Les Nuits Botanique 2014 - Young Knives en The Flaming Lips – Tussen droom en werkelijkheid
De wizzards van Coyne en C° The Flaming Lips zijn al zo’n vijfentwintig jaar bezig en kunnen gerekend worden als de ‘ongekroonde koningen’ van de Psyche Lab (cfr festival in Eindhoven) . Hun psychedelische space ’cake’ pop werkt door de jaren nog even bedwelmend, verslavend als geflipt en boeiend.
We hebben te maken met een sprookjesachtige en buitenaardse sound, een schemerwereld tussen droom en werkelijkheid door de meeslepende , mooie melodieën van psychedelica, gitaarpop, orkestratie, experimentjes, weirde bleeps en geluidjes.
Een visueel spektakel en entertainment creëren ze door een groot LEDscreen , flashy lights, stroboscoops , confettikanonnen , papiersnippers, ballonnen , lichtslingers en een rookgordijn. Attributen uit het ‘grote dierenbos’ , poppen uit cartoons en ‘wat nog allemaal’ vullen aan op het podium.
Kortom, er is sprake van een geestesverruimend beeld- en kleurrijk geheel, muzikaal vol overgave , met oog voor detail ; op speels ontspannende wijze kunnen we lekker wegglijden. Natuurlijk zijn de platen ‘The soft bulletin’ en ‘Yoshimi battles the pink robots’ in het geheugen gegrift , maar de band heeft evenzeer muzikale sterktes , soms ver weg van Moeder Aarde, met deels eigenzinnige , experimentele, donkere platen die erna volgden , zonder dat hier echt een succesnummer werd uitgehaald.
Coyne effent zich een weg naast Syd Barrett, Beefheart , Pink Floyd en de rits psychebands als Ozric Tentacles, Spacemen 3 , Spiritualized, Mercury rev , Air en MGMT .
Meteen werden we in de juiste stemming gedumpt met het stutterende, venijnige “She don’t use jelly”, hun doorbraak mid80s en het zweverige , dromerige “Do you realize?”. Het daaropvolgende “Watching the planets” katapulteerde ons in het Star Wars- sterrenuniversum en “In the morning of the magicians” kon zo gebruikt worden in een science-fiction b-film of van een 70s Franse film omgeven van Pierre Henry tunes … Om je maar even een beeldvorming te geven van de sfeer en de waanwereld van deze FL-paddo’s . Twee drummers , een handvol keys en Coyne’s entertainment hielpen ons erdoorheen.
De gekende act met de plastieken bol lijkt nu opgeborgen . In het tweede deel van de set was hij nu te vinden op een gigantische kubus , die kon worden gelinkt aan Etienne de Grecy’s gigs (ook nog op Les Nuits btw met z’n Superdiscount 3); door de visual effects kon het songmateriaal nog wat meer worden getriggerd. Verblindend mooi wat we allemaal te zien kregen; het materiaal , dat hier donkerder was, als de sound steeg in waarde o.m. “Look the sun is rising” , “The W.A.N.D.” en “Try to explain , waar we in een Pink Floyd wereld gedompeld werden. Niet voor niks hebben ze nog eigenzinnige bewerkingen van deze band gedaan. Besloten werd met “Virgo – self esteem broadcast” , “Silver trembling hands” en “Spoonful weighs a ton” , die opviel door de galmende ‘LOVE’ - boodschap in beeld en klank.
De ‘thank you’s’ vlogen om de oren van deze enthousiasmerende band , die beleefd en soms uitzinnig werd onthaald . Een aangename aanvulling was alvast de Beatles cover “Lucy in the sky of diamonds”, terecht de muzikale noemer van dit optreden .
The Flaming Lips balanceren tussen droom en werkelijkheid . Ze zijn een aangename verademing. Hun wondere, fantasierijke muzikale leefwereld en hun bezwerend, psychedelisch materiaal werkt nog steeds even aanstekelijk!
Support act waren The Young Knives uit Leicestershire . Het trio heeft een nieuwe plaat uit ‘Sick octave’ en brengt arty synthpop/postpunk . Nerveuze synths, tegendraadse ritmes , psychedelica en stevige , snedige rockstukken à l’improviste namen hier de overhand. Prikkelende geluidscollages dus . Af en toe werd wat gas teruggenomen en was er zelfs ruimte voor aanstekelijke , melodieuze grooves !
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-flaming-lips-24-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Arno 65 years - Always look on the bright side of life - Celebration Time …
Les Nuits Botanique 2014
… Moet er nog zand of mossels zijn? … Arno vierde z’n 65ste verjaardag in Oostende en deed er nog een derde concert bovenop tijdens de feestelijkheden van Les Nuits Bota. Een dubbel feest dus, wat omgezet werd in een bijna twee uur durende set . Arno intrigeert al ruim dertig jaar als nachtburgemeester en (ongekroonde) peetvader van de Belpop . Ondanks tekenen van een gezegend pensioengerechtigde (?) leeftijd , is hij samen met z’n vaste rechterhand Serge Feys aan zijn zoveelste jeugd toe en zijn ze echt nog niet echt versleten hoor . Tja , niet voor niks wordt hij mooi omschreven als een ‘jamais adolescent’.
Als je de laatste tien jaar muzikaal op een rijtje plaatst, hebben we nog steeds een hoop consistente platen , die hij op eigen unieke manier volks en professioneel brengt; een uit de duizend herkenbare, meeslepende, maar evenzeer verrassende sound, met een aanstekelijk pleidooi voor een multiculturele samenleving.
In de drie landstalen en in een kluwen van een ‘Oostends Brussels’ dialect performt en animeert hij z’n publiek . Hij brengt op een gemoedelijke , humoristische en emotionele manier een verhaal , smijt er een ‘godverdomme’ tegen aan , stottert , sleept zich voort en rockt gevoelig met z’n grauwe , indringende stem. Hij en z’n publiek moeten en worden één. Een fijne afwisseling van z’n rijkelijk gevulde oeuvre , zoveel is zeker, met obligate verwijzingen naar TC Matic, zeker als je die laatste cd ‘Future vintage’ er op nahoudt.
We hadden te maken met een aanstekelijke, frisse, dynamische, rauwe en intieme, ingetogen set.
We smelten bij die hitsende , broeierige , funkende, dampende ritmiek van nummers “We want more”, openingssong, “With you” en natuurlijk oudjes “The parrot brigade” en “Que pasa” .
