Headbanger’s Balls Fest 2025 - Variatie troef
Headbanger’s Balls Fest 2025
De Leest
Izegem
2025-05-03
Filip Van der Linden

Headbanger’s Balls Fest in Izegem bestaat 15 jaar als festival en was dit jaar toe aan zijn dertiende editie. De ticketverkoop ging vlot voor een affiche die naar goede traditie zowel heel gevarieerd en uitdagend als interessant was. Op een handvol tickets na was dit indoorfestival uitverkocht. Dat moet de organisatie en programmator moed geven om voort te gaan op de ingeslagen weg.

De aanwezigen hadden misschien even wat tijd nodig om te wennen aan de nieuwe host van dit indoorfestival. Omdat presentator Daf met zijn Growing Horns op het podium stond en maar moeilijk zichzelf kan aankondigen, werd die rol voor deze editie doorgeschoven naar comedian, podcaster en metalhead Kevin Pottier. Hij nam die rol met veel enthousiasme op. Het wordt een moeilijke keuze voor volgend jaar: aanpikken met de traditie of de verandering durven omarmen. Ook leuk: dit jaar kwam voor het eerst de burgemeester van Izegem naar dit indoorfestival. Niet met klachten, maar om persoonlijk zijn zegen te geven aan dit fijne festival.

Cobracide mocht de debatten openen. Dit is een vijfkoppige death-thrashband uit Brugge, bekend om hun razendsnelle riffs en helse vocalen. In februari 2022 speelden deze locals hun eerste liveshow en die zomer brachten ze hun debuut-EP ‘Inner Aggression’ uit. Met invloeden van bands als Slayer, Sepultura en Demolition Hammer hebben ze een agressieve sound waarmee ze al snel een trouwe fanbase wisten te verzamelen. In 2023 bracht de band de single “Unholy” uit. Op een full album is het nog altijd wachten.
Na talloze shows als support van onder meer Suicidal Angels, waaronder een mini-tournee door Europa met Mindwars (ex-Holy Terror), richt Cobracide zich nu volledig op de laatste stappen van de pre-productie van dat nieuwe album, dat misschien nog dit jaar zal verschijnen. In Izegem brengt deze jonge band alles van de EP uit 2022 en “Unholy” en dan nog wat nieuwe nummers. Die nog-niet-opgenomen tracks die we hoorden in De Leest maken dat we uitkijken naar die volgende release.
Twee bandleden maken in Izegem hun live-debuut bij de band: drummer Bram en gitarist Lukas. Beiden zaten eerder in Nyrak en Dark Palace. De band opent Headbanger’s Balls Fest met veel enthousiasme en een shitload aan agressieve riffs en wijdbeense poses. De zaal staat meteen goed gevuld en op de eerste rijen slaan ze al driftig aan het headbangen. Voorbij de eerste rijen is er veel enthousiasme als “Black Magic” van Slayer voorbijkomt in de set. Daar scoor je natuurlijk altijd mee. Muzikaal hebben ze alles goed voor elkaar en zanger Jens is een beest op het podium.
Hoewel het nog vroeg op de dag was, wist deze band vlot te overtuigen. Cobracide surft mee op de golf van vernieuwde aandacht voor thrash, al gaat het bij deze band breder dan dat genre. Ze zijn een vaste waarde in het clubcircuit in Vlaanderen en soms al eens in het buitenland, en ze worden regelmatig gevraagd voor festivals. Deze zomer staan ze zowaar op Alcatraz. Deze band zullen we nog vaak terugzien.
Dance of the Nephilim / Trails of Destruction / Divine Pyromania /  Arrival of the Dead / Black Magic / Schizophrenic Decay / Inner Agression / Make Them Bleed / Primordial Chaos / Unholy

Your Highness staat bekend vanwege zijn kolossale riffs en woeste live-energie. Deze Antwerpse band heeft al podia gedeeld met legendarische bands zoals Corrosion Of Conformity en High On Fire, en op festivals gespeeld als Graspop, Pukkelpop en Desertfest. Hun nieuwste album, ‘Under The Weight’, omvat sludge, stoner metal en donkere bluesy tonen, verpletterende riffs en mysterieuze melodieën.
Your Highness kende twee tegenslagen. Eerst maakte hun drummer duidelijk dat hij er in Izegem niet bij kon zijn. De Antwerpse band was al bijna klaar om af te zeggen, toen Kris van labelgenoten Tangled Horns aanbood om in te springen. Hij studeerde alle nummers van de set thuis in, maar een gezamenlijke repetitie met de hele band vooraf lukte niet. Tot overmaat van ramp had één van de bandleden een lekke band onderweg naar Izegem, maar hij haalde het nog net op tijd.
Misschien dat al die tegenslagen de energie uit de band gezogen had. What doesn’t kill you, makes you stronger, maar wij hebben Your Highness – los van de vervangende drummer - al met meer grinta op het podium gezien. Er volgen nog genoeg herkansingen. “Desertkater”, de klassieke setafsluiter van Your Highness, maakte nog veel goed.
Devil’s Delight / Head Hung Low / Skull Goblet / Flood / Above the Odds / Celestial / Black Moon Rising / Desertkater

