Les Nuits Botanique 2023 - David Eugene Edwards - Imperial Triumphant - Wat een pakkende intensiteit
Les Nuits Botanique 2023
Botanique (Orangerie/Rotonde)
Brussel
2023-05-07
Erik Vandamme
Wat een pakkende intensiteit vanavond in de Orangerie en in Rotonde op Les Nuits Botanique. Het was een continu balanceren tussen licht en duisternis en tussen oorverdovend en zachtmoedigheid.
In de Orangerie traden Sam De Nef en David Eugene Edwards op terwijl in de Rotonde Neptunian Maximalism en Imperial Triumphant . Een confronterende trip.
Enkel gitaar en stem, en in een sobere verlichting, mocht Sam De Nef (****) de Orangerie ontroeren. Weemoed borrelt op. De man heeft een zachte, warme stem en is een (poëtisch) verhalenverteller, die ons doorheen de set loodst op gezapige wijze, met een kwinkslag.
We voelen ons comfortabel bij Sam De Nef, gezeten in een donker bos rondom het kampvuur. Iedereen genoot van deze intense trip.
Hij stelde ook een nieuwe song voor “Smile”. Hij is een begenadigd sing-songschrijver, vertelt persoonlijke verhalen en raakt de gevoelige snaar, een balanceren tussen lichtvoetigheid en pure duisternis.
Eén van dé ontdekkingen op Les Nuits Bota, paar jaar terug, was de formatie Neptunian Maximalism (****1/2). Ze traden toen aan in het voorprogramma van Emptiness in de Orangerie. We schreven toen: ''Ze improviseren met klankentapijtjes, door percussie en gitaar in elkaar te laten vloeien, of die net elkaar tegenwerken. De groovy sax doet je wegzweven.
Een breed opengetrokken sound en ingetogen momenten is het uitgangspunt”.
Toen stonden ze met een voltallige band op het podium, nu met drie. De basis van dit collectief, saxofonist, Jean Jacques Duerinckx gitarist/zanger Guillaume Cazalet, aangevuld met de Indische tablas speler Sattar Khan.
Neptunian Maximalism houdt van improvisatie en experiment. De drie tenoren verstaan echter de unieke kunst om putten van een Hel te laten open gaan, zonder je echt angst te bezorgen, een donkere gemoedsrust tegen die duistere gedachte. Mooi in een kring, zorgen ze voor een donkere walm van intense rust. De sax gaat soms de hoogte in en gitaarriedels trillen, terwijl bevreemdende vocals je doen rillen van genot tot pure angst; in een dreigend kader heerst een ingetogenheid, die tekent voor een spirituele, magische set.
De Orangerie stond overvol voor David Eugene Edwards (****) , die op zijn eentje met z’n gitaar en intrigerende stem, in een sobere verlichting, een ware profeet, verhalenverteller is. Op poëtisch wijze, zorgt hij net voor dat uniek sfeertje rond het kampvuur, in een wereld van weemoed en verlating. Er heerst iets mystieks, iets mysterieus, iets donkers en iets ongrijpbaars. Iedereen is meegezogen in deze wereld, benadrukt door zijn uitstraling en vocals door zijn stem.
Interactief is hij wel niet, soms wel spijtig, maar hij laat de muziek en z’n teksten voor zich spreken. De sound huivert, is dreigend als zalvend als warm, en zoekt zich een weg te raken.
Bij Imperial Triumphant (*****) is er ook dat donker, dreigend kantje, door het oorverdovend klankentapijt. De gemaskerde muzikanten zorgen voor verschroeiende gitaarriedels en knallende drum salvo's die de Rotonde op zijn grondvesten doet daveren.
De vocals huiveren. Het zijn als demonische wezens, die het publiek letterlijk opzoeken, o.m. de gitarist die door de zaal griezelig om zich heen kijkt en de gitaarlicks trillen. De lege flesjes water nam hij , die de snaren raken.
Een occulte cocktail, een verschroeiende set dus, luidkeels, die de poorten van de Hel openmaakt.
Los van die duistere sfeer, steekt de band er voldoende humor en zelfrelativering in; een deugdzame angst …
Saxofonist JJ Deurinxckx van Neptuinan Maximalism mag op het einde van de regulaire set met zijn snerpende sax klank, nog wat donkerte toevoegen.
Indrukwekkend, grensverleggend en geen voer voor tere zieltjes, wel voor ons die houden van zwelgen in de put van diepe duisternis.
Neem gerust een kijkje naar de pics (Orangerie) @Wim Heirbaut
David Eugene Edwards (homepag)
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4823-david-eugene-edwards-07-05-2023.html?Itemid=0
Sam De Nef
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4822-sam-de-nef-07-05-2023.html?Itemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv les Nuits Botanique)
Headbanger’s Balls Fest 2023 - Een affiche die verwachtingen schept en een festival dat elke belofte invult
Headbanger’s Balls Fest 2023
De Leest
Izegem
2023-05-06
Filip Van der Linden
Het Vlaamse metalfestivalseizoen wordt traditioneel geopend door Headbanger’s Balls in Izegem. Er zijn nog een paar kleinere organisaties die in ongeveer dezelfde periode iets organiseren, zoals het herboren Gullgems Metal Fest, maar Izegem kan toch beschouwd worden als het sein om opnieuw in groten getale naar metal te gaan luisteren.
Of deze editie zonder (volgens sommigen) ‘zuivere’ metalbands nog wel het etiket metalfestival opgekleefd krijgt, daarover was niet iedereen het eens. Maar in de festivalnaam zit geen ‘metal’, wel ‘headbangen’ en die belofte werd zeker waargemaakt. En als een festival uitverkocht is en als na afloop iedereen tevreden naar huis gaat, dan hebben alle criticasters gewoon ongelijk.
Voor deze tiende editie werd opnieuw heel breed en divers geprogrammeerd, waarbij het duidelijk is dat de organisatie goed de vinger aan de pols houdt van welke bands ‘hot’ of ‘not’ zijn. Misschien had er ook nog een band van de nieuwe Belgische thrash-golf bijgekund en Gnome werd op het festival vaak genoemd als band die daar niet zou misstaan. Wat niet was, kan nog komen.
Openingsact Arson stond collectief met pak, ondervest en das op het podium, iets wat we al eerder zagen bij Triggerfinger, The Godfathers en The Hives. Maar dit Gentse vijftal neemt die aanpak naar een hoger level door ook nog eens het podium heel huiselijk aan te kleden, met ouderwetse lampenkappen, een vloertapijt als backdrop en een houten toog met ober. En die over serveert niet enkel drankjes aan de band, maar ook aan iedereen die op dat vroege uur al voor het podium staat.
Arson mixt hardrock, rock ’n roll, punk, southern rock en hardcore en valt inzake energie te vergelijken met Kvelertak en The Hives.
De band werd opgericht met leden van verschillende Gentse metal- en screamobands. De set in Izegem bestond voor de helft uit tracks van het nieuwe album ‘All In, All Sin’, aangevuld met enkele tracks van de EP ‘Let’s Start A Fire’. Muzikaal en visueel klopt het plaatje: stoere poses, veel contact zoeken met het publiek, loeiende gitaren en bakken, bakken energie.
Vanuit Brussel kwam My Diligence de blijde boodschap verkondigen met zijn moderne doom, met psychedelische toetsen. My Diligence mag later dit jaar nog aantreden op Alcatraz, wat erop wijst dat de organisatoren van Headbanger’s Balls dat goed ingeschat hebben. Zo moeilijk is dat overigens niet als je weet dat die van het superpopulaire Gojira fan zijn van deze drie Brusselaars. Deze band bracht al één EP en drie albums uit met vorig jaar nog het fantastische ‘The Matter, Form And Power’. Dat werd bijna integraal en in de album-volgorde gebracht. Enkel werd op het einde nog “Resentful” van het vorige album (‘Sun Rose’) toegevoegd. De interactie met het publiek bleef beperkt tot een beleefd ‘dankuwel’ na elk enthousiast applaus.
