Moaln Rokt 2014 - Sympathiek mini festivalletje
Moaln Rokt 2014
Machelen Statie
Machelen-Zulte

In Machelen had de sympathieke herberg De Avonden op Pinksteren ‘Moaln Rokt’ geprogrammeerd, een gezellig mini festivalletje dat op aardig wat opkomst mocht rekenen. Ook de weergoden waren Moaln Rokt gunstig gezind. Daar waar er op verschillende plaatsen hagelbollen met de omvang van een kloeke tennisbal de boel aan flarden scheurden, kwam het overtollige vocht in Machelen vooral uit de tapkranen in plaats van uit de lucht.
Ook al hadden de organisatoren helaas naast The Rolling Stones gegrepen omdat deze toevallig op een onbeduidend festivalletje in Nederland moesten spelen, kwam men toch met een leuke affiche op de proppen, met vier bands die een flinke aanhang meebrachten en die er een geslaagde avond van maakten.

Scott & Alien deden het met compromisloze bluesrock en hadden op het einde een ferme versie van de geweldige AC/DC blues “Ride On” in pacht. De zanger bracht de song niet zozeer met een Bon Scott stem, maar eerder met een Angry Anderson persiflage, de volgeschilderde brulboei van Rose Tattoo die destijds ook heel even in de running was als opvolger van Bon Scott.

Het zal die gasten van Wix waarschijnlijk worst wezen dat hun vorm van metal dezer dagen niet zo hip meer klinkt. Zij kozen immers  resoluut voor old school hardrock die ver weg staat van al die satanische toestanden die het metalgenre tot op vandaag al meermaals in het belachelijke gedreven hebben. Van dark metal of black metal -of hoe ze die dingen ook noemen- was er geen sprake, dit powertrio kwam immers over de brug met goeie ouwe hardrock uit de school van Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden, AC/DC en Motorhead. Wij meenden zelfs een flard Rory Gallagher te bespeuren, en wij houden enorm van Rory Gallagher. Wix kwam er bijzonder goed mee weg, dit klonk fel ,gedreven, luid en robuust. Hier stond een hechte band op het podium met drie ouwe rockers die elkaar perfect aanvoelden en daar zelf het nodige plezier aan beleefden.

Arsenic had een beetje meer moeite met de richting die men uit wilde. Een paar bandleden hadden zo te horen het voltallige oeuvre van Sum 41, Blink 181 en A Day To Remember thuis in de kast staan en de zangeres had dan weer een hoog Avril Lavigne gehalte (qua uitstraling dan, wij vermoeden niet qua bankrekening). Op het podium vonkte het soms, maar even vaak botste het en de vocals zaten niet altijd even lekker in de mix. Er zat wel potentieel in dit groepje, maar mede door de zenuwen kwam dat er niet altijd uit. Te braaf en te statisch, besloten wij. Een beetje meer loos gaan op het podium zou geen kwaad kunnen, een inspuiting met wat onverdund rock’n’roll serum net voor het optreden zou in hun geval wonderen doen.

Als headliner had men Horses On Fire geboekt, een band met al aardig wat (internationale) live ervaring, en dat was er aan te horen. Hun set was potig, stevig en ging steeds de goede richting uit, namelijk rechtdoor. Op hun jongste plaat ‘Any Kind Of Storm’ heeft producer Stephan Misseghers nog iets te veel Dreft Ultra gebruikt om de sound op te poetsen, maar op een live podium stonden de paarden pas echt in brand. Hier mocht het terug allemaal wat hitsiger, harder en kloeker. Hun gespierde versie van ons favoriete Beatles nummer “Helter Skelter” was uiterst energiek, wij hebben die song nog door geen enkele band krachtiger weten aanpakken.
Dit was van begin tot eind een knaller van een optreden. Nu moet het de betrachting worden van Horses On Fire om hun ijzersterke live sound ook in de studio te evenaren, laat dit de uitdaging zijn voor de volgende plaat. Misschien even bij Steve Albini aankloppen.

