Werchter Parklife 2026 – Linkin Park, still alive and kicking …
Werchter Parklife 2026
Festivalterrein
Werchter
2026-06-28
Erik Vandamme

De organisatie van Rock Werchter kwam dit jaar ook met een nieuw concept, Werchter Parklife. Een festival gebouwd rond een één grote naam binnen de scene, met de focus op (alternatieve) rock. Met Linkin Park stond er een band op het podium die uit een heel diep dal is gekropen. Hoe vervang je een boegbeeld die het absolute gezicht was van een band, vroegen we ons luidop af toen Chester Bennington in 2017 overleed. Over Emily Armstrong als vervangster vlogen vooral op sociale media pro en contra’s door de lucht. De band heeft intussen bewezen er nog steeds te staan als een huis. Meer nog … Met een voorlaatste stop van hun 'From zero'-wereldtour hield Linkin Park opnieuw halt in Werchter.

Wij arriveerden net te laat voor de Franse formatie Landmvrks die ons vorig jaar met hun album ' The Darkest Place I've Ever Been' overstag maakte. Ze speelden scherp en snedig en zijn op Rock Werchter ook van de partij. Dan zijn we er!
Ook openingsact Phantogram misten we in deze case van aanvang .

Zwangere Guy (****) was een andere genre dan de doorsnee rock, die we vandaag kregen, wiens komst naar Werchter Parklife bij sommige fans de wenkbrauwen fronste. Nochtans is in de muziek van Linkin Park zijn er wat hip hop invloeden verweven. Dankzij de iconische raps van Mike Shinoda en scratching van DJ Mr. Hahn, combineert Linkin park net moeiteloos alternatieve rock, nu-metal met klassieke hiphopbeats, rhymes en turntablism. Dit even terzijde.
Zwangere Guy is een rasechte verteller, een rap poëet, een entertainer én een gevoelig mens, die goed met zijn publiek kan omgaan en hen tot ‘unite’, ‘verbinding brengt. “Gorik Pt 1” en “Wie is Guy” waren sterk . Zwangere Guy laat zich van zijn meest persoonlijke kant zien. De emoties in zijn vocals tonen aan dat hij meent wat hij zegt en zingt. Dit is het soort hip hop/rap waar wij ook overslag van gaan. Kommer en kwel, het bestrijden van demonen maken de brug naar een feestelijke stemming bij Zwangere Guy. “Papucho” zette de puntjes op de 'i'. Schitterend!

Met Clipse (***) stond een tweede rap/hip hop act op het podium Het duo Pusha T en No Malice hebben al wat in de scene bewezen. Dus dachten we, samen met het publiek hier een wervelend hiphop feest te zullen meemaken. Dat viel dik tegen. Er zat weinig ziel in hun hiphop style of music. Alles zat wat in diezelfde lijn, waardoor het gauw ging vervelen. Zelfs enkele kleppers van hen, die op herkenning applaus konden rekenen, brachten weinig soelaas.
Hier kon gerust een Belgische rock act gestaan hebben, die perfect aansloot op de closing bands

Niet getreurd, toen was er Papa Roach (*****) die ons vorig jaar op Pukkelpop sterk overtuigden en dit jaar opnieuw, in november, zullen te zien in zaal.
Na een knallende start met een nieuwe song “Even if it Kills me” haalde de band brutaal uit met “Bloodbrothers” en “Dead Cell”.  De drijvende kracht is zanger Jacoby Shaddix die alle hoeken van het podium opzocht, zijn publiek er telkens bij betrok, en hen deed meezingen en genieten. “Getting Away with murder” - door duizenden meegebruld – werd een eerste hoogtepunt.
Jacoby had er zin in, en port steeds zijn band en het publiek aan. Een wervelend nu-metal feest dus in rauwheid en opwinding.
Onder die stoere bast schuilt echter ook een gevoelig kantje, toen de zoons van Jacoby in  de spotlight kwamen op “See you in Hell” en “BRAINDEAD”. Het onderstreepte dat hij in de eerste plaats gewoon een papa is. Wat een emotioneel moment.
Papa Roach bleef doorknallen. Op “Help” met de vuist in de lucht, de tekst meebrullend die op het scherm verscheen. “Born for Greatness” was een volgende mokerslag.
De ode aan het nu-metal genre kregen we met “Blind/My Own Summer (Shove It)”/“Break Stuff”/”Chop Suey” hoefde misschien niet persé, maar zorgde er wel voor dat het publiek compleet overstag ging.
Het concert ging op hetzelfde elan door, tot de apotheose volgde met het onvoorwaardelijke “Last Resort”, waarbij de handjes in de lucht gingen en nog een keer alle registers werden opengetrokken. Wat een nu-metal uppercut …
Even bekomen was het, met een lekkere pasta en biertje…

