lustte het. Ze ging haar fans persoonlijk opzoeken, die genoten met volle teugen van de decadente, horrorachtige rappunk.
Na deze trip naar de Hel gingen we biechten in de Rijke Klarenkerk. Daar speelde een voor ons ondertussen geen onbekende band. Kabas (*****) zagen we reeds in de Nova Express, Mechelen.
We schreven ‘Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip. Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje 'zen' door die sound.’
Kabas is al tien jaar bezig en stelde dus hun nieuwste plaat 'Sun Dog' voor. Opvallend aan die plaat is de veelkleurige sound en het balanceren tussen een minimalistische klank en de opbouw naar een climax toe, die de grens van het oorverdovende bereikt.
In de Rijke Klarenkerk zorgde dit voor een sacrale insteek. De klank ging alle kanten uit, de weergalm in de kerk zorgde voor een spanning die te snijden was. Kabas werkte naar een climax toe, alle instrumenten kwamen samen op het einde van de trip; wat een rollercoaster!
We bleven nog even in de kerk, want de volgende act Abel Ghekiere (*****) werd aangeraden als '’een niet te missen fenomeen'. De kerk was ondertussen goed vol. We kregen zonder meer een magisch concert.
Abel Ghekiere is een multi-instrumentalist die zijn inspiratie haalt uit de minimalistische jazz, traditionele folk en field recordings. Op 'Voor het verdwijnt en daarna' beeldt hij verdriet en pijn uit op gevoelige wijze. Live is het een klankenpracht en klinkt het intens. Samen met z’n muzikanten biedt Abel Ghekiere innige troost. O.m. met de blaasinstrumenten en de viool kan worden gemijmerd over het heengaan van geliefden. De mooie momenten, die je met hen hebt doorgebracht, worden stevig omarmd. Een uur lang meegesleept in deze emotionele trip.
De zoektocht naar onsterfelijkheid gaat over vele paden. Een ander pad is er eentje van wulps- en speelsheid, wat doet terugdenken aan onze kindertijd. Althans in de verkleedpartijen en de geschilderde gezichten. Muzikaal vormgegeven door aanstekelijk flutes en opzwepende zangpartijen. Mermaid Chunky (****) weet even de sombere emoties op zij te plaatsen, zonder al te kitsch te klinken. Hun ingenieuze, kleurrijke pop palmt de AB in, een overvolle AB Club zwaait met de handen en doet ons lekker meezingen op de aanstekelijke refreinen. Een sprookjesachtige mooie sound vol van positieve energie.
In de AB Flex ondertussen andere koek met rap fenomeen en publiekstrekker Backxwash (****1/2). We kregen een explosieve confrontatie van de meest gruwelijke demonen. De Zambiaans-Canadese rap artieste brengt een brede sound van rauwe horror rap met elementen subtiele black metal. Een allesvernietigende muzikale wervelstorm volgt in de vocals als in de harde beats met visuele effecten op de achtergrond. Ze haalt daadwerkelijk alles uit de kast, wat een confrontatie met de meest donkere gedachten ... Indrukwekkend slot …
We breien er nog een vervolg aan in de AB Club die weer aardig vol was gelopen met Body Meat (****) We citeren even: ‘Geïnspireerd door de uitgebreide storytelling van games en anime, creëert Chistopher Taylor met Body Meat een multidimensionale wereld vol personages en onstuitbare beweging’. De combinatie van pompende EBM beats, knallende percussie en allerhande experimentjes tekenen een wervelend slot van deze boeiende dag en avond. Het is een soort geordende chaos.
De muzikale confrontaties, het aftasten van de grenzen, het balanceren tussen hemel en hel , het flitste allemaal voorbij in de eeuwige zoektocht naar onsterfelijkheid.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2025 - dag 1 - Muziek die mensen verbindt
BRDCST 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-04-04
Erik Vandamme
In tijden waar al te vaak enkel grote festivals en concerten in de schijnwerper staan zou je haast gaan denken dat er geen underground meer bestaat. Sommige festivals bewijzen echter al jaren het tegendeel. Neem nu BRDCST festival, dat doorgaat in de verschillende AB locaties. Elk jaar legt de organisatie de vinger op de pols voor wat leeft in de underground scene, over de landsgrenzen heen.
Naast optredens in de vertrouwde AB gingen er ook dit jaar concerten door in Rijke Klarenkerk maar ook in de Beursschouwburg waren er opties voor de nachtraven onder ons. De eerste festival dag stond in het teken van Anna Von Hausswolf, die niet alleen curator was, maar ook dé publiekstrekker bleek te zijn. Ze bracht een erg emotioneel beladen set. Als artieste en als curator, weet ze muzikaal de mensen met elkaar te verbinden, de rode draad van de avond; wat in tijden van conflict, oorlog en handelsoorlogen hoop geeft voor de toekomst.
Starten deden we in AB Flex met het fenomeen Filip Leyman (****). De Zweedse componist, muzikant en producer werkt aan zowat alle platen van Anna Von Hausswolf mee. Deze veelzijdige wizard staat helemaal alleen achter een mengpaneel knopjes te draaien. Het klonk intiem , dreigend en warm tegen duistere gedachten. De klank en beats waren zalvend als scherp. De algemene ambient sound bracht eerder een gemoedsrust en niet zozeer een pijnlijk beleven. Geen wonder dat de veelzijdige artieste aAnna Von Hausswolff hem zo aanprijst!
Over naar de Rijke Klarenkerk voor een artiest die geen onbekende is voor ons. Lukas De Clerck (****). We leerden de man kennen in 2023 toen hij op BRDCST festival te zien was met het project Bloedneus & de Snuitkever. Lukas verdiepte zich in het hanteren van het instrument aulos, een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. De aulos bestaat uit twee van dubbelriet voorziene speelpijpen. De aulos wordt gespeeld met 'circulaire ademhaling': men blaast met bolle wangen en heeft zodoende wat reservelucht, ademt in door de neus en blijft met de wangen blazen. Een verdovend, bedwelmend effect van dit bijzonder instrument, de Aulo is het resultaat en hoe Lukas De Clerck het bespeelt is gewoonweg onaards te noemen. Het effect klinkt misschien wat monotoon, maar de intensiteit verveelt nooit.
In de kerk voelde dit optreden van Lukas De Clerck zelfs aan als een sacraal beleven; het maakt je ‘zen’, je zweeft naar hogere sferen, op een plaats waar het steeds fijn vertoeven is.
We verlieten de kerk echter vroegtijdig. Want het Senegalees duo Lansana Sane x Malick Diebate (****1/2) werd door Anna Von Hausswolff zelf als 'niet te missen' aangeraden. Het duo brengt, door Afrikaanse traditionele instrumenten, ons naar de diepste Afrikaanse oerwouden. Als een Senegalees ritueel voelt het aan. De combinatie tussen West-Afrikaanse harp en Senegalese percussie zorgen voor en ware cultuurschok. Enthousiaste reacties volgden door de bezwerende grooves. Iedereen was onder de indruk.
JFUJI||||||||||TA (****1/2) is ons evenzeer niet onbekend. We zagen hem op het BRDCST festival 2023 optreden. De Japanse orgel virtuoos Yosuke Fujita maakte toen gebruikt van een orgel en de daarbij horende speciale effecten. JFUJI|||||||||||TA bewandelt een mystiek pad, in een Oosters tintje. Nu stond de man in een overvolle Club. Deze keer maakte hij gebruik van een orgelpijp, een microfoon en een airbrush. Binnen het intieme kader klinkt de spannende klank intens aan. De man zoekt de grens van het oorverdovende op en weet je onder hypnose te brengen naar een fantasierijke wereld.
Het was donker in de club, enkel het lichtgevende orgel scheen op het gezicht van Yosuke. Een speciaal optreden, een speciale broeierige, dreigende klank, geen muzikaal voer voor tere zieltjes …
We verlieten vroegtijdig de club, want in Flex trad de vader van Anna Von Hausswolf aan. CM Von Hausswolff (*****) toonde aan dat de appel niet ver van de boom valt. Een mooi beeld van de zon die ondergaat in de zee, wordt gecombineerd met verdovende, bedwelmende klanken; ze worden vervormd tot oorverdovende dronesounds. Het is filmisch tot de verbeelding sprekende muziek, met de mooie beelden op het scherm. Wat een intensiteit. We waanden ons soms op de mooiste plekken op aarde, maar er waren ahw ook donderslagen te horen. Het balanceren tussen deze uitersten intrigeerden. Het is een klankentovenaar die de unieke kunst van klanken kan vervormen. Een bijzonder componist en muzikant.
Na die oorverdovende sounds , tijd voor wat muzikale rust … Dat bood de Ierse experimentele orgelspeelster Áine O'Dwyer (****) ons in Rijke Klarenkerk aan.
We citeren uit de biografie op de website van BRDCST: 'Haar muziek is geïnspireerd door haar studie van de individuele eigenschappen van pijporgels en het gegeven dat elk orgel nauwkeurig is afgestemd op het gebouw waarin het is gehuisvest, waardoor het een intieme band heeft met de omringende architectuur.
In de Rijke Klarenkerk maakte ze gebruik van het kerkorgel, om er klanken uit te toveren die de Hemelpoorten deden open zwaaien. Een vredig gevoel van welbehagen overviel ons prompt. De spots vanuit alle hoeken in de kerk, brachten een aangenaam rustig gevoel; ahw kwamen engelen uit de hemel in je nabijheid. Het bracht ons naar de essentie van het leven.
