Die Bert Dockx is een muzikaal talent en kameleon . Met Flying Horsemen is hij al toe aan de vierde plaat , maar zijn aanwezigheid bij Dans Dans en ook z’n Nederlandstalig soloproject Strand zijn evenzeer te koesteren .
Een heuse band ruggesteunt Flying Horseman waar we ondergedompeld worden in een boeiende reeks dat extravert als ontroerend klinkt, steevast met een donkere ondertoon  . Een broeierige intensiteit , een onderhuidse spanning en een sterke repetitieve, opbouwende ritmiek horen we in de songs , die sober , kleurrijk als complex kunnen klinken . Sing/songwriting en ‘band’ gevoel gaan hier samen . Indie, americana en blues zijn in elkaar gevlochten , w      at een evenwichtig geheel oplevert . Een uniek , apart geluid in allerhande wisselingen en stemmingen .
Mooi , overtuigend wat we hier toch allemaal horen. “Money” met een link naar Cave en die sferische afsluiter van een titelsong intrigeren sterk door de onrust , onheil die ze uitstralen o.m. door soundscapes . Openers “Wild colours” en “Faithfully yours” kenmerken zich door een diepgaande gitaarsolo; een intieme “We are one”, “Sunsets” en “Chaos” tonen een andere kant  .
Dit is materiaal dat bij de keel grijpt en door de variaties je in verwarring achterlaat … Flying Horseman komt opnieuw sterk voor de dag  …

Savages – Topconcert!
Savages en Bo Ningen
Botanique (Orangerie)
Brussel
2016-03-02
Johan Meurisse

We beleefden een topavondje  in de Botanique … dit met de double bill van het Japanse Bo Ningen en Savages, het Londense all female postpunk kwartet (hoewel ze het liefst zo niet genoemd willen worden). Meteen noteerden we al één van de concerten van 2016 dat in onze brains werd gestampt. De ultieme uppercut van de twee samen , was het bloedspannende , gedreven , extatische “Fuckers” , die de  set van contrasten vanavond samenvat : gejaagd – beheerst , hard – zacht, donker – licht, hartverwarmend – woedend.
 
We werden hier anderhalf uur op sleeptouw genomen in een unieke trip, die spannend , krachtig , sterk klonk . De vier dames zijn enorm op elkaar ingespeeld. De coolness van vroeger is zo goed als volledig weg . De zangeres Jehnny Beth heeft een uitstraling om U tegen te zeggen. Haar doortastende , aangrijpende vocals en haar schokkerige, hoekige danspassen bieden de songs nog meer intensiteit . De diepe bastunes , de indringende drumpartijen en de snedige , felle en melancholieke gitaarcapriolen zorgen ervoor dat het gitzwarte geluid onder hoogspanning gehouden werd. Ondanks de apocalyptische dreiging en de paranoia die rond de sound zweeft , is deze kleurrijker nu en klinkt het geheel aanstekelijk, dampend , erotiserend in een sober gehouden lichtdecor van witte spotlights en hun zwarte kledij.
… Wat een act , wat een présence. Met het nieuwe album ‘Adore life’ hebben ze opnieuw een krachtig antwoord klaar, drie jaar na het overtuigende debuut ‘Silence yourself’. Bauhaus, Swans , Patti Smith en tot vervelends toe – voor de band – Siouxie zijn duidelijke invloeden. Maar OK hun lat hebben ze erg hoog gelegd en – geruststelling - de hooggespannen verwachtingen werden ingelost .
Ze wisselden af in hun twee cd’s . In die strakke, bezwerende , onrustige , nerveuze sound, was de opener “Sad person” al meteen een knaller. Letterlijk werden we verder meegevoerd, meegezogen zelfs in dat aparte , unieke geluid . Een stuwende “City’s full” en een intens broeierige “Slowing down ther world” volgden . Een schurende , knarsende , verbeten gitaar met 80s wave echos en effects gaf nog meer diepte en intensiteit . Een zinderende spanning hadden we in songs als “Shut up”, “Surrender” , “Evil”. We werden in het Savages wereldje samen geperst. “The answer”, “Hit me” , “T.I.W.Y.G.” hielden ons letterlijk vast. Kippenvelmomenten. Savages als loslopend wild . Enkele sfeervolle nummers tussenin boden ademruimte. Hun muzikale wervelwind stoomde naar een climax, “Fuckers”, je opgestoken middelvinger bleef stijf staan .