De Belgische sludge/doom-zwaargewichten Growing Horns maakten dit jaar hun terugkeer naar het podium van De Leest, na hun eerdere passage in 2018. In een exclusieve HBF-set bracht Growing Horns in première hun langverwachte tweede album ‘The Essence Of Suffering’ integraal en in de albumvolgorde (met “Luciferian Kingdom” van het vorige album als extraatje). Deze brute nieuwe release volgt in de voetsporen van hun veelgeprezen debuut, ‘The Nobility Of Pain’. We hoorden vorig jaar al een paar nieuwe nummers en die klonken alvast veelbelovend. Die verwachting werd helemaal ingevuld. Daf droeg “Godvergeten” op aan de pas overleden paus en “Cutthroat Democrisy” aan de Amerikaanse president Donald Trump.
Deze band verkeert in bloedvorm en dat vertaalde zich in een spontane moshpit bij de laatste track in de set. Deze band is helemaal klaar voor de festivals. Na Izegem staan er al nog een paar leuke data in de agenda van Growing Horns. In juni spelen ze bijvoorbeeld als support van het legendarische Dopethrone in Ertvelde.
Essence of Suffering / Lust for Knife / Blood in the Water / Godvergeten / Dope Fuck / Cutthroat Democrisy / Umbilical Noose / Luciferian Kingdom

Behalve Growing Horns was er nog een tweede band die mag ‘terugkeren’ naar Headbanger’s Balls Fest en dat was Cobra The Impaler. De band, opgericht door Thijs De Cloedt brengt een snoeiharde mix van brute riffs, strakke grooves en cleane maar intense vocalen.
Hun eerste officiële optreden ooit vond plaats op het podium van De Leest, nog voordat hun debuutalbum ‘Colossal Gods’ zou uitkomen, als opener in 2021. Ze schopten het meteen tot publiekslievelingen, en nu keren ze terug met hun tweede album ‘Karma Collision’. Met een sound die nóg technischer en gelaagder is geworden en met refreinen die zich in je brein vastzetten. Deze Belgische band kwam naar Izegem na een lange promotour doorheen Europa. In de UK speelden ze eind vorig jaar als support van Katatonia.
We zagen Cobra The Impaler eerder dit jaar al aan het werk in de Schakelbox in Waregem, toen zonder bassist (en tweede stem) Mike. In Izegem waren ze wel op volle sterkte en dat zorgde voor een set met nog meer energie. Zanger Manuel keek ik in de bindteksten met veel lof terug op de eerste passage van de band in Izegem en ook het publiek houdt wel van een band die terugkeert in een ‘grotere’ gedaante, wat we eerder al zagen bij onder meer Psychonaut. De zaal stond volgepakt (niemand aan de toog of eetstandjes), bij elke track wiegden de hoofden mee op de melodie, bij heel wat tracks werd het ritme meegeklapt en ook deze band werd beloond met een spontane moshpit en een hele reeks crowdsurfers. En dan was het bovendien nog de verjaardag van gitarist James. De wervelwind die “The Message” is, blijft ons bij elk concert opnieuw van onze sokken blazen.
Cobra The Impaler was op Headbanger’s Balls deze keer de ‘afsluiter’ van het Belgische luik van de affiche. Als ze nog eens terugkomen, zullen ze op de affiche misschien tussen de internationale bands staan.
Season of the Savage / Mountains / My Inferno / Colossal Gods / The Message / Spirit of Lyssa / Blood Eye / Shifting Sands / Scorched Earth / Assasin of the Vision