Helaas dienden we de kerk vroegtijdig te verlaten, want het was tijd voor de hoofd act van deze eerste festival dag, de afluistende act van deze eerste boeiende avond. Anna Von Hausswolff (*****).
‘Haar muziek bevindt zich op het spannende kruispunt van art pop, drone en postmetal, waarbij de klankkleur van haar (pijp)orgel vaak een prominente rol inneemt. We hoorden hier een boeiende , brede, diverse muzikale aanpak. Ze was omringd van twee drummers, een saxofoon, een rits aan gitaar- en orgelklanken, die naar alle hoeken van de zaal uitgingen. Op het einde van de set ondersteunde de Senegalese percussionist Lansana Sane die klankkleur. Muzikaal viel er heel wat te beleven. Wat een magie en prikkeling. Daarnaast zijn de unieke vocals van Anna Von Hausswolff iets bijzonders. Haar veelzijdige stem ligt ergens tussen Nico, Diamanda Galás en Kate Bush in. Haar inspiratie haalt ze uit allerhande muziekstijlen. Avontuur en experiment zijn dus belangrijk in haar klankenwereld.
Anna Von Hausswolff tast voortdurend grenzen af. Haar optreden stond dus hoedanook op zijn plaats op BRDCST.
Het plan was om af te sluiten in Club met Dame Area. Dit Catalaans-Italiaanse duo wordt omschreven als een van de meest intense elektronische acts van het moment. Helaas was er geen doorkomen aan … Maar met een goed gevoel vanbinnen, konden we al die onvergetelijke momenten op deze boeiende eerste BRDCST festival dag herbeleven huiswaarts toe.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Donder + Kabas - De oerkracht van de stilte
Donder + Kabas
Nova Express
Mechelen
2025-03-28
Erik Vandamme
In Kunstencentrum NONA, Mechelen gaan sinds september 2024 concerten door in de Gouden Zaal, onder de naam 'Nova Express'. De zaal kan worden omgetoverd tot een gezellige, intieme jazz club; met zitplaatsen aan tafeltjes, die doen terugdenken aan de oeroude jazz traditie. Niet dat de programmatie oubollig is, zeerzeker niet, er wordt voortdurend bekeken wat jazz deze dagen te bieden heeft.
We kregen vanavond een heuse double bill met Donder en Kabas. Twee bands die kleurrijk in het genre klinken en graag de jazz grens durven af te tasten en te verleggen. Op intieme wijze word je meegevoerd naar een muzikale droomwereld. ‘De oerkracht van de stilte’ was de rode draad van de double bill!
Neem nu Donder (****) die we, via streaming, zagen optreden in 2021 naar aanleiding van hun album 'Het verdriet' in de Flagey, Brussel. We schreven toen: ''Donder is in die dertig minuten erin geslaagd een deken over onze ziel te leggen, waardoor we die barre koude totaal niet meer voelen. Klankentovenaars die, op plaat als live, een ritueel van stilte als overdonderd geluid spelen .''
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/80831-donder-het-oorverdovende-geluid-van-de-stilte
Met hun nieuwste album 'De Wonderen', een plaat van onvoorspelbare contrasten, bedwelmt het trio ons opnieuw. De zachtmoedige percussie, het intens getokkel op de piano en de dubbele bas voelen aan als een warm deken. Harrison Steingueldoir, Stan Callewaert en Casper Van De Velde zijn talenten zondermeer.
De oerkracht van de stilte, werd door Donder op ingenieuze wijze gebracht. Het publiek durfde tijdens de set amper te applaudisseren, zo intens gingen ze mee in de trip. Het daverende applaus op het einde van de set, bewees echter dat Donder met brio in zijn opzet was geslaagd. De intieme en intense aanpak sierde. We waanden ons even in een droomwereld.
Kabas (****) viert dit jaar hun tienjarig bestaan, met een nieuwe plaat 'Sun Dog'. We hadden recent nog een fijne babbel met bezieler Nils Vermeulen, een man die net als de leden van vele markten thuis is.
Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97785-kabas-sun-dog-gaat-over-een-langgerekt-verhaal-je-mag-je-erin-verliezen-maar-al-te-graag-nemen-we-iedereen-mee .
De band startte hun set gehuld in het donker, zacht tokkelend op hun instrumenten; het zorgde voor een adembenemende spanningsboog. Ze dreven het tempo stapsgewijs op en het pad van de duisternis ebt weg. Meer en meer komen ze inde spotlight, zonder echter het intieme en het verstillende uit het oog te verliezen.
Kabas tast de grenzen van het genre af en improviseert graag. Het kleurt de sound. Minimalistische escapades worden afgewisseld door meer grillige stukken. Boeiend en spannend allemaal. Het publiek wordt meegesleept mee in die trip.
Ook hier wordt de kracht van de stilte mooi uitgewerkt. We werden een beetje ‘zen’ door die sound.
Een boeiende avond kregen we van talentvolle artiesten. Schitterend!
Pics homepag: Kabas
Organisatie: Kunstencentrum Nona (Nova Express), Mechelen
KRAAK festival 2025 - Een bewuste sprong in het onbekende
KRAAK festival 2025
Het Bos
Antwerpen
2025-03-08
Erik Vandamme
In de categorie 'festivals die compleet buiten de comfortzone durven treden' spannen evenementen als Sound of the Belgian underground, BRDCST festival en Fifty Lab festival in Brussel de kroon.
Een ander festival in die categorie is het KRAAK festival. Sinds enkele jaren gaat dit terug door in Het Bos inAntwerpen, eigenlijk wel de perfecte locatie voor een gezellig underground festival. In het binnenkomen, voel je die aparte sfeer die ons doet terugdenken aan de obscure clubs van even obscure bandjes.
Op deze editie waren er geen hoogtepunten, nee, het festival was een ketting van verwondering, geluidsnormen overschrijden en wegglijden naar een andere wereld.
Een bewuste sprong in het onbekende, die ons over de hele lijn enorm kon bekoren…
In de Bar stond het duo De Vlaamse Primitieven (****), die het festival in stijl openden. In kaarslicht stond het duo te spelen. Het klonk intimistisch, met pingelende gitaren en elektronisch vernuft, die de geluidsnormen lichtjes durven te overschrijden. Het was maar één element in het geheel. Soms ging het duo naar de folkloristische toer, wat een breedspectrum, kortom een bonte mengeling, een spannende start van deze bijzonder boeiende dag.
Op de eerste verdieping zou een Spaanse furie ons tot complete zen brengen. Het publiek zat neer op de vloer hier . Even vreesden we voor een galm in deze industrieel aanvoelende zaal. Maar nee, het geluid zat perfect.
De warme klank van Carme Lopez (*****) uit haar doedelzak én het elektronisch vernuft in een verstilde sfeer, deed iedereen verstijven. Carme Lopez wist iedereen te bedwelmen door de intense drone geluiden, haar doedelzak en andere flutes. Ingenieus klonk het dus, wat sterk werd onthaald. Wat een magie
Het geluid van een instrument - of het nu een gitaar, een piano of in dit geval een saxofoon was - roept gevoelens, emoties en herinneringen op. De klank van het instrument wordt vervormd, en brengt de luisteraar in een andere wereld. Dat is wat de in Kopenhagen gevestigde Slowaakse saxofonist en componiste Michaela Turcerová (*****) op haar album '’Alene Et’ - uitgebracht in november 2024 - doet. En dus ook live op het KRAAK Festival.
Vibrerende klanken brachten ons vanaf begin tot eind terug naar de essentie van het bestaan. De indringende geluiden en de donkere walm balanceerde van een sprookjesachtige wereld tot de hel. Michaela Turcerova wist met haar sax grenzen te verleggen. In die sax hoorden we heldere, scherpe toon en ademhaling; alsof de sax zinnen uitsprak of zong. Indrukwekkende set van contrasten.
In een pikdonkere zaal werden we verwelkomd door een klankenspectrum uit het Midden Oosten door Leo Chang (****). Leo is een Koreaanse experimentele muzikant, improvisator, componist en geluidskunstenaar gehuisvest in New York. Hij maakt gebruik van traditionele Koreaanse gongs, die oudsher werden gebruikt als folk-sjamanistische hof muziek. Hij versterkt de sound met microfoon feedback en elektronische audioverwerkingen. Leo Chang speelt met z’n instrumenten en geluiden; hij haalt ze uit hun oorspronkelijke context, geïnspireerd door zijn levenservaring.
Hij tolde soms vervaarlijk over het podium, of ging zitten en deed het publiek vertoeven in een sacrale sfeertje, met zijn bijzondere stem. In die pikdonkere omgeving voelde het optreden aan als een rituele totaalbeleving, die je compleet 'zen' bracht.
Een confrontatie met de magie van het Midden-Oosten, die je niet elke dag meemaakt.
De hoogtepunten volgende elkaar in op, geen tijd om tot rust te komen. Muon S (****) was de volgende ontdekking op KRAAK. Dit is Anna Gaïotti en Jean Bender, die een set brachten van tapdans, modulaire synths, crunch, frictie, slagen, golven, drones en trompet. Allemaal gespeeld met een dosis met sprankelende, hyperkinetische energie.