De verwachtingen voor Linkin Park (****1/2) waren erg hoog gespannen. Een tiental minuten durende aftelling gebeurde op de tonen van “Duality” van Slipknot. De band haalde meteen verrassend, strak, vuurkrachtig uit met “Points of Authority”. Emily nam niet direct de bindteksten voor haar rekening, maar het was vooral Mike Shinoda die voor het nodige entertainment zorgde .
Echter, daar waar Chester al die aandacht - gewild of ongewild - naar zich toetrok, werd al vrij snel duidelijk dat elke schakel binnen Linkin Park nu nog belangrijker is geworden. Op “Up From the bottom”, “Somewhere I Belong” werd dat publiek nauw betrokken. Mike ging op een bepaald moment een jonge fan super gelukkig maken, door hem zijn pet te bezorgen; die jongen beleefde ‘the time of his life’.
Linkin Park heeft trouwens een opvallende jonge fanbase, aan de vele jonge fans met t-shirt te zien, al dan niet vergezeld van hun ouders, die ook wel uit de bol durfden te gaan. Linkin Park voor jong en oud dus.
We kregen knap materiaal, ''Burn it Down”, “Lying from you” en “Casulality”. De band houdt ervan ook buiten hun comfortzone te treden. “Numb” kreeg een reggae-eske versie. Het nieuwe “Heavy is the crown” werd door het publiek sterk ontvangen, een hit in wording … Kleppers waren natuurlijk “Bleed it out”, “Papercut”, “In the End” en “Faint” met veel confetti. Een waardig, overtuigend slot!
Linkin Park is still alive & kicking na het overlijden van hun spil Chester Bennington. Een muzikaal klinkende volmondige 'JA’.
Het event was al lang voor hun komst uitverkocht. De band werd zondermeer met open armen ontvangen. Wat een return, wat een come-back van deze Linkin Park. Deze Linkin Park 2.0 kon ons moeiteloos overtuigen. Eventueel scepticisme mag bij het grof vuil worden gezet.

Organisatie: Werchter Parklife (Live Nation)

Sun Kil Moon - Great Gigs In The Park 2026 – Mijmeren over ’t leven rond het kampvuur

Er waren meer zitplaatsen voorzien met hoge tafeltjes en stoelen op deze intussen 9^de avond Great Gigs In The Park; het had in grote mate te maken met de komst van verhalenverteller Sun Kil Moon. Een Amerikaanse folkrockband uit San Francisco, opgericht in 2002, een voortzetting van de opgeheven indie rock band Red House Painters.
Het is nu het project van zanger/gitarist Mark Kozelek die helemaal alleen op het podium stond op deze bloedhete avond.
Minder publiek dan anders, de intieme setting paste echter perfect als ’t gaat van mijmeren over ’t leven. Het publiek ging, naarmate de set vorderde, zo dicht mogelijk post vatten en hing aan zijn lippen. Het park werd er zelfs compleet stil van.

Maar eerst kregen we de jonge, talentvolle Blum (****). Op de website lezen we ‘Als Sound Track 2025-laureaat en resident in Het Depot komt Blum naar Great Gigs met songs die klein beginnen, maar opvallend dicht op de huid belanden.''
Op ontwapende wijze vertelt en zingt ze haar persoonlijk verhaal, zonder de controverse uit de weg te gaan. Een multi-gitaar instrumentaliste, die telkens een mooi klankentapijt creëert. De klankkleur wordt breder door keys en piano.
Vertwijfeling en humor kruisen elkaar, zachtmoedig, aanstekelijk, bij Blum, het is een gevecht tussen deze emoties. Een zelfconfrontatie. De response deed deugd.

Sun Kil Moon (****) - Mark Kozelek stond helemaal alleen op he podium, enkel met gitaar. Het gitaarspel , de vocals en zijn charisma zijn bepalend voor een sing/songwriter.
“Murals of Bruce Lee” en het prachtige “Carry my Ohio” zeten de avond alvast subliem in.
Sun Kil Moon heeft een ietwat 'grumpy reputatie', die doet denken aan een andere verhalenverteller Bob Dylan. Hij grapte met zijn publiek, en speelde zijn songs doorleefd Songs als “I watched the film the song remain the same” en het mooie “Can't live without my Mothers love” kwamen lekker binnen. Ontroerend, warmhartig en soms lekker strak uithalen.
Negentig minuten behield hij onze aandacht. In een badje van melancholie en weemoed gaat het van mijmeren over ’t leven rond het kampvuur. Folkrock op z’n best.
In de finale kregen we enkele uitschieters als “Somewhere”, een Leonard Bernstein cover en de Red House Painters song “Japanes to English”. “Mother and daughter” en “Alesund/Duk koo kim” waren binnen deze sing/songwritingstijl perfecte afsluiters.
Gezapig, eigenwijs, doordacht klonk het allemaal, integer, intiem als extravert

Setlist: Murals of Bruce Lee // Carry Me Ohio // I Watched the Film the Song Remains the Same// I Can't Live Without My Mother's Love // Richard Ramirez Died Today of Natural Causes // You Missed My Heart  (Mark Kozelek & Jimmy LaValle cover) // Somewhere  (Leonard Bernstein cover) // Japanese to English  (Red House Painters cover) // Dogs // Mother and Daughter // Alesund / Duk Koo Kim

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Nagløed - De schoonheid van wat we op ons pad tegenkomen en de hoop op een betere wereld, het is de rode draad doorheen onze muziek.