De blues is in Arno verweven (remember o.m. de projecten Charles & Les Lulus, Charles & The White Trash European Blues Connection ), ontbreekt live niet en dringt duidelijk meer door op “No job, no rock” en “Meet the freaks” .
Zoals steeds is zijn band goed op elkaar ingespeeld en kruisen allerhande stijlen Arno’s melodieuze en grillige pad . Vlagen tango , chanson , ska , carroussel , hoempapa, wereldmuziek en variété draven aan. We ervaren de innemende emotie van “Lola” ( knipoog naar grootmoeder) en “Je ne veux pas être grand” ( wat hier een soundtrack gevoel ademt van Coppola’s ‘Once upon a time in America’ en ‘The cotton club’) ; de rockende world tunes van “Watch out boy” vullen aan en “Vive ma liberté” wordt in een hoempapa uitbundig kleedje gestopt. “Comme à Ostende” is er ook zo’n eentje en “Bathroom singer”, afsluiter van de avond , wordt gekenmerkt door het typerend cimbaalwerk!
Elke song is rauw, doorleefd, emotievol en gevoelig …”Les yeux de ma mere” wordt in alle intimiteit van stem en piano gespeeld . Ad Cominotto beroert op “Elle adore le noir” en Karavan , een achtkoppig a capellagroep van Afrikaanse origine, was het backingkoor op het groovy “Whoop that thing” en de indringende ‘bar crooner’ “You gotta move” , een negro spirital/gospel/’delta’bluersrocker.
En natuurlijk ontbraken de obligate Arno classics niet , “Olalala”, “Putain putain”, “Les filles du bord …” om het samenhorigheidsgevoel te bevorderen . Optimaal nostalgisch genot, die het Arno plaatje compleet maken.
Arno boeit op alle gebieden, heeft een recept in alle talen en speelt eenvoudigweg compromisloze, tijdloze rock. Sterk héél sterk! ‘Always look on the bright side of life’ gooit hij er laconiek tegenaan …Tja, die 65 jaar zijn hem van harte gegund!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Sumie – Rodrigo Amarante – Mulatu Astatke : worldtunes
Les Nuits Botanique 2014
Les Nuits Botanique staan synoniem voor het startschot van het festivalseizoen en staan elk jaar opnieuw garant voor een veelzijdige en verrassende affiche. Dat was deze editie niet anders in het gezellige Koninklijk Circus. Met Sumie kreeg een newbie de kans haar intieme droomwereld met de wereld te delen. Rodrigo Amarante is dan weer een valse nieuwkomer: hij stelde zijn nieuwe project voor maar heeft duidelijk al zijn strepen verdiend bij zijn vorige bands. En Mulatu Astatke, de man die al zowat veertig jaar aan de weg timmert van de Ethio-Jazz, genoot duidelijk van de recente herontdekking door een jong publiek.
SUMIE (Zweden)
De half Zweeds-half Japanse Sandra Sumie Nagano bracht in december 2013 haar eerste titelloze album uit, goed voor 33 minuten intimistische songs. Sumie begeleidt haar sobere muziek met eenvoudige akoestische gitaar. Alleen Speed Into en Midnight Glories worden subtiel begeleid door cello en viool. Als opener van de avond had ze de niet eenvoudige opdracht om de aandacht van het binnenkomende publiek vast te houden. Met haar zachte maar warme stem slaagt ze daar wonderwel in. De interactie met het publiek werd wel tot een minimum beperkt, zodanig lijkt de zangeres in haar eigen droomwereld op te gaan. Choquerende of verrassende wendingen moet je dus niet verwachten van Sumie. Het meest onverwachte van de set was misschien de laatste song die in het Zweeds werd gebracht.
Sommige luisteraars zullen het repetitieve en voorspelbare karakter van de nummers snel
moe zijn. Anderen appreciëren de delicate, soms zelfs breekbare nummers juist omdat ze pretentieloos zijn en even tijd en ruimte doen vergeten.
RODRIGO AMARANTO (Brazilië)
Denk bij Brazilië eens niet in de eerste plaats aan samba, maar aan poëtische teksten van een bebaarde singer-songwriter. Rodrigo Amaranto, die in zijn thuisland zijn strepen al verdiende met zijn vorige bands Little Joy en Los Hermanos, is met de cd Cavalo (uit in 2013) aan zijn eerste soloproject bezig.
Daar waar Los Hermanos nog zogeheten MPB of Música Popular Brasileira bracht, verkent Amarante in Cavalo meer dan een genre. ‘Hourglass’ is een energieke popsong met elektronische invloeden. Bij nummers als ‘Irene’ en ‘Fall Asleep’ zakt het tempo dan weer en zien we hem als het ware tokkelen in een wiegende hangmat op een zwoele zomeravond. De variatie tussen de nummers blijkt ook door het switchen tussen Portugees, Engels en zelfs Frans. Amarante zoekt de contrasten bewust op ("Enough lullabys, time for some up tempo numbers”) en slaagt er zelfs in het publiek in beweging te krijgen. Toch blijft de dominerende ondertoon van het album dromerige, intieme folk van iemand die steeds onderweg lijkt, zoals hij zelf zingt in ‘Je suis l’étranger’.
MULATU ASTATKE (Ethiopië)
Voor de hoofdact van de avond zat het Koninklijk Circus goed vol. Opvallend jong publiek eigenlijk dat kwam opdagen voor de man die eigenhandig de Ethio-Jazz op de kaart zette. We vermoeden dat zijn bijdragen aan de soundtrack van de film ‘Broken Flowers’ (2005) hier voor iets tussenzit, want zijn eerste opnames al van in de jaren zestig. De energieke zeventiger die zijn muziekopleiding genoot in Londen en Boston, is erin geslaagd om jazzmuziek te doen rijmen met Ethiopische folkmuziek en Latijns-Amerikaanse invloeden.