De drone sounds gingen alle kanten en Anna doet haar tapdanskunsten aan een zittend publiek. Iets later is haar tapdans bezig tussen het publiek, op een open plekje van de betonnen vloer. Jean drijft het tempo van het elektronisch vernuft op, warme en ijzige klanken horen we.
Een adembenemend schouwspel toch van dans, klank en elektronisch experiment. Op het eind hoorden we nog een snerpende trompet en Anna die luidkeels al haar emoties uitschreeuwde. Wat was ons dat allemaal … Een indrukwekkend, emotioneel totaalbeleven. Het publiek was ferm onder de indruk.
De kunst van het oneindig experimenteren met klanken tekenen een kleurrijk breed kader. Elektronica wizard Serpahim Blush (*****) is er eentje om onder deze muzikale noemer te plaatsen. De improvisatie en haar vocals kan integer, intiem, gevoelig , als oorverdovend knallen. Wat een veelzijdigheid die het publiek imponeerde.
Harpist Rhodri Davies (*****) was de volgende om te zien. De grote zaal van Het Bos stond voor het eerst echt vol. Wat saxofonist Michaela Turcerova deed met haar saxofoon, doet Rhodi Davies met zijn Harp. Het geheel klinkt in golvende beweging intiem en energiek; ook hij zoekt de grenzen van z’n instrument steeds op.
Improviseren op harp lijkt geen alledaagsheid. Virtuoos Rhodi Davies zorgt er wel degelijk voor. Op het eind van z’n sublieme, veelzijdige set, worden alle registers in harp opengegooid. Een rock concert werd het bijna, om dan in een hartverwarmende intimiteit je mee te nemen naar hemelse oorden, iets waarvoor de harp eigenlijk wel voor staat …
Magisch concertje!
Er volgde een 'break' voor het laat avond programma. Op de derde verdieping werd gedurende de ganse dag in een theater animatie films vertoont. Mooi om eens te gaan zien …
Daarna gingen we naar toch wel de bekendste naam op de affiche van het KRAAK festival, The Shadow Ring (****). Ze zijn al van 1993 bezig binnen een lo-fi kader. Surrealisme in woord en klank. De poëtische verhalenverteller Graham Lambkin leest zijn teksten luid voor uit een boek, terwijl Darren Harris en Tim Goss er uiteenlopende klanken aan toevoegen, van percussie tot elektronica. Een genietbare, boeiende set weliswaar door de best spannende verhalen en de experimentele uitspattingen. We werden uitermate geprikkeld door deze lo-fi met een ferme hoek af van het trio!
Voor het optreden in de 'Garage' of gewoonweg de inkomhal van de grote zaal, kregen iedere bezoeker oordopjes aangeboden. Dat was nodig. Want wat Statoil (*****) deed met gitaar en drums, was een dosis oorverdovende noise en lawaai. We zaten hier bij geestesgenoten SWANS. We werden meegezogen in die golf aan oorverdovende klanken. Statoil daverde, wat een oplawaai en geluidsbrij.
Velen moesten even op adem komen na deze muzikale vulkaanuitbarsting … Daarna kon je terecht bij Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 (****), die met hun aanstekelijke postpunk, één van de toegankelijkste bands van de avond waren. De sound met de zalvende stem van zanger/frontman Giulio bracht wat meer rust. Ook de dansspieren werden aangesproken. En er was ook ruimte voor wat experiment door ruwe veldopnames en stemsamples; het zorgde voor een poëtische inslag in de manier van live zingen. De instrumentatie kon bevreemdend klinken , en er was hier aandacht voor ‘het gesis’ van hun instrumenten. Toegankelijk alternatief dus. Dit was postpunk met een hoek af.
Giulio Erasmus & Ex-Worm 3000 was een mooie afsluiter van deze boeiende alternatieve trip.
We moesten volgende artiesten aan ons laten voorbijgaan: Shitty Shed als de Italiaanse formatie R. Moro, op de website omschreven als ‘gabber op de Franse manier, als uit het moeras’. Later zou ook DJ Hyppocampo tot in de vroege uurtjes iedereen nog plezieren.
Een langgerekte, bewuste sprong in het onbekende, daar staat het KRAAK festival steeds garant voor. En daar houden we van!
Organisatie: KRAAK festival + Het Bos, Antwerpen
MEnTAL Fest 2025 – Wat een diversiteit in de samenstelling
MEnTAL Fest 2025
Trax
Roeselare
2025-02-22
Erik Vandamme
MEnTAL Fest is een nieuw festival ten voordele van het geestelijk welzijn en waarvan de opbrengst integraal naar het Tejohuis gaat. Plaats van afspraak was Trax in Roeselare. Zeven bands, in een breed kader, kregen hun kans. De eerste editie verliep vlekkeloos, en was ook totaal uitverkocht. Organisatorisch viel er geen speld tussen te krijgen, en ook de optredens waren elk op hun eigen wijze absolute top.
Het Belgische Decision mocht, met een bonte mix van heavy metal en thrash, het festival openen en haalt de mosterd bij o.a. Metallica en Pantera. We waren, helaas door omstandigheden, net te laat om deze band aan het werk te zien.
We maakten ons dan maar op voor een theatraal totaalspektakel, binnen een rituele aankleding, met InHuman (****1/2). Bindteksten: daar doet dit combo niet aan mee, nee, ze laten hun muziek voor zich spreken. Astrid, die in het verleden op keys speelde, neemt nu de rol over van frontdame-zangeres, en laat haar bijstaan door een zanger, die een demonische stem heeft dito uitstraling. Net die spanning en wisseling in de zangpartijen, vormt een grote meerwaarde en is ook een donkere draad doorheen het verhaal. InHuman verhaalt over pijn, verval en vertwijfeling. En ergens in de diepte doemt in hun weemoedige sound ook een boodschap van hoop in die donkere brij.
Een filmische totaalbeleving wordt het door vuurspuwende gitaren , verpulverend drumgeweld , de muzikanten en de zanger met maskers op en frontdame Astrid, die op het einde van de set vastgebonden met tape haar lot ondergaat. Om kippenvel van te krijgen …
De zaal stond voor InHuman goed gevuld, Sister May (****) kreeg wat minder publiek voor zich, maar ging er totaal voor. De band speelde een thuismatch, gezien ze in 2017 in Roeselare werden opgericht. Ze hadden het een beetje moeilijk om het publiek mee te krijgen in hun muzikaal verhaal, ondanks de verbluffende inspanning in de instrumentatie en in de vocals.
Sister May kan je muzikaal moeilijk onderbrengen, het maakt het voor de doorsnee metal liefhebber niet makkelijk. Wijzelf genoten van hun variaties en diversiteit, een bonte, veelkleurige verzameling aan stijlen. Het geheel klonk donker, lichtvoetig en energiek, vuurkrachtig, waarbij ze ruimte lieten om te experimenteren. We hielden van die avontuurlijk aanpak.
Secondhand Saints (*****) opgericht rond de coronapandemie, bracht als metalcore band een debuut, 'Shattered Floors', om ‘U tegen te zeggen’. Op de daaropvolgende releases 'Dying Breath', 'Echoes' en 'Afterlife' gingen ze volop door op dit elan. Vorig jaar nog stelden ze hun nieuwste plaat voor, 'Falling From Crage' in De Casino in Sint-Niklaas; een wervelende feestje werd met muzikaal een stevige hoek af.
Op MEnTAL Fest hadden ze het eerst wat moeilijk om het publiek direct murw te slaan. Maar de band bleef gewoon stevig doorrammen. De beweeglijke, spraakzame frontman deed de rest om het publiek voor zich te µwinnen. Een metalcore feestje werd het, met een eerste moshpit als gevolg. Secondhand Saints kwam op dreef en ze gooiden er nog wat strandballetjes in het publiek. Het publiek ging heen en weer, danste en maakte een soort wave. Mooi.
De grote publiekstrekker was hier vaanvond Dyscordia (*****) die in 2025 aan hun vijftiende verjaardag toe zijn. De ‘Dyscordia Army’ was hier goed vertegenwoordigd, de voorzitter vierde ook zijn verjaardag en werd op het podium in de bloemetjes gezet.
Muzikaal kregen we een overtuigend overzicht van het oeuvre van Dyscordia. Er waren beelden op het scherm te zien van alle releases.
De setlist was een soort ‘best of’ met enkele verrassende wendingen die sterk werden ontvangen. Het publiek ging ertegenaan, de band moest geen moeite doen om iedereen voor zich te winnen.
De band ging ervoor , speelde strak, gedreven, gebald. Ook qua entertainment overtuigend.. Dyscordia bleef het pedaal stevig ingedrukt houden. Een betere manier om hun vijftiende verjaardag met een knal te vieren, konden we ons niet indenken.
In een recent interview liet de band verstaan dat ze nog meer in petto hebben dit jaar. "Dyscordia is al meer dan tien jaar één van de betere acts die ons landje rijk is en kan zich moeiteloos meten met de allergrootste op aarde. Maar vooral blijven ze ook nog stevig op de troon zitten, zoveel is duidelijk", schreven we eind vorig jaar over hun optreden op Plutofest. Op MEnTAL Fest zagen we een band die speels ongedwongen te werk ging. Het sierde hen. Wat een ingesteldheid; dit moet een succesverhaal worden …
Plots stond er veel minder volk in de zaal, Nochtans brengt Iron Mask (***1/2) een update van de heavy metal van de jaren '80 en spreekt dus op die manier een ruim publiek aan, van metal tot hard rock liefhebbers. En bij zo’n referenties horen er lange gitaar of drum solo’s. Het kon ons sterk bekoren. Die aanstekelijke, vlijmscherpe gitaarriffs waren niks nieuws onder de zon, maar die ondoordringbare wall of sound, kenmerkend aan het genre, blijft heerlijk genieten. En ze hadden een zanger die het publiek entertainde en het leuk, ontspannend hield.