Savages diende kopstoten toe  …Schitterende liveset .

Ook Bo Ningen vergeten we niet . Een kleine twee jaar terug brachten ze een (onbeluisterbare) avant-jazz noise plaat uit met Savages . We zagen hen eerder al eens in de AB met o.m. Goat, Moon Duo en White Hills voor een psychedelicafestival . Ze overspoelden met een wall-of-sound van ‘70s retro, psychedelica en acidsounds. Op dreef gekomen na een tiental minuten hadden we een snedig, krachtig , explosief geluid - van zwevende, galmende, gitaren, een diep grommende, dreunende bas en bezwerende , opzwepende drums -, intrigeerde door een repetitieve ritmiek, had verrassende wendingen , kon ontsporen en klonk naar het eind noisy, hyperkinetisch, geschift en gek!
Een goed half uur werden we in die muzikale wereld ondergedompeld . De paar nummers konden hierdoor nog niet tot op het bot worden uitgediept . We kregen wel door de dromerige soms piepende vocals van Taigen Kawabe een toegevoegde waarde .
Hun sound kon de soundtrack vormen van de binnenkort te verschijnen science-fiction film ‘Independence Day 2’ …

Zoals reeds gezegd , dit was een topavond , waarbij Savages moeiteloos ook de AB kon uitverkopen …Mooi zo , Bota!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/savages-02-03-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/bo-ningen-02-03-2016/

Organisatie: Botanique, Brussel

I Am Oak , het alterego van zanger/songschrijver Thijs Kujken, leerden we kennen van die intieme huiskamermuziek op ‘Ols songd’ . Hij onderstreept z’n talent op een rits sobere lofi gehouden nummers op akoestische gitaar en z’n licht melancholische stem , (soms) spaarzaam aangevuld met instrumenten als keys, drums en allerhande klanken.
Hij is nu al aan zijn vijfde plaat toe en de laag per laag opgebouwde liedjes intrigeren nog even sterk. Ze klinken intens doorleefd. Een persoonlijk verlies wordt hier verwerkt in sobere, trage , kale nummers , en krijgen een spaarzaam breder klankenpalet (o.m. keys en banjo) aangemeten, die zacht, mooi (meerstemmig) gezongen worden. De openingstrack “Geest” leidt het in . De nummers stralen uit in finesse en subtiliteit , behouden een donkere , desolate ‘film noir’ tune , en raken in gevoeligheid . Check maar eens “Omen”, “Volcano”, “Dacem” of verderop “Gold”, met z’n aanzwellende , fellere partijen  . I Am Oak , het Nederlandse broertje van onze Bram’s  Bony King …

Het Amerikaanse Deerhunter van Bradford Cox fascineert en ontpopt zich als een erg veelzijdige band in de indiescene. Het is hun muzikale speeltuin , bij elke plaat intrigeren en verrassen ze. Inderdaad , was de vorige ‘Monomania’ schurend en trashy , dan klinkt deze sfeervol , dromerig , broeierig , luchtig, en krijgt de elektronica meer ademruimte. Een toegankelijke plaat  dus, waarbij de weerbarstige, ontregelde sounds op het achterplan zijn geduwd . Niet wanhopen , zo commercieel klinken ze ook weer niet . De complexe zieleroerselen van Cox zijn mooi verpakt hier. “All the same”, “Living my life”  en “Snakeskin” zijn er alvast al drie om in te lijsten binnen het uitgebreide oeuvre van de band . Deze songs wisselen ze af met dromerig werk , die weet te raken .
Goede plaat opnieuw van dit onderschatte combo!

