De rauwe , ruwe , hitsende deltabluesrock van The Black Keys is van een vorig tijdperk en de melodieuze , doorleefde retrorock, die het duo de laatste jaren liet uitschijnen , zet zich verder; minder muzikale weerhaken ,wat betekent een reeks intens broeierige , dampende nummers , die soul , funk en blues integreren .
Een gevarieerd plaatje alvast dat groovy, relaxt als vettig klinkt en met nummers “Stay in my corner”, “Outta my mind” en “The arc” drie sterkhouders uitheeft . De bandleden hebben dan ook een verleden uit funk/soulbands , wat je duidelijk hoort aan die lekkere, speelse melodielijnen . De dames van Mariachi Flor De Toloache geven de ‘volle’ instrumentatie de sound zowaar een nog ‘voller’ geluid ( “Nature’s child” – “Chains of love”) .
Toegegeven, niet alle nummers overtuigen , een paar kabbelen rustig voort , maar we horen oud en nieuw op spontane wijze samengebracht .
Ex-Kreuner Berre Bergen is overleden
Muzikant Berre Bergen - bassist bij onder meer The Scabs, De Kreuners en Lynx - is overleden. Dat bevestigt de familie aan Belga. Bergen overleed in een ziekenhuis in Herentals aan een jarenlang aanslepend longemfyseem. Hij stierf in het bijzijn van zijn familie. Bergen werd 53 jaar.
Jelle Tommeleyn, drummer bij Miava, omgekomen
Man die omkwam in verkeersongeval met vluchtmisdrijf was drummer bij Miava. De 24-jarige man die omkwam tijdens het verkeersongeval met vluchtmisdrijf in Lichtervelde is Jelle Tommeleyn uit Torhout. Hij was de drummer in verschillende bands.
Het slachtoffer liep samen met zijn vriendin naar huis na een avondje uit, en werd aangereden door een bestelwagen. De vriendin zag alles gebeuren en verwittigde de hulpdiensten, maar in het ziekenhuis overleed hij aan zijn verwondingen.
Jelle heeft gestudeerd aan PXL Music en was drummer bij verschillende bands, vooral in het metalcircuit is hij erg bekend. Hij speelde bij Miava, Blackbird Phantom en The Heavy Crown.
De dader pleegde vluchtmisdrijf, maar werd intussen opgepakt. Het gaat om een man (1985) uit Lichtervelde. De vriendin van het slachtoffer werd niet geraakt, maar verkeert in shock.
Miava reageert via Facebook verbouweerd op het verlies van hun drummer.
We are speechless. Our best friend, our drummer, our little man has passed away last night. We don't know what to do or what to say, this is the biggest loss of our life.
We want to thank you with all our hearts for giving us the best times of our lives. You will always be in our hearts, every single day. ...
Eddy Wally op 83 jarige leeftijd overleden
De 'Voice of Europe' wordt zaterdag begraven
Charmezanger Eddy Wally, bekend om zijn hits ‘Chérie’ en ‘Ik spring uit een vliegmachien’, is op 83-jarige leeftijd overleden. Dat meldt onder andere zanger Christoff op zijn Facebookpagina. Ook radiozender FamilyRadio meldt het droevige nieuws: dochter Marina Wally zou zijn overlijden bevestigd hebben. ‘The Voice of Europe’, die sinds 2011 in rusthuis Bloemenbos in Zelzate woonde, sukkelde al een tijdje met zijn gezondheid. Hij stierf aan de gevolgen van een hersenbloeding. (Bron: Het Nieuwsblad)
Oprichter Earth, Wind & Fire Maurice White (74) overleden
Maurice White, de oprichter en leider van de band Earth, Wind & Fire, is overleden op 74-jarige leeftijd.
Zijn broer heeft persbureau AP laten weten dat White woensdag is gestorven in zijn huis in Los Angeles.
White richtte de band in de jaren zestig op. De groep verkocht wereldwijd meer dan negentig miljoen albums. Tot de grote hits van de groep behoren nummers als September, Shining Star, Boogie Wonderland en de Beatles-cover Got to get you into my life. White was zowel zanger als schrijver en producer van zijn band.