De Zwitserse avant-garde metalband Schammasch bracht vorig jaar, na vijf jaar stilte, het nieuwe meesterwerk ‘The Maldoror Chants: Old Ocean’ uit. Geïnspireerd door de poëtische en surrealistische teksten van Les Chants de Maldoror, duiken ze dieper in thema’s van existentiële eenzaamheid en de onmetelijkheid van de oceaan.
Muzikaal verbreedt Schammasch opnieuw de horizon op dit album: donkere goth-invloeden, hypnotiserende ritmes, industriële soundscapes en orkestrale accenten creëren een meeslepende en filmische ervaring.
België is zeker geen onbekend terrein voor deze Zwitserse band. Vorig jaar vielen ze last minute in toen Sakis Tolis (van Rotting Christ) als headliner moest afzeggen op het Hardrock Fest in Avelgem. Een jaar eerder stonden ze in Het Depot in Leuven met Harakiri for he Sky en net voor de coronapandemie speelden ze in Antwerpen met Enthroned.
Schammash was een berekende gok in de programmatie. Het is een blackmetal-band, met bovendien nog maskers op het podium, zoals bij Ghost en Briqueville, wat voor sommige metalheads een brug te ver is. Schammash kon overtuigen door een hoog niveau van techniciteit te combineren met een toegankelijk geluid. Blackmetal met vooral cleane vocalen en met elementen van prog, atmosferisch en bij momenten zelfs cosmic. Hun performance met maskers en gewaden heeft uiteraard iets van een ritueel, maar ze blijven weg van de klassieke decors met schedels en kaarsen. Visueel werd de muziek perfect ondersteund door een perfecte lichtshow. Een paar nummers ver in de set gingen bij twee van de vijf bandleden de maskers af. Leuk dat het mysterie slechts een deeltje is van en niet koste-wat-het-kost wordt volgehouden.
Enkele tientallen mensen in het publiek waren speciaal voor Schammasch naar Izegeme gereisd. Voor vele anderen was dit een aangename kennismaking. De zaal stond misschien niet meer zo volgepakt als voor Cobra The Impaler, maar als de verkoop aan de merch-stand een indicator is, dan heeft deze Zwitserse band heel wat mensen kunnen bekeren.
They Have Found Their Master / Golden Light / A Paradigm of Beauty / Metanoia / I Hail You, Old Ocean / Chimerical Hope/Dnoye

Dozer werd opgericht in de jaren ‘90 en lag mee aan de basis van de Europese desertrock-scene. Deze Zweedse band zette zichzelf op de kaart met snoeiharde riffs, groovende fuzz en een sound die fans van Kyuss en Fu Manchu meteen zullen herkennen. Na een lange stilte zijn ze terug met ‘Drifting in the Endless Void’, een album dat bulkt van de energie en dat bewijst dat ze nog altijd tot de top behoren. Dit jaar is er ‘Return to Rewin’, een eigenzinnig verzamelalbum.
Dozer is altijd goed voor een wervelwind van zware gitaren, stuwende baslijnen en een muur van geluid die je meesleept naar de stoffige woestijnen van pure stonerrock. De vorige keer dat je Dozer aan het werk kon zien in een zaal in België, was op Desertfest in Antwerpen in 2015. Dozer is misscien niet de band die breed bekend is bij een klassiek metalpubliek. Toch stond Dozer in 2022 op Alcatraz en in 2023 op Hellfest.
Bij de start van de set van Dozer staat De Leest opnieuw helemaal vol. Als de soundcheck een paar minuten langer duurt dan vooropgesteld, worden mensen al wat ongeduldig. Dozer is een diesel die een paar tracks nodig lijkt te hebben om op snelheid te komen. Daarna is het eerder een trein die blijft doordenderen. In een lange set mixt de Zweedse band oud en nieuw werk. Het publiek vindt het allemaal superleuk en reageert enthousiast tussen elke track. Na een nummer of vijf zitten band en publiek nog meer op dezelfde golflengte en dan krijgt de security aan het podium het druk met crowdsurfers.
Drawing / Mutation / Born / Lightyears / Hills / Feelgood / Rings/Supersoul / Rising / Calamari / Ex Human / Dust for Blood / Big Sky / From Fire