Organisatie : Herberg De Avonden en Comité Moaln Statiefeesten

Eindhoven Psych Lab 2014 – zaterdag 7 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven

Na een welverdiende nachtrust starten we deze dag met iets van eigen bodem: Dans Dans. Een zijproject van Bert Dockx volgens sommige, want Bert is vooral bekend van Flying Horseman. Maar voor mij is dit véél meer. Dit is de speeltuin van een fantastische gitarist. Bij Dans Dans heeft hij genoeg aan 2 extra muzikanten die hem begeleiden. Maar het is de gitaar die hier wonderwel klinkt. De hoekige bewegingen en de zenuwachtigheid die hij uitstraalt maakt het alleen maar specialer. De verschillende invloeden zijn niet te benoemen. Ik hoor Jazz, Blues, Funk, Soul, Surf,… Het houdt niet op. 3 topmuzikanten die er een muzikaal feest van maken. Volledig instrumentaal ook, ondanks de mooie stem waarmee hij gezegend is. Bij ieder nummer is er een terugkerend thema dat af en toe terug komt, maar daartussen klinkt alles geïmproviseerd, gevarieerd en gewoon fantastisch. Het publiek, dat talrijk is opgekomen, is ook zeer enthousiast. De eerste topper van de dag.

Terug naar de realiteit nu. Of toch niet, want daar is Nissennenmondai. Japanse psychedelica, of zo was het toch aangekondigd. Ik zag ze enkele jaren geleden aan het werk en ik herinner mij van toen een indie-rock band met een schreeuwerige zangeres. Maar de tijden zijn veranderd. Want ze schotelen vanavond iets totaal anders voor. Een 45 minuten durende electro-trance trip werd het. Met een heel beperkte drum, een basgitaar en een elektrische gitaar, samen met een vakkundige drumcomputer. Meer moet dat niet zijn. Het eerste nummer klokt af op 15 minuten en zet de toon voor de gehele set. Elementaire beats, drum en bas en een voorzichtige gitaar, voor 45 minuten. Een bevreemdende, donkere trip die ondanks die heel rudimentaire klank , toch het voltallige publiek lijkt te bevangen. De tweede topper van de dag is opgestaan.

Disappears is nu aan de beurt. Zij stonden ook hoog op de affiche, maar lossen voor mij niet helemaal de verwachtingen in. Soms wat psychedelisch, soms wat noise, maar over het algemeen toch vrij middelmatig. Naar mijn aanvoelen werd alles wat ongeïnspireerd en met weinig enthousiasme gebracht. Het was zeker niet slecht gespeeld, maar ze zinken een beetje weg in vergelijking met de bands van gisteren. Hun sound leunt het meest aan bij die van The Oscilation, maar dan een tandje kleiner.

Tijd nu voor nog wat ouderwetse psychedelica, The Wands. Deze Denen hebben de perfecte look om deze muziek te spelen: lang haar, te groot hemd met een verschrikkelijk motief. Wat moet een mens nog meer hebben? Muziek natuurlijk, en die is ook goed. Ze klinken zoals ze eruit zien. Klassiek alsof ze rechtstreeks uit de jaren ’70 komen overgewaaid. Een groovy bas en drum, vlotte solo’s en een stem met ongelofelijk veel galm. Is het dan niet wat weinig origineel, hoor ik u denken? Ja, maar als het zo goed en leuk gebracht wordt, dan is er voor mij geen enkel probleem.

Föllakzoid gooit het over een andere boeg. Het meest prominente zijn de bas en drum, die er stevig op inhakken. De muziek is niet zozeer op de solo’s gebaseerd, maar ze pikken perfect aan bij de muziek. Ook de stem is niet het meest aanwezige. De stem is zeer diep en brengt zeer weinig variatie. Het zijn de instrumenten die de nodige variatie geven. Af en toe wordt er eens heel stevig op het gaspedaal gestaan en gaat het tempo serieus de lucht in. Maar het gaat nooit extreem hard. Een mooie set.

Tijd nu voor nog een ‘zijproject’: Pink Mountaintops. De leden van deze band komen uit Godspeed You…, Black Mountain, Sleepy Sun,… Dat kan niet slecht zijn dus. De gelijkenis met Wooden Shjips is niet ver te zoeken, vooral door de looks van Stephen McBean, de frontman zanger en gitarist van de band. Maar muzikaal is er wel een groot verschil. Pink Mountaintops klinkt op en top Amerikaans. Ik hoor niet alleen psychedelica, maar vooral southern rock en af en toe wat Neill Young. Ze klinken heel anders dan de andere bands, wat voor een aangename afwisseling zorgt. Maar al bij al blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten. Als je ziet uit welke muzikanten deze band bestaat mag je volgens mij toch wat meer verwachten. Maar de som van delen is niet altijd groter dan het geheel.