Voor Bear waren we gewaarschuwd. Stilaan begint het buitenland overstag te gaan voor deze Belgische band. Bear-gitarist James Falck kijkt vast met goede herinneringen terug naar de Headbanger’s Balls-editie van 2021 toen hij in Izegem zowat zijn live-debuut maakte met Cobra The Impaler. Voor die band was dat het vuur aan de lont naar een Europese doorbraak. Of dat ook voor Bear lukt, valt nog te bezien.
Muzikaal is Bear moeilijk voor één gat te vangen, maar de invloeden van genres met ‘core’ in de naam zijn sterker aanwezig dan genres met ‘metal’. Bear is explosief en energiek, hyperkinetisch zelfs. De bandleden rennen op het podium alsof ze dringend aan de Rilatine moeten en ze springen overal op en af. James gaat zelfs een stukje gitaar spelen middenin de zaal, maar het publiek duikt eerder weg dan dat ze hem aanvuren. Op het einde van de set slaan de gitarist en bassist met hun eigen instrument het drumstel aan diggelen. Vernielzucht op het podium bestaat al bijna net zo lang als de rock ’n roll zelve. Daar kijken we niet meer van op. Het is vooral jammer dat net dat hetgene is waar na de set aan de toog van De Leest over gepraat werd, en niet over al die voorzetten die door het publiek niet binnengekopt werden.
Bij de vorige passage van de Belgische postmetalband Psychonaut op Headbanger’s Balls, in 2021, ging het publiek al helemaal uit de bol en dat werd op deze editie nog eens overgedaan met nog meer mensen in de zaal. Meer dan 600 oude en nieuwe fans stonden schouder aan schouder te genieten. Dat maakt van dit trio de eigenlijke hoofdact in Izegem, want dit deed geen van de buitenlandse bands hen nog na die avond. De set in Izegem bestond hoofdzakelijk uit tracks van het nieuwe album ‘Violate Consensus Reality’, aangevuld met enkele oudere tracks en met publiekslieveling “The Fall Of Consciousness” opgespaard voor de finale. Mooi dat een Belgische band dit voor elkaar krijgt. Niemand zal er rouwig om zijn als Psychonaut naar één van de volgende edities van Headbanger’s Balls komt. Na Dyscordia en Thurisaz in de begindagen kan Izegem zo misschien opnieuw aanknopen met de traditie van een ‘huisband’
Na het Belgische luik werd de internationale schotel opgediend. De Zweedse stonerrockband Lowrider is een cultband die maar sporadisch optredens doet. In 2000 brachten deze Zweden hun fel bejubelde debuutalbum ‘Ode To Io’ uit, om bijna meteen daarna de stekker er uit te trekken. Meer dan tien jaar bleef het volledig stil rond de band, waarna een voorzichtige comeback ingezet werd met sporadische concerten. In 2017 stonden ze op Desertfest in Antwerpen. In 2019 verscheen eindelijk het tweede album, ‘Refractions’. Na de coronapauze stond Lowrider in 2022 met een straffe show op Hellfest. Pelle Andersson vulde in Izegem de band aan met zijn Hammond.
Er stond bij Lowrider minder volk voor het podium dan bij Psychonaut, maar op de eerste rijen werd wel net zo enthousiast gereageerd aan het begin en einde van elke track. Heel wat Belgische en een handvol buitenlandse fans waren speciaal voor deze band naar Izegem afgezakt en zij werden beloond met een heel strakke en loepzuiver gespeelde set. In het begin van de set moest er nog wat gemorreld worden aan de mix, maar tegen dat “Into The Wild” ingezet werd, was alles loepzuiver. “Texas” hielden de Zweden eigenlijk achter de hand als mogelijke toegift, maar omdat een tiental mensen in het publiek erom schreeuwde, kreeg die track al in de reguliere set een plek.
De Griekse melodic/gothic blackmetalband Rotting Christ stond in 2018 als headliner op Headbanger’s Balls en dit jaar kwam frontman Sakis Tolis met zijn soloproject. Heel wat Rotting Christ-fans dus op de eerste rijen voor het podium en die werden in de bindteksten uitgebreid bedankt voor hun loyauteit. In de coronaperiode dacht Tolis na over zijn eerderedepressie en op zijn solo-album ‘Among The Fires Of Hell’ leverde dat zowel donkere als hoopgevende gedachten op. Op dat album recycleert hij ook wat riffs en lyrics van Rotting Christ, maar als geheel klinkt dat album veel toegankelijker en melodieuzer dan het werk van Rotting Christ. Op het album speelde Sakis Tolis bijna alles zelf in (gitaar, bas en keyboards). Fotis Benardo van o.m. Septicflesh en Firewind deed de drums en de mix. Voor de liveband van Sakis Tolis heeft Benardo nog twee van zijn bandmaatjes uit SixForNine meegebracht en ondanks dat dit nog maar hun tweede optreden samen was, stond de band goed gedrild op het podium van De Leest. Het Sakis Tolis-album werd integraal gebracht, aangevuld met een cover van Daemonia Nymphe en twee tracks van Rotting Christ. Zowel op het album als live voel je dat dit een soloproject is en niet een band waarin elk lid zijn inbreng heeft. Op 13 mei staat Rotting Christ op het podium van het Durbuy Rock Fest en ik vermoed dat de fans daar nog meer plezier aan zullen beleven. Maar wie weet groeit dit soloproject uit tot een vaste waarde en dan zijn er toch enkele honderden mensen die toch maar mooi kunnen zeggen dat ze het tweede concert ooit van Sakis Tolis hebben bijgewoond.
Headliner King Buffalo was de tweede stonerrockband op de affiche. Voor sommigen een verrassende naam als headliner voor Headbanger’s Balls, maar wel een mooie afsluiter. Izegem vormde voor het Amerikaanse trio de aanloop naar een tournee die deze band ook brengt naar de Desertfesten van Berlijn, Londen en Antwerpen en naar zomerfestivals als Copenhell, Hellfest en Ripplefest. We mogen hopen dat hun geluidsman op die tournee alerter is dan in Izegem, want het leek alsof hij de enige was in De Leest die niet doorhad dat het geluid van de drums niet goed afgesteld stond. Maar zelfs dat went en voor de meeste fans was dat maar een kleine ergernis. De focus ligt bij King Buffalo toch nog iets meer op gitaar en bas.
Hun set in Izegem was een mash-up van hun covid-album-trilogie ‘Acheron’, ‘The Burden Of Restlessness’ en ‘Regenerator’, met nog één oudere track als extraatje (“Centurion” van de EP ‘Repeater’).
Headbanger’s Balls Fest maakte zijn reputatie opnieuw helemaal waar: een affiche die uitdaagt en verwachtingen schept en die elke belofte waarmaakt.
Organisatie: Headbanger’s Balls Fest
Roots & Roses Festival 2023 - Verscheidenheid in het rootsgenre siert het festival
Roots & Roses Festival 2023
Terrain Ancien Chemin d’Ollignies
Lessines
2023-04-30
Nick Nyffels
We openen altijd graag ons festivalseizoen in Lessen, net voorbij Geraardsbergen, op Roots & Roses, een gezellig festival, dat zich richt op liefhebbers van garagerock, Americana, rockabilly, blues, rootsy muziek in het algemeen en dit jaar ook hardrock. Het publiek is divers, je ziet oude punkers, veel mensen met tattoos, bikers en rasta’s maar ook de lokale Lessense mensen zijn aanwezig op hun festival, naast ook veel Vlamingen.