Het trio Nagløed is geen onbekende voor ons. De band is ontstaan in 2017 en bracht recent zijn tweede album uit ‘Everything is In Everything Else’.
Lees gerust de recensie https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103221-everything-is-in-everything-else
We zagen het trio reeds live aan het werk in N9 in het voorprogramma van SCHNTZL waar ze binnen een intiem kader, zorgden voor een gezellig huiskamersfeertje. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103109-schntzl-schemerzone-tussen-improvisatie-en-experiment
Vervolgens zakten we af naar CC Nova,Wetteren voor een heuse ‘Picnic Music’ -sessie op de middag. Ook hier kon  het trio ons overtuigen. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103261-nagloed-wat-een-diversiteit-aan-prikkels
We hadden een fijne babbel over de beide concerten, de nieuwe plaat en de toekomst.

De band ontstond in 2017, intussen hebben jullie al een mooi parcours afgelegd. Maar toch bleven jullie een beetje ‘in de schaduw’, heb ik de indruk? Of is iets me ontgaan? Zit de COVID periode er voor iets tussen?
Die eerste plaat is in eigen beheer uit gekomen. We hebben die op Jazz in ’t Park kunnen voorstellen, en hadden supports in de AB Club en de Vooruit te pakken. Alle mooie dingen daarna, zoals een Sofar sessie in Parijs zijn helaas door COVID in het water gevallen.

Had COVID er niet geweest, hadden jullie nu veel verder gestaan?
In het begin was het ook eerder ‘jammen’ en samen nummers maken, en dat is gewoonweg een traag proces. Een beetje knutselen met alle ideeën die er waren, en daar een puzzel van te maken vind je op die eerste plaat terug. Terwijl deze tweede plaat toch wat meer organisch  klinkt. Dat speelt ook een rol.

Hoewel, als ik jullie live bezig zie, hoor ik een muzikaal puzzelwerk met verrassende wendingen, ook bij het nieuwe materiaal
We hebben voor corona een lang schrijfproces gehad dat onderbroken is geweest, en nu pas – met deze tweede plaat – echt meer uitgewerkt is. Die eerste plaat was meer informatie, maar ook meer geknutsel op voorhand. We zijn zelfs nummers compleet kwijt geraakt in dat proces. Terwijl we nu wel op een bepaalde lijn zitten die we willen volgen op deze tweede plaat. We hebben nu meer onze eigen identiteit gevonden.

Sommigen maken de link naar The Smile en de solo-projecten van Thom Yorke, maar evengoed Sigur Ros. Hoe zien jullie het zelf?
Het is niet dat we bewust die stem na te doen, het is natuurlijk een heel mooi compliment om daarmee te worden vergeleken. We zijn er niet echt mee bezig met of we zus of zo klinken. 

Jullie worden ten dele in het hokje van de jazz geduwd. Enig idee hoe het komt?
We hebben al vaak gehad dat we op typische jazz podia staan en de opmerking kregen dat het niet echt jazz klinkt. Maar eerder harmonieus. En langs de andere kant stonden we op plekken waar meer pop en rock wordt geprogrammeerd waar we dan de opmerking krijgen eerder jazzy te klinken. We horen in geen enkel hokje thuis, maar wat visie en brengen van onze nummers betreft, gaan we toch meer die jazz kant uit. Vooral het open en improviserende karakter van onze muziek toont dat.

Zorgt net dat ‘hokje’ niet voor een inperking van de mogelijkheden, denk je?
Er zijn genoeg programmatoren die graag de crossovers opzoeken, dus dat komt wel goed

Ik heb jullie live gezien … De intieme, donkere setting van de N9 was perfect om jullie muziek echt tot zijn recht te laten komen; daarnaast in de middagsetting was het anders, waar ik plots ‘een totaal andere band’ zag optreden (een compliment!). Jullie kunnen duidelijk grotere podia aan, toch?
Op echt grote podia zal dit misschien minder goed lukken, op een Pukkelpop krijg je vermoedelijk enkel de eerste rij mee terwijl de rest staat te babbelen. Wat wij nodig hebben is een gefocust publiek. Of dat nu voor vijf of vijfhonderd man is, speelt geen rol. En we hadden het gevoel dat dit nu in CC nova zeker het geval was, waardoor we gewoon los konden gaan.