De enige niet Belgische band, Chaoseum (****) mocht afsluiten. Dit Zwitserse gezelschap werd in 2018 opgericht en zorgt voor een mix nu-metal en metalcore. We hoorden binnen de sound een link naar Korn, maar ze onderscheidden zich deels in een mystiek mysterieuzere, theatrale sound, wat dit optreden toch wel redelijk uniek maakte.
Voor een sterk uitgedund publiek - het was ondertussen al ver na middernacht- wist Chaoseum ons toch moeiteloos te overtuigen in een totaalbeleven.
En die totaal beleving was trouwens ook de rode draad doorheen deze geslaagde eerste editie van MEnTAL Fest. Wat een diversiteit in de samenstelling van deze bands, van aanstekelijke heavy metal tot metalcore.
(Met dank aan Musika.be)
Organisatie: Different Mind vzw (MEnTAL Fest - Roeselare)
Sterk IJzer 2025 - Vierde editie - Sterk IJzer voedt de donkere ziel
Sterk IJzer 2025
Asgaard
Gentbrugge
Datum: 2025-02-21
Erik Vandamme
Het festival Sterk IJzer is een evenement dat van start ging in 2006, met name in ‘t Jeugdhuis OJ ’t Kompas, Sint-Niklaas. In 2007 volgde een nieuwe editie in de Frontline, Gent. De derde editie, in 2020, in JH Asgaard, werd helaas afgelast door de gekende coronapandemie.
Nu, vijf jaar later is men toe aan de vierde editie, terug in de gekende locatie JH Asgaard in Gentbrugge. Een klein, pittoresk, intiem kader die het underground gevoel van de doom/stoner maar versterkt
Opener Svarthart (****) bestaat uit doorwinterede muzikanten die het Doom gevoel hoog in het vaandel dragen. Helaas zonder drummer op het podium. De twee gitaristen spelen verbluffende, klievende riffs. Bulderende, helse vocals ondersteunen de snedige sound. Svarthart voedt de donkere ziel , zondermeer. De bijzonder fantasieprikkelende muziek, neemt je inderdaad mee naar het donkerste in het onderbewustzijn, waar ergens demonische wezens je tegemoet komen. Soms klinkt het intiemer, spaarzamer en mis je net wel die dreigende drums. Maar eens alle registers open van instrumentatie en vocals overweldigt Svarthart ons. Wat een sectie binnen die 'Doom' …
Met onder meer Cowboys & Aliens, Fire Down Below, Beaten By Hippies en Gnome is ons landje heel goed vertegenwoordig binnen de stoner/meta. Ook Witch Piss kun je gerust aan die rij toevoegen. Witch Piss is vrij nieuw, ontstaan in 2023. Een Belgische stonermetalband met muzikanten die nog in andere bands van andere genres spelen, o.m. Marche Funèbre, Drawn Into Descent, Akem Manah, Self Inflicted en dus … Witch Piss.
Witch Piss (****1/2) is binnen de stoner uitgegroeid tot een goed bewaard geheim. Beetje onverdiend staan ze te weinig in de schijnwerpers. En toch is er een goed volgepakt Asgaard speciaal voor deze band. Waarschijnlijk komt dit door de invloeden uit hun andere muzikale projecten, wat een toegevoegde waarde betekent voor hun stoner.
Net die diversiteit in aanpak maakt Witch Piss een bijzondere parel binnen de scene. Op het podium van de Asgaard , ontstaat een muzikaal feestje van licht-donker en zacht-hard Headbangend zweven op die heerlijk diverse, warme stoner.
Vervolgens kwam de Death/Doom formatie My Lament optreden, die we sinds hun optreden op het vergane festival Vlamrock, As in 2009) niet meer aan het werk zagen. Hun album 'Broken Leaf' (2009) hebben wegrijs gedraaid. Ook de nieuwste plaat 'The Season Came Undone' (2023) is een interessant , overtuigend Doom pareltje.
Kenmerkend voor My Lament (*****) zijn de melancholische riffs, de diepe grunts, de emo beladen cleane zangpartijen, en de even gevoelige thema's, die een lach en traan bevatten.
Ze weten ons meteen te raken en ze laten je niet meer los in die integere donkere sound.
We kregen sterke solopartijen , een ijzersterke tandem van gitaren , een intrigerend diep basspel, krachtige drums en die beladen zangpartijen en grunts. Ook hier werd net die donkere ziel gevoed …
Voor wie naast tickets voor het afscheidsfestival van Black Sabbath greep in Birmingham deze zomer, bood Sterk ijzer een perfect alternatief …, Opium Heathen (****). De Stoner/Doom metal band ontstond in 2015 en leunt puur muzikaal het dichtst aan bij Black Sabbath, maar heeft ook wel een eigen smoel. De band interacteert weinig en laat een uur lang hun energieke muziek horen. Het kan als eenheidsworst in het genre klinken, maar de broeierige, meeslepende, hypnotiserende sound vormt net een meerwaarde, die je bij de leest houdt.
"Opium Heathen brengt volstrekte duisternis. De band gaat zeer minutieus tewerk, loom en traag, dan weer alles uit de kast halen.", schreven we nog over hun optreden op Catacombfest Open Air 2023.
Ook zij wisten bij het nekvel te grijpen door de klievende riffs en door een door merg en been gaande zang. Het siert destoner/doom metal sound en zeker in de voetsporen van Black Sabbath …
Dit was een avondje Belgisch getalenteerde Doom en Stoner bands die verdiend meer in de schijnwerpers binnen de scene mogen staan … Alle vier overtuigend puik werk …
Organisatie: Sterk IJzer + Asgaard, Gentbrugge
We Are Open 2025 – Wat een rits interessante Belgische parels
We Are Open 2025
Trix
Antwerpen
2024-02-08
Erik Vandamme
We Are Open is een jaarlijks weerkerend festival die vinger aan de pols houdt en houdt van diversiteit in de eigen Belgische scene. Het tweedaagse festival op 7 en 8 februari, bood nu ook opnieuw een rits interessante Belgische parels.
Wij waren aanwezig op dag twee van het event. De artiesten en bands waren te zien over zes zalen in het mooie Trix complex. Een hele opgave alvast om alles echt te zien, waarbij hartverscheurende keuzes moesten worden gemaakt.
Ons verslag over deze dag
The Rats (Café) ****1/2 - Punk is niet dood! We kunnen dat niet genoeg herhalen, hoewel we The Rats niet per se in het hokje' punk' willen duwen. Ze klinken gevarieerd, divers, boeiend, interessant in het genre. De vibes vliegen over je heen vanaf de eerste gitaarlijnen en drum salvo’s. Ze gaan nogal tekeer en het pedaal blijft stevig ingedrukt. De frontman van deze jonge wolven, Emile Dekeyser, is een ware entertainer, als een uitgehongerd beest gaat hij tekeer op het podium. Met een dosis humor en met de nodige kwinkslagen houdt hij ons bij de leest en krijgen we een leuk, gezellig punkgerelateerd feestje in de Café.
The Rats brachten pas in 2024 hun eerste EP uit, en lieten nu al een diepe, sterke indruk na. Wat een warming up!
Sunchaser (Kelder) - Naast We Are Open, zijn er nog festivals die de Belgische muziek hoog in het vaandel dragen; o.m. The Sound of The Belgian underground, die de week voordien in de Botanique plaatsvond. Eén van de ontdekkingen was Sunchaser. Ook hier was er sprake van een heel diverse sound, dromerig, subtiel dansbaar naar het creëren van een bevreemdend atmosfeertje. Zangeres Camilla wist ons vandaag ook te betoveren in die brede stijl; we konden meegevoerd worden , lekker wegzweven of de dansspieren werden gepikkeld. De veelzijdige aanpak intrigeerde en overtuigde opnieuw . Sunchaser is een uiterst genietbare, spannende band, eentje om te koesteren.
Gone Icon (Venster) ****1/2 - 'Venster' was een zaaltje buiten, naast de foodtrucks. Een aangename locatie om op positieven te komen. Het bordje aan de zaal dat aanmaande om het binnen stil te houden, hoefde niet. Het publiek kwam duidelijk voor een muzikale totaalbeleving … én hield het stil en rustig waar nodig, of danste zich de ziel uit het lijf op pompende beats en scheurende gitaren waar het kon en mocht .
Bij Gone Icon nam het overgrote deel van het publiek zittend plaats op de kussens vooraan het podium, wat zorgde voor een huiskamerconcertgevoel. Op de achtergrond brandde een kaars, om de gezelligheid compleet te maken.
Gone Icon is het project rond producer, songwriter en dj én alleskunner Jonas Steurs. Hij is een hartenbreker en overtuigt op subtiel verstilde wijze. 'Intimiteit die je niet in slaap wiegt, maar je eerder murw slaat' noteerden we. Deze intieme locatie was hem op het lijf geschreven. Hij ontroerde op James Blake achtige wijze. Mooi!