De catering is lokaal, je vindt er geen cola, maar lokale frisdranken, naast de typische Saisonbieren van de streek, en diverse eetstandjes met gerechten uit de hele wereld. Dit jaar stond er maar een muziektent, in een Crammerock-opstelling met alternerende podia. Daardoor werd er gesoundcheckt tijdens de optredens, maar dat was nooit echt storend.
Daarnaast was er voor randanimatie gezorgd, met catchwedstrijden naast de festivaltent.
Ik was aanwezig op één van de twee dagen
We pikten nog net het laatste nummer van Kamikazé (een solo-project van een van de leden van The Experimental Tropic Blues Band) mee, een cover van “Riders on the Storm” van The Doors, maar dan in een Suicide-uitvoering.
Chuck Prophet speelde in de jaren tachtig en negentig bij Green on Red. Vorig jaar moest hij zijn toernee afzeggen omdat er kanker bij hem werd vastgesteld, maar hij is gelukkig hersteld zodat hij samen met zijn band The Mission Express zijn laatste plaat ‘Land that time forgot’ kon voorstellen in Lessen. Op dit vroege uur wist hij met zijn charisma het publiek op te zwepen, en bracht hij gloedvolle all-American rock over thema’s als baseball. De geest van Tom Petty was nooit ver weg.
Kitty, Daisy & Lewis wierpen ons terug naar de jaren veertig en vijftig van de vorige eeuw en de tijd van de 78 toerenplaten: een mix van swing, rockabilly, r&b en soul waarbij de broer en zusjes Durham veelvuldig van instrument wisselden.
De revelatie van de dag kwam uit Montréal, Canada: Les Deuxluxes is een garagerock duo in de stijl van The Kills en The Raveonnettes. Etienne Barry speelde gitaar van achter zijn drumstel, en zangeres/gitariste Anna Frances Meyer blies ons omver door haar podiumpresence. Haar bindteksten waren in het altijd grappige Canadees-Franse accent en hoewel de meeste nummers in het Engels gezongen werden, zat er ook een Franstalig nummer tussen. Opmerkelijk was ook het gebruik van een dwarsfluit, wat je toch niet echt verwacht in deze luide garagerock met blues en soul-invloeden.
De Belgische eer werd hoog gehouden door het Limburgs-Waalse Boogie Beasts. Vorig jaar brachten ze nog een plaat uit vol blues-covers, ‘Blues from Jupiter’, waarin ze hun helden als Howlin’ Wolf, Son House en Muddy Waters eren. Bluesrock op maximum volume kregen we ook in Lessen, met een voorname rol voor de mondharmonica. Ze coverden naast hun blueshelden, ook “Honey White” van Morphine. Liefhebbers van The Black Keys, ZZ Top en Triggerfinger zullen deze band zeker kunnen pruimen. Enig puntje van kritiek, de sound van de band doet op de lange duur alle nummers wel hetzelfde klinken.
Ron Gallo, de slungelige krullebol uit Philadelphia heeft een gloednieuwe plaat uit, ‘Foreground music’ en kwam die met zijn band voorstellen zo rond een uur of zes. Qua genres ging het veel richtingen uit, met naar het einde toe de nadruk op fuzzrock met vuile gitaarsolo’s.
Jim Jones stond al een paar keer op Roots & Roses met zijn Jim Jones Revue, en kwam nu terug met de Jim Jones All Stars. Dit was feestmuziek, vroege rock ’n roll a la Jerry Lee Lewis, met de gitaren die in interactie gingen met de keyboards. De blazers gaven het ook een soultintje, James Brown was nooit ver weg, en ook The Beatles werden geëerd met een cover van “Everybody’s got something to hide except me and my monkey”. Het publiek was enthousiast en riep de band terug voor een bisronde.
Nick Waterhouse was de eerste headliner van de avond. Echt pakkend vonden we het niet. Hij brengt een vintage sound, op de jaren vijftig en vroege jaren zestig geënt, de staande bas kon dus niet ontbreken, en het had naast rock ’n roll ook wel wat soulinvloeden, maar het bleef te veel luistermuziek, die je op een zondagmorgen oplegt, maar waarvoor je niet perse naar een festival moet gaan. De single die er boven uit stak was voor mij toch wel “LA turnaround”.
Het was van hun debuutplaat geleden dat we The Datsuns nog live gezien hadden in de AB, ondertussen al een goede twintig jaar geleden, en sindsdien waren we ze een beetje uit het oog verloren. Ze spelen nog steeds klassieke hardrock, met al de Spinal Tap clichés, alhoewel er ook een beetje Iron Maiden ingeslopen is.
Versterkers op 11, solo’s in overvloed, benen gespreid en gitaren in de lucht. De oudjes van het debuut waren nog steeds het best, met onder meer “Sittin pretty”, “Harmonic Generator” en het onvermijdelijke ‘MF from hell” in de bis.
Roots & Roses kende een mooie eerste festivaldag, met een verscheiden line up, prachtig weer, en een zeer aangename sfeer. Laat de rest van de festivalzomer maar komen.
Organisatie: Roots & Roses, Lessines
Les Nuits Botanique 2023 - Jeanne Added - Gebed in een groove van weemoed
Les Nuits Botanique 2023
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2022-04-30
Erik Vandamme
Frankrijk heeft een patent op zangers en zangeressen …Edith Piaf is er eentje die in eenieders geheugen is gegrift. De Franse artieste Jeanne Added, ook al brengt ze een heel andere soort muziek, durft in de voetsporen te treden. Toen we haar 2016 live aan het werk zagen waren we danig onder de indruk van haar performance, maar dat nu net enkel werd verstoord door het geroezemoes van voetbal kijkende 'muziekfans' op het festival, want het was net het EK voetbal, waarbij fans naar het scherm aan te kijken waren, niet ver van het Green Room podium. Heel jammer, want ze misten een vrij unieke artieste binnen de scene.
In een overvolle Chapiteau kreeg ze wel de volle aandacht en de handen op elkaar, door een set gebed in een groove van weemoed. Op die fijne zondagavond genoten we algemeen van drie artiesten die ons deden wegglijden in die groove van melancholie …
Thibaut Blond zegt zelf dat hij zijn emoties makkelijker in beweging kan vertalen dan in woorden. Het verklaart waarom de Franse zanger, beter bekend als Oete (****) zo natuurlijk overkomt op het podium”, staat er in de biografie op de website van Les Nuits. De aanstekelijke sound van de muzikanten in combinatie met het theatrale en de emotioneel beladen stem van Oete, laten een artiest zien die zijn ziel bloot legt en de gevoelige snaar raakt. Hij is een hartenbreker, doet ons verglijden in intimiteit, maar zorgt evenzeer voor wat uptempo’s . Die weerhaakjes intrigeren mee het geheel. Zijn debuutplaat 'Armes & Paillettes' is meer dan de moeite.
Zaho de Sagazan (*****) is een jonge, getalenteerde en beloftevolle artieste die speelt op emotie. En dat op amper 22 jarige leeftijd. De pop diva weet iedereen te omarmen door haar bezwerende, opzwepende en ingenomen songs als “Aspiration” en “Les Dornantes”. Zaho de Sagazan heeft een warme stem en is ook een charismatische klasse entertainer die perfect haar publiek bespeelt met een knappe kwinkslag. Hartbrekende en -verwarmende muziek dus. Op spontane wijze word je meegezogen in die wisselende sound. Het afsluitende “Dansez” wordt door iedereen meegezongen. Hier ondergingen we een ‘waauuw’ gevoel.