De band had een grote invloed op de popmuziek. Qua geluid varieerden ze van R&B en soul tot funk, disco en psychedelische uitspattingen. Ze werden in de loop der jaren zes keer als band onderscheiden met een Grammy Award. White kreeg de prestigieuze prijs ook een keer individueel, net als zijn medezanger Philip Bailey.
Al meer dan twintig jaar weet het Amerikaanse slowcoregezelschap Low te intrigeren . Magie met een ‘less is more’ princiep, creëren ze een adembenemende schoonheid met hun traag , slepende songs , in een beheerst muzikaal decor, sober , elegant , dromerig , gevoelig als extravert, rauw, stevig. De twee warme stemmen van het echtpaar Sparhawk – Parker zijn mooi ingebed . De elektronica en ritmebox sijpelt in het songmateriaal door en doet niks af aan de sterkte en de knappe melodielijnen .
Er valt voldoende afwisseling in het genre te noteren ; je komt dan uit op de donkerte van “Gentle” , “The innocents” en het bijna tien minuten durende “Landslide” , die zo kon gehaald worden uit de Michael Gira stal . Je houdt van de sobere, zalvende tinten van “Congregation”, “No end” en “Into you”. Sfeervolle Pop ontbreekt niet, “What part of me” – “Kids in the corner”) .
Kijk , die Low formule is en werkt nog even aanstekelijk … Intimiteit met een (licht) dreigende onheilzwangere aanpak . Sterk!
Kurt Vile , in een vorig leven nog deel uitmakend van het undergroundcollectief War On Drugs , stond garant voor verfrissende psychedelische indie/retroroots. Net als de War On drugs wist hij , dan als sing/songwriter , definitief door te breken met z’n vierde eigen plaat ‘Waking on a pretty dazy shade’ (2013), en heeft hij met The Violators een prima begeleidingsband . Was die plaat beduidend extravert, dan is deze hier intiem, gevoelig, zonder het voormalig lofi geluid uit het oog te verliezen . Een goeddeels semi-akoestisch album , gedragen door z’n gitaarspel en z’n indringende , ijzige zang . Songs als “That’s life, tho almost hate to say” , “Wheelhouse” en “All in a daze work” intrigeren door de repetitieve ritmes en weten hier te ontroeren . En toch borrelen dromerige tunes door , check “Lost in my head there” (op piano!) , en spannende , broeierige retro als op “Pretty pimpin” - eentje om te lijsten - , alsook “I’m an outlaw“ ( mooi banjo gitaargetokkel) en “Dust bunnies” .
Een afwisselend plaatje is het , de melodie als basis en waar emotie van de plaat druipt. Sterk dus.
New Order - De eigenzinnige , invloedrijke band uit Manchester , ontstaan uit Joy Division, bracht wavepop, dancerock en electro dichter bij elkaar. Ook op de nieuw ‘Music complete’ is dit het basisrecept , tien jaar na de laatste worp ‘Waiting for the siren’s call’ (2005), die de reünie , weliswaar sinds 2007 zonder baslegende Peter Hook , definitief maakte . Er volgden enkele optredens en festivals . Na een stilte was er in 2011 opnieuw teken van leven van de band rond Bernard Sumner , en nu met toetseniste Gillan Gilbert, een benefiet voor één van de vrienden van het eerste uur , videomaker Michael Shamberg , om de ZH kosten te betalen . Tom Chapman nam perfect de rol van Peter Hook over met diepe, hoekige , strakke, dreunende bastunes .
En nu hebben we een mooi album , met sprankelende , sfeervolle, melancholische gitaarlijntjes , lichte grooves en stuwende , swingende ritmes in een intens, broeierig 80s wave gewaad en die herkenbare, onvaste , dromerige stem van Sumner .
Een afwissend onderhouden , smaakvol , hypnotiserend album dus met “Nothing but a fool” en “Superheated” als absolute sterkhouders, verder overtuigend met sfeervolle trippers “Restless” en “Academie”. We houden van hun concept; de electro synths, die de ‘Technique’ plaat oproepen hebben we met “Singularity”, “Plastic” en “People on the high line”.