TJE (Club) ***** - De Club was heel goed vol gelopen voor TJE. Niet zo verwonderlijke want deze formatie rond zingende nachtegaal Lindy Versyck, overtuigt met haar krachtige vocals. Haar ijzersterke muzikanten Melvin Slabbinck en Klaas Leyssen vullen haar moeiteloos aan, wat zorgde voor een enorme intensiteit. De club was muisstil en was gefocust op de sound en de stemmenpracht. TJE wist ons evenzeer te ontroeren .
Ze worden vergeleken met een band als Portishead, een mooie referentie. TJE is dus een eigenzinnige formatie, die intensiteit en breekbaarheid samenbrengen, gedrenkt in een badje van deugddoende weemoed en hoop. Best indrukwekkend!
Affaire (Bar) **** - Bij zo een goed gevulde dag/avond horen contrasten. We bleven gewoon aan de Bar voor Affaire, die met dosis knettergekke psychedelische rock intrigeerde. 'Rock' n like a Rolling Stone', flitste ons voor de ogen; de 70s doorleefde rootsrock psychedelica van de Stones onder meer . Het is wellicht een manke vergelijking, maar ze is hier als compliment bedoeld. Affaire rockte ongedwongen , lekker, compromisloos. De wisselende, kronkelende tempo’s behielden onze aandacht. Inderdaad , opnieuw de moeite!
Jean Valery (Zaal) **** - Als je kunt uit-pakken als 'onderdeel zijn van blackwave.' dan kan je meteen het publiek in-pakken als artiest … Maar dat is buiten Jean Valery gerekend, die wellicht de schaduw van zijn blackwave. Voelde; hij wist vooral solo een eigenzinnige set te spelen. Zijn debuut solo verschijnt op Valentijn.
In de Trix zaal wist hij live iedereen te omarmen en in beweging te zetten door verbluffende groovende hiphopsoulpop. De zaal was aan het dansen en Jean Valery was een ware entertainer, die holde naar alle hoeken van het podium. Hij bracht het publiek in beroering en het deinde lekker mee. Dit solo project was er ons toch eentje om van te genieten!
Primero (Club) ***1/2 – Primero is bij onze Franstalige vrienden al een bekend fenomeen.
De Trix club stond nog niet half gevuld voor deze rapper Primero. Het kwam ook door het feit dat beneden in de inkomhal een ware Rave party aan de gang was door de verrassing act die er optrad.
Primero deed z’n best om het publiek bij zich te houden. De raps kwamen vanuit een buikgevoel. Hij wiste te raken met z’n emo-teksten. Van zo’n hiphop/rap houden we. Het hoeft niet echt vernieuwend te zijn , als het je maar weet te koesteren.
Divided (Café) ****1/2 - Deze West-Vlaamse post-hardcore formatie rond drummer/zanger Pepijn Vandaele doet het café op zijn grondvesten daveren. De band tekent voor een grauw muzikaal kader, die onze donkerste fantasieën weet te prikkelen. Divided zit een beetje in de AmenRa sfeer. We werden overstelpt van bloedstollende mokerslagen. Een knaller dus.
… Echte rustmomenten hebben we onszelf niet gegund, tenzij een toffe babbel met kennissen of een pintje aan de bar met gelijkgestemden tussen de optredens door …
BEX (Venster) **** Een moment van verpozing muzikaal door de twinkelende, aanstekelijke oorstrelende klanken. Een betoverende sound dus. Met hun mooie debuut EP 'The Kitchen' wist BEX ons diep te ontroeren met een warme knuffel, en ook live slaagde deze band erin.
Dienne (Zaal) ***** - De formatie rond Dienne Bogaerts, ook wel bekend van Lili Grace en Faces On TV, is er eentje van vele uitersten. Na BEX en TJE de volgende wondermooie parel … Een opera stem , verbluffende soundscapes en het arsenaal aan instrumenten, klonk gevoelig en deed allerlei emoties opborrelen. We werden meegevoerd naar een sprookjesachtige wereld. Een rollercoaster over van alles en nog wat flitste voor ons , filmisch van een ongrijpbare wereld weliswaar … Schitterend!
Cellini (Club) **** - ‘Cellini is een Belgische artiest met Zuid-Italiaanse roots die percussie gedreven en dansvloerklare elektronische muziek maakt, geïnspireerd door traditionele invloeden uit het mediterrane landschap’, lezen we op hun VI-Be pagina. De Zuiderse tint en sfeer, de warme stem en de broeierige, aanstekelijke elektronische klankentapijtjes doen ons verlangen naar zomerse stranden. Ook de dansspieren worden geprikkeld. De voetjes in het zand én uitkijken naar warme temperaturen, dat aanvoelen kregen we. Mooi!
Eosine (Bar) ***** - Eosine is één van onze lievelingen. Sympathieke gasten die we koesteren. Ze brengen een sterke overtuigende set die het midden houdt van hiphop, shoegaze en dreampop. En eerlijk gezegd eigenlijk wel moeilijk ergens onder te brengen.
De Luikse band vloog er meteen wild, meedogenloos in. De Bar under pressure!
De spring-int-veld frontvrouwe Elena Lacroix dook deze keer niet in het publiek, maar trok hen wel mee in een wervelend dansfeestje. We zijn fan van deze sympathieke Luikenaars, hun muziek is er met een hoek af, eigenzinnig, weerbarstig én dat maakt het uiterst interessant. Eosine pakte moeiteloos de Trix bar in . Band met potentieel, die kan doorbreken naar een groter publiek.
Crackups (Club) **** - Crackups speelt rauwe garagerock. Muzikaal ging het alle kanten uit, De band is al een tijdje bezig , al van 2007, en is nu aan zijn derde album toe. Tijd voor erkenning dus op de grotere festivals of podia. De club was in de ban door hun nietsontziende energie boosts. Een perfecte afsluiter van deze tweede ‘We Are Open’ dag.
Organisatie: Trix, Antwerpen
The Sound of the Belgian Underground 2025 - Boeiende wandelingen door de mooie Botanique!
The Sound of the Belgian Underground 2025
Botanique (diverse zalen)
Brussel
2025-01-31
Erik Vandamme
The Sound of The Belgian Underground is na meer dan tien jaar een begrip geworden binnen het festival landschap. Na tien edities in de AB, Brussel besloot de organisatie rond het evenement om vanaf nu om beurten dit festival te organiseren in de Botanique en in de AB. In 2025 ging het festival dus voor het eerst door in Botanique.
Een boeiende wandeling door de mooie Botanique vol verbluffende ontdekkingen werd het , van de Witloof Bar naar het Museum tot de Orangerie, de perfecte locaties om dit ten volle te beleven.
Naast circa tien regulaire act, bood de organisatie na middernacht een arsenaal aan DJ acts aan. De nachtraven zullen ervan zeker hebben genoten, wij namen echter de eerste acts voor onze rekening en hielden het bij acht acts op onze muzikale tocht doorheen die mooie Bota.
We starten in het gezellige Museum. 4nouki (****) is een Brusselse artiest die elektronisch experimentele art-pop en ambient muziek combineert. Op het podium weet ze ons compleet in te pakken. Ze voegt er een bedwelmend mooi stemgeluid aan toe, wat een gevoel van warmte brengt. Ze maakt eveneens gebruik van hypnotiserende beelden op het scherm. Geen betere manier om al in de sfeer van de avond te komen…
Het contrast met de oorverdovende beats die Lilac Pavilion (**** ) ons bracht in 'de kelder van Botanique ' (Witloof Bar) kon niet groter zijn. Op zijn laatste album, 'A Shifting Presence', verkent hij een existentiële nieuwsgierigheid door gefragmenteerde ruis te mengen met een strak, digitaal palet. En dat kwam dus ook live tot uiting; ook al zou hij naar het einde van de set eerder de Ambient kant uitgaan, en daarmee wat rust brengen in de chaos. De set bestaat voornamelijk uit bonkende beats die uit de boxen loeien. De flitsende lichten voelen, als klap op de vuurpijl, aan als blikseminslagen bij heldere hemel. Wat een pletwals van beats en elektronisch vernuft kregen we!