Psycheledica uit Afrika nu. In navolging van Tinariwen zijn er enkele ander nomadische bands uit de grond verrezen. Eén daarvan is Terakraft. Ze behoren tot dezelfde school, dus horen we psychedelische bluesy songs met een Afrikaanse inslag. Muziek die het best is bij warme temperaturen, dus dat komt perfect uit. Ze brengen een mix van Afrikaanse en Westerse muziek. In tegenstelling tot Tinariwen zijn de solo’s hier iets minder snedig. Ietsje minder Jimi Hendrix en iets meer Afrikaans. Maar bovenal een goeie set die je zwevend en bedwelmd achterlaat.

Voor het eerst sinds het begin van de dag nog eens een intrumentale band: Radar Men From The Moon. Tevens ook de eerste en enigste Nederlands band op de affiche hier. En wie zij er ook nou weer dat die Nederlanders Chauvinisten waren? Deze jongens schipperen tussen post-rock, psychedelica en stonerrock. Ideale muziek voor in de wagen. Alsof je naar een lange roadtrip staat te luisteren. Ze baseren alles op een heel aanstekelijk ritme dat vooral de eerste rijen in de zaal tot danspassen lijkt te doen bewegen. De set blijkt ook heel goed opgebouwd. Het optreden gaat crescendo. De intensiteit neemt toe en het ultieme slotakkoord doe het publiek helemaal ontploffen. Hier zaten er blijkbaar velen op te wachten: een optreden dat naar de keel grijpt en niet meer los laat. Ik was ook wachtende en deze jongens hebben geleverd.

Recent nog aan het werk gezien in het café van De Zwerver, nu het grote podium voor heel wat meer volk: The Growlers. Typische psychedelica uit het Zuidwesten van Amerika, ook wel Californië genaamd. Jaren 70 surfmuziek. The Growlers zijn gezegend met een zanger die een heel eigen stemgeluid heeft en die enkel bij deze muziek past: zeer hoog en zeer nasaal. Een bos krullen en een flitsende zonnebril maken het plaatje kompleet. The Growlers swingen als een tiet. Ze klinken soms, om een of andere reden carnavalesk en ook een gezonde portie humor is hen niet vreemd.  Een zomers gevoel bekruipt je en voor je het weet sta je ook als een halve gare met je heupen schudden op deze aanstekelijke muziek. Met af en toe een kreet houdt de zanger je bij de les en houdt hij er de sfeer in. Negatief kunnen deze gasten volgens mij nooit klinken. Het positivisme spat in het rond. Je waant je op het strand met je lange haren in de wind en het zand tussen je reet.

Tijd om weer wat donker in ons leven binnen te laten want het moment is aangebroken dat SUUNS het podium mag betreden. Suuns biedt een mix van elektronica en psychedelica aan, psychetronica zo u wilt. Hoewel het nu overkomt alsof de sound te vergelijken valt met Nissennenmondai, is dit toch iets helemaal anders. Want in deze muziek zit er heel wat meer variatie en is het instrumentarium ook wat uitgebreider: 1 man die instaat voor de elektronica, 1 drummer en 2 gitaristen waarvan 1 de zang op zich neemt. De nadruk ligt hier ook echt meer op een psychedelische toon en op goeie gitaarsolo’s. De basgitaar wordt dus volledig vervangen door donkere en diepe elektronica. Het geeft de muziek een grotere klankkleur en maakt dat Suuns een volledig eigen geluid creëert. EN dat is altijd goed, een band met een eigen smoel. Ook hier wordt de trance opgewekt en wordt je omarmd om mee te stappen in de trip die Suuns heet. Een reis die ik met alle plezier heb meegemaakt en die mij naar hogere sferen heeft gebracht.

En daarmee zit de nacht er voor mij op. Door het noodweer van die avond in mijn thuisdorp, zag ik mij genoodzaakt om iets vroeger te vertrekken om er zeker van te zijn dat ik schadevrij was gebleven thuis.

Eindhoven Psych Lab was een aangename ervaring en één die ik graag volgend jaar opnieuw zou willen meemaken. Een festival met een visie en een genre dat mij aanspreekt en die ruimte biedt aan heel wat groepen om hun kunsten eens te toon te spreiden. Ik zou dus zeggen: Tot volgend jaar.