Setlist : La Fontain de sang //Aspiration // Le dernier des voyages // Mon inconnu // Les dormantes //Je rêve //Tristesse //La symphonie des éclairs // Dis?moi que tu m'aimes //Dansez
Jeanne Added (****) zit in hetzelfde muzikale elan. “It's a lie' en “Tree song” zijn meteen sterke openers; ze klinken broeierig, groovy, aanstekelijk en zijn emotioneel beladen. Energiek zelfs. Als een ware diva paradeert ze over het podium, ze omarmt iedereen met enorm veel liefde. De tent was niet zo vol meer, maar de aanwezigen genoten met volle teugen van die melancho trip.
Daarnaast laat ze zich omringen door enkele knappe dansers en muzikanten, samen met de sublieme instrumentatie en haar vocals overtuigt de set enorm, o.m. met “Only Truth”, het aanstekelijke “Before sun” en het afsluitende “Au Revoir”.
Jeanne Added is één van die Franse artiesten om in het oog te houden. Ze groeit uit tot een gevestigde waarde binnen die scene. Haar muzikale virtuositeit, de speelsheid en de danspasjes vonden elkaar. Het publiek was terecht enthousiast.
Setlist: It's a Lie //Tree Song //Hey Boy //Play Again //Off My Back //Mutate //Only Truth //Relax //Before the Sun //A War Is Coming //Radiate //Au revoir
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2023 - Een avond van French pop, dancehall en experimental
Les Nuits Botanique 2023
Botanique (alle zalen)
Brussel
2022-04-29
Erik Vandamme en Johan Meurisse
Een van de fijne ontdekkingen op Les Nuits Botanique 2022 was de Brusselse formatie TUKAN "Dit Brusselse gezelschap brengt percussie met elektronische muziek, die lekker aanstekelijk klinkt. De opzwepende sound behoudt de aandacht van het publiek, schreven we over hun opreden in de Orangerie in het voorprogramma van het al even oppermachtige BRNS; nu mocht de Brusselse band in diezelfde Orangerie optreden als één van de afsluitende bands. In een overvolle zaal, zorgde TUKAN voor een leuk , ontspannend, dansbaar feestje, die elektronica mengt met psychedelica, pop, gebed in jams en improvisatie.
Eerst even het Kau Trio (****), een internationaal combo van André Breidlid, Matteo Genovese en Jan Janzen; ze komen uit verschillende invalshoeken en leerden elkaar kennen in Brussel. De invloeden van hun diverse achtergronden komen samen in dit project. Muzikaal een kleurrijk palet. De band haalt invloeden uit jazz, hip hop en brengt het samen met elektronisch vernuft. Hier komt 90sTortoise en Trans Am naar boven. Een sfeervolle, ingetogen, groovy sound kregen we, die inwerkt op de dansspieren. De raps waren een meerwaarde. Wat een spervuur aan raps op z’n Zwangere Guy’s. Die creatieve groove aanpak kon rekenen op een sterke bijval.
Tukan (*****) (Orangerie) doet het zonder vocale inbreng. Hier spreekt de instrumentatie. We hebben het verbluffende drumspel van Tommaso Patrix, de magische keys van Samual Marie en de veelzijdige gitaar/bas spel/-riedels van Andrea Pesare en Nathan Van Brande .
Tukan grijpt in het elektronisch vernuft terug naar de 90s trance-dance van het R&S label met (chemical) breakbeats, beats’n’pieces en verder horen we postrock, psychedelica, jazz, pop, die hun plaatsje opeisen. De sound bouwt op en klinkt aanstekelijk, opzwepend. Ergens borrelt hier een set van Parcels en Bicep op, in die opbouw en groove. Af en toe zorgde de band wel voor een rustpunt met zweverige composities gebed in sfeervolle jazzy vibes. Een soort freejam clubbing . Check gerust hun plaat 'Atoll' , net als hun set hier , die meer dan de moeite was. Bracht Coby Sey ons naar het einde van de wereld , dan kwamen we hier aan in het (hemels) aards paradijs …
Het Britse Coby Sey (Rotonde) kan solliciteren voor de nieuwe soundtrack van John Wick. We horen een experimental sound van minimal, triphop, postrock, postmetal, drones, elektronica bleeps, krautrock, hiphop, grime dat ontspoord kan klinken . In het minimalisme komt de schoonheid naar boven, in het donkere harde, felle werk de grauwheid. Een versmelting van de muzikale wereld van Tricky, Sunn O))), Amenra en Stormzy … Aparte band dus.
Intussen namen we volgende artiesten/bands mee die de French pop een verfrissende wind bieden …
Dame Eloi, die synthwave , pop door de mangel haalt, er pompende beats , gitaarriedels aan toevoegt en dus een tribal/rave sfeertje mee creëert. Een Vanessa Paradis in donkere, pompende, dansbare beats.
Johan Papaconstantino gaat als een Altin Gün te werk. Z’n Griekse roots verwerkt hij in een amalgaan aan stijlen van Franse pop, hiphop, funk en world. De Zuiderse sound deed de temperatuur stijgen, de dansspieren werden aangesproken en het geheel klonk ontspannend dansbaar.
Dit was een avondje French pop, dancehall en experimental …
Pics homepag Tukan
Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
Johan Papaconstantino
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4807-johan-papaconstantino-29-04-23.html?ltemid=0
Julien Granel
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4811-julien-granel-29-04-2023.html?ltemid=0
Kau Trio
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4810-kau-trio-29-04-23.html?ltemid=0
Miel De Montagne
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4809-miel-de-montagne-29-04-23.html?ltemid=0
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2023 - Annabel Lee - Overdosis energie
Les Nuits Botanique 2023
Botanique (Grand Salon)
Brussel
2023-04-27
Erik Vandamme
We botsen vaak op Belgische parels tijdens onze muzikale ontdekkingstocht. Bands, artiesten, die meer aandacht moeten krijgen. Begin februari waren we nog in de Trix voor ‘We Are Open’, ook zo’n ontdekkingsfestival, en zagen drie Belgische bands die ons, elk op hun eigen wijze, compleet omver bliezen. Die waren hier vanavond terug …
Annabel Lee, Marcel en GROS COEUR stonden nu in een zeer goed gevuld Grand Salon op Les Nuits Botanique. Energiek avondje kregen we.
"Het aanstekelijke klankentapijt, met een scheut psychedelica in combinatie van zachte, zalvende vocals bieden een zweverige aanpak" schreven we over het optreden van GROS COEUR (****) op We Are Open in Trix.
In de Botanique gingen alle registers terug open, en bouwde de band een heuse wall of sound op. GROS COEUR vloog er meteen tegenaan, met volle moed. Ze staken de lont aan, hier kregen we muzikaal vuurwerk dus. We waren diep onder de indruk van elke riff en de vocals.
Verder waren er de duivelse salvo's van de erg beweeglijke drummer.
GROS COEUR is een stevige rockband, met enorm veel potentieel en groeimogelijkheden. Na de Trix waren we nu opnieuw onder de indruk.
Marcel (*****) speelde nog intenser, feller. Een daverende, verschroeiende set kregen we, subtiel, aanstekelijk en catchy. Surplus de charismatische en beweeglijke frontman die zijn publiek voortdurend aanporde, met de nodige kwinkslagen en humor. De muren daverden. Wat een energiebommetjes . Een wervelend feestje dus!