De Zweedse band Katatonia brengt al sinds 1991 een unieke mix van metal en progressieve rock. Wat begon als een death/doom act, groeide uit tot een band met een atmosferische en emotionele sound die hen tot één van de meest geliefde bands in het genre maakt. Met albums als ‘Viva Emptiness’, ‘The Great Cold Distance’ en ‘Sky Void of Stars’ blijft de band rond zanger Jonas Renkse de lat steeds hoger leggen. Hun nieuwe album, ‘Nightmares as Extensions of the Waking State’, komt pas in juni uit. Daaruit speelden ze in Izegem – voor het eerst - de vooruitgeschoven single “Lilac”.
Katatonia heeft een goede band met het Belgische publiek en de band was zelf enthousiast dat ze hier als headliner konden staan. Ondanks de heel brede mix van metalgenres op dit festival, was ook voor Katatonia de zaal zo laat op de avond nog heel goed gevuld.
Als headliner bracht Katatonia een mix van oud en nieuw werk. Speciaal voor Headbanger’s Balls hadden ze “Drab Moon” ingestudeerd, een track die ze naar eigen zeggen nog nooit eerder live gebracht hebben en wat voor enige nervositeit zorgde bij de band. Het publiek genoot vooral met volle teugen van deze topband, ongeacht welke track ze speelden.
Later dit jaar speelt Katatonia nog op Graspop, waar ze al drie keer eerder stonden, en op het einde van dit jaar staan ze in de Trix in Antwerpen.
Forsaker / Austerity / Dead Letters / Behind The Blood / Soil’s Song / Drab Moon / Teargas / Opaline / Lilac / Leaders / Birds / Old Heart Falls / Criminals / Colossal Shade / My Twin / Lethean / July / Evidence

De ploeg achter Headbanger’s Balls Fest kan opnieuw terugkijken op een geslaagde editie: op een haar na uitverkocht, nagenoeg vlekkeloos verlopen en met veel enthousiasme bij publiek en bands.
Op naar de volgende editie. Wij kunnen al bijna niet meer wachten om te horen welke bands ze voor volgend jaar zullen aankondigen.

Organisatie: Headbanger’s Balls Fest, Izegem

Ow Zekers! 2025 - Lokerse invasie - Parels uit Lokeren om te koesteren
Ow Zekers! 2025
De Casino
Sint-Niklaas
2025-05-03
Erik Vandamme

In onze zoektocht naar nieuwe parels dweilen we soms heel het land af, van de Westhoek naar de Oostkantons over Brusselse straten tot Gentse en Antwerpse pleinen; waardoor we onontgonnen diamanten in onze eigen geboortestad aan ons durven laten voorbij gaan.
Onder de noemer Ow Zekers! bood De Casino een inkijk op wat Lokeren te bieden heeft op muzikaal vlak.
Het werd een bonte avond van leuke artiesten en bands, met als absoluut sluitstuk één van de mooiste Lokerse parels, Quantum Fantay.

Er was nog niet zoveel volk voor de eerste band Cuttermess (****). De band bracht in 2020 een heel sterk debuut uit, en leek op weg door te gaan breken. In 2024 overleed helaas bandlid en bassist Tijl Geirnaert; hij zou tijdens dit optreden worden geëerd. De mooiste eer is en blijft echter niet opgeven … Cuttermess is ondertussen bezig met een nieuw album voor te bereiden. Alle registers werden hier op gegooid. Naast de sublieme ritmesessie valt de spring-in-het-veld charismatische frontman op , die met badmantel het podium opstormt en over een prachtige stem beschikt. Hij stuift als een wildeman over het podium en port telkens het aanwezige publiek op om lekker loos te gaan in de muzikale absurditeit. Cuttermess flirt met stijlen als thrash metal, heavy metal en punk. Eentje met een hoek af. Klasse!

We leerden de dames van Waterproov vorig jaar kennen, en hadden in het voorjaar van 2024 zelfs een fijne babbel met hen .
Lees gerust.  De rustigste band op de affiche'. liet het duo Waterproov (****) optekenen. Hoedanook boedie hun integere sound. De zaal compleet stil krijgen lukte niet altijd even goed, maar de enkele covers van één van hun grote voorbeelden Froukje en enkele eigen nummers wist iedereen voldoende te ontroeren.
‘Waterproov brengt een brede muzikale weg op sprookjesachtige wijze, van weemoed tot een sprankelende sfeer, die beklijft of je lichtjes doet zweven’, schreven we over hun optreden in CC in Lokeren, vorig jaar. In een sobere bezetting en binnen een intiem kader raakt het duo ons ook nu weer. Een sprankelende songs als “Oorsprong”, (een song waar ieder van ons zichzelf  kan in herkennen), plaatste het in de verf.