Op weg naar de Orangerie, viel ons oog op de vele sterren op de grond. Het arsenaal aan artiesten dat in de Botanique heeft gespeeld, is indrukwekkend. We vroegen ons af of sommige artiesten op het podium van deze avond dit status ooit zouden halen … Onze muzikale ontdekkingsreis bracht onze nu in een dromerige atmosfeer met Sunchaser (****1/2). Dromerige, glinsterende en etherische soundscapes vormen de rode draad bij het duo, maar toch zet Sunchaser je vaak op het verkeerde been door de volumeknop naar omhoog te draaien; door de opzwepende beats zweven we lekker over de dansvloer. Die diversiteit maakt van Sunchaser een fijne ontdekking …
Terug in het Museum stond een man op het podium met een enorm kruis in zijn armen. Birame (****) profileert zich als een ware poëet, hij draagt dat kruis dus niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk, als hij zijn emoties uitspuwt in zijn teksten. De jonge muzikant is amper 18 maar laat nu al een diepe indruk na. Bovendien weet Birame uiteenlopende muziekstijlen met elkaar te verbinden. We horen R&B, elektro-pop en aanstekelijke refreinen. Op bepaalde momenten lijkt het wel een sacraal ritueel, waarbij hij zijn publiek hypnotiseert, bedwelmt en meevoert naar zijn wereld. Bijzonder intens concertje dus van deze Birame.
martyrX (****) is een duo gevormd door producers sadobsequeen (fka Obsequies) en o0ryxss4355. Een blend van absurditeit, een zekere 'punk attitude' en het fabriceren van chaotische soundscapes. Het is een beetje hoe de set van dit duo in elkaar steekt. Ook al laten ze soms een klein steekje vallen, waardoor de drive even uit het optreden was, eens de beats na dit kleine euvel weer bonkten op de muren van de Witloof Bar, voel je de neiging om ritueel te gaan dansen …
martyrX presenteert een soort elektronische wervelstorm, met een ferme hoek af. Zoiets moet je gewoon ondergaan. Wij lieten ons gewillig meevoeren in deze helse rollercoaster …
Terug naar de Orangerie dan maar … 'Mystiek in het donker', schreven we in onze notitie. OLGA (*****) brengt inderdaad duistere punk/pop; in de biografie staat het volgende “OLGA ontsnapte uit een Lynch-film en maakt sindsdien elektronische duistere pop/punk in haar slaapkamer.'' Dat mysterieuze en ongrijpbare straalt ze ook uit op het podium. Gehuld in duisternis, overvalt je een gevoel van onbehagen eens ze met haar muziek en stem ontroert. Demonische beelden borrelen op. OLGA hoeft, om haar doel te bereiken, geen geluidsmuren op te trekken, jawel zelfs op intieme wijze zorgt ze voor huivering, tot je helemaal verweesd achterblijft … Wat een indrukwekkend gewaarwording!
Na deze adembenemende huiveringwekkende set volgde het absolute hoogtepunt van deze editie … De dichters JASMIN en SVDU, vormen samen WE IN THE ZOO (*****). Ze laten zich bijstaan door een derde poëet waardoor een brede meerstemmigheid ontstaat. De verhalenvertellers gaan eerst neerzitten om op intieme wijze het op de grond zittende publiek diep te ontroeren met mooie verhalen en teksten, om daarna over te gaan tot een rap act, waarop ook wat mag gedanst worden. De brede aanpak, intens harten ontroeren tot uitbundigheid met tekst en dans tekende een boeiende overtuigende act.
We voegen er nog enkele korte passages aan toe …
Brainrot Cowboy (****) is een Brussels experimenteel elektronica duo, die met zijn soundscapes de trommelvliezen onder druk zet. Met invloeden van luidruchtige post-punk, experimentele rock of dystopische elektronische muziek, slaat het duo aan het experimenteren en het improviseren. Brainrot Cowboy zorgt voor een chaos in ons hoofd en een geluid overschrijdende totaalbeleving. Vooral de oorverdovende bastonen, zorgen ervoor dat je haast potdoof de Witloof bar verlaat. Dit was gewoon letterlijk ondergaan!
Félicette (****) is een project van Sam (Brorlab, fur knights, Kotskat). 'Oorspronkelijk opgericht om te experimenteren met turntablism en geluid, evolueerde het project geleidelijk naar meer traditionele singer-songwriter met folk elementen.' , lezen we in de bio. Inderdaad, na al die elektronische snufjes, dompelt Félicette ons onder in een soortfFolkloristische atmosfeer, waarop je lekker kan heupwiegen en meezingen. Wellicht de meest toegankelijke act van de avond, en het publiek - de Orangerie stond bijna helemaal vol - kon dit volks feestje wel smaken. Mooi!
Onze boeiende wandeling doorheen de prachtige kruidentuin werd beëindigd met deze acts … Er volgden nog de audiovisuele show van het duo Kiche + Mich en na middernacht een hele rits DJs.
The Sound of The Belgian underground bood opnieuw een resem parels, lekkers en goeds …
Organisatie: Different Class ism Botanique, Brussel
Flanders Folk Awards 2025 - Sara Salvérius & SunSunSun, Spilar, FLO en Herman Dewit zijn de winnaars van de Flanders Folk Awards 2025
Flanders Folk Awards 2025
Ancienne Belgique (AB Club)
Brussel
2025-01-27
Filip Gheysen
Sara Salvérius & SunSunSun, Spilar, FLO en Herman Dewit zijn de winnaars van de Flanders Folk Awards 2025
In een volle AB Club in Brussel zijn op 27 januari de winnaars van de Flanders Folk Awards 2025 bekendgemaakt! Voor de vijfde keer worden deze prijzen uitgereikt om de kracht en diversiteit van de Vlaamse folkscene te vieren en internationaal te versterken.
Een vakjury van muziekprofessionals selecteerde zowel opkomend talent als gevestigde artiesten in vier verschillende categorieën. Elke genomineerde band illustreert de rijkheid en kwaliteit van het Vlaamse folklandschap. Uiteindelijk mochten drie bands en een folkicoon de titel in ontvangst nemen tijdens de live show op de eerste dag van de Week van de Belgische Muziek.
De mannen van Snaarmaarwaar openen de avond met: “K’s Choice was naar links, ge kunt nog wisselen als je gemist bent.” Eén gitaar, één mandola en één mandoline maken meteen duidelijk dat we ons niet vergist hebben; K’s Choice hebben de grote zaal van de AB doen vollopen (wij mochten ook aanschuiven in dezelfde rij) maar in de AB Club was het waar de Patrijse van Snaarmaarwaar haar nieuwjaarsvlucht deed. Maarten Decombel was 12 jaar toen hij op de radio een interview hoorde met Herman de Wit: over een huifkar, volksmuziek, een instrumentenbouwer… dat deed heel wat deurtjes open gaan in zijn hoofd! Folk was niet alleen iets van Ierland!
Beste Live Band: Sara Salvérius & SunSunSun
Sara Salvérius won al eens een award tijdens de Corona editie in de Backstage van het gezellige Folk Dranouter. Nu mocht ze, trillend van de zenuwen, nog één in ontvangst nemen, samen met haar man, vioolbouwer Pieter Goossens, en de muzikanten van het strijkkwartet SunSunSun.
Voor dit project ontving Sara subsidies van Vlaanderen.
De prijs voor Beste Live Band gaat naar Sara Salvérius & SunSunSun. Accordeoniste Sara Salvérius vangt in haar muziek de onvoorspelbaarheid van het leven, balancerend tussen beweging en rust. Voor Pendulum werkt ze samen met het unieke strijkkwartet SunSunSun, wiens klank perfect aansluit bij haar werk. Het project gaat over verbinding, tussen vreugde en verdriet, goed en kwaad, innerlijke en uiterlijke werelden. Tussen deze uitersten ontstaat een rustpunt, waar de slinger even stilhoudt en alles samenkomt. Bijzonder detail: alle strijkinstrumenten zijn gemaakt van hetzelfde hout, zorgvuldig vervaardigd door vioolbouwer Pieter Goossens.
Ze laten daarbij Spilar en WÖR & Kongero achter zich. Sara Salvérius & SunSunSun gaat naar huis met een geldprijs aangeboden door Sabam for Culture. “Sabam draagt graag haar steentje bij aan initiatieven die folkmuziek van bij ons in de schijnwerpers plaatsen en de auteurs in dit genre een platform bieden. Daarom kan Flanders Folk Network rekenen op onze onvoorwaardelijke steun voor de uitreiking van deze awards.” motiveert Steven Desloovere, hoofd Muziek van auteursvereniging Sabam.
Wat vond de jury van Sara Salvérius & SunSunSun?
“Het verfijnde en gevarieerde accordeonspel van Sara Salvérius wordt perfect aangevuld door het klassieke strijkkwartet SunSunSun, dat veel meer is dan een begeleidingsgroep, maar ook een prominente plaats krijgt in dit project. Koppel hieraan de spontane, enthousiaste manier waarop Sara de nummers aan elkaar praat, de trots die doorklinkt wanneer haar echtgenoot Pieter Goossens als bouwer van de strijkinstrumenten wordt voorgesteld en bejubeld, en het overduidelijke spelplezier dat het vijftal vanop de bühne overbrengt naar het publiek, en je hebt een terechte winnaar voor deze categorie.”
De dames van BLIET verzorgen met hun samenzang het tweede optreden van de avond met viool, dwarsfluit en accordeon op de voorgrond en twee heren op gitaar en contrabas op de achtergrond. Een kinderliedje zoals “Hopsasa faldera Anne-Marie” wordt naar een nieuwe dimensie getild en gemixt met jazzy klanken.
Beste Album: Spilar met Vandaag En Alle Dagen
De ene was al minder verrast dan de andere dat opnieuw het trio van SNAARMAARWAAR deze prijs komt ophalen! Alleen de zus Eva van Maarten Decombel was er niet bij omdat ze -als we het goed begrepen hebben- op het punt staat om te bevallen.
Het album Vandaag En Alle Dagen van Spilar ontvangt de prijs voor het Beste Album van het afgelopen jaar. Het kwintet brengt met diepe drums, sfeervolle toetsen, snaren, en de doorleefde stemmen van Eva en Maarten Decombel een mix van oude traditionals, ballades en nummers van iconen als Willem Vermandere en Jacques Brel. Hun tweede album, uitgegeven bij Trad Records, verbindt actuele thema's zoals klimaatverandering en hoop met verhalen uit de kuststreek. Een ode aan het verleden en een blik op de toekomst, verpakt in weidse en eigentijdse folkmuziek.