Afsluitende band vanavond Annabel Lee (*****) haalt de mosterd bij bands als Pixies, The Cranberries en Hole, en jawel Blondie/Debby Harry voegen we er graag aan toe , als je ziet hoe de band op het podium tekeer gaat en wat ze uitstralen.
"De dromerige stem van zangeres Audrey Marot zit in een badje van melancholie, en toch maakt ze een gebalde vuist als rock chick. Een veelzijdige frontdame die ons wist te overtuigen." schreven we over het optreden van Annabel Lee in Trix; ook hier kon Audrey Marot op dezelfde wijze overtuigen … in een bad van melancholie met haar bijzondere stem en uitstraling dus als een Debbie Harry . De muzikanten intrigeren door meesterlijke riffs en ijzersterke drums .
Binnen die kenmerkende jaren '90 garagerock, is Annabel Lee een mooie parel. Ze bliezen ons hier compleet omver . Wat een opwindende, energieke band. De nieuwe prachtige plaat 'Drift', mag er zijn, lees gerust de Fr review https://www.musiczine.net/fr/chroniques/item/90115-drift-annabel-lee.html
Deze band is echt goed bezig, wat een overtuiging.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2023 - Bill Callahan - Bill Callahan maakt zijn reputatie als grote meneer waar
Les Nuits Botanique 2023
2023-04-27
Botanique (Chapiteau)
Brussel
2023-04-27
Jasper Vanassche
De muziek van de Amerikaanse vijftiger Bill Callahan is voor mij altijd fascinerend geweest, vooral vanwege zijn unieke stem die met lage tonen en bijna gesproken woorden onmiddellijk de aandacht trekt. Hij is een poëtische meesterverteller die je met zijn rake teksten tot nadenken stemt over de toestand in de wereld.
De kale, uitgeklede begeleiding zorgt simultaan voor een rauwe ongemakkelijkheid en toch ook een gevoel van warmte. Het is alsof hij tegelijkertijd slaat en zalft. Benieuwd wat dit live teweegbrengt in de Chapiteau in Brussel. Een vriend waarschuwde me als volgt: “Een lach en een traan zijn altijd wel gegarandeerd, met zo nu en dan wat erupties van kippenvel”.
Het concert begon met het melancholische "First Bird", de nummers "Everyway" en "Bowevil" volgden, waarbij de melodie en de gitaarakkoorden van laatstgenoemde een blijvende indruk van grilligheid achterlieten. Callahan schotelde een mooie mix voor van Callahan's Smog-covers en nummers van zijn laatste album, ‘YTI⅃AƎЯ’ (= de realiteit op zijn kop?). "Hit the Ground Running" vormde zeker en vast een hoogtepunt, gevolgd door het sterke, nieuwe "Coyotes". De veelzijdigheid en tegelijk herkenbaarheid van deze kunstenaar blijven me verbazen, het is haast paradoxaal. De stem van de singer-songwriter, begeleid door de lo-fi gitaar en zachte drums, geven alle nummers een extra dimensie, er komt als het ware een venijnig, apocalyptisch folk-laagje bovenop.
Bij "Keep Some Steady Friends Around" en het dromerigere, zelfs zweverige "Naked Souls" blijkt dat de nummers ten tijde van (al dan niet tussen haakjes) Smog nog steeds goed worden ontvangen door het publiek. Ook de spookachtige pianomelodie bij "Cowboy" sloeg aan. "Partition" en "River Guard" waren nummers die dan weer het vertellend vermogen van Ome Bill toonden. De altijd ingetogen bard koos vervolgens voor meer up-beat nummers zoals "Drover" en "Drainface”, en "Planets" vormde een heerlijk symfonisch einde. Callahan creëert al sinds begin de jaren 1990 zijn eigen bezwerend geluid, maar maakte ook zelf een zichtbare evolutie door tot dynamisch performer, ik denk dat dat de hele essentie van het optreden samenvat.
Na 18 platen (wat een rijk oeuvre!) kan Bill het zich zelfs permitteren om niets vanop meesterwerk ‘Sometimes I Wish We Were an Eagle’ te spelen. Toch voelde ik me een arend, het concert was een raadselachtige ontdekking, een emotionele reis, waarbij deze rasartiest uit de muzikale eredivisie zijn langzame, introspectieve liedjes naadloos verweefde van oud naar nieuw.
Het publiek was gedurende het hele optreden in de ban, Callahan heeft duidelijk een toegewijde fan-base tot ver buiten thuisbasis Austin, die net als ik vinden dat zijn 'post-coronaplaat' een uitstekende aanvulling vormt op zijn indrukwekkende discografie.
Een nieuwe kleur op zijn prachtige pallet.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
Les Nuits Botanique 2023 - Merope + Catherine Graindorge - Een spirituele totaalervaring binnen een experimenteel kader
Les Nuits Botanique 2023
Bozar
Brussel
2023-04-23
Erik Vandamme
In het kader van Les Nuits Botanique 2023 zakten we af naar BOZAR in Brussel, dit voor twee optredens die uitmondden in een spirituele totaalervaring binnen een experimenteel kader. De Bozar is een magische locatie, vlakbij Brussel Centraal en de Grote Markt. Toen we wandelden door de gangen en de zaal betraden, werd je meegezogen in een uniek sfeertje, die magie uit een ver verleden en de impact van het heden overbrugt … zo adembenemend mooi, dat je avond al op voorhand geslaagd is.
En dan moeten de optredens nog beginnen. Catherine Graindorge speelt en leeft op haar instrument, de viool. Terwijl Merope klankentapijtjes biedt van bevreemdend mooi allooi, geruggesteund door een compleet koor, The Vilnius Chamber Choir Jauna Muzika, wat de impact op je ziel nog groter maakt.
Als topvioliste heeft Catherine Graindorge (*****) samengewerkt met de absolute wereld top als John Parish, Hugo Race, Pascale Humbert en Bertrand Cantat (Détroit), Warren Ellis, Mark Lanegan en Nick Cave. Recent ook met Iggy Pop voor de EP ‘The Dictator’; de recensie kun je hier nog eens nalezen: https://www.musiczine.net/nl/chroniques/item/87568-the-dictator-ep.html
Deze avond staat in het teken van het project 'Songs for the Dead' . Ze krijgt hulp van Simon Huw Jones (And Also The Trees), Pascal Humbert (16 Horsepower, Lilium) en Simon Ho; hun bijdrages zijn een enorme meerwaarde. We waren danig onder de indruk van de vocals, de stem deed denken aan artiesten als Nick Cave of Mark Lanegan; beiden kunnen een verhaal zo emotioneel vertellen dat je tot tranen toe bedwongen wordt . De bedwelmende percussie en de baslijnen bezorgen je koude rillingen en de piano/keys trillen van puur genot. Het is het totaalpakket dat ons overtuigt, maar vooral het intense, verbluffende viool werk van Catherine Graindorge is van een onaardse oorsprong, waarbij ze voortdurend haar eigen grenzen aftast en verlegt. Haar heldere stem geeft kleur. Wat een emotionaliteit horen we in dit geheel.
Na een pauze, waarbij we door de gangen liepen om de omgeving te bezichtigen, mocht het The Vilnius Chamber Choir Jauna Muzika hun prachtig stemmen arsenaal boven halen. Merope is een magisch trio, bestaande uit muzikanten als Bert Cools en Jean Christophe Bonnafous, die door hun klanken een bevreemdende, experimentele sfeer toevoegen, aan die wondermooie vocals. Voeg daarbij de typische Litouwse gezangen van Indre Jurgelevi?i?t? toe, die met haar bijzondere stem en het aparte, betoverende instrument kanklés je compleet hypnotiseert.