Terug de trappen op, voor Dalver (*****), die met een mix van post-metal en sferische stoner, ons compleet omver blies. Waanzinnige drumlijnen, verschroeiende riffs van bas en gitaar vormden de basis van een allesvernietigende trip in een losgeslagen rollercoaster. Enkel de zalvende, maar niet minder krachtige stem van gitarist/zanger Marijn Aper zorgt voor wat licht en verzucht in de duisternis. Dalver bracht je in een sinister aanvoelende, soms dreigende hypnose. Ze klonken als een heus combo , maar zijn maar met drie. Wat een overweldigende sound, door die ondoordringbare geluidsmuur, zonder de melodie uit het oog te verliezen. Klasse band zondermeer

When We Met (****) is een een andere Lokerse alternatieve rockband, ontstaan in 2023. Geïnspireerd door artiesten als Radiohead, The National, M83 en Bon Iver, creëren Dries Bessemans (zang/gitaar), Brikke Wevers (toetsen) en Stef Hesters (drums) muziek die diep weet te raken. Hun nummers brengen sfeer en emotie, met teksten die thema's als slapeloosheid, prestatiedruk en het verlies van controle verkennen, lezen we in de biografie op hun vi.be pagina.
In de Casino Café wisten ze door toegankelijke, aanstekelijke songs harten te breken, ondersteund van de kristalheldere stem van Dries. Ook de dansspieren worden aangesproken.   When We Met balanceert mooi op die dunne lijn tussen toegankelijkheid en lichtjes experimenteel uitpakken, waardoor ze een ruim publiek kunnen bereiken. Hun frisse aanpak overtuigde. Interessant bandje dus.

De publiekstrekker bleek naderhand niet zozeer afsluiter Quantum Fantay te zijn. De bovenzaal stond eerder compleet vol voor Mortel (****1/2), die al een hele weg heeft afgelegd en al wat podiumervaring heeft. Meer dan voldoende alvast voor hun thuismatch. Met invloeden van stoner, rock en blues sleurt Mortel je mee in een bezwerende trip van voodoo aanvoelende vibes. Het knotsgekke gezelschap brengt de nodige adrenalinestoten toe. Een leuke, groovende trip … Op 7 augustus staan ze op de Fonnefeesten, meteen een dikke aanrader!

Afsluiter in de Casino Café was Karavan (****) die een emotioneel pad op doordacht, uitgekiende wijze bewandelt. De vijfkoppige band brengt ons een potje intense post-krautrock. Hun aanstekelijke, zwevende riffs intrigeren.  Ze weten ons te boeien. Evenzeer boeiend is die gevoelig beladen stem van zanger Vince De Leenheer. Het zorgt voor kippenvelmomenten. Karavan bespeelt zijn publiek met een zekere muzikale drive. In hun duisternis word je meegevoerd naar verre oorden , waar het toch nog fijn vertoeven kan zijn …
Opvallend minder publiek op de bovenverdieping voor Quantum Fantay (*****), wat ons verwonderde, gezien de staat van dienst van deze band en de muzikanten binnen de band.
De band zet hun set in met het magisch mooie “Flight into Hive Mind” met dans en theater; de toon van de avond is gezet. Puur muzikaal hebben we hier te maken met virtuoze muzikanten.
Wie hier zweeft en danst is een man met een grote hoed, die ook wat zeepbellen blaast en humor verbindt met wat goochelkunsten. En met twee danseressen met verlicht pak erbovenop, als engelen uit de Hemel, kan iedereen totaal loos gaan! Oog- en oorstrelend allemaal.
Het spreekt tot de verbeelding in sound en act. O.m. “Azu Kéné” met een danseres, iets later een lichtgevende draak, en tot slot twee danseressen als vlinders van de nacht op het podium.
Psychedelische klanken en beelden borrelen op in onze soms harde realiteit. Het theatrale is bij Quantum Fantay dus even belangrijk. In een wervelende finale komt alles samen en worden de registers opengedraaid.! Een magisch mooi afsluiten. Een cultureel totaalbeleven op ‘Ow Zekers!

Deze eerste editie van Ow Zekers! was een schot in de roos, de zaal was goed vol gelopen, en de organisatie bewees dat er nood is aan podiumkansen voor lokale helden. We hopen dat dit concept kan worden verder gezet. Er zijn nog genoeg bands in Lokeren, meteen ook het Waasland op zich, die behoren tot een krans van bijzondere muzikale parels binnen deze brede musiscene. De eerste editie bewees het alvast!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas

Red Rock Brugge 2025 – Een nieuwe naam, een nieuw hoofdstuk - Tussen Punk en Poëzie, Brugge Kiest de Tegentoon
Red Rock Brugge 2025
Koningin Astridpark
Brugge
2025-05-01
Kristof Acke

Op donderdag 1 mei vond in het Brugse Astridpark de nieuwste editie van Red Rock Brugge plaats. Dit jaarlijkse muziekevenement is de opvolger van de vroegere Red Rock Rally, die sinds midden jaren '90 een vaste waarde is in de Brugse muziekscène. Hoewel het festival inmiddels onder een nieuwe naam doorgaat, blijft de befaamde rally bestaan: de eerste vier bands op de affiche strijden nog steeds om de jury- en publieksprijs, waarmee het festival een belangrijke springplank blijft voor opkomend talent.