Spilar ontvangt een geldprijs geschonken door PlayRight+. “De Flanders Folk Awards onderscheidt de unieke band die folk - meer dan welk ander muziekgenre - tussen verschillende generaties smeedt door universele én herkenbare verhalen te brengen, en PlayRight als beheersvennootschap voor muzikanten ondersteunt dat graag mee.”, aldus Christian Martin van PlayRight+.
De jury was lovend over het album:
“Een meeslepende plaat van een band die hard op weg is om een klassieker binnen de folkscene te worden. Hun diepe wortels klinken duidelijk door, maar worden op een frisse en eigentijdse manier vertaald naar het heden. Dit album eert niet alleen de traditie, maar slaat ook een brug naar een moderne interpretatie die zowel tijdloos als relevant aanvoelt.”
‘Vertigo’ van Jaune Toujours en ‘Live - 20th Anniversary Concert’ van Naragonia & Guests waren eveneens genomineerd als Beste Album.
Horizon: FLO
De nieuwe categorie Horizon richt zich niet alleen op beloftevol talent, maar op bands waarvan de jury gelooft dat ze de toekomst van het genre zullen vormgeven. Dit jaar gaat de prijs naar FLO. Dat is het nieuwe soloproject van gitarist Florian De Schepper, een intussen gekende naam in de folkscene. Met een rugzak en zijn akoestische gitaar trok hij naar tien Zuid-Europese eilanden, waar hij unieke tunes schreef, geïnspireerd door lokale verhalen. Zijn muziek raakt rechtstreeks het hart, met verhalen over liefde, natuur en de schoonheid van eenvoud. Met zijn verfijnde en ritmische spel vangt hij de ziel van elk eiland. Door folk te combineren met klassiek, jazz en wereldse invloeden, bewijst Florian zich als een veelzijdig gitarist die altijd op zoek is om zijn muzikale horizon te verbreden.
FLO krijgt een geldprijs uitgereikt door Lotto. “Lotto is trots om Belgisch muzikaal talent te ondersteunen met de Horizon Award, waarmee veelbelovende folkartiesten kansen krijgen om zich te ontwikkelen en een breder publiek te bereiken. Deze prijs biedt niet alleen prestigieuze erkenning, maar ook een podium om hun artistieke ambities te realiseren en hun plek in de muziekwereld te veroveren. Omdat het kan.” – licht Tracey Hosdey, partnership manager bij de Nationale Loterij, toe.
Daarnaast wint deze getalenteerde gitarist een jaar lang trajectontwikkeling op maat aangeboden door VI.BE, aanspreekpunt voor de muzieksector en muzikanten.
De ander genomineerde bands in deze categorie waren Barbara Ardenois en Threo.
De jury was onder de indruk:
“Met FLO toont Florian De Schepper hoe hij als solomuzikant zijn eigen muzikale verhaal vormgeeft. Na jarenlange ervaring in verschillende bands kiest hij nu voor dit soloproject dat zijn eigen visie en stijl weerspiegelt. Zijn debuutalbum Islas, is een mooi voorbeeld van deze vernieuwende benadering. FLO is een nieuw hoofdstuk in het werk van een veelzijdige muzikant die zijn eigen weg zoekt en vindt. Een verrijking voor de folk scene.”
Elke winnaar wordt door VI.BE gepromoot via een presentatievideo op internationale showcase-evenementen. Bovendien biedt de award-organisator Flanders Folk Network – een samenwerking tussen Festival Dranouter, Merodefestival, Muziekclub 't Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek en VI.BE – coaching en begeleiding om de verdere ontwikkeling van deze artiesten te ondersteunen.
Lifetime Achievement Award: Herman Dewit
Glunderend stapte Herman het podium op, als een jarige die zich verheugt om zijn cadeau te openen. Marijke Guetens kreeg de eer en duidelijk het genoegen om voor het publiek te duiden wat Herman de Wit te betekenen had voor de volksmuziek. Het werd een leuke babbel waarbij ze -”verbeter me als ik fout ben”- Herman ook betrok; En dat liet deze zich geen twee keer zeggen. Natuurlijk werd zijn vrouw Rosita ook op het podium geroepen en het was prachtig om te zien hoe ze samen vol trots de award vast hielden!
De prestigieuze Lifetime Achievement Award werd dit jaar uitgereikt aan Herman Dewit, die al decennialang actief is als muzikant en een drijvende kracht vormt achter folkeducatie en diverse initiatieven binnen het genre.
Als muzikant bij ’t Kliekske, Trommelfluit en Rosita & Herman bracht hij traditionele muziek niet alleen tot leven, maar zette hij samen met zijn vrouw Rosita Tahon het folkgenre stevig op de kaart. Van het organiseren van de allereerste stages voor traditionele muziek (toen doedelzak en draailier nog haast exotisch waren!) tot zijn cruciale rol in de erkenning van folk als studierichting binnen het deeltijds kunstonderwijs én zelfs in het hoger onderwijs. Kortom: een naam die onlosmakelijk verbonden is met de Vlaamse volksmuziek en die het hart van het genre al meer dan 55 jaar sneller doet slaan.
Het Flanders Folk Network neemt de uitreiking van de award voor zijn rekening. Voor het netwerk was het een vanzelfsprekende keuze om Herman Dewit te eren met een award als erkenning voor zijn indrukwekkende en invloedrijke carrière.
"Herman Dewit is een icoon van de Vlaamse volksmuziek. Hij bracht niet alleen traditionele muziek tot leven, maar inspireerde een beweging die het folkgenre in Vlaanderen verankerde. " Zijn passie voor muziek, instrumentenbouw en kunst maakt hem een unieke kracht in de culturele wereld."
Bamako Express besloot de avond met een energiek optreden. De warme Afrikaanse klanken deden ons even vergeten dat het nog altijd januari was. Laat het warme festivalseizoen maar snel aanbreken!
Over de Flanders Folk Awards
De Flanders Folk Awards, georganiseerd door het Flanders Folk Network (een initiatief van Dranouter Festival, Merodefestival, Muziekclub ’t Ey, Muziekcentrum Dranouter, Muziekmozaïek en VI.BE), vierden hun vijfde editie met een live show in een goed gevulde AB Club in Brussel tijdens de Week van de Belgische Muziek.
De presentatie lag in handen van Michaël Robberechts (VRT, Radio 1) en Sien Wynants (Radio Willy).
Het evenement vormt een tandem met de Belgian Worldwide Music Night, waar de worldwide scene in de kijker wordt gezet met awards en showcases.
Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7246-flanders-folk-awards-2025?Itemid=0
Organisatie: Flanders Folk Network ism Ancienne Belgique, Brussel
Paganfest 2025 – Een bij momenten knotsgekke ketterkermis
Paganfest 2025
Ancienne Belgique
Brussel
2025-01-20
Stijn Raepsaet
Optredens die omstreeks 17 u. beginnen op een doordeweekse dag, ze bestaan. Voor de meesten lijkt dat tijdstip te heidens om tijdig present te tekenen, maar duidelijk niet voor wie een kaartje kocht voor Paganfest. Vrij vertaald in het Nederlands betekent het dan ook ‘heidens feest’ en daarmee lijkt de organisatie hun vroege keuze wel te verantwoorden. Verder was het vroege aanvangsuur ook een noodzaak aangezien er niet minder dan vijf bands het beste van zichzelf kwamen geven binnen het genre pagan metal. Dat subgenre kan men als een overkoepelende term zien voor folk-, viking-, piraten-… metal, m.a.w. riedelkens waar Den Goeden Heere zijn zegen niet durft aan te geven.
Paganfest is trouwens geen onbekende in het wereldje, maar het was toch alweer een tiental jaar geleden dat de ketterkermis op tournee ging.
Helaas misten we door het vroege startuur wel de eerste band, Elvenking, en kwamen we pas aan op de eindtonen van het Nederlandse Heidevolk.
De Faeröerse folk-/vikingmetalband Týr betrad vervolgens het podium en bracht een degelijke set met een duidelijke focus op de Noordse mythologie, hun handelsmerk. Hoewel de hele show een ode aan de oude goden en de ‘traditionele’ levenswijze was, wisten vooral de liederen in het Faeröers, zoals Regin Smiður ons te bekoren. Deze nummers zorgden voor wat Scandinavisch exotisme en benadrukten perfect het heidense karakter van de band. Týr overtuigde, zonder onnodige franjes.
Met Ensiferum barstte het feest pas echt los. De Finse band is een gevestigde naam in de viking metalscene en bewees wederom waarom. Hun combinatie van middeleeuwse melodieën en snedige symfonische metal klonk als een muzikale ode aan Valhalla. Terwijl de band, met bassist Sami Hinkka op kop, de viking in elk van ons aansprak, waanden we ons in een rijkgevulde hal waar mede rijkelijk stroomde uit drinkhoorns (in feite herbruikbare bekers). De energie van Ensiferum was aanstekelijk en hier en daar was zelfs een eerste crowdsurfer te bespeuren. Vooral de songs “Andromeda” en “Victory Song” konden ons bekoren. Verplicht voer voor iedereen die weet dat ‘drakkar’ en ‘snek’ beide synoniemen zijn voor een vikingboot.