Het is er eentje die fonkelt van schoonheid door die tunes, vibes, beats en de gitaarlicks … eigenlijk een beleven op zich … New Order brengt herkenbaarheid en creativiteit samen!
Lucinda Williams + Buick 6 – Roots ten top - spe(e)lplezier!
Lucinda Williams
Ancienne Belgique
Brussel
2016-01-25
Johan Meurisse
Rootsamericana ten top met de uit Louisiana afkomstige Lucinda Williams . Al vlot de zestig voorbij , de volgende morgen verjaarde ze, speelde zij moeiteloos een meeslepende, intense , broeierige set van wel twee en een half uur . Daar zat die jonge begeleidingsband Buick 6 wel voor iets tussen ; haar drie muzikanten waren enorm op elkaar ingespeeld. Allemaal samen beleefden we met dame Williams spe (el) plezier op deze avond .
Ze heeft een nieuwe plaat uit , ‘The ghost of highway 20’, en dat betekent een nieuwe tour . Een gekwelde Johnny Cash schuilt in haar , een ‘Rocking in a free world’ gevoel ervaren we, en samen met een Emmylou Harris en Dolly Parton is zij een bepalende figuur in deze scene . ‘Car wheels on a gravel road’ , in 98 haar vijfde album , beterkende de doorbraak naar Europa toe . Persoonlijk was het al een tijdje geleden dat we haar aan het werk zagen , maar wat een bezielde , begeesterende set , vooral het tweede deel van de set! Toegegeven , ze moest wat op dreef komen en maakte eerst de keuze van indringend, ingenomen materiaal. Er zat nog wat rem op die sound om haar band ten volle te laten ontplooien en exploreren.
Maar vanaf “Are you down” zat het goed , erg goed . We waren dan bijna halfweg. Eerst wat ‘southern rock’ in een tragiekjasje zogezegd … “Protection” en “Crescent city” trokken de boel op gang; er sijpelde met West Memphis” en een sterk overtuigend “Dust” nieuw materiaal door, en de gekende intens doorleefde, gevoelige “Drunken angel” en “World without tears” zaten al vroeg in de set.
De paar nummers solo of met twee als “Lake Charles”, “Look at the world” en de titelsong van de nieuwe plaat waren goed , maar in het ganse concept van het optreden de minste, te toon onvast en te beperkt. Haar zang kwam het best tot zijn recht met haar band , btw!
Ze was enorm spraakzaam; elke song heeft in haar rijkelijk gevulde carrière wel z’n verhaal . Ze moest zich wat vasthouden aan de tekstvellen , wat haar meer ruimte gaf zich te concentreren op haar zang.
Intussen was iedereen goed opgewarmd en kregen we dus een gretig spelend gezelschap , die ons meevoerde , -dreef , en in ontroering bracht in de subtiele rijkdom van het genre; een doorleefde , dromerige trip van oud en nieuw , die een onderhuidse spanning in het materiaal beklemtoonde en opbouwend , snedig , gedreven, harder klonk.
Een onvoorwaardelijk respect uitte ze naar Chrissie Hynde van The Pretenders en hier duwde de Neil Youngs Crazy Horse gitaarlicks van gitarist Stuart Mathis door . Maar waar die Crazy Horse zich dreigt te verliezen in (oeverloze) soli soms , bleef het hier beheerst en vastomlijnd. Nummers als “Unsuffer me” , “Essence” en “Change the locks” werden naar een hoger niveau getild. Een extravert rockende “Honeybee” besloot.
Een enorm aangenaam optreden dus van een dame die gepakt was door het warme onthaal . Ze kon nog wel een paar uurtjes vullen , zo bleek , we kregen alvast een mooie bis gebreid , een mishmash zoals ze graag omschreef, met o.m “Joy “ en “Hard time killing floor blues” met enkele heerlijke slides , die de set meer dan overtuigend afronden. Wat kan die roots toch mooi zijn als alles op zijn plaatsje valt …
Een dikke streep trekken we onder dit prachtige concert, perfect gebalanceerd en mooi uitgebouwd, van een enthousiasmerende Lucinda en haar Buick 6. Klasse zondermeer !
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Nederlands 
Français 