Het Britse Foals , goed acht jaar bezig en vier cd’s verder combineert de hyperkinetische , nerveuze aanpak van vroeger met aantrekkelijke, frisse, aangename popmelodieën . Indie , postpunk en punkfunk worden nu tot een mooi melodieus, homogeen geheel gebracht . En dat evenwicht hoorden we vanavond.

Foals van Yannis Philippakis en C° is een live band bij uitstek , die hun nummers met splinterbommen bestookt , rustiger nummers een steviger outfit durft te bezorgen op de juiste momenten, of net die subtiliteit , finesse bewaart in hun klankenpalet . Foals is het kleine clubcircuit ontgroeid , maar een Vorst is nog net iets te hoog gegrepen qua belangstelling. Foals behoudt z’n fanbase , maar zal er nu na deze ook niet bijkrijgen …
Een stomende band bij uitstek wat bewijst dat ze een mooie weg hebben afgelegd , zowel qua materiaal als op hun live optreden , dat merkten we anderhalf uur lang , speels , ongedwongen, pittig gedreven, hyperkinetisch en emotievol . Woorden op hun plaats.
Oud en nieuw wisselden elkaar af , hoewel de tweede ‘Total life forever’ maar even kwam piepen met het prachtige “Spanish Sahara” , die mooi uitgewerkt werd van een rustige aanzet, naar overdonderende  , repetitieve, opbouwende ritmes en gitaarriedels , zonder echt te exploderen. Die onderhuidse spanning voelden we telkens aan en sommige nieuwe songs kregen een extraverte , energieke tint ; “Snake oil” , die de set opende, “Mountain at my gates” , en de titelsong “What went down” , die meer dan overtuigend de set besloot . De rustige van de nieuwe als de single “Birch tree” en “Give it all” behielden hun intense ingetogen pracht .
We hielden van die avontuurlijke, dynamische , stuwende , rauwe ritmiek, die de dansspieren aanspreekt; swing en intimiteit was te horen met enkele stekelige uptempo’s en stroomstoten . De oudere boeiden en intrigeerden door de talrijke variaties als “Providence” , “Inhaler” en de ‘happy feeling’ single “My number” van die derde ‘Holy fire’ ; of een “Olympic airways”, “Balloons” en “Red socks purgie” van het debuut ‘Antidotes’ . Eén nummer missen we al een paar jaar in de setlist, “Out of the woods” , een pakkende single uit ‘Holy fire’, die spijtig genoeg opgeborgen blijft.
Frontman Yannis is een podiumbeest en gaat totaal op in de nummers, hitst de menigte op en is dikwijls bij hen te vinden om de nummers nog meer draagkracht te geven. En dat merkten we zeerzeker in de bis , alle remmen los , maniakale gekte, met “Two steps, twice” als absolute killer .

Foals hield het op een doeltreffende aanpak , ergens dartelend,  twinkelend , ergens strak en ergens dromerig, pakkend en zacht. Met veel respect , dit optreden zinderde na …

Tout va bien , rond Jan Wouter Van Gestel, – één van de winnaars van de Nieuwe Lichting een paar jaar terug, wist hun sferische pop in finesse en grimmigheid onder te dompelen. “This fight” , “Sometimes in life” en “If you go away”, geleest op J. Brels “Ne me quitte pas”, zijn er zo drie die vanavond te horen waren .
Ze waren enorm content vanavond in Vorst te mogen optreden als support van Foals. Het is een erg creatieve band die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt, elk geluidje op z’n plaats brengt en in z’n totaliteit  niet vies is het materiaal  in een rockjasje te steken. Meeslepende set.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/foals-23-02-2016/
Organisatie: Live Nation

Half Moon Run doet de jonge hartjes sneller slaan!
Half Moon Run en Aidan Knight
Ancienne Belgique
Brussel
2016-02-15
Johan Meurisse

Het uit Montreal afkomstige kwartet Half Moon Run had misschien beter een dagje eerder in de AB afgezakt … Het jonge vrouwvolk hun hartjes sloegen sneller op de sfeervolle tracks. En de rode gloed kleurde op die manier nog feller. Tja, die belichting was bijzonder knap en af!