Organisatie: Effenaar, Eindhoven  

Eindhoven Psych Lab 2014 – vrijdag 6 juni 2014
Eindhoven Psych Lab 2014
Effenaar
Eindhoven

Voor het eerst wordt er in Eindhoven een festival rond moderne psychedelische muziek georganiseerd, een showcase zo je wilt. Niet toevallig gebeurt dit in samenwerking met het Liverpool International Festival of  Psychedelia, het grootste festival binnen dit genre in Europa.

Omdat het verkeersprobleem rond Antwerpen nog steeds niet is opgelost, ondanks de vele plannen en voorstellen, kom ik rijkelijk te laat aan. Maar gelukkig heeft de organisatie aan mij gedacht, of heeft deze band ook Antwerpen moeten passeren om in Eindhoven aan te komen, want de eerste band die ik echt wou zien spelen speelt later, meer bepaald net op het moment in arriveer. Een leuke en aangename meevaller na een leuke tocht.

Die eerste band is Cosmonauts. Zij zijn voor mij een mooie opwarmen in de grote zaal. En raar maar waar, de dag start met psychedelische muziek. Maar wat maakt nu eigenlijk of muziek psychedelisch is of niet? Voor mij persoonlijk is het repetitieve in de muziek. Niet te snel, in trance raken, je naar andere werelden laten vervoeren door de muziek. Opbouwen naar een climax, die niet altijd tot volledige ontploffing komt. Muziek om in te verdwalen, te ontdekken, te verkennen, te voelen. Iets speciaals dus. De Cosmonauts zijn daar een mooie exponent van. We horen een rudimentaire drum, die het tempo gestaag aangeeft, maar toch de nodige kracht in zich draagt en de muziek probleemloos voort stuwt. Een solo hier en daar zorgen voor variatie. Op de stem zitten de nodige effecten. De beentjes en hoofden worden al wat losgeschud. Af en toe hoor ik ook een vleugje new-wave in de muziek. Hoera daarvoor. Comonauts moeten het meer van kracht dan van subtiliteit hebben, maar als opwarmer kan dit tellen.

Over nu naar de kleine zaal, waar Terminal Cheesecake mag aantreden. Deze heren bestaan al sinds 1988 en zijn daarmee één van de eerste oudere bands in de line-up. Met een pauze van 18 jaar (van 1995 tot 2013) hebben ze wel niet het meeste jaren op hun teller. Sinds 2013 is de zanger van Gnod ook hun zanger, en dat maakt het allemaal nog specialer voor mij. We zien dus 5 oude grijsaards het podium betreden. Terminal Cheesecake klinkt verrassend gevarieerd. Het ene nummer is pure psychedelica. Van ritmeveranderingen bijna geen sprake. Een bezwerend geluid die in menig tipi’s sjamanen naar hogere sferen zou gebracht hebben. Andere nummers hebben dan weer een groot hard-rock-gehalte, zelf punk. De zanger klinkt zeer uitdagend en de snedige solo’s maken alles af. Waar ze zich nu het meest op richten? Ik zou het niet weten, want door technische problemen konden ze maar een stuk later starten. En in de Main Lab staat alweer een andere band te wachten.

En dat is The Oscillation. Wat onmiddellijk opvalt is de heel goeie drumster. Ze heeft een heel vlotte stijl van spelen die soms een beetje jazzy aanvoelt. Ze straalt een hele grote naturel uit. Een heel standvastig ritme dat de hele set onderbouwd. Ze wordt bijgestaan door 2 jonge Britse gasten , één op bas, de andere op elektrische gitaar. Keyboards en zang. Hier is er wel veel plaats voor subtiliteit, in plaats van enkel hard te gaan. De ondersteunende elektronische beats zorgen voor een meeschuddend publiek. Maar het geheel blijft sloom en moerassig klinken en zo heb ik het graag. Geen hooks en catchy tunes, maar meanderende solo’s. Losgeslagen, zonder ooit volledig uit te breken. Altijd onder controle. Psychedelische krautrock, zo zullen we het dan maar omschrijven zeker. Voor zij die nog een willen zelf kijken hoe dat allemaal klinkt, ze zijn deze zomer te zien op Yellowstock in Geel.