Een mooi verschil dus tussen het optreden ‘s middags en in de N9?
We hebben van dat optreden in N9 enorm genoten, zo voor het podium zitten met het publiek heel dichtbij. Dat was heel ontwapenend.  Je keek haast recht in de ogen van de mensen. We speelden er het voorprogramma van een maffe band als SCHNTZL en konden dus onze maffe kant laten doorschemeren: dat is heel goed gelukt toen.

Ik vond jullie zelfs in CC Nova toegankelijker klinken dan in de N9 …
Nu konden we een volledige set spelen , en ja het publiek was mee.. dat scheelde veel. Als voorprogramma is de setlist ook eerder beperkt. En nu niet, waardoor je daar als band veel meer mee kunt doen. Dus dat ‘toegankelijker’ komt daaruit, dat we nu meer onze set volledig konden uitbouwen. Het is een set die we graag nog meer zouden willen spelen in de toekomst...

Ik ben er zelfs van overtuigd dat jullie met deze set grote podia als Jazz Middelheim en Gent Jazz gemakkelijk zouden aankunnen, is het een ambitie?
Dat is zeker een doel..  je mag onze naam altijd doorgeven aan de organisaties (haha). Het is in elk geval een doel waar we naartoe werken om daar te mogen staan.

Wat is jullie grootste ambitie of doel met de band, of binnen alles wat jullie doen met muziek?
Op mooie plekken spelen is ons doel. Ook in het Buitenland als dat kan. en als je op een festival kunt staan als Jazz middelheim of Gent jazz kan uw muziek ook groeien.  Maar we genieten evengoed van een klein concertje, waar een publiek staat die meegaat in ons verhaal. Het is dus zeker een ambitie om te blijven groeien, en dat nog heel lang samen kunnen doen met ons drie, want het klikt zeer goed. Dat is de voornaamste ambitie eigenlijk, of meest realistische .

Ik heb ook de nieuwe plaat ‘Everything is Everything else’ onder de loep genomen; wat me opviel is de brede, diverse aanpak Intiem én lekker uithalen. Een bewuste aanpak?
Deze plaat is een presentatie van hoe we zijn als mens. En in het leven kom je zowel de goede als minder goede kantjes op je pad tegen. Dat hebben we instrumentaal willen uitbeelden op deze plaat. Dus op dat vlak is dat zeker een bewuste aanpak. het is mooi om dit allemaal te kunnen uitbeelden in muziekstukjes, daarin zijn we dus heel goed geslaagd.

Het is ook een erg emotionele plaat: ’Everything Is In Everything Else ‘ is dan ook de muzikale weergave van een filosofische reis tussen leven en dood, vreugde en verlies, vasthouden en loslaten, lezen we in de bio. Kun je er meer over vertellen?
We werken en leven al zoveel jaren samen, waardoor onze levensgang samen daar gewoonweg in verwerkt is. Zowel onze droevige momenten, als onze vreugdevolle momenten. En op dat vlak was het ook zoeken naar identiteit. Er zijn veel nummers die we nu niet meer spelen, omdat ze niet meer matcht met de groep die we nu zijn.

Jullie hebben een nieuw nummer gespeeld, “Hanīn wa Amal”; het ligt dus in dezelfde lijn?
Er moet nog wat aan gesleuteld worden, maar het live spelen doet wel deugd om eens af te tasten hoe het binnen komt bij het publiek. We zien dan beter wat we er zelf nog mee kunnen doen. ‘Hanīn Wa Amal’ betekent ‘weemoed en hoop’, en dat sluit mooi aan op ons levensverhaal.  Het zijn twee elementen waar we wel vaker mee spelen, we surfen graag op die melancholische golf tussen licht en donker. De soms bittere schoonheid van wat we op dat pad tegen komen, en de hoop op een betere wereld.. want die ziet er nu  niet zo mooi uit. Het komt er allemaal in terug, maar is ook de rode draad doorheen al onze muziek.

Is deze nieuwe song representatief voor de weg die jullie verder willen bewandelen, op  eventueel een nieuwe plaat?
We zijn inderdaad al naarstig bezig aan een derde worp. Er staan ook nog wat hevigere nummers op. Het is echter nog te vroeg om daar definitief al uitsluitsel over te geven, omdat wat nieuwe nummers betreft alles nog een beginnend proces zit. Er moet nog veel aan geschaafd worden..