Amatu aan de toetsen, Amatu aan de vibrafoon (solo), Amatu op de conga’s, afwisseling troef en de meester genoot zichtbaar van het enthousiaste publiek. Toch leek hij niet in de eerste plaats zichzelf in de picture te willen spelen. Een grote rol was namelijk weggelegd voor de uitstekende muzikanten die hem begeleidden op de trompet, de sax, drums en cello. Dansbare jazz, het bestaat!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Champs - Blaudzun: Intimiteit en extravertie troef
Les Nuits Botanique 2014
Druk verkeer in Brussel leidde ertoe dat we iets later waren en dat Champs al even bezig was. Deze band bestaat uit twee broers en profileert zich binnen de sing/songwriting en neofolky. Met hun sound leunen ze op die manier nauw aan bij Fleet Foxes en The Shins. Natuurlijk was de 60s stijl van Simon & Garfunkel aanwezig , wat resulteerde in een reeks dromerige , ingetogen songs.
Aangezien Blaudzun de hoofdact was van de avond kon Champs hun volledige band niet meenemen. Dit was zeker niet jammer, want hierdoor komen hun stemmen er beter uit, zo klonk "My Spirit Is Broken" veel beter. De ene broer heeft iets mee van Billie Joe Armstrong. In hun muziek is hier weliswaar niets van te horen. Mooie frêle samenzang maken hun concert tot wat het is: een intiem concert dat perfect in de Rotonde past. “ Savannah” was een prachtige afsluiter. Mijn frustratie er later te zijn was meteen weggewerkt.
Na deze veertig minuten durende set was het even wachten op Blaudzun, het alter ego van Johannes Sigmond. Toen ik de zaal inkijk zag ik tot mijn verbazing zeer weinig jongeren. Het was ook niet lang wachten tot ik de eerste Nederlanders tegen het lijf liep. Zelfs in België komen ze dus hun landgenoot steunen. Dit deert Blaudzun wel niet, want eenmaal hij op het podium staat spreekt hij Frans of Engels en laat hij het Nederlands voor wat het is. Hij zit nog steeds in het buitenland op die manier.
Blaudzun heeft er voor gekozen om veel nummers te spelen van het nieuwe album "Promises Of No Man's Land". Dit is een goeie keuze, want veel nummers van dat album hebben iets weg van Arcade Fire. Al gauw gooit Blaudzun zijn grootste hit in de ring. "Flame On My Head" zorgt ervoor dat de zaal voor een eerste keer ontploft.
De nummers zijn groots, de muziek bombastisch en de groep bestaat uit acht leden. En ja de leden houden het leuk en fijn, zo dicht bij elkaar opgesteld met die volle, rijkelijke en ‘een alles en nog wat’ instrumentatie op het podium.
Blaudzun zoekt zich een weg en probeert zich aan te passen; "Wolf's Behind The Glass" onversterkt op ukelele, toont de variatie en de soberheid aan , wat de intimiteit aanwakkert. En op die manier horen we de verschillende invalshoeken , een intens broeierige “Halcyon”, een zwierige “Elephants” , een ietwat donkere “Wastelands” en verderop een opbouwende “Any cold wind”. Het frisse “Promises of No Man’s Land” brengt iedereen in beweging en met het leuke "Hollow People" eindigt Blaudzun zijn set.
Het gevoel toont een ietwat dezelfde formule , maar hij zorgt steeds voor een bepalende push die het concert sterkt .
Live is Blaudzun een verademing om te zien, zeer goeie muziek, veel meezingers en een "Zach Galifianakis" look-a-like die toch voortdurend vrolijk rondspringt.
Laten we afspreken om Blaudzun de volgende keer te programmeren in een grotere zaal waar zijn muziek nog meer tot zijn recht zal komen, maar intussen ervaarden we die intimiteit en knusse gezelligheid, wat mooi meegenomen was!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Hotte Britse soul en electro pop acts kunnen op veel bijval rekenen
Les Nuits Botanique 2014
Vreemde eend in de bijt was Kadebostany, een merkwaardig gezelschap uit Zwitserland dat een cabaretachtige, licht burleske show bracht waarin een zangeres die een beetje klonk als Adele, een elektronische percussionist en twee in fanfarekostuum uitgedoste koperblazers de hoofdrol vertolkten. Die gaven aan “Walking With A Ghost” en “Heroes” een gezapig, licht weemoedig Beirut orkestsfeertje mee. Zouden er dan toch nog liefhebbers van de Balkan bestaan in het Alpenland van melk en chocolade? Helaas werd ditzelfde kunstje telkens herhaald in het vervolg van de set. Aan goede wil, gezonde excentriciteit en inzet geen gebrek dus, maar vernieuwend, laat staan memorabel werd dit nooit.
Niet alleen in de spurt voor ‘kapsel’ van Les Nuits Botanique editie 2014 stond de concurrentie niet eens op de foto, ook live demarreerde Ella Eyre, een amper twintig jarig Brits soulwonder (in wording), met de vingers in de neus weg uit het overbevolkte muziekpeloton. Op de nieuwe single “Deeper” gooide ze al vroeg in de set haar troeven op tafel: als een volleerde diva vulde ze met haar krachtige soulstem en kwieke uitstraling niet alleen het podium maar de ganse tent… mochten Erikah Badu en Tiae Turner een vruchtbaar lesbo koppel zijn, dan was Ella Eyra hun wettige erfgenaam. “Tell Me That You Want Me, Tell Me That You Need Me” raasde door de tent tijdens “Waiting All Night”, het succesvol drum&bass samenwerkingsproject met het hippe Rudimental. En ook met “Good Luck”, het nummer van Basement Jaxx waarmee het volgens Ella Eyre allemaal begon, gaf ze een inkijk in haar interessant gevulde adresboekje.
De Chapiteau gaf onderdak aan een getalenteerde jongedame met de juiste looks, performance én songs om de charts verder te bestormen.
De viool is hét handelsmerk waarmee het Britse Clean Bandit haar luchtige electro pop van een ernstiger, zeg maar klassieker randje voorziet. Niet dat we daarom tijdens hun live set getuige waren van veel klassiekers in wording. Het debuutalbum ‘New Eyes’ van dit jonge kwartet is deze maand pas verschenen en op het podium was het duidelijk nog wat onwennig zoeken om de juiste balans te vinden. Niet dat ze daarom minder op handen gedragen werden door het jonge publiek, dat voor een portie zomerse verstrooiing tussendoor met Clean Bandit aan het juiste adres was.
En dan, gans op het eind van de set, dat herkenbaar viool introotje dat de intussen lichtjes grijsgedraaide feelgood doorbraaksingle “Rather Be” zo herkenbaar introduceert… een onvervalst hoeramoment steeg in de tent op. De dames van Clean Bandit stonden er zelf glimlachend en met de nodige verwondering naar te staren.