Na een korte lunchpauze is het opnieuw tijd voor Britten, maar dan met een grote staat van dienst: Spectrum. Als die naam je niets zegt, dan misschien wel Spacemen 3. Hun voormalige frontman is nu de frontman van Spectrum. En dat is duidelijk te horen. Engelsen dus die al lang bezig zijn en de klappen van de zweep ondertussen met hun ogen toe kennen. Traagheid is het codewoord, waarmee ze een mooie atmosfeer creëren. Keyboards en zang voeren in het begin van de set het hoge woord. Op die stem deze keer een minimum aan effecten, een zeer pure klank. De gitaar, bas en drum blijven rustig op de achtergrond. Ze zijn het schoolvoorbeeld van Engelse psychedelica: geen gitaarsolo’s die de show stelen, maar de gehele band als één grote stroom laten klinken, allemaal om die sfeer op te wekken. Het is voor veel bands een uitdaging om dit soort muziek een heel optreden lang boeiend te laten klinken, maar Spectrum slaagt erin. Naarmate de set vordert wordt het gaspedaal langzaam maar zeker ingedrukt. De set is perfect opgebouwd. De spaarzame solo’s zijn er boenk op. Ze tonen niet dat ze snel kunnen spelen, maar wel hoe je gevoel en finesse kunt tonen op de gitaar. Het laatste nummer is een ode aan Suicide, de band, niet de daad. En dan kan het nooit slecht gaan. Een ware masterclass dit optreden. Hoed af.

Het verschil met Anthroprophh kan niet groter zijn. Zij tappen duidelijk uit een heel ander vaatje. Zij gaan wel van bij het begin voluit. Hard, snedig met solo’s doorregende muziek. Maar wel gevat, gebald en psychedelisch. Het fors uitgebouwd drumstel heeft de muziek al direct een heel andere klank. Met slechts 3 man slagen ze erin om onvoorstelbaar vol te klinken. Wanneer enkel drum en gitaar worden gespeeld hoor je de echte psychedelische kant van deze band. Maar wanneer de bassist de muziek weer aanvoert en zijn effectenbord bovenhaalt gaat het opnieuw de andere richting uit. Hardrock met een vleug psychedelica. En zo zijn we de gehele set de speelbal tussen deze twee verschillende gezichten van de band. Ondanks de twee gezichten blijft de band wel als één lichaam klinken, een band met een eigen smoel, hoe gespleten die ook mag zijn. Je blijft de gehele set geboeid luisteren, je afvragen wat het volgende nummer weer zal brengen.

Het moment is aangebroken. De  heersers van de moderne psychedelica maken zich op om de main lab te bespelen. Wooden Shjips heeft er een hele trip op zitten. Enkele jaren geleden stonden ze nog in Oostende in café Manuscript te spelen, nu zijn ze headline op het grootste psychedelisch festival van de Benelux. Wooden shjips zijn 4 goedgeluimde hippies. Met hun in in aluminiumfolie ingepakte keyboards, een fluoriserend T-shirt, een langharige en langbaardige zanger met een hagelwitte gitaar. Er kan geen twijfel over bestaan, het zijn nog echte hippies. Het beeld past perfect bij hun muziek. Hun muziek bestaat uit een stevig opgebouwde basis van bas en drum, een aanvullende keyboardsound en een gitarist die zingt, maar toch vooral met zijn gitaar solo’s mag spelen om vingers en duimen van af te likken. Die solo’s zijn gevoelig, gecontroleerd, zingend, emotioneel en scheppen de sfeer. De bas en drum klinken monotoon en bieden bijzonder weinig variatie, maar dat is hier perfect. Ze roepen de trance op die nodig is om deze muziek volledig te beleven. Een waardige headliner en blij te zien dat ze ook een groter publiek aankunnen.

Normaal was het nu de beurt aan Theeth of the Sea. Maar door problemen met hun wagen zijn ze er niet geraakt.