Elke song is zodanig opgebouwd, dat je als luisteraar ook je eigen levensverhaal erin herkent, mezelf incluis; was dit ook de onderliggende bedoeling?
Dat is een super mooi compliment. Want uiteindelijk is dat zeker de bedoeling, het is niet alleen ons verhaal maar het verhaal van iedereen die naar onze muziek luistert. Als je jezelf daarin herkent? Dan is ons doel bereikt. De connectie maken met de luisteraar en die de kans gunnen hun eigen referenties te spotten, daar draait het om.

Zowel live als op plaat hoor je geen of weinig verschil; een compliment. Het gevoel in de huiskamer is hetzelfde als live, hoe komt het?
Deze plaat is ook live opgenomen. We hebben onze schouders er samen onder gezet om op te nemen. Dat komt wellicht daardoor.

De plaat komt in elk geval heel sterk binnen, ook live een mokerslag. Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Uit ons live publiek komen heel positieve reacties, en ook de plaat kreeg, shout out naar ons label en de held Jeroen, mooie reviews. Het deed deugd om onze muziek besproken te zien in Humo of Focus Knack en een plekje te bemachtigen op Ayco Duysters playlist. En bij Chain DLK werkt Vito, een journalist die onze plaat heel goed begrepen heeft: “Nagløed benadert z’n filosofische ambities beheerst en laat de muziek verbindingen suggereren ipv die op te dringen.”

Is deze plaat de ‘doorbraak’ naar een ruimer publiek; kan het meer deuren openen?
We krijgen wel reacties van promotors die ons boeken omdat we al veel ervaring hebben binnen de scene. Naambekendheid, en dat we met deze plaat toch onze weg gevonden hebben scheelt. Het zou leuk zijn moesten we met deze plaat lokaal wat meer kunnen doorbreken en hopelijk ook naar het buitenland toe wat deuren zouden kunnen open gaan.

Wat zijn de verdere plannen?
Verder optreden, en in het voorjaar van 2027 een nieuwe plaat op de markt brengen of toch in die richting. Maar voorlopig dus zoveel mogelijk optredens proberen versieren. Zij de voornaamste plannen nu.

Waar zien jullie jezelf binnen enkele jaren?
Twintig kinderen (haha) en dat die allemaal samen met ons muziek maken… gewoon, zoals we al zeiden, nieuwe platen opnemen , blijven muziek maken. Als we binnen tien jaar dit nog steeds kunnen doen? zullen we al heel blij zijn,  en hopelijk ook een beetje in het buitenland.

Pics homepag @Jeroen De Wandel 

Het lijkt me een zeer mooi doel om naar toe te streven, nog veel succes in alles wat jullie doen. Bedankt voor deze fijne babbel

Isabeau – Onze troef is een typisch female fronted melodieus alternatief kantje, tussen licht en donker in

De vrij jonge band Isabeau bestaat uit doorwinterde muzikanten. Onder de noemer ‘Female Fronted Melodic Metal’ werd Isabeau opgericht 2024. We zagen het combo live op Goerarock in Mol. We schreven ‘We kennen nog wel bands die in diezelfde vijver vissen, maar Isabeau begeven zich wel op een torenhoog niveau en drijven de luisteraar tot een punt tussen Hemel en Hel, tussen vertwijfeling en hoop waardoor we totaal verweesd achterbleven. En net dat maakt deze band toch vrij uniek binnen de metal scene’.
Tijd om hen beter te leren kennen … We hadden een interview op een gezellig terras boven hun repetitie lokaal in Turnhout, en spraken over het debuut ‘Ashlight Testament’, de ambities en toekomstplannen.

Jullie hebben al bij andere bands bezig geweest. Hoe is het idee rond dit project ontstaan?
We werken al heel wat jaren samen, we waren als een tijdelijke reünie – Torn AD - in een projectje gestapt. We hadden een lokaal optreden op een benefit en mijn dochter was daar ook en die zei ‘dat wil ik ook doen’. we hadden gezegd, ok volgende week is het repetitie zie dat je er bent.. en ze is gekomen. We begonnen met Lady Gaga en Withim Temptation. Renée wou echter iets doen in de richting van Arch Enemy of Pestilence. Toen hebben we besloten dat te doen, en heeft ze lessen gevolgd.

Heeft de naam een bepaalde betekenis?
De naam Isabeau is gebaseerd op een film, Lady Hawk met Rutger Hauer en Michelle Pfeiffer en dat was ook wat tussen licht en donker. Een soort verhaal als Romeo en Juliette maar dan in de middeleeuwen, één van de twee sterft daarin. De  naam is dus een samenvoeging van dat vrouwelijke en mannelijke van death metal.. ‘Isa’ en ‘Beau’.. met ook de contrasten voor ogen van het licht en het donker

Het ligt ook in de lijn van de muziek die jullie brengen, als ik het goed begrijp, is het een bewust pad?
De teksten zijn donker, voornamelijk ook anti religie al is dat een groot  woord.  Gaat over fantasie, depressie. Wel geen politiek en zo, maar wel de donkere kant van de maatschappij.