Een nogal voorspelbaar concert dus waarbij de onschuldige summer vibes al bij al nog veel wisten goed te maken op een voor de rest nogal weinig overtuigende en ongeïnspireerde set.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Solids – The Amazing Snakeheads – Royal Blood - Dirty Ass Rock’n’Roll!
Les Nuits Botanique 2014
Wederom keuze genoeg op Les Nuits Bota vanavond, maar zij die hun rock’n’roll het liefst in onversneden vorm opsnoven, moesten in de Orangerie staan. Wij dus.
Uit Montreal, Canada kwam het gitaar/drum duo Solids, wiens gruizige indie-rock met nogal wat decibels door de Orangerie scheurde. Een sound die meermaals naar de alternatieve nineties teruggreep, naar de driftige en ongekuiste rock van Dinosaur Jr, Superchunk en Sonic Youth. Gitarist Xavier Germain-Poitras had een Parquet Courts t-shirt aangetrokken, wisten we meteen ook welke hedendaagse referentie we konden aanhalen. Hun bedrijvige noise-rock was misschien niet echt gezond voor onze reeds zwaar geteisterde oren, maar met songs als “Haze Away” en “Cold Hands” mogen ze altijd onze limieten komen aftasten.
De Schotse wildebrassen van The Amazing Snakeheads tapten hun wellustige garage rock rechtsreeks uit een whiskyvat. De begeesterde en bezeten frontman Dale Barclay liet middels een handvol oerkreten zijn demonen de vrije loop en geselde zijn gitaar op een al even geniale als onzachte manier. “I’m a vampire” predikte hij, we geloofden hem volkomen. De bandleden van op de debuutplaat ‘Amphetamine Ballads’ had hij om ongekende redenen al de laan uitgestuurd, maar de smerige klank die zijn verse rekruten teweegbrachten was ronduit geweldig.
De songs kwamen rechtstreeks uit het vagevuur en wij werden compleet omvergeblazen door die brandende en doorleefde sound. Vooral een overenthousiaste bassist wist de duivelse uitspattingen van Barclay met diepe en dreigende bastonen te ondersteunen. De adrenalinestoot “Here it comes again” kende u misschien al, maar de slangenkoppen wisten de ganse tijd genadeloos in ons nekvel te bijten met sluimerende songs als “Where is my knife” en “Memories” , op deze laatste zelfs met een geniale saxofoon die naar de Beefheart school is geweest (een school waar de grootste weirdo’s op de eerste rij zitten).
Hun bezielde set leek wel een sollicitatie naar de kandidatuur voor de volgende Tarantino soundtrack, bevlogen en met een vette dosis waanzin. Een revelatie, zonder meer. Amazing !
Voor het duo Royal Blood ging het ook al snel de laatste maanden. De band werd opgepikt door NME en mocht ook aantreden in het fel gegeerde Later with Jools Holland, een unieke kans die ze volop benutten, het duo liet er een verschroeiende indruk na en de bal ging al gauw aan het rollen.
Nieuwe hype dus, maar terecht, volkomen terecht verdomme. Royal Blood sneed ons volledig de adem af met hun splijtende rock in de beste traditie van Queens Of The Stone Age en Jack White, met moordende riffs en explosieve songs. Het vergde welgeteld vier snaren en een basic drumstelletje om de Orangerie op zijn kop te zetten.
En natuurlijk een stel potige songs, Royal Blood heeft die, met op kop “Come On Over” en “Little Monster”, en ze gaan er nog ver mee komen.
Het doet deugd te mogen vaststellen dat wanneer andere duo’s het laten afweten (The Black Keys met name die op ‘Turn Blue’ in een diepe coma verzonken zijn), er al direct ander gedreven schorremorrie klaar staat om de fakkel over te nemen.
Royal Blood, beste mensen, heeft dat met verve gedaan en wordt door ons een gouden toekomst voorspeld.
Ga dat zien op de laatste dag van Rock Werchter in The Barn, weliswaar in de vroege namiddag, er zal nog flink wat prut in uw ogen zitten en bier in uw kop, maar u zal snel wakker zijn.
De aanwezigen die een uurtje daarvoor in slaap gevallen zijn op de geitenmelkfolk van Oscar & The Wolf zullen niet weten waar ze ’t hebben.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-amazing-sneakheads-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/solids-22-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/royal-blood-22-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Nuit Belge
Les Nuits Botanique 2014
Ik moet tot mijn grote schande bekennen dat dit waarschijnlijk de eerste maal is dat ik aanwezig ben op Les Nuits. Waarom dat zolang heeft geduurd? Geen mens die het weet. De eerste kennismaking was een beetje chaotisch. Vanavond worden een hele rits Belgische groepen verwacht. Het ticket is voor alle zalen geldig, dus op sommige plekken was er geen doorkomen aan. Goed plannen dan maar.
Nuit Belge
Starten doen we met Alaska Gold Rush in de Rotonde, veruit de gezelligste zaal van de Botanique. 2 man die vrolijke indie-rock brengen. Vriendelijke jongens ook. Een beetje onbeholpen bij de bindteksten, maar dat maakt het alleen maar mooier. Ook muzikaal klinkt het soms zo. Goeie ideeën, met enthousiasme gebracht. Maar iets te weinig verrassing. Maar de Rotonde was enthousiast, dus ik ook.
Even een glimp opgevangen van School is cool. Laat het mij zo stellen: ik ben niet de grootste fan. Wat ik echter te horen kreeg is een band die aan het volwassen worden is. De songs hebben meer diepgang en zijn niet steeds weer gestoeld op de happy folk-sound. Hier en daar ontwaar ik zelf wat kraut-invloeden. Maar veel tijd is er niet, want de volgende band staat al te wachten.
En dat is My little cheap dictaphone. In Wallonië een ware topband, in Vlaanderen schandalig over het hoofd gezien. Een band die al heel wat watertjes heeft doorzwommen. Maar nu eindelijk weet waar er succes te rapen valt. Goed geluisterd ook naar Archive, met momenten. Wat in het Franstalig deel van ons land nooit slecht is voor de commercie. Een goed geoliede machine die catchy songs produceert op commando. De volgelopen Orangerie is aan het smullen, uit de hand van de band. Een mooie introductie.