Na de traditionele 1 mei-optocht en toespraken in het park, trapte de band YUMA uit Ruiselede het muzikale programma af. Zij werden gevolgd door het kleurrijke Maquillage uit Mechelen, het energieke Yerra Yerra uit Hasselt en tenslotte West Coast Caravan uit Gent, een band die ook ondersteund wordt door het Brugse Brugotta-traject.
Om 17u30 werden de winnaars bekendgemaakt: West Coast Caravan wist zowel de jury als het publiek te overtuigen en sleepte beide prijzen in de wacht!

Daarna begon het avondprogramma, waarin meer gevestigde namen het podium betraden:
JEN beet om 18u00 de spits af met een strak en meeslepend optreden. De band bracht een mix van alternatieve rock en subtiele elektronica, gedragen door de charismatische frontvrouw Jente Neels, die ook actief is bij Sylvie Kreusch en Ratmosphere. Haar ervaring en podiumprésence tilde het optreden naar een hoger niveau en liet een blijvende indruk na bij het publiek.

Maria Iskariot bracht om 19u15 een compromisloze set vol half-volwassen vrouwelijke punkrock uit Vlaanderen: lawaaierig, eerlijk en doordrenkt van hoopvolle hopeloosheid.  Thema’s als opgroeien, morele ambiguïteit en het besef van je eigen tekortkomingen stonden centraal. Ondanks de krachtige performance werd het optreden helaas ontsierd door enkele incidenten: drummer Sybe Versluys kreeg een halfvol bierblik in het gezicht gegooid en zangeres Helena Cazaerck werd tijdens het crowdsurfen herhaaldelijk ongepast aangeraakt. Desondanks hield de band stand en sloten ze hun set af met de rauwe intensiteit die hen kenmerkt.

Om 21u00 nam ILA het over. ILA is de Belgische grunge rockband rond singer-songwriter Ilayda Cicek, die in 2022 laureaat werd van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Sindsdien groeide de band uit tot een vaste waarde in het alternatieve livecircuit. Met haar krachtige stem, gelaagde composities en intense podiumprésence bracht Cicek een optreden dat bol stond van emotie en spanning. De rauwe sound, gecombineerd met breekbare momenten, wist het publiek zichtbaar te raken en maakte dit tot een van de meest beklijvende sets van de avond.

Afsluiten deed De Mens, een vaste waarde in de Belgische rockscene. Ze openden hun set met “Waar is de liefde”, gevolgd door het energieke “Dit is mijn huis” en “Sex verandert alles”, waarmee ze meteen het publiek op scherp zetten. De rest van het concert was doorspekt met een indrukwekkende reeks hits, waaronder “Lachen en mooi zijn” en “Jeroen Brouwers”— stuk voor stuk enthousiast onthaald door het publiek.
Net voor de bisnummers brachten ze een uitgerekte versie van “Maandag”, waarbij het publiek uit volle borst meezong en voor een intens gezamenlijk moment zorgde.
De bisronde begon met “Bemin me later”, gevolgd door “Irene” — eerst in een uptempo versie, daarna ingetogen en traag — en eindigde met een pakkende uitvoering van “Ergens onderweg”. Het was een afsluiter die het publiek met een warm gevoel en een lichte krop in de keel huiswaarts stuurde.

Red Rock Brugge bewees ook dit jaar dat het een uniek podium biedt voor zowel beloftevolle jonge artiesten als gevestigde waarden — en dat midden in hartje Brugge.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7483-red-rock-brugge-2025?Itemid=0

Organisatie: Red Rock Brugge

Serre Music Fest 2025 - Fijne muziek in een ongedwongen charme
Serre Music Fest 2025
Sylma Serres
Lievegem
2025-04-11
Filip Van der Linden

Het Serre Music Fest in Lievegem was op 11 april aan zijn tweede editie toe onder die naam. Next! en Face Your Fears gebruikten het serrecomplex - waar ze ook hun repetitiehok hebben - eerder ook al als concertplek, dus zowel voor heel wat aanwezigen was dit bekend terrein. De opkomst voor dit gratis festivalletje met vijf bands was goed voor een gezellige drukte. Het moet ook niet de ambitie zijn om dit nog veel groter te laten worden. Dan zou de charme ervan verloren gaan.