Daarom nu al Hookworms, de tweede headliner van dit festival. Hun naam en faam gaat hen vooraf. Ik had er al heel wat over gehoord, maar ze nog nooit live aan het werk kunnen zien. Eindelijk is het zover. Hookworms klinkt heel anders dan de andere bands die ik vandaag al zag. Ze geven een heel moderne wending aan de psychedelische muziek. De nummers hebben een ongelofelijk rotvaart in zich. 5 jonge Britse gasten. En alles wat ik over deze band heb gehoord blijkt de waarheid. Ze zijn broeierig, uitdagend, beukend, verfrissend, jong, interessant. Zelfs bij de (schijnbaar) rustige nummers spatten de vonken er gewoon af.  De zanger heeft een scherpe, schreeuwerige stem die perfect gedijd bij hun sound. De rest speelt onrustig en gejaagd. Een ware headliner voor mij. Maar de halfvolle zaal op het einde van de show doet vermoeden dat niet iedereen het met mij eens is. Was Wooden Shjips dan toch de ware headliner? Voor mij niet.

Na al dat het geweld zit de dag er nog niet op. Want er is nog tijd voor Gnod. Zij mochten de kleine zaal afsluiten, en dat zullen we geweten hebben. De laatste keer dat ik ze zag hadden ze een verrassing in petto: een volledig elektronische set. Gelukkig bleven we daar deze keer van gespaard. Want de band komt volop tot zijn recht in een volwaardige bezetting. En daar werden we deze keer op getrakteerd. 6 man op het podium (5 en 1 vrouw om precies te zijn) waarvan één saxofoonspeler. Een meer dan volgelopen zaal voor hen en de hitte die de sfeer ideaal maakt voor deze muziek. Een broeierige sfeer voor een broeierige band. De zanger van Gnod is bijna niet herkennen in vergelijking met deze namiddag. Hij lijkt een staat van dronkenschap te hebben bereikt waarbij een normale mens niet meer kan functioneren. Maar bij hem roept het de duivel op. Hij schreeuwt zich de ziel uit zijn lijf. Eén lang nummer dat niet wordt afgebroken. Bas en drum funderen en de rest bouwt laag na laag verder aan die perfecte sound. Op deze manier is Gnod een band die je live moét gezien en beleefd hebben. Een ode aan geniale chaos en geschiftheid die wonderwel samenvalt, begeesterend, verleidend en verscheurend. Hard en gemeen krachtig, maar ook heel helend voor de ziel. Eén lange trip die aan de ribben blijft kleven die ik lang zal meenemen, tot diep in mijn slaap. Voor mij dé topper van vandaag.

Organisatie: Effenaar, Eindhoven

Fortarock 2014 ofte Iron Maiden en supports
Fortarock 2014

Vorig jaar haalde Fortarock voor haar jubileumeditie Rammstein naar Nijmegen en sprak men éénmalig van Fortarock XXL.  Dit jaar was Iron Maiden headliner!

Opvallend hoe op weg naar het festival duidelijk minder volk op de been was, geen files meer te bespeuren waren (vorig jaar meer dan half uur aanschuiven) en vrij eenvoudig een parkingplaats werd gevonden.  Nochtans hadden we, eens op de festivalweide aangekomen, niet de indruk dat er veel minder volk was.  Onder een stralende zon was de menigte metalheads in overwegend zwarte t-shirt toch wel indrukwekkend om zien!  Het aantal bandshirts van Iron Maiden was ongetwijfeld het meest aanwezig en gaf al aan waarom tal van muziekliefhebbers naar Nijmegen waren afgezakt.

Bij het aanschuiven om binnen te geraken en tijdens het aankopen van drankbonnen hoorden we op de achtergrond de nieuwe band van Adje Vandenbergh ‘Moonkings’ uit de speakers knallen.  Het klonk eerlijk gezegd heel straf en even dacht ik dat Whitesnake op het podium stond!  Oa. “Here i go again” stond op de setlist en meteen bewees zanger Jan Hoving wat hij in zijn mars had!  Talent zat die kerel!

Trivium stond als 2^de band gepland op het hoofdpodium!  Was wel even wennen voor die kerels om zo vroeg (14u) hun optreden af te werken maar ze deden dat zoals altijd met veel enthousiasme en overgave.  Ook al was de weide nog maar goed half gevuld en was de reactie van het publiek bij aanvang van de show eerder lauw (op de ‘die hard’ fans na natuurlijk).  De set werd geopend met “Brave this storm”.  Frontman Matt had blijkbaar een paar zinnen Nederlands geleerd en bleef zijn stinkende best doen om het volk mee te krijgen.  Naar het einde van het optreden slaagde hij ook met brio in zijn opzet en ontstond een reuze circle pit tijdens ondermeer het sterk gebrachte “Down from the sky” en afsluiter “In Waves”.  Sterk optreden zonder al te veel poespas op het podium maar met kwaliteitsmetal als handelsmerk.