Snel snel naar Madensuyu. Grootheden in het alternatieve milieu in Vlaanderen. De Rotonde loopt weer aardig vol, maar ik kan gelukkig snel binnen om de fenomenale intro niet te missen. De tribale sound van uit het begin van hun carrière heeft plaats gemaakt voor een meer industrieel geluid. Het bezwerende is vervangen door het opzwepende. Ideale muziek om een opstand te beginnen. Best niet te veel spelen na de opkomende verkiezingen dus. Opnieuw een straffe prestatie van de 2 frisse Gentse jongens. En ik gebruik de term fris met de nodige dichterlijke vrijheid. Want de Rotonde word gevuld met de gitzwarte sfeer die deze band oproept.
Het is nog niet gedaan in de Rotonde of de Chapiteau roept ons alweer. Opnieuw een grote band in en uit Wallonië: Vismets. Ze komen deze avond hun nieuwe, nog te verschijnen album ‘Abracadabra’ voorstellen. Op 23 mei ligt hij in de winkels. Ook zij bewijzen dat er in Wallonië catchy, poppy nummers worden gemaakt. Hun nieuwe plaat bulkt er blijkbaar van. Nummers die probleemloos stand houden naast grote Engelse en Amerikaanse bands.
Maar dat is niet hoe ik mij deze band herinner. Wanneer er dan eindelijk wat oude nummers worden gespeeld voel ik de liefde weer opkomen. Het voortreffelijke “Voodoo Guru” zet de toon. Een psychedelische donkere toon, geen pop, geen radiogevoelige hit, maar een weergaloos nummer dat aantoont dat deze band van vele markten thuis is.
Ik heb liefst de oude markt. Maar het blijft voor het overige vrij Britpoppy klinken. Al helemaal omdat ik niet naar de zanger kan luisteren zonder aan Jarvis Cocker te denken. Wanneer ze los gaan klinkt het ook een beetje als Pulp. Er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden. Maar toch, iets meer psychedelische krakers aub in plaats van poppy deuntjes. Mij zal je niet zien spurten om de nieuwe cd in huis te halen. Maar ik moet wel eens dringend die oude gaan halen.
Eindigen doen we met zalige rust, in de vorm van Amatorski. Ze staan garant voor verstilde pracht. Een Duysterparel aan het Belgische firmament. Alhoewel er tegenwoordig al wat keer pit in zit dan vroeger, kun je ze moeilijk hard noemen. Maar hart zijn ze wel, want daar mikken ze recht naartoe. Ze knipogen af en toe naar de XX, vooral de trage beats die af en toe onheilspellend opdoemen. Maar ze behouden toch volledig hun eigenheid. Verandering moet geen verloochening zijn van de eigen sound. Dat bewijzen Amatorski deze avond. Hoed af, en dan snel weer aan om de regen te trotseren in het huiswaarts gaan. Ga in vrede.
Maar dat was zonder de waard gerekend. En die heet The Experimental Tropic Blues Band. Zij hadden de leukste verrassing van de avond in petto. Om geheel toepasselijk deze Nuit Belge af te sluiten hadden ze op geheel eigen wijze een ode aan alle Belgen ineen gebokst: ‘The Belgians’. Soms moet een mens het niet ver zoeken. Met beelden van alles goed en slecht in België en die perfect aantonen dat we toch een heel speciaal landje je zijn, zweepten ze het publiek op. Jean-Pierre Van Rossem, Van den Boeynants, Dutroux, Boudewijn, Albert 2, Brel, Arno, Toots,... Noem maar op. Alles flitsend gemonteerd om die stortvloed aan muziek te ondersteunen. Want niet alleen de show, ook de muziek was van hoog niveau. Een bonte mix van blues-rock, punk, rock 'n roll,... Het hele arsenaal wordt opengetrokken en de band scheurt er aan een gewelddadig tempo door, het publiek meeslepend op deze wilde rit.
De Rotonde davert en de opstand is bijna een feit. Het slotakkoord wordt onderbroken door een persoonlijke boodschap van Plastic Bertrand: “Le Rio, le loi, la liberté”. Hoeveel surrealisme kan je in één land, in één zaal, bij één band krijgen. De slotwoorden vatten de gehele avond perfect samen: We are the Belgians! En we mogen er verdomd trots op zijn!
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Traams – Joycut – Hospitality –Uitstekende tripartite !
Les Nuits Botanique 2014
Een beetje sneu. Vandaag hadden wij al lang Les Nuits aangestipt in onze agenda omwille van The Julie Ruin, de huidige band van punklegende Kathleen Hanna, ex- liefje van Kurt Cobain, wilde frontdame van nineties culthelden Bikini Kill en full time feministe. De documentaire The Punk Singer schetste een prachtig portret van dit icoon en wij wilden haar maar al te graag aan het werk zien, temeer omdat het vorig jaar verschenen ‘Run Fast’ een lekker en verscheiden plaatje is. Vandaar dat het des te jammer was dat Kathleen Hanna ten gevolge haar strijd met de ziekte van Lyme op strikt doktersverzoek alle huidige concerten moest annuleren.
Om het leed wat te verzachten (of erger te maken, hangt er van af hoe je ’t bekijkt) had Amber Papini, het charmante zangeresje van Hospitality, een tot op de draad versleten Bikini Kill T-Shirt aangetrokken, een sympathiek gebaar als je ’t ons vraagt. Muzikaal zat Hospitality echter mijlen ver weg van de rauwe in-your-face punk van Bikini Kill. De band grossierde eerder in een fijne soort indie pop die, mede dankzij een handvol aardige gitaarsolo’s, best vermakelijk was maar toch iets te weinig scherpe randjes vertoonde. Onze gedachten dwaalden wat af naar Belly, Throwing Muses en The Breeders, hoewel deze laatste er op een podium dikwijls een (al dan niet bruisend) rommelpotje van maakten, wat je Hospitality dan weer niet kon aanwrijven. Een ietwat te nette sound misschien wel, maar wij onthouden een paar okselfrisse indie-songs als “Nightingale” en “I miss your bones” en we kunnen u toch, zonder verplichtingen weliswaar, het aangename album ‘Trouble’ aanbevelen.