Op het eerste zicht lijkt een serre – inzake akoestiek, met al die weerkaatsende oppervlakte – niet de beste plek voor een festivalletje, maar met wat creativiteit lukt het wel. Het is zo’n festivalletje geboren uit de noodzaak van bands om wat vaker aan spelen toe te komen en het juiste publiek te vinden.
De vijf bands van deze editie zitten net als die van de vorige editie allemaal een beetje in de hoek van wave, synthwave, postpunk en punk. Het is bovendien gratis, het bier wordt verkocht aan prijzen van voor de inflatie en er zit heel wat improviseren en oldschool DIY-ethiek in de aankleding van de ruimte, zoals in de hoogdagen van de punk.
De PA en de boxen leken beperkt in mogelijkheden, maar deden perfect waarvoor ze ingezet werden. De belichting mocht misschien toch iets meer zijn.
Drie bands speelden op hetzelfde drumstel en twee bands hadden drumcomputers/loops, dat scheelt een pak in de tijd voor het op- en afbouwen van het podium en zo krijg je toch netjes vijf bands op één avond.

Face Your Fears opende het rijtje. Deze postpunkband werd recent uitgebreid met toetseniste Sabien, maar zij speelde in Lievegem één van haar laatste concerten met Face Your Fears. Jammer, want ze voegt mooie zaken toe aan het geluid van de band. En een vaste bezetting zou de band vooruit moeten helpen met het creëren van meer eigen nummers, een topic dat deze band nu echt wel hoger op de prioriteitenlijst mag zetten.
Op het Serre Music Fest brengt Face Your Fears alle tracks van hun titelloze EP van eind vorig jaar, met sterke versies van “Hide” en “Higher”, aangevuld met een reeks leuke covers van onder meer Echo & The Bunnymen en Kraftwerk. Alle covers zijn oorspronkelijk met mannelijke zang en ze blijven tekstueel overeind met de vrouwelijke zang van Corina. Bij een cover van de Sisters of Mercy, “Caucasian Walk” van de Virgin Prunes en op het eigen nummer “Hunger” werd er al wat gedanst op de eerste rijen. Het mooiste moment was misschien toch de innemende versie van “Winning” van The Sound, een klassieker die ook bij Red Zebra land in de setlist zat.
The Holy Hour / Killing Moon / Hide / The Model / Dreams Never End / Premonition / Lucretia My Reflection / Higher / Hunger / Red Light / Winning / Caucasian Walk / Sense of Purpose

Het leuke van deze editie van het Serre Music Fest is de letterlijke verbondenheid van de bands. Van vier van de vijf bandleden van de eerste band op het podium zat er telkens één in één van de andere bands op het podium. Drift deelt zijn gitarist met Face Your Fears en met twee performances net na elkaar had die soms wat moeite bij het ‘omschakelen’. Het voordeel is dat Drift voor een deel drijft op chaos. Als er dan iets misloopt met de loops en riffs wordt dat gewoon deel van de performance.
Drift is een bijzonder duo. Zangeres Tine is een heel extraverte woordkunstenaar. Ze maakt Nederlandstalige nummers met humor, sarcasme en absurditeit. Daarmee komt ze in de buurt van Arbeid Adelt!, Hugo Matthijsen, Kamagurka en Aroma di Amore of recenter Kaat Van Stralen of Maria Iskariot. In bandconcept lijken ze bij Drift bovendien wat op NEL & JP, maar in de theatrale performance en in het entertainen is Tine dan eerder de evenknie van een Peter Slabbynck (het opzetten van verschillende mutsen, de megafoon).
Drift heeft nog geen fysieke of zelfs digitale releases uit, maar er is wel een eerste clip op Youtube. De setlist in Lievegem omvatte onder meer een cover van De Brassers (vroeger deden al eens iets van Aroma di Amore) en eigen werk, met soms dezelfde muzikale progressie als “California über Alles” van Dead Kennedys, “Housewive” van Daan of iets van Portishead. Afsluiten deed Drift met “Rode Wijn”, een nummer dat in de lyrics wijn drinken aanprijst als de ultieme oplossing voor elke grote of kleine huishoudelijke taak van de huisvrouw, en zo een nieuwe betekenis geeft aan het begrip ‘huiswijn’. Wij kunnen vooral niet wachten op een fysieke release.
Intro / Drift / Koken met Kerosine / En Toen Was Er Niets Meer / Swipe Me / Dromendaris / Bedbeest / Rode Wijn