Half Moon Run laat subtiliteit en finesse sterk doorklinken op hun songmateriaal, die semi-akoestisch, elektrisch klinkt, beladen is met elektronica en omarmd wordt door een meerstemmige samenzang . De band houdt het op sfeer in hun stemmig materiaal van hun twee cd’s totnutoe , ‘Dark eyes’ en ‘Sun leads on me’ . De experimenteerdrift komt beduidend meer naar voor op de nieuwe tracks en de toegankelijkheid gaat niet verloren. En hun folkrefreintjes zijn de hartenkloppers. 
“Turn your love” opende de set  en intrigeerde door de aanzwellende partijen en de huppelende ritmiek. Iets verderop hadden we een overtuigend “Works itself out” en in het laatste deel trok het kwartet de extraverte kant van hun sound open met “Everybody wants”, “She wants to know” en “Consider yourself”. Een etherisch bombast geluid durft door te sijpelen, niet overdreven, net gepast; en inderdaad dan dringt een stadionband als Muse zich op …
Er was nog voldoende ruimte om hun gevoelige indiefolk voor te stellen, als “Narrow margins”, “Unofferable” , “Warmest regards” en “Devil may care” . Het uitgebreid arsenaal aan elektrische en akoestische gitaren, dobro, zijn bedachtzaam en zalvend op die nummers. Ook de percussie werd uitgebreid met troms om een voller geluid te creëren.
Half Moon Run heeft aandacht voor elke song, die mooi uitgediept werd,  en in de bijna anderhalf uur durende set kwamen we er wel 18 aan bod. De band is aan een opmars toe  met deze tweede plaat; na een eerste optreden in de Bota was een goed gevuld AB het resultaat . “Trust” viel op door de stuwende elektronica en de sfeervolle, broeierige  single “Full circle”, met een gedreven slot, kon de spannende set besluiten .

Het samenhorigheidsgevoel werd dan nog ondersteund door Dylan’s/ The Band’s  “I shall be released” , die een kampvuurtje deden knetteren . Half Moon Roon werd letterlijk mooi uitgewuifd op die manier …

In het oog houden we ook Aidan Knight , vanavond de support, evenzeer uit Canada én al toe aan zijn derde plaat , maar nu verdiend in de spotlights . Hij beschikt over een unieke stem, die fluisterend als donker is , en met z’n begeleiding brengt hij een handvol interessante ontroerende als blije songs die sober , spaarzaam als kleurrijk zijn door de toegevoegde keys. Net als bij Half Moon Rum is er hier nagedacht over hoe de nummers moeten zijn . Voor wie wat later  kwam , geen nood , de man komt nog eens dit voorjaar afzakken in de AB, maar dan niet als support. Beloftevol!

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel

John Coffey en Cocaine Piss – Hard Stuff!
John Coffey
Kreun
Kortrijk
2016-02-13
Johan Meurisse

Bij onze Noorderburen kan er ook duchtig met gitaarrock’n’roll worden omgesprongen … De jongens van John Coffey (verwijzing naar de imposante figuur uit ‘The green mile’) zorgen voor een lekker vettig , ruig , zompig geluid in de beste punk/hardcore, met intense schreeuwpartijen en ingetogen zanglijnen ; in z’n totaliteit refereren ze aan die andere Nederlandse band The spirit that guides us , die we een kleine vijftien jaar terug, omarmden. En natuurlijk zit er daar ergens wat Slash, The Hives , Refused , At the drive-in en Channel Zero in verweven.