Je wordt door Merope & The Vilnius Chamber Choir Jauna Muzika (*****) gedropt naar een sprookjesachtige wereld, die de fantasie prikkelt en een zekere gemoedsrust brengt.
Het kon nog intenser, indien er beelden op de achtergrond waren, nu was het aan luisteraar zelf deze in te vullen …
Het breed, uiteenlopend klankentapijt brengt een buitengewone ervaring van spiritualiteit, experiment en brengt prikkels die je doen vertoeven in een sprookjesbos. Magisch avondje, zonder meer.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)
BRDCST 2023 - dag 3 - De ultieme cultuurschok
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2023-04-09
Erik Vandamme
BRDCST festival is en blijft één van de mooiste muzikale ontdekkingsreizen. Na twee intense dagen, maakten we ons nu op voor een echte cultuurschok. We zagen enkele opmerkelijke artiesten en muzikanten die door hun bijzonder talent ons diep ontroerden én feestelijk meevoerden naar hun bonte wereld. We voelden een connectie die de verschillende werelden verbond.
Dienne (****1/2) (zie ook: Lili Grace, Faces On TV,…) debuteerde met haar solo-album 'Addio', een plaat over pijn, verlies en verwijzingen naar de COVID periode. Ze is een te ontdekken parel, die door haar betoverende mooie stem ons diep ontroert. Ze is ook een multi-instrumentaliste, o.m. op keys met een emotievol klankenpatroon, ook de klarinet doet ons al direct wegdromen. Deze combinatie brengt ons in een droomwereld, met een liefelijk en donker kantje. Pijn en hoop. Vreugde en verdriet. Emotionele start van deze derde dag.
Jochem Baelus maakt onder Slumberland (*****) indruk in de experimentele muziek; aan zijn instrumenten is hij als een octopus. Hij brengt een sound, alsof de Apocalyps is los gebarsten. Een geluidskunstenspektakel dat op bijzonder ingenieuze wijze wordt ingekleurd door de bijzondere stem van de inmiddels 66-jarige Tuvaanse Sainkho Namtchylak. Haar vocale capaciteiten overschrijden de aardse grens. De zangeres, getooid in een eerder vreemd pak, doet de muren trillen met haar stem. Samen met de niet-aflatende golf van klanken die Slumberland uit zijn instrumenten brengt, wordt de kunst van het experimenteren beklemtoond.
Ook MDCIII (*****) verstaat de kunst om grenzen te verleggen binnen de experimentele muziek. MDCIII is een van de vele projecten van duizendpoot en saxofonist virtuoos Mattias De Craene (Nordmann). Hij laat zich voor dit project omringen met drum/percussie grootmeesters Simon Segers (Absynth Minded) en Lennert Jacobs ( The Germans), die tekenen voor een onaardse magie.
In de grote zaal slaat het trio aan het improviseren met free jazz en percussie. De huilende saxofoon in combinatie met subtiel getrommel, zorgen voor rillingen.
In een sprookjesachtig kader, brengt MDCIII ons mee naar een onwaarschijnlijk mooie wereld, waar warme walmen aanvoelen als zachte dekens, die je tot de meest deugdzame gemoedsrust brengen.
Een magisch huwelijk van saxofoon, elektronica en percussie. Schitterend.
Breekbaar als een twijgje, krachtig als een winterstorm, op die manier kun je het gevoel omschrijven dat ons overviel bij het aanschouwen van Ichiko Aoba (*****), die door haar stem en uitstraling ons meteen ook confronteert met andere culturen, zoals de Oosterse cultuur. Het zorgt voor een deugdzame schokgolf, je kon een speld horen vallen in de Club. In dit intieme kader, komt haar muziek het best tot zijn recht. Dankzij de kracht in haar stem, voelden we een tinteling alsof ons hart doormidden breekt van intens geluk en genot. Prachtig!
Opnieuw verrassend klonken The Dwarfs Of East Agouza (***) rond grootmeesters Alan Bishop (Sun City Girls), Sam Shalabi (Land of Kush/Shalabi Effect) en Maurice Louca (Karkhana/Elephantine). Een supergroep! De Afrikaans geïnspireerde free jazz op gitaar, saxofoon en elektronica zorgen voor een bijzonder adembenemende sfeer in de zaal, de temperatuur stijgt. Helaas voelde het ook wat aan als een veredelde jamsessie, door het gebrek aan echte interactie met het publiek. Puur muzikaal bekeken een interessante ontdekking.
We zakten af naar de Bonnefooi voor het fenomeen Elvin Brandhi (****) ofwel de Welshe sound/noise-artieste Freya Edmondes. In haar muzikale wereld en improvisaties word je geconfronteerd met demonische wezens en doet ze je ziel branden. Geen voer voor tere zieltjes. Vervormde soundscapes en vocals zorgen voor een brij van duistere chaos. Huiveringwekkend!
Tijd om wat rust te vinden in ons hoofd in de AB Salon voor percussie grootmeester Aya Suzuki (****1/2) , die met haar bijzonder talent bewijst dat percussie niet per se hard en luid moet klinken. Een bijzonder percussie trouwens, een huwelijk tussen Westerse en Japanse cultuur. Ze speelt op diverse, gevarieerde wijze haar instrument. Op een verrassend intieme en harmonische wijze raakt Aya Suzuki de gevoelige snaar. We werden muzikaal geprikkeld en raakten compleet ‘zen’.
En dan kwam het absolute hoogtepunt van de dag … Hatis Noit (*****) is een Japanse avant-garde artieste die hier de ultieme cultuurschock veroorzaakte. Met haar stem bereikt ze ongekende hoogtes, ergens tussen opera en onaardse schoonheid. Ze combineert dit met puur theater en avant-garde invloeden; ze beweegt zich mysterieus over het podium.
Een confrontatie met een onbekende wereld. De fantasie prikkelende act, in combinatie met haar uiteenlopend stembereik, tussen diepe growls en intimiteit, is liefelijk tot demonisch. Deze performance was iets aparts, onaards en magisch mooi.
In de Bonnefooi kon Elvin Brandhi terug optreden, deze keer met haar vader Gustav Thomas met wie ze de tandem Yeah You (*****) vormt. Terwijl papa lief, aan de knopjes draait, verschroeiende klanken tovert, gooit Brandhi haar demonische stem ertegenaan, een geschreeuw uit de diepste krochten van de Hel. Wat een muzikale waanzin, een confrontatie met onze innerlijke demonen vol woede, pijn en innerlijk verderf.
De Turkse Gaye Su Akyol (*****) werd in '19 in Istanbul opgepakt voor verhoor door de politie omwille van haar kritiek op het regime. Ondanks dat statement, zorgt ze toch voor een feestelijke stemming in de AB zaal. Het ging bij Gaye Su Akyol alle kanten uit, van psychedelica naar krautrock tot Anatolische rock en een typisch Turkse sound. Een botsing van uiteenlopende muziekstijlen en culturen. De bijzonder opzwepende klanken en vocals, een huwelijk tussen de Westerse en Turkse sound biedt een internationaal feestje.
De charismatische frontvrouw is een klasse entertainer. De bevallig geklede zangeres daagt haar publiek lekker uit, met bekoorlijke danspasjes en haar stem, die harten breekt. Haar muzikanten zijn gemaskerd en produceren een klanken virtuositeit. Top!
Toen we de muziek van het nieuwe Britse post-punk fenomeen Fat Dog (****) beluisterden, in voorbereiding van dit weekendje BRDCST, stonden we wat sceptisch tegenover het zoveelste 'gehypte Britse' post-punk bandje. Maar vanaf die eerste song mochten we die sceptische houding al teniet doen. Nog maar net op het podium, sprongen enkele bandleden al in het publiek, en zorgden ze voor een lekkere moshpit.