De eigenlijke invallers voor The Julie Ruin waren voor ons nobele onbekenden, de Italianen van Joycut. De band bombardeerde zich meteen met hun trippy sound tot de verrassing van de avond. Ze brachten spacy post-rock met zowel seventies als eighties kleurtinten en vaak psychedelische uitstapjes, en zetten daar een groovy, doch niet opdringerige, beat onder. Naast een hoop opborrelende elektronica en een in echo gedrenkte gitaar was een prominente rol weggelegd voor heerlijk opzwepende drums en percussie. Wie referentiepunten zocht kwam uit bij een zweem Battles, een portie fluïde Pink Floyd, een scheut Jagwar Ma en zelfs een graantje Ozric Tentacles. Maar iets anders had ook gekund, want deze band kwam toch vooral met een eigen sound over de brug die ergens in de verre ruimte is ontstaan. Een set kosmische en zweverige videobeelden versterkten nog de sonische effecten van deze trip. Mocht u een flinke joint binnen bereik gehad hebben, u was waarschijnlijk een halt uurtje buiten uzelf zelf getreden. Wij deden het met een pintje.
Een heuse ontdekking, wij hebben prompt ter plaatse hun album ‘Pieces of us were left on the ground’ gekocht voor, ochére, 5 EURO. Had u ook kunnen doen, maar u was er niet. Doch uw was de enige niet, we hebben de Orangerie zelden zo mager gevuld gezien als vanavond. De meeste aanwezigen op Les Nuits voelden zich aangetrokken door de mietjesfolk van Hercules & The Love Affair in de Chapiteaux, ’t zijn simpele geesten.
En dan was er nog Traams, een band waarvan wij al wisten dat het een pienter en scherp indierock- groepje was, we mochten hen eerder dit jaar al aanschouwen als support act van Madensuyu in de Kreun, we waren ten zeerste overtuigd dat we ginder maar meteen de sterke debuutplaat ‘Grin’ aanschaften (op vinyl dan nog wel, wij doen graag eens ouderwets). Nu bleek dat dit prompte trio er zelfs nog is op vooruitgegaan, hun set in de Orangerie was nog beter, nog feller, nog gretiger. Twee dagen geleden hadden we hiernaast in de Chapiteaux de geweldige Cloud Nothings al gezien, bij Traams troffen we diezelfde bezieling en gedrevenheid aan. Traams is net als Cloud Nothings en Parquet Courts een groepje die in ware Steve Albini stijl de ramen aan diggelen slaat met scherpe, snedige gitaren en furieuze songs die ons doen herinneren aan Nirvana, Fugazi en Pavement. Van ons kregen zij ook de prijs van meest energieke band van avond. Die gasten vlogen er in met de goesting van een losgelaten dekstier die in 30 dagen geen lekkere koe meer heeft gezien. Naast quasi de volledige debuutplaat trakteerde het vinnige trio ons ook op een drietal veelbelovende nieuwe songs waarbij de razend knappe afsluiter “Cissa” ons nu al ongeduldig doet hunkeren naar de volgende plaat.
Fantastische avond gehad, ook al baalden wij een beetje op voorhand door het afzeggen van The Julie Ruin. Maar zo kan een mens onverwachte nieuwe ontdekkingen doen, Joycut met name. Onthouden, die naam. En wij die dachten dat ze in Italië alleen maar getatoeëerde voetballers, gedrogeerde coureurs en corrupte politici hadden.
We wensen Kathleen Hanna veel beterschap en beloven dat we er de volgende keer weer zullen staan, nu zij nog.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/traams-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/joycut-20-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/hospitality-20-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – alle zalen - Dampend feestje van Hercules & The Love Affair besluit!
Les Nuits Botanique 2014
Broken Twin – Emily Loizeau – A Soldier’s Heart – Hercules & The Love Affair
Een sober warm minimalistisch geluid hadden we bij de Deense Broken Twin , die met haar integere , intieme muziek de Grand salon nog wat knusser maakte . Met een tweede jonge dame op akoestische gitaar en viool kregen we een reeks pure , eerlijke, oprechte, pakkende songs te horen , gedragen door haar indringende heldere vocals . De stem van Majke Voss zat ergens tussen Agnes Obel en Soap & Skin in . Haar debuut ‘May’ behandelt de periode waar alles verandert en in bloei komt . Dit is Scandinavische melancholie met een hoopvolle touch, die ons doet wegdromen naar ijzige, weidse noordelijke hoogvlaktes met een zonnig lentebeeld .
Kortom , een te koesteren geluid van deze Broken Twin , die al vroeg sterk werd onthaald en mooie support act was van de Franse ‘do-it-all’ Emily Loizeau, poëet/actrice en sing/songschrijfster. Een klein deel konden we meepikken van haar glorieuze set, waarbij ze op elegante wijze haar publiek meevoerde en ontroerde in innemende, intieme variété. Ze ging op luchtige wijze te werk , wat de intense spanning in het materiaal duidelijk draaglijker maakte en er net voor zorgde dat de donkerte meer schemering werd. Olivier Koundouno speelde op cello, bouwde en tokkelde mooi rond de pianosongs van Emily heen. Hij was niet vies van een experimentje op ’t gevoel af.
Een aangename kennismaking hadden met deze Française , die zich al tien jaar profileert in de scene .
Een Grand salon ‘en honneur’ dus met deze dames (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)
In de Rotonde zagen we nog het beloftevolle A Soldier’s heart , één van de eerste ontdekkingen van ‘De Nieuwe Lichting , een uit Eigen Kweek stimulans van StuBru. De jonge Antwerpse band brengt aangename , sfeervolle dreampop , met neurotisch ritselende, gevoelige , slepende elektro/kitsch elementjes , wat de sound aantrekkelijk en aanstekelijk maakt .
De bevallige zangeres Sylvia Kreusch zweeft , galmt vocaal over de songs heen en maakt allerhande zwoele, zwierige pasjes; door haar hyperkinetische bewegingen deed ze denken aan Karen O van de Yeah Yeah Yeahs . Op de singles “African fire” en “New house” veerde de eerste rij van jonge meisjes recht en werden ze één met hun idool Kreusch op het podium. Ook de andere nummers als “Love like birds”, “Echo woods” en “Algebra” overtuigden en doen een beloftevol debuut inluiden …
Tot slot waren we in de juiste stemming gebracht om nog een goed deel mee te pikken van Hercules & The Love Affair, het muzikale project van producer Andy Butler. De band is vernoemd naar een liefdesgeschiedenis uit één van de vele Griekse mythes. Met z’n band kwam hij in de belangstelling met de single “Blind” waarop Antony Hegarty van Antony & The Johnsons , een andere kant van zich liet zien en de electro/disco/house tour op ging . Deze tunes vormen duidelijk de basis van de sound; ook op de nieuwe derde cd ‘The feat of the broken hearts’. Met de opmerkelijke zangeres Rouge Mary en de rapzang van Gustaph werden mooie zanglijnen verwezenlijkt , die naadloos elkaar aanvulden .