Het kwintet klinkt energiek , gedreven , zonder de melodie uit het oog te verliezen . Een rollarcoaster van prachtige stuwende, krakende en piepende solo’s horen we in hun hitsige sound .Het recente ‘The great news’ kwam hier op het voorplan met extraverte nummers als “Broke neck”, “Son”, “Relief” en “J.T. Davis”, overmand door een spervuur meerstemmige zangpartijen en screamo’s. Een rock’n’roll feestje dus, een ideaal avondje uit , om de spanningen letterlijk van zich af te schudden en van zich af te springen , waarbij het publiek geniet vóór en de vijf op het podium .
Ze zijn al toe aan de derde plaat en krijgen in ons landje nu de verdiende airplay . Hun tour in de clubs is succesvol en wordt sterk ontvangen . John Coffey swingt … en de Kreun , met U, kon het mee onderschrijven …

Ook de support act was me er eentje … Cocaine Piss zagen we onlangs in de Pop-O-rama reeks en , waauw wat waren we daar van onder de indruk . Hardcore/noise in nog geen drie minuten songs, een waanzinnige gekte , rauw, scherp en ontregeld. Een female , in de  voetsporen van Eva Spence van Rolo Tomassi , die we niet graag ’s nachts tegen het lijf lopen, maar ons overdondert met haar krijsende, schreeuwende en gillende screams. Ze was , lag , rolde op en naast het podium, en keek haar publiek aan met een allesvernietigende, indringende blik . Wat een turbulentie in dit kwartier! Een hels kabaal , een ‘je m’en fou’, maar eentje die slaat, straight in our face … Wat een  pletwals… Tja , niet voor niks hebben zijn aangeklopt bij Shellac’s Steve Albini!

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/john-coffey-13-02-2016/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/cocaine-piss-13-02-2016/

Organisatie: Kreun, Kortrijk

Het getalenteerd trio Altertape nodigt , voert en sleept ons mee in een filmische trip van donkere soundscapes , ambient , postrock , jazz en drum’n’bass. Gitaar, bas , keys en drums zijn de basis . De nummers zijn doordacht en laten veel aan de verbeelding over , die een verlatingsgevoel en een desolaat landschap herbergen .
De drie hebben hun sporen al verdiend hoor , Jonathan Callens ( ook Kiss The Anus Of A Black Cat en Humble Grumble), Joshua Dellaert ( ook Skordatura Punkjazz Ensemble) en Jan Ghesquière (ook Sinister Sister).
Altertape zoekt zich een plaatsje , ergens tussen een Dans Dans, Stuff , Taxiwars en Battles  in , toegankelijk , experimenteel,  verrassend , en klinkt sferisch, integer , gevoelig door  het minimalisme en de elektronica, als groovy, extravert, gedreven  door de vettige klankkleur Sterk!
http://vi.be/altertape

Het Limburgse kwartet Whispering sons grijpt diep terug in de donkere ziel van de ‘80s synthwavepop . We horen slepende, trage en een groovende ritmiek, galmend gitaargetokkel, effects , gedragen door de bezwerende, ijle als baritonzang van Fenne Kuppens. De klankkleur van The Cure , New Order,  Cocteau Twins dringt zich op. Natuurlijk voelen we hier ook de adem van die  ‘80srevival, tien jaar terug van White Lies , Horrors, Bravery, Interpol, Editors alsook het vrouwelijk geweld van Savages, Chelsea Wolfe  en Sharon Van Etten.
De songs zitten goed in elkaar , hebben een spannende opbouw  en tintelen door die kenmerkende sfeer, melancholie , onheilspellende dreiging en angst . Opener “Shadow” dompelt ons meteen onder in die unieke sfeer , “Midlife” klinkt uptempo in het genre en maakt het geheel goed verteerbaar, Kortom , voldoende afwisseling wat de EP mooi overtuigt …

Luister naar hun volledig interview in het radioprogramma 'WAVES' (Radio Vibration) : https://www.mixcloud.com/wavesenglish/w%CE%BBves-92-english-bruxelles-ma-belle-feat-whispering-sons-27316/.

Info http://www.facebook.com/whiseringsons