Iets na negenen was het de beurt aan headliner Alestorm, de zelfverklaarde koningen van de piratenmetal. Als trouwe bezoekers van hun shows wisten we wat te verwachten en ook deze keer stelde de band niet teleur. De jolige bende trapte af met de klassieker “Keelhauled” met als resultaat een uitzinnig publiek vanaf de eerste noot. Zanger Christopher Bowes en zijn crew (waaronder een uit de kluiten gewassen badeend) zagen dat Brussel klaar was voor een feestje en waren dan ook niet van plan een spaander heel te laten van het Brusselse parket.
De combo “Shipwrecked” en “Mexico” gooide extra muzikale olie op het vuur en het duurde dan ook niet lang voor de zaal omgevormd werd tot een geflipte piratenbar: gemorst bier, crowdsurfers en, zoals de traditie het wil, een roeisessie op de grond tijdens “Nancy the Tavern Wench”. De duw- en trekpartijen in de pit, gecombineerd met feestelijke dansjes, maakten het plaatje compleet. De sfeer was chaotisch, maar altijd gemoedelijk, precies zoals je van een Alestormshow mag verwachten.
De setlist sloot af met het hilarische “Fucked With an Anchor” en het twee seconden durende “Rumpelkombo”, waarmee Alestorm nogmaals bewees dat ze de perfecte balans weten te vinden tussen muzikale kwaliteit en pure onzin. Of je nu een doorgewinterde fan was of voor het eerst kennismaakte met hun absurde charme, Alestorm had voor ieder wat wils… zolang je maar klaar was om te feesten!
Bij Toutatis’ baard (of die van een andere heidense pee), dat was een memorabel feestje! Paganfest 2025 was van begin tot eind genieten van de veelzijdigheid binnen het genre pagan metal. De avond bracht ons mythologische verhalen, hilarische piratenchaos en een hoop plezier. Wat ons betreft hoeft het zeker opnieuw geen decennium te duren alvorens een schare muzikale ketters naar ons land komt. Tot volgend jaar misschien?
Neem gerust een kijkje naar de pics
Alestorm
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7234-alestorm-20-01-2025.html?ltemid=0
Ensiferum
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7236-ensiferum-20-01-2025.html?ltemid=0
Týr
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/7235-tyr-20-01-2025.html?ltemid=0
Organisatie Live Nation ism Biebob + RTN-Touring
Brussels Jazz Festival 2025 - double bill - Ashley Henry + Jazz re:freshed Family Jam - De avond jonge wolven!
Brussels Jazz Festival 2025
Flagey
Brussel
2025-01-18
Erik Vandamme
De grootste sterkte van Brussels Jazz Festival is dat ze al tien jaar vinger op de pols houden van wat leeft binnen het jazzgenre … Vooruit durven kijken, waarbij jongeren de kans krijgen om jazz als genre te ontdekken. Op de slotavond mocht Jazz re:freshed, een gerenommeerde kunstorganisatie en culturele instelling uit Londen dat sinds 2023 actief is, cureren. Het resulteerde in enkele mooie ontdekkingen , én het werd een avond van jonge wolven …
Pianist Ashley Henry (****) mocht de avond openen ; we kregen een doordachte, groovy set. Samen met David Mudiaga Mrakpor op basgitaar en Tiss Patrick Jorge Rodriguez, verbindt Ashley Henry typische jazz met een portie hip hop en soul; het klinkt emotioneel, warm en opzwepend. De gevarieerde, brede klank die de heren zijn uitnodigend voor een danspas.
Een unieke insteek door deze aanpak. Met de vorige plaat 'Beautiful Vinyl Hunter '(Album van het jaar volgens BBC 6 Music en Jazz Japan) viel hij in de prijzen. Met de laatste plaat 'Who We Are' tast Ashley Henry de grenzen van het genre verder af en wordt er geëxperimenteerd.
Live horen we het ook van dit charismatisch trio. Ze kregen het publiek mee. Als slot voegde zangeres Vasundhara Mathur met haar warme, zalvende stem, er een dosis soul aan toe
Dit was een erge fijne ontdekking. Trouwens, in eigen land scheert het trio al hoge toppen en een uitverkocht Flagey treedt nu in de voetsporen.
We citeren: 'De Jazz re:freshed Family Jam (****) , geleid door toetsenist DoomCannon, brengt eenmalig een geweldige groep van aanstormende talenten samen. Met Benji Appiah op drums, Isobella Burnham op bas, beiden bekend van het Steam Down collective, saxofonist Kaidi Akinibi (Blue Lab Beats, Black Midi) en Jazz re:freshed's nieuwste aanwinst: Allexa Nava.'
Die 'jamming' mag je letterlijk nemen. Het gezelschap beheerst heel ingenieus hun instrumenten, die de perfectie benadert. We waren onder de indruk van de sublieme sax van Allexa Nava in het begin van de set, gaandeweg kwamen ook andere talenten naar boven, o.m. de groovy klanken van Kaidi Akinibi, die trouwens ook een mooie stem heeft. Verder de aanstekelijke baslijn van Isobella Burnham, aangevuurd door de knallende drums van Benji. Pianist DoomCannon is niet alleen een spraakzame entertainer, zijn pianospel vormt het perfecte sluitstuk in dit combo. De sublieme solo’s door hun bonte virtuositeit tekent de spontaniteit en speelsheid.
In de podiumpresentatie mag er nog wat gesleuteld worden en soms verzandt het allemaal wat een beetje in een veredelde jamsessie. Maar al bij al hebben we hier getalenteerde muzikanten die jazz en soul connecteren met andere muziekstijlen. Het klinkt bijzonder warm en knus. Samen een sterk blok energie. Een perfecte afsluiter van deze tiende editie!
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel
Brussels Jazz Festival 2025 - De Beren Gieren + Irreversible Entanglements - Een onderliggende boodschap in hun experimentele jazz en hun afro getint dansfeest
Brussels Jazz Festival 2025£
Flagey
Brussel
2025-01-17
Erik Vandamme
Brussels Jazz Festival kijkt graag buiten de grenzen van de pure jazz heen, wat ervoor zorgt dat de avonden moeiteloos uitverkopen.
Op vrijdagavond kregen we experimentele jazz en een afro getint dansfeest met een onderliggende boodschap in de poëtische rituelen. Waarbij het publiek zelfs tot aan het podium ging staan om lekker mee te dansen op de klanken en de emotioneel beladen woorden van de zanger.
Het begon met De Beren Gieren (*****) in Studio 1. "Met een dosis (muzikale) humor overtuigt De Beren Gieren moeiteloos. Improvisatie en virtuositeit zijn weergaloos met elkaar verbonden en wordt getriggerd door de speelsheid en de verrassende, onverwachtse wendingen. Klasse! Sterk!", schreven we over het optreden van het trio op de European Jazz Conference in de Ha Gent vorig jaar.
De band stelde zijn nieuwste plaat voor 'What Eludes Us ' (2024, Sdban Ultra). De Beren Gieren blijven trouw aan de meest pure jazz, maar slagen erin de sound zodanig uit te werken, te puren, te vervormen, dat er een heel ander genre ontstaat. De avontuurlijke aanpak siert en wordt positief onthaald, wat hen een breed publiek oplevert. De uitverkochte Studio 1 genoot met volle teugen hoe pianist Fulco Ottervanger een klassieke piano met een keyboard connecteert; de speciale effecten geven een zachte botsing tussen piano, elektronische beats in die creatief uitgewerkte jazz.
Lieven van Pee sluit er perfect op aan met zijn contrabas, hij zorgt voor het nodige groovy weerwerk, zodat die jazz vibe overeind blijft binnen het totaalpakket. Drummer Simon Segers op zijn beurt, is een al even grote wizard aan zijn drumstel. De percussie klinkt kleurrijk.
De Beren Gieren verlegt een grens en zorgt voor een experimenteel jazzy geluid. Bijzonder trio dus!
Er was op deze vrijdagavond een opvallend jonger publiek komen opdagen Dat had uiteraard deels te maken met De Beren Gieren, maar in grote mate toch ook met Irreversible Entanglements (*****), die tekende voor een muzikaal poëtische set, waarin een boodschap schuilt, wat het publiek persoonlijk kan aanspreken. Wantoestanden worden aangekaart en het nodigt uit tot een vredelievend protest. Irreversible Entanglements verbindt hun rakende woorden met opzwepende jazz beats. Een aanstekelijk, groovy afro sfeertje ontstaat. Iedereen veert recht , heupwiegt en zingt de teksten mee.
Camae Ayewa (Moor Mother) is een poëtisch talent en een klasse entertainer, die weet hoe een publiek in beweging te brengen. Moon Mother laat zich goed omringen, en dié muzikale omlijsting is een meerwaarde. Band als publiek stonden op dezelfde golflengte. Naarmate de set vorderde ,werd de sfeer meer uitgelaten, ondanks de emotioneel beladen teksten. Irrevesible Entaglements verslaat de demonen in danspartijen, met een dosis zelfrelativering en humor. Een wervelend jazz/afro dansfeestje dus, een feest van vrijheid en hoop van Irrevesible Entaglements.
In de Lobby hadden we nog Khalab (****), die Afrikaanse klanken met jazz verbindt, en experimenteert. Khalab sloot af met een opzwepend feestje voor de nachtuilen die nog wat wilden nagenieten. Mooi allemaal.
Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey
Nederlands 
Français 