We kregen een energieke, aanstekelijke show, de songs brulden we mee. Een wervelend post-punk feestje kregen we. Live was dit een belevenis waarvan we toch moesten bekomen. Wat een dynamiek en opwinding. De perfecte afsluiter van een knallend BRDCST weekend!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2023 - dag 2 - Wat is Jazz anno 2023?
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2023-04-08
Erik Vandamme
BRDCST biedt je drie dagen een hele waaier aan stijlen … Op dag twee waren we zoek 'Wat is Jazz anno 2023' kon betekenen. Een breed muzikaal antwoord kregen we … Jazz is als stijl geëvolueerd naar oneindige mogelijkheden uitpuren, en improvisatie technieken tot een kunstvorm te verheffen. Check gerust mee …
Onder de noemer jazz kun je Steve Gunn niet onder brengen, maar de manier waarop deze gedreven gitarist z’n virtuositeit bindt met improvisatie, is wel uniek. Samen met pianist David Moore mocht hij de tweede avond openen in de grote zaal. Deze samenwerking resulteert in het album 'Let the Moon be a planet'.
Steve Gunn & David Moore (***) openden de tweede dag met een zachtmoedige botsing tussen verfijnde gitaar riedels, en bedwelmende pianoklanken. Vaak zorgt dit voor een briesje dat over je hoofd heen waait, en mogen de registers lichtjes worden open gedraaid. Het duo durft al eens, op speelse wijze, in elkaars vaarwater zitten en vullen elkaar perfect aan. Vaak iets te perfect, want we missen deels een speelse aanpak naar het publiek toe. Alsof het duo lekker zit te jammen samen, en het publiek er laat van genieten op ingetogen wijze. Aan de reacties te zien, was iedereen diep ontroerd door deze mooie versmelting van twinkelende piano en aanstekelijke gitaarlijntjes.
De aulos (meervoud: auloi) is een blaasinstrument uit de oud-Griekse en de oud-Egyptische muziek. Onder de noemer Bloedneus & Snuitkever (****) , het pseudoniem van muzikant Lukas De Clerck, bracht ‘em reeds op KRAAK; hij bracht ons in beroering door een bedwelmend sfeertje. In de Club van de AB deed hij dat kunstje nog eens over. Het quasi zittend publiek gaat gewillig hypnotiserend mee in het muzikale verhaal van Lukas. We lieten de klanken op ons inwerken tot we compleet 'zen' werden. In z’n virtuositeit is Lukas iemand die houdt van experimenteren met die klanken. De klanken van aulos worden in een eigentijds kleedje gestoken, en het geheel klinkt strelend als snerpend.
De Canadese componist Tim Hecker (*****) is door de jaren heen uitgegroeid tot een van de leidende figuren van de experimentele ambient-scene. Zowel zijn soloalbums (op labels als Kranky en 4AD), soundtracks (o.a. voor de BBC-reeks 'The North Water') als de fijne samenwerkingen met andere artiesten, bewees Tim Hecker een man te zijn van uitzonderlijk kaliber.
Ambient muziek kan een helende werking hebben, als je meegaat in het verhaal van de muzikant. Tim Hecker is een grootmeester in het genre. Hij vertelt (muzikale) verhalen, die je niet in woorden kunt uitdrukken, door klankentapijtjes uit zijn instrument. Het filmische prikkelt de fantasie. Tim Hecker weet met zijn klankenpracht uiteenlopende emoties aan te spreken en gaat af op het buikgevoel.
De Ambient Grootmeester brengt nieuw werk uit, en liet op BRDCST een tipje van de sluier horen. De sobere belichting zorgt voor een magie van spookachtige schaduwen die perfect aanleunen bij de intens mooie muziek. Indrukwekkend!
Op zoek naar wat jazz deze jaren kan betekenen, krijgen we iets apart te horen muzikaal.
Ill Considered (*****) biedt in een overvolle AB Club elementen van old school groovy jazz en vervormt het tot een lekkere brij. De sound wordt uitgepuurd, er is de speelvijver aan mogelijkheden en het klinkt als iets magisch. Binnen een jazz context slaan de instrumentalisten aan het improviseren. De dansspieren worden aangesproken alsook zijn er ingetogen momenten. Wat een muzikaal kleurrijke wereld.
Ook de set van Tom Skinner (*****) (zie: The Smile en The Comet Is Coming) is iets apart, iets speciaals. Een intiem, warm gevoel kreeg je door dit groovy muzikaal badje. Skinner is een uitzonderlijke drummer, die zijn drumstel sterk beheerst. Hij laat zich eveneens omringen door muzikanten die op diezelfde manier denken en doen als hemzelf. Hemelse baslijnen en aanstekelijke blazers vullen die bijzondere drums perfect aan. De vrij sobere verlichting is ideaal bij dit geluid. We zagen hier een zachtmoedige kant van de jazz. Wat een totaalbeleving.
"Met een achtergrond in geluid en beeldende kunst, onderzoekt ze de spanning tussen deze velden. Door alledaagse verwondering en intuïtie te combineren een algemene nieuwsgierigheid naar de grenzen en flexibiliteit van verschillende materialen, maakt ze werk met theatrale, cinematografische en poëtische elementen.", lezen we in de biografie over de Brusselse klankentovenares Amber Meulenijzer (****).
De artieste werkt met luidsprekers, waarvan een is opgesteld achteraan de Salon. Een vol geluid ontstaat er en elk aspect van wat geluid echt betekent, wordt benaderd.
De luisteraar wordt dan ook letterlijk meegesleurd in een verhaal van drones die intiem als oorverdovend hard blijven nazinderen in je hoofd.
Amber Meulenijzer prikkelt met haar klankvirtuositeit een breed uiteenlopend veld aan emoties. Die klankentapijtjes wekken beelden op die angst, pijn, vreugde en genot perfect met elkaar verbinden. Wat een palet aan klanken!
De in Amerika geboren, in India opgegroeide en in Londen residerende percussionist Sarathy Korwar (*****) zorgt niet alleen voor een cultuurschok, de verschillende lagen van percussie worden door hem en zijn band compleet uit de doeken gedaan, in een kleurrijk totaalbeleven. Sararthy Korwar zijn laatste album ‘Kalak’ wordt met lovende kritiek overladen. 'Een magistrale mix van Indiase percussie, jazz en dance.' lezen we.
Andere instrumenten hebben hun inbreng, en percussie wordt tot kunstvorm verheven. Er is de oneindige zin tot experimenteren.
De mooie beelden uit voornamelijk India, zorgen voor een mooi aansluitend visueel effect. Een versmelting die tot de verbeelding spreekt.
Met de EP 'Kannibalisme & Masturbatie' schopt het duo LIONSTORM (****) lekker keet in Nederland, het wilde duo houdt ervan elk heilig huisje een ferme schop onder de kont te geven. Ze combineren het met hiphop en met rap met een boodschap.
Het optreden vond plaats in de Bonnefooi. We zagen twee dames die hun gal uitspuwden en lekker om zich heen trapten. Een dosis humor was niet veraf. Het werd een knallend hiphop feestje. We lieten ons gewillig meevoeren naar die lekker ruige, vieze wereld van LIONSTORM. Sterk.
In de laatste rechte lijn maken we ons op voor twee dansfeestjes, eerst was er KODE 9 (****), die naast een show met visuele effecten ook een DJ act bracht van drie kwartier elk; wij gingen een kijkje nemen van de live show waar knallende, oorverdovende beats in een experimenteel kader, in combinatie met kleurrijke beelden op het scherm, de trommelvliezen deden trillen. Een visueel totaalbeleven. De sound van KODE 9 werkt verslavend, hypnotiserend en verstaat die unieke kunst om een soort rave te doen ontstaan.