Het kwartet stond garant voor een stomend feestje ; de sound’n’beats ademden een nostalgisch sfeertje en grepen dus terug naar de jaren 80/90 .
De Chapiteau bleek meer dan een gezellige tent . Het publiek was uitbundig en danste alsof het een lieve lust was. Elk nummer was misschien iets meer van hetzelfde , maar kreeg een opwindende boost. Die formule werkte om er een zorgeloos avondje van te maken. Het kwartet was echt onder de indruk van het enthousiaste publiek. De rookkanonnen en podiumlichten boden nog wat meer sfeer en ambiance.
Een leuk dampend, zwetend feestje werd geleverd. Een aparte magie hadden we hier met de retrodance van Hercules & The Love Affair ! (+ zie uitgebreid verslag op de Fr site)
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - The ZZZ's als Japanse wervelwind
Les Nuits Botanique 2014
Ik smol voor The ZZZ's, een vrouwelijke trio uit Osaka (Japan), tijdens hun optreden op het Sonic City Festival in Kortrijk. En blijkbaar was Paul-Henri Wauters, de programmator van de Botanique, die ook in Kortrijk aanwezig was, te vinden voor hun charme want vanavond vinden we hen op Les Nuits Bota.
Het zijn misschien wel vrij tengere dames, maar ze brengen een gebalde, krachtige en heftige sound , een soort post-punk / no wave op het scherpst van de snee, zeer 'noisy' en experimenteel, een beetje alsof Einstürzende Neubauten met Bauhaus en Thurston Moore van Sonic Youth zouden spelen. Precies, het is Thurston Moore die bij een show in Miami de drie Japanse artiesten opmerkte en hen lanceerde in de internationale alternatieve scene.
In de prachtige zaal van de Rotonde, hebben de ZZZ's echt alles ‘geript’. Op het podium zijn ze, in het zwart gekleed, zoals gotische geisha's in een intens mystiek en dreigend ceremonieel. Aan de rechterkant van het podium staat Youkary, erg mooi, met haar lange zwarte haren. Ze draagt een bas die ansich langer is dan haar! Maar wat een vaardigheid! "DNA", speelt zij met dodelijke precisie en uitermate harmonieus. Het geluid is hypnotisch, metaalachtig en werkt aanstekelijk , vooral in een song als "Cut It Out". Op sommige momenten, duwt zij orgasmatische kreten in de microfoon en zwiept op elegante wijze op het podium. In het midden zien we Lyn, een krachtige en expressieve drumster met een onberispelijke techniek. Vaak draait ze haar hoofd naar boven en staart ze in het hoge plafond van de Rotonde.
Maar de focus gaat duidelijk naar Youkaku, op gitaar en leading vocals. Uit haar gitaar trekt zij een soort ‘mind-blowing’ geluiden, soms batcave à la Daniel Ash (Bauhaus), soms shoegaze à la A Place to Bury Strangers, of soms gewoonweg een 'industrieel noise geluid als bij een cirkelzaag. Ze zingt, krijst, en wisselt het af met enkele rustige momenten van zachtjes fluisteren, zoals op "Suicide".
The ZZZ's speelden nummers uit hun twee zelf-geproduceerde digitale EP's: ‘Magnetica’ en ‘Prescription’, die in 2013 op een compilatie CD werden verzameld. De twee belangrijkste nummers zijn ongetwijfeld "Dystopia" en "Suicide". In "Dystopia" zie ik een link met Savages, de groep van Jehnny Beth, waarmee de Japanners vrienden zijn. Een uitstekende prestatie hadden we hier vanavond!
Vóór The ZZZ's, ontdekten we twee bands uit Luik. Ten eerste, Frank Shinobi bood interessante prog-noise-rock, die doet denken aan Pixies, 31 Knots, The Redneck Manifesto en zelfs Yes.
Dan hadden we IT IT Anita , in de geest van Sonic Youth met hun zeer krachtige post-90s shoegaze, aan de rand van metal. Tijdens hun laatste nummer, was één van de gitaristen in het publiek te vinden en gaf hij zijn gitaar aan een fan, die zelf voor een paar minuten een akkoord (G major) , een stuk van het nummer mocht spelen. Grappig !
Info The ZZZ's : https://www.facebook.com/zzzs.official - http://zzzs.bandcamp.com/ - http://vimeo.com/80735198
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzzs-19-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/it-it-anita-19-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/frank-shinobi-19-05-2014/
Philippe Blackmarquis vertaling: Philippe Blackmarquis en Johan Meurisse
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 – Vier interessante artiesten met de jachtige electro postpunk van We Have Band als afsluiter
Les Nuits Botanique 2014
Samaris mocht die avond openen in de bloedhete Orangerie, al had een programmering als afsluiter ook niet misstaan. Dit IJslandse trio leverde de perfecte soundtrack voor wanneer de hectische grootstad in de vroege uurtjes eindelijk tot rust komt. Donkere, trage dubstep die in dezelfde stal gefabriceerd leek als Burial en die op sleeptouw genomen werden door een weemoedige, jazzy klarinet. Voeg daar nog de betoverende zangpartijen aan toe van de mysterieuze zangeres Jófrithur Ákadóttir die qua excentriciteit niet veel moest onderdoen voor haar bekendste landgenote. Dan lijkt een nieuwe, bescheiden IJslandse muzikale sensatie in de voetsporen van Múm in de maak.
Het is geen toeval dat Samaris haar titelloze debuut mocht uitbrengen op het respectabele One Little Indian label van doorbraakartiest Ásgeir, die later de week nog op Les Nuits Bota is te zien ...