Er zit ook iets spiritueels in jullie muziek?
Ik ben sowieso atheïst , waar mensen in geloven of niet is hun eigen zaak, het is gewoon een leuk onderwerp om mee te spelen. Het past in de muziek, , zelfs in de globale metal. Heel subtiel, om een voorbeeld te geven, Judas Priest ‘Electric Eye’ gaat iemand in de lucht die je aan het bekijken is. In die richting ook van Star Wars, Ladyhawk… een fantasie wereld . die dingen komen terug in onze muziek.

In de omschrijving staat ‘female fronted melodic metal’. Kun je aangeven waarom precies die ‘female fronted’. Als er een melodieuze death metal band is met een mannelijke zang staat er ook niet ‘male fronted’. Hoe moeten we het zien?
Dat klopt wel, maar heel veel boekingen komen op typische ‘female’ festivals. Wij zitten meer in dat Melodieuze Deathmetal. Eigenlijk is het allemaal metal, of je nu thrash, death, power, prog of gelijk wat doet.. we zijn en spelen allemaal metal, we zijn één familie.

Is metal ondanks alles nog een mannen bastion? Ik zie wel de laatste jaren een pak vrouwen in het publiek
We zitten al veertig jaar in de metal, en we merken wel dat er een breder publiek is gekomen in deze tijden. als je naar sommige groepen kijkt wel, maar als je in de metalcore en zo ziet, zie je daar wel al meer vrouwen in de metal. Er is een kentering, ook buiten die typische female voice metal . vroeger had je Doro en Lita Ford en zo, en dat was het een beetje. Nu is er toch meer beweging in meer vrouwen in de metal dan vroeger. Ook wat fans betreft, zien we meer vrouwen opdagen in het publiek.  Ik denk dat een vrouw zich veiliger voelt op een metal festival, net doordat het metal publiek een heel aangenaam publiek is. Ze zien er stoer uit, maar zijn zeer zachtaardig van inborst,..

Ik heb jullie op Goerock in Mol live gezien, en was onder de indruk van hoe intens die duisternis muzikaal aanvoelde. Is het een bewuste aanpak?
Invloeden is het sleutelwoord. We hebben allemaal diverse invloeden.  Na zoveel uiteenlopende jaren in uiteenlopende stijlen te hebben gespeeld, komt alles nu terug en samen.  We proberen ieder zijn invloed daar in te brengen, de nummers zijn gegroeid. We hebben twee jaar gedaan over het schrijven van die plaat, om elk zijn inbreng erin verwerkt is en er moest bij passen. We hebben ondertussen onze weg gevonden, het moet niet te ingewikkeld worden. En daarin zijn we goed geslaagd. En dat komt ook live tot uiting. Er is niks zo leuk als mensen zien meezingen en bewegen, het mag ook wat ‘een feestje zijn’ , die diversiteit mag en moet.

Binnen die metal stijl komt er opvallend een jonger publiek op af?
We hebben pas gemerkt in Brussel dat een jonger publiek het goed vond. In Brussel was het niet alleen een  opvallend jong publiek , heel veel vrouwen ook. Die gingen compleet uit de bol. We willen ook een jonger publiek aantrekken, maar vooral mensen die houden van metal. Zoals het altijd is geweest binnen die metal wereld, zonder hokjes.

Die verwoestende rollercoaster herken ik ook op jullie debuut dat eind januari verscheen. Kunnen jullie de live sfeer van de plaat uitbeelden?
Daar hebben we ook naar gestreefd .  en daarvoor mogen we Jannes Lemaître – Slipperhead Studio’s heel dankbaar voor zijn. Jannes had ons live gezien en gevraagd of we een geluidsman zochten. Hij had dat festival gemixt, en we wilden hem sowieso. Dus dat was mooi meegenomen. We kwamen 100% overeen dat het op plaat hetzelfde moest klinken als live, en daarin is hij heel goed geslaagd.

Hoe is het debuut ontvangen?
We waren nog effectief op de plaat aan het wachten, die is sinds kort echt op de markt gekomen, dus veel recensies zijn er vooralsnog niet. We krijgen wel links en rechts reacties, maar we zijn heel benieuwd hoe de reacties zullen zijn vanuit de media, het is beetje loterij . maar op optredens krijgen we heel positieve reacties, als we voor iemand nieuw spelen krijgen we die bij als fan.. dat is heel goed dus.

Heeft het wat deuren geopend?
De iets grotere festivals of shows is moeilijk te boeken zonder een full CD/LP, deze is er nu wel.  Weliswaar te laat om deze zomer de grotere festivals te doen maar daar mikken we zomer ’27 dus zeker op.  We doen ook graag een pre-show voor een grotere internationale band.  We zien ook dat we hier ook gevraagd worden voor de wat meer gevestigde waardes en dus ook grotere veneus.  Hou de agenda maar in het oog, er komt in het najaar nog veel leuks aan!