Op de Monster stage wilde ik absoluut enkele nummers van Skillet meepikken.  Een band die al meegaat van 1996 en vooral in thuisland US vrij succesvol is met hun ‘christelijk’ heavy rock.  Ik kende enkel hun meest gekende nummer “Monster” dat achteraan de set werd gespeeld en op veel bijval kon rekenen.  Verrassend was wel de veelvuldige inbreng van een klassieke noot in de nummers.  De intro van het optreden werd verzorgd door 2 klassieke muzikanten (viool en contrabas) in wit kostuum.  En doorheen gans het optreden zouden deze 2 heren opduiken en met wat strepen klassieke muziek de nummers een speciale sound geven (oa. “Not gonna die” en “Awake & alive”).  Speciale rol was ook weggelegd voor de drumster die alle backing vocals voor haar rekening nam en tijdens de obligate ballade zelf vooraan het podium plaatsnam om duozang te doen met frontman John Cooper.  Mijn favoriete nummers waren “Sick of it”, “Hero” en opener “Whispers in the dark” (jammer van de microfoonproblemen helemaal in het begin).  Leuk optreden, zonder meer!  Maar niet in de mate dat het optreden lang bleef hangen of uitsteeg boven de middelmaat.

Op de main stage was intussen Sabaton aan de beurt.  De weide was nu toch al behoorlijk goed volgelopen en het was afwachten wat de heren uit Zweden er zouden van bakken.  Met bijna allemaal nieuwe muzikanten in de band en de nieuwe CD ‘Heroes’ net uit was het toch wel extra uitkijken.  Blijkbaar was het voor Sabaton ook het eerste concert van hun lange festivalzomer.  Na de heroïsche intro en het horen van de eerste noten was meteen duidelijk dat de band niets aan kracht had ingeboet, integendeel!  Muzikanten waren al goed op elkaar ingespeeld, boegbeeld Joakim in topvorm en publiek meteen mee… Door de vrij korte set (50 min.) werden slechts 9 nummers gespeeld maar daarin zaten natuurlijk alle klassiekers zoals “To hell and back”, “Carolus Rex”, “Attero Dominatus” en “Swedish Pagans”.  Helemaal uit de bol ging het publiek op de afsluiters “The art of war” en “Primo Victoria”.  Sabaton bewees dat hun groeiende populariteit geen verrassing is en mocht voor mijn part een plaats hoger op de affiche hebben gestaan.  Volgende afspraak is op Graspop.

De Monster stage kreeg 2 bands op bezoek die voor mij totaal nieuw waren : Deafheaven en Graveyard.  De eerste aan de beurt was Deafheaven uit de US, ze leverden in 2013 een fel bejubelde CD af ‘Sunbather’ die door sommige media zelfs als album van het jaar werd bestempeld.  Live kon het mij alvast maar weinig bekoren.  Een vrij apatische en letterlijk bleke zanger die soms krijsend en soms ingetogen zijn ding deed op muziek die ikzelf zou omschrijven als vrij complexe scream/emo core/metal.  De éne keer hoorde je snelle noise uitbarstingen, afgewisseld met breaks en de andere keer waren het  ‘zachtere’ stukken.  Voor de echte liefhebbers zal het wel allemaal heel OK geklonken hebben maar de mindere publieke belangstelling liet me toch vermoeden dat niet alleen ik het moeilijk had om deze vloedgolf aan gitaargeweld te appreciëren.  Sorry voor de fans…

Graveyard uit Zweden (Göteborg, 2006) was dan weer de verrassing van het festival voor mij!  Met hun ouderwetse psychedelische, bluesy rock in de stijl van Led Zeppelin en andere 70’s bands waren ze eerder een buitenbeentje op de affiche maar kweten ze zich zeer sterk van hun taak en losten ze alle verwachtingen in.  Met de volledige looks en de sound van zo’n 40 jaar geleden wisten deze heren heel wat mensen te bekoren!  Keigoede en intense set, sterke zanger, solide muzikanten en authentieke sound.  Het optreden bestond vooral uit nummers van de laatste CD ‘Lights out’ en diens voorganger ‘Hisingen blues’.  Het trage maar sferige nummer “Slow Motion Countdown” is mij alvast het meest bijgebleven! Prachtig…en een leuke verademing tussen al het ‘metal’ geweld van de dag!