Thomas Azier, een vers gecoiffeerde poster boy in leren jekker oorspronkelijk uit Nederland moet bij zijn verhuis naar het kunstzinnige Berlijn ongetwijfeld in aanraking gekomen zijn met de electro new wave en eighties synth pop die er in sommige hippe wijken nog altijd intens gecultiveerd en gekoesterd wordt. Als een theatrale drama queen greep hij in de voetsporen in Depeche Mode frontman Dave Gahan en Duran Duran zanger Simon Le Bon vanaf het eerste nummer het publiek beet om niet meer te lossen tot in de finale.
Zowel de verbetenheid waarmee hij samen met zijn kompaan een overvloed aan elektroniche drums en klavieren bespeelde als de dramatische vocale uithalen op “Ghost City” en “Rukeli’s Last Dance” konden op een grijnzende goedkeuring rekenen van het dansende publiek. Moet het nog gezegd dat de meeste nummers meermaals de grens van camp en kitsch aardig overschreden? Al zal dit ook wel de bedoeling geweest zijn.
De Zweeds/Australische tweelingzusjes van Say Lou Lou konden zoveel méér dan een nagenoeg perfecte genetische kruising presenteren aan het publiek. Want wat was het heerlijk vertoeven in hun kristalheldere, toegankelijke droompopmelodieën die referenties als The Cardigans, Cock Robin of, recenter, Tegan and Sara opriepen! “Julian” kent u al vanop de radio, maar ook het van bitterzoete samenzang voorziene en met veel overtuiging gebrachte “Beloved” en “Better In The Dark” klonken als instant classics met veel hit potentieel, niet in het minst door de puntgave productie van de gitaar, synths en drums.
Bovendien waren beide jongedames er duidelijk op gebrand om een stevige live indruk na te laten. Dat mocht ook letterlijk genomen worden, want tussen de nummers door bekenden ze dat hun rode blos op de wangen te wijten was aan enkele uren onbeschermd zonnebaden overdag in de tuinen van de Botanique. En wij die even gedacht hadden dat het aan ons te danken was in het publiek.
De binnenkort te verschijnen nieuwe single “Everything We Touch” zou binnenkort wel eens in goud kunnen veranderen voor Say Lou Lou.
Afsluiter We Have Band bracht jachtige electro postpunk als een soort van muzikaal eerbetoon aan Yeah Yeah Yeah’s, LCD Soundsystem, Metronomy en Klaxons. Een uur lang lukte dit viertal uit Manchester het niet onaardig om in het muzikale gat te springen dat Bloc Party naliet. Dansbaar en opzwepend, dat wel, maar met een muzikale houdbaarheidsdatum die in hippere kringen vermoedelijk al bijna overschreden is.
Niet dat We Have Band dit ook maar enigszins aan zijn hart liet komen. Onvermoeibaar en genadeloos bleven ze doorstomen naar het einde van de set , maar tegen die tijd hadden we zelf al wat verfrissing opgezocht in de schemer van de Botanische tuin.
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Les Nuits Botanique 2014 - Cloud Nothings - Mac DeMarco: Rechtdoor rocken!
Les Nuits Botanique 2014
Interessante dubbelaffiche op deze zwoele zondagavond: USA versus Canada met Cloud Nothings en Mac DeMarco.
Vijftig minuten vol gas geven dat was het motto van Cloud Nothings vanavond. Dit trio uit Cleveland,Ohio, speelt punkrock zoals we het graag hebben: snel, brutaal, rauw en onversneden. Frontman Dylan Baldi hese strot spuwde catchy melodieën, de bassist ramde er op los terwijl de drummer er in een rotvaart in ware Ramones stijl er een 12 tot 13 songs doorjaagde in een door de zon tot stoombad getransformeerde Chapiteau. Niet alle nummers hadden zanglijnen, maar dat deerde niet want dit werd ruimschoots gecompenseerd door de ene moordriff na de andere. Tempoversnellingen lieten het publiek ademloos achter.
Voor liefhebbers van Hüsker Dü en Nirvana ten tijde van ‘Sliver’ was dit een topavondje. Een nummer deed ons zelf aan Sonic Youth denken, vooral door het drumspel dat aan Steve Shelley deed denken. Plaats voor gitaarsolo’s was er niet, en als er dan toch een punt van kritiek te geven was, was het dat alle nummers dezelfde grauwe gitaarkleur hadden. Maar kom, bij de Ramones was dat ook nooit een zwaktebod.
Nog deze interessante weetjes : hun vorige plaat ,’ Attack on memory’ werd opgenomen door Steve Albini, en de nieuwe worp ‘Here and nowhere else’ door John Congleton, die ook al werkte voor St. Vincent, Swans en Bill Callahan.
De meerderheid van het publiek vanavond was echter gekomen voor de gehypete Mac DeMarco. Deze Canadees is grote fan van Jonathan Richman, en wist direct een band met zijn publiek te leggen. Zijn band zag er al even relaxed uit als de man zelf met hun truckerspetjes. DeMarco schrijft simpele liedjes, soms wat landerig zoals Stephen Malkmus op zijn soloplaten, zoals op de opener en titelnummer “Salad days” en het country-niemendalletje “Blue Boy”. Het gitaargeluid van de band was jengelend, alsof de opeenvolgende noten over elkaar struikelden. DeMarco ontpopte zich Mike Pattongewijs tot een volleerde crooner, en bracht in “Ode to Viceroy” een hommage aan goedkope sigaretten. Een gastzanger mocht een reggaenummertje ten berde brengen, waarna we nog “Chamber of reflection” kregen. Kwa uitvoering had het wel iets van Eels, niet moeilijk doen, gewoon rechtdoor rocken.
Het hoogtepunt van de avond was ongetwijfeld de bis, waarin DeMarco “Unknown Legend” uit ‘Harvest Moon’ van Neil Young coverde. Hij liet de hele Chapiteau knielen tijdens dit nummer want ‘in our country,(maw Canada) when someone plays a Neil Young song, everyone must kneel’ en zo eindigde dit dubbelconcert met een hele tent die luidkeels de volgende lijnen zong: ‘Somewhere on a desert hightway, she rides a Harley Davidson, her longue blonde hair flying in the wind’.
Jammer genoeg geen bikerbitch tegengekomen in de Brusselse tunnels toen we huiswaarts reden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mac-demarco-18-05-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cloud-nothings-18-05-2014/
Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique 2014)
Nederlands 
Français 