Is het ‘Belg’ zijn geen struikelblok om jullie doel te bereiken?
België is een vreemd land, er is zelfs een muur tussen Wallonië en Vlaanderen.  Terwijl we met onze muziek over de taalgrens wel aan onze trekken zouden komen vermoedelijk. Ons land is ook iets meer commercieel ingesteld, en er is het gebrek aan chauvinisme, want  in Nederland  optreden lukt dat wel

Het is moeilijker geworden om iedereen echt te bereiken?
Kleine festivals proberen wel, maar ze moeten meer dan ooit opboksen tegen de grote spelers op de markt zoals Werchter of Graspop. Wie weet Graspop of de wei van Werchter, en dat kost enorm veel geld. Langs de andere kant beweegt er iets binnen die ‘underground’. En dat is niet alleen in de metal, maar dat was in de jaren ’80 niet anders. Er is nu een enorm aanbod is, je kunt in je eigen studio muziek maken. Een paar jaar geleden Boskat, die zijn zo jong en die brengen iets van kwaliteit. Er beweegt dus zeker iets, meer dan vroeger zelfs. Ook wat opleiding betreft is dat zo, tegenwoordig kun je op conservatorium gewoon metal leren spelen, dat was vroeger niet zo. de mogelijkheden zijn dus veel breder geworden. En dat zorgt dat meer aanbod is, en de kwaliteit veel hoger ligt. Als tegenkant krijg je bands die terug naar de roots gaan, back to basic. Het leeft dus echt wel.

Waar zie je‘Isabeau’ binnen de scene?
Iedere band met enthousiaste muziek, proberen een nummer te schrijven dat boven het maaiveld uitsteekt. Niemand begint puur voor het geld, vooral voor plezier. En in ons land is het haast onmogelijk om ‘rijk’ te worden van je muziek. Overaanbod is een vies woord, er is een groter aanbod van bands. Ook al zijn er minder locaties. Waar zit Isabeau? Wij kennen elkander al 35 jaar ondertussen, we hebben datzelfde idee gehad om plezier te maken. En daar vind je Isabeau tussen dat aanbod.

Hoe kun je jezelf aanprijzen?
Onze grote troef is toch onze zangeres , ze heeft een eigenschap als ze iets wil gaat ze er volledig voor. Dat viel ons heel erg op. Het onverwachte maakt ons uniek, mensen komen kijken en zien een fragiel meisje op dat podium verschijnen die met haar bijzonder stembereik iedereen omver blaast. Het is in dat typisch female fronted, en we gaan meer naar de extreme kant daarvan. Maar zitten  daar vooral wat tussen in, tussen dat licht, donker en melodieuze. Die troef van Renée als zangeres spelen we ook uit, daar hebben we over gesproken samen. En ook of we nu op een groot festival, of klein podia staan. Alles is een Arena. Het moet impact hebben op de mensen die komen kijken. En Renée wordt steeds beter en beter. Dus ja, dat is dus onze grote troef .

Wat zijn de verdere plannen deze zomer en tijdens het jaar?
Dit zijn degene die we al kunnen bevestigen maar in het najaar komen er nog een 5 à 6 bij die we pas kunnen aankondigen ca half augustus… 

Plannen brengt me bij ambities, is er een bepaald doel dat jullie wensen te bereiken?
Het zou leuk zijn om naar de toekomst enkele goede shows te kunnen spelen, al dan niet op grotere podia, maar vooral een laat ons stellen twintig tot dertig heel goede shows kunnen doen in binnen en buitenland. We hebben ook Mexicaanse connecties. Om daar te gaan optreden wordt moeilijk, maar vandaaruit kunnen samenwerkingen ontstaan. Moest dat in Europa wat deuren kunnen openen zou al leuk zijn. wat vooral speelt, de ambitie is er, maar we zijn al zo lang bezig en het hoeft niet allemaal meteen. 

Waar zien jullie jezelf binnen enkele jaren? Of ben je er niet mee bezig?
Dat is ook hetzelfde antwoord, we zien wel wat er op ons afkomt. Dat is zo met het ouder komen, we zijn al een beetje bezig met nieuwe nummers. Door de ervaring die we hebben, zal het nu wel iets gemakkelijker gaan om de tweede uit te brengen. We hebben een richting, maar ook dan jagen we ons niet af, en zien wel hoe en wat ons op uitkomt.  Een doel en droom is wel eens mogen spelen op 70.000 tons of Metal, daar werken we wel naartoe. We horen daar veel positieve dingen over. Maar ze kijken daar hoeveel bands per land er zijn. maar alles op zijn tijd, langzaam blijven groeien. Is en blijft het voornaamste doel.