Silent Presence is het project van Corina (ook van Face Your Fears) en Wim (Sygo Cries, In Search for Embers, The Other Intern, …). Als twee muzikanten onder hetzelfde dak wonen, moet er wel ooit eens een gezamenlijk muzikaal project van komen. Ze spelen pas sinds dit jaar live. Een deel staat op tape, de bas en de vocals zijn live.
“Tell Me” was begin 2024 de eerste, digitale single van het duo en dat was meteen een schot in de roos. De volgende singles waren “New Ground” en – dit jaar – “Cleanse The Soul”. Dit is ook alweer niet de meest productieve band in het uitbrengen van nieuw materiaal, maar wat ze uitbrengen is dan wel telkens top. “Tell Me” heeft iets bezwerends, vooral door het bijna smekende van de herhaling in het refrein. “Electric Heartbeat” is een nieuw eigen nummer dat het duo binnenkort wil gaan opnemen in de studio. Aanvullen deed Silent Presence met opvallende covers van PJ Harvey en The Sands. Een leuke, korte set die enthousiast werd onthaald door het publiek.
New Ground / Cleanse The Soul / April & June / Good Fortune / Tell Me / Electric Heartbeat

DPLB was als stevige rockband een beetje de vreemde eend in de bijt op Serre Fest, maar daar pasten ze een mouw aan met twee goedgemikte covers van The Cure en Tubeway Army. Mocht u een betekenis zoeken in de bandnaam, dat zijn de beginletters van de voornamen van de bandleden. Met de D van Dirk, ook drummer bij Face Your Fears. Een deel van het publiek was speciaal voor deze band naar de serre afgezakt en dat merkte je wel in de reacties voor het podium. Het eigen werk van DPLB is prima, met de hardst blinkende parels op het einde van de set. Ook van deze band is er nog geen fysieke release. Wie ze wil horen, moet naar hun concerten komen.
Once Again / Love Song / Are Friends Electric / Mirror Man / I’ll Be There / High Heels / Primary / Disconnected / Cool Down / Don’t Be Restless / No Return

Next! ontstond enkele jaren geleden vanuit de new wave-covergroep Midlife die werd opgericht door bassiste Sonja (ook bij Face Your Fears). Met de komst van zangeres Saskia werd het Next! en verschoof de stijl meer naar de punkrock. “Who Cares (We Gonna Die Anyway)” was eind vorig jaar hun eerste officieel uitgebrachte single, maar ook hun demotape werd op deze site reeds goed onthaald. Hun debuutalbum vind je al op Spotify, maar voor de release op vinyl willen ze daar de nog op te nemen cover “The Modern Dance” van de Definitivos aan toevoegen en het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up”. Dat was die avond zowat het meest passende anthem voor Next!.
Een deel van de kracht van deze band zit ‘m in saxofonist Lieven. Maar van bij de start van het concert blokkeert zijn instrument en het duurt wel vijf nummers voor hij er opnieuw een deftig geluid uit kan persen. Ook een goede manier om zaken ‘up te fucken’: net nu de laatste opnames voor de vinyl er aan komen en deze band op een goede golf aan het surfen is, stapt de sympathieke drummer Jo op. Met haar eigen drumstijl is zij nochtans een belangrijk element in de sound van deze band.
Next! bracht een knappe set op Serre Music Fest. Zangeres Saskia opende solo en a capella met een cover van Dog Faced Hermans. Gedurfd en authentiek, maar ook een publiek dat er voor open stond. We hoorden voorts puike versies van “Abuse in Paradise”, “Freak!” en “24 Problems”. Aan het nieuwe nummer “We Know How To Fuck Things Up” is misschien nog wat werk, maar dit wordt vast een knaller als “Who Cares”.
The Rain it Raineth/ Nude As The News / Greedy / Abuse in Paradise / Basic / Moodswings / Freak ! / 24 Problems / War / Identity / Modern Dance / We Know How To Fuck Things Up / Who Cares

Dit was een mooie editie van het Serre Music Fest. Gemoedelijk en met een publiek dat met respect naar de muziek luisterde. Op naar de volgende editie. Wie niet zo lang kan wachten, kan twee van deze bands (Next! en DPLB) zien op vrijdag 11 juli op Rockvlucht (samen met Joey’s Unwanted Tattoo en The Dirty Scums).

Organisatie: Christophe (Serre Music Fest)