Voor de DJ act gingen we even verpozen buiten de zaal, en we hoorden de pompende beats nog steeds knallen door de boxen …
Ook Bolis Pupul (*****) zorgt voor een wervelend dansfeest om de avond af te sluiten. Wat een knaller ook! De man is als een klankentovenaar bezig, en doet de grenzen tussen genres vervagen. In de elektronica experimenteert hij met een kleine dosis free jazz. Iedereen gaat uit z’n dak.
Verder was er nog DJ Marcelle, die de Club in vuur en vlam zette rond middernacht. Wij genoten nog even na van de bonkende beats die Boris ons bood …
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
BRDCST 2023 - dag 1 - In beeld en klank een bedwelmende combinatie tot een Marokkaans punkfeest
BRDCST 2023
Ancienne Belgique
Brussel
2022-04-07
Erik Vandamme
Voor onze jaarlijkse wandeling doorheen het gevarieerde aanbod van experimentele muziek, zakten we ook in 2023 af naar het gezellige festival BRDCST, dat naar goede gewoonte doorgaat in de verschillende complexen van de Ancienne Belgique, alsook enkele optreden in de Bonnefooi, het al even gezellige muziekcafé vlak over AB.
Het werd een lang paasweekend voor de fijnproevers van ontdekkingen en voor wie houdt van experiment.
Dag 1 werd er eentje van ‘in beeld en klank een bedwelmende combinatie tot een Marokkaans punkfeest’.
Het fenomeen CAN - Ege Bamyasi (****) mocht de eerste avond openen in de zaal. Deze legendarische Krautrock band heeft zijn stempel gedrukt op de experimentele muziek. Als er één groep model staat voor de Krautrock dan is het wel Can en toch is Can veel groter dan de Krautrock.
‘De (West)Duitse band wordt gezien als een van de innovatiefste groepen ooit en geldt als een pionier voor de elektronische muziek, maar is ook baanbrekend geweest voor het werken met samples en het gebruik van noise’, lezen we in een biografie op een gerenommeerd prog. Magazine.
Vorig jaar mochten Sergeant, Oï les?OX, L. Jacobs en Milan W. nog de CAN klassieker ‘Tago Mago’ brengen, in een vertimmerde versie. Deze keer was een andere klassieke plaat aan de beurt 'Ege Bamyasi'. Het album 'Ege Bamyasi' is net iets toegankelijker dan 'Tago Mago' en ligt wat gemakkelijker in het gehoor, waardoor op het podium een aanstekelijk feestje ontstaat. Aangevuld met saxofonist Shoko Igarashi bezorgt CAN ons dan ook een lekker opzwepende start van het festival. De heel beweeglijke frontman maant de band aan, en zoekt alle hoeken op; de muzikanten zetten zich in met een groovy op de heupen inwerkende sound.
De Duitse formatie kreeg op deze wijze alle eer door theatermaker/muzikant Ferre 'Sergeant ' Marnef en C°. Magisch mooi dus.
Ze weet te experimenteren met accordeon, en voegt er een breed elektronisch vernuft aan toe, waardoor de klanken uit dat instrument compleet worden vervormd. We hebben het over de Belgische klankentovenares Suzan Peeters (****1/2) die voortdurend improviseert en de grenzen verlegt van het instrument.
Het experimenteren en het kleurenpalet aan elektronisch klanken in het intieme kader zorgt voor een bevreemdende magie.
De Amsterdamse formatie Ambassade (****) deed de typische jaren '80 muziek in de stijl van Fad Gadget heropleven met hun debuut 'Duistere Kamers' en stelt nu de nieuwste schijf 'The Fool ' voor.
In een aardig vol gelopen zaal, doet Ambassade ons lekker dansen door de pompende beats en de verbluffende percussie in vervormde vocals. De versmelting van die breed elektronische klanken, de bijzondere stemmen en de gitaarlijntjes zorgen voor een spookachtige, bevreemdende mooie sfeer. Ambassade vindt die 80s stijl opnieuw uit, en voegt er iets eigentijds aan toe .
Kort en krachtig was het (ultra) korte optreden van Marokkaans punk fenomeen Taqbir (*****). De gesluierde band betrad met een minutenlange intro van oorverdovende klanken het podium, en toen … gingen alle punk registers open, rechttoe-rechtaan, en lekker om zich heen stampend. Met een moshpit tot gevolg. Taqbir deed de Club op zijn grondvesten daveren. Het verbouwereerde publiek schrok wel dat het er na iets meer dan een kwartier al opzat, maar deze Marokkaanse wervelstorm blies ons compleet omver.
De band mocht dat trouwens nog eens overdoen op dag twee en drie, in diezelfde club.
James Holden (*****) had wel diezelfde intensiteit, ook al was de aankleding compleet anders. Bedwelmende klanken, een warme saxofoon, aanstekelijke percussie en beats worden gecombineerd met oogstrelende beelden, die een hypnotiserende invloed hebben op je gemoed. Een muzikaal kleurrijke wereld. We voelden de golf van intense schoonheid. Mooi.
Met enkele knappe singles en lovende (live) reviews wordt de Britste post punk DEADLETTER (***1/2) naar voor geschoven als één van de nieuwe revelaties.
De sound sloeg wild om zich heen, met aanstekelijke drums en gitaarriedels, ondersteund van een groovy sax; de charismatische frontman heeft een bijzondere stem. We stelden vast dat deze band over voldoende potentieel beschikt. In het oog te houden dus, deze DEADLETTER.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel (ifv BRDCST)
Riverdance - 25th anniversary show - Magisch
Riverdance
Kursaal
Oostende
2023-03-31
Johan Meurisse
Riverdance - The New 25th Anniversary Show is een krachtige en spectaculaire herwerking van het gekende meesterwerk. Een energieke en emotievolle show, op passionele wijze gebracht, die de Ierse traditie en de internationale dans als o.m. flamenco respecteert.
Riverdance, terug live op het podium, was ontroerend, opwindend, wervelend.
Componist Bill Whelan nam de betoverende soundtrack opnieuw op. Producent Moya Doherty en regisseur John McColgan herwerkten de show volledig. Een spectaculaire, bruisende show kregen we, met de projecties, de decors , de kostumes en de mooi uitgewerkte belichting, samen met de vier bandleden op het achterplan, die hun talent onderstreepten en hun ei op hun instrument kwijt konden.
Het dansen, zingen en musiceren zorgde voor ingenomenheid, uitbundigheid, vreugde en enthousiasme. Ieder kreeg voldoende individuele ruimte, van speler tot artiest.
In de twee delen zien we dus het groepsconcept als het individuele. Ze verwerkten verschillende thema’s van drama en feeststemming in talloze interacties. De muziek kon hierop losbarsten en de dansschoenen konden kletteren.
Na de pandemie doet het meer dan deugd zo’n wervelende voorstelling te zien en te horen .
De 25th Anniversary show is krachtig, passioneel als het origineel. De nieuwe generatie, velen zijn nog zo jong, was nog niet geboren toen de eerste show in première ging. De topdansers kwamen samen in deze versie van Riverdance, die helemaal klaar is voor de 21ste eeuw.
Riverdance - Een handvol voorstellingen in Oostende … The New 25th Anniversary Show is één woord ‘Magisch’ - “It is Riverdance, but not as you have ever seen it before”. Een grammy award voor de muziek was dan ook op z’n plaats. Schitterend opnieuw.
Organisatie: Mb presents ism Kursaal, Oostende
Nederlands 
Français 