Alter Bridge stond op het hoofdpodium toen ik besliste om de innerlijke mens wat te versterken en de aangekochte eetjetons om te ruilen in een puntzak ‘patat’ met zoete frietsaus en een broodje ‘bourgondische kroket’ met graanmosterd.  Na het bezoeken van de plaatselijke metal market waren we  helemaal klaar voor het serieuze werk : Slayer & Iron Maiden!

Slayer trad aan om 19u00.  Op papier was het al de luidste band van de dag, in praktijk was dat nog meer het geval!  Wat een sound! Luider dan luid van bij het begin van de set en heersend over gans de weide.  Tom Araya leek wel de kerstman met zijn grijze volle baard en mister King had nog steeds zijn ‘worstbaard’.  Maar de kerstman was goed bij stem en zijn gevolg was gul met het geven van snoeiharde en snelle cadeautjes : van opener “World painted blood” tot “Necrophiliac” en “Seasons in the Abyss”.  Niet te geloven dat deze band al meegaat van 1981 en nog steeds zo machtig voor de dag komt en fans heeft over de generaties heen!  Araya was zichtbaar goedgeluimd en zorgde voor een moment van rust halfweg te set door een babbeltje te slaan met het publiek.  Kerry King liet het praten over aan zijn gitaar en soleerde dat het een lieve lust was.  Het laatste deel van de set was een waar spervuur aan klassiekers.  Het publiek reageerde fel en blij en genoot van dit schitterende kwartet aan Slayer ‘hits’ : “Raining Blood”, “Black Magic”, “South of Heaven” en het magistrale “Angel of Death”! Tijdens dit laatste nummer werd op gepaste wijze een mooi eerbetoon gebracht aan de vorig jaar overleden ‘broeder’ Jef Hanneman.  Op het podium ontrolde zich een reuzegroot spandoek met de woorden : Angel of death, Jef Hanneman, still reigning!  Mooi gebaar!

Om 21u00 was het zover!  Alle andere optredens waren afgelopen en iedereen begaf zich richting hoofdpodium om een glimp op te vangen van één van ’s werelds meest gekende en succesvolle metalbands ooit, IRON MAIDEN!  Het was drummen vooraan tussen de Iron Maiden shirts en de weide stond nu echt propvol tot helemaal achteraan.  De podiumaankleding was identiek aan de show vorig jaar op Graspop maar bleef indrukwekkend.  Later tijdens de show vertelde Bruce Dickinson dat het allicht de laatste keer was dat deze show in de Benelux zou te zien zijn na 3 jaar touren (binnenkort oa. wel nog te zien in Arras op het festival Main Square).  De sympathieke zanger beloofde wel dat ze voor deze laatste keer de setlist hier en daar hadden aangepast.
Wat het optreden zelf betreft kan ik kort zijn : fantastisch!  Ik vond de set zelfs beter dan vorig jaar op Graspop, al zullen de meningen hierover allicht verdeeld zijn.
Maar Iron Maiden blijft uniek en Bruce blijft een fenomeen!  Goed bij stem en energieker dan ooit maalde hij weer zijn nummers en zijn kilometers af.  Chapeau om dat na al die jaren nog steeds met evenveel spirit en vakmanschap te doen!  En wat te zeggen van de muzikanten?  Ook zij gaven weer de volle pond en stonden op het podium als een horde jonge wolven aan het begin van hun carrière!  Zij het dan wel met een opkomend buikje, hier en daar wat rimpels en een dunnere haarlijn als vroeger…net als de meeste fans trouwens.
Onnodig om hoogtepunten van het concert aan te halen of om te beschrijven wat zich op het podium en in het publiek afspeelde.  Ik zou alleen maar in herhaling vallen…oordeel liever zelf bij het bekijken van de volledige setlist en besef dat Iron Maiden een geslaagd Fortarock afsloot met een geweldig optreden!
setlist: Moonchild - Can i play with madness - The prisoner - 2 minutes to midnight – Revelations - The trooper - Number of the beast - Phantom of the opera - Run to the hills - Waysted years - 7th son of the 7th son – Wrathchild - Fear of the dark 
Iron Maiden + Aces high - Evil that men do – Sanctuary

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fortarock-2014/
Organisatie: Fortarock , Nijmegen