Bedankt voor de fijne babbel, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven het op de voet volgen

'Something Deeply Hidden' is het vijfde album van de instrumentale progrockband Poly-Math. Zeven nummers waarin ethio-jazz, klassieke progrock, mathrock en postrock met elkaar worden verbonden zijn.
‘Mee in het verhaal gaan is de boodschap' … Onlangs hadden we een fijne babbel erover met de band. Lees gerust
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103104-poly-math-hoewel-we-complexe-verhalen-niet-echt-instrumentaal-kunnen-overbrengen-geven-we-onze-muziek-graag-een-thema-rond-een-onderwerp-waar-we-op-dat-moment-in-opgaan

“The Universe as an Engine” wordt bepaald door lekkere percussie in diverse tempowissels. Een prachtige start. “One/two/three/four body problem” klinkt iets chaotischer, maar kent een broeierige spanning. Wat we ook horen op “No such thing as now” en “Special Dis/order” . Het album is gebaseerd op het non-fictieboek van de Amerikaanse theoretisch natuurkundige Sean M. Carroll. De filosofische ondertoon, ontdek je doorheen het materiaal. Het meer psychedelische “Euthyphro Dillema” onderstreept het.
“Spactral Dis/order” dompelt je onder in een georganiseerde chaos. “Terror Management Theory” is een klepper van een afsluiter, van circa acht minute, boeiend door de talrijke improvisaties.
Mee in hun verhaal gaan is de boodschap,
Het album is duidelijk opgebouwd in laagjes. Het biedt variatie, met een focus op een complexe instrumentatie, een abstracte sound hoedanook waarvan de boodschap is mee te gaan in hun verhaal …

Tracklist: The Universe as an Engine 03:31 One/Two/Three/Four Body Problem 04:10 No Such Thing as Now 07:33 Euthyphro Dilemma 05:55 Spectral Dis/Order 06:28 Chronostesia 03:56 Terror Management Theory 08:05

Een kwart eeuw Kludde! Ter ere van dit jubileum wordt ‘Langs Scheld- en Denderland’ opnieuw uitgebracht als een gezamenlijke release van Consouling Sounds en Thenra Collectivum.
Vanaf mei 2026 verkrijgbaar als cd-digisleeve met zes panelen en op zwart vinyl. Het album is volledig geremixed en geremasterd door Cerulean. Hoewel het geluid aanzienlijk is verbeterd, is de oorspronkelijke sfeer en uitstraling behouden gebleven. Ook de artwork heeft een mooie upgrade gekregen.
De sfeer is grimmig bij songs als “Schijnheilige Drievuldigheid”. De verhalenlijn over heksen en wezens uit de donkerste bossen blijft ook overeind op “Karos der Toverheksen”; het spreekt tot de verbeelding.
Het Folklore aspect dat Kludde al 25 jaar een bijzonder project maakt, schemert verder door op “Slet”, “Egidius” en “Shelob”. Het is donker, pikdonker bij Kludde … De afsluiter “Kludde” onderstreept dit nogmaals, het is de ultieme muzikale doodsteek/
Op zich is zo een re-release gewoon een leuk 'hebbedingetje' voor de liefhebber van het genre en de band. Maar inderdaad, door de remix ervan, krijgt het een heel andere wending wat de aankoop van dit kleinood ook de moeite waard maakt. Meer nog. Zelfs als je het album en de songs al kent, loont het dus zeker de moeite dit even te doorspitten en te voelen dat de intense gruwel die je over je heen voelde toen, nog intenser aanvoelt, net door die upgrade van elk van de songs.

De plaat  verscheen ook op cd en lp, in samenwerking met Thenra Collectivum en via Consouling Sounds. Aankopen dus!

https://kludde.bandcamp.com/album/langs-scheld-en-denderland-2026

Black metal
Langs Scheld- en Denderland 2026
Kludde

Tracklist:
Schijnheilige Drievuldigheid 2026 05:44
Karos der Toverheksen 2026 06:45
Slet 2026 02:31
Egidius 2026 04:48
Shelob 2026 04:32
Kludde 2026 05:19

Joan As Police Woman is sinds de start van haar soloproject in 2004 een geprezen muzikante en producer, die wordt omschreven als ‘de coolste vrouw in de pop’ (The Times) en ‘één van de beste muzikanten van de 21e eeuw’ (The Economist). Met nieuwe arrangementen van de nummers van haar debuutalbum ‘Real Life’, dat 20 jaar geleden uitkwam, verscheen dit nieuwe album.
Over die release hadden we een fijne babbel. Lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/103105-joan-as-police-woman-nummers-zijn-als-een-pak-dat-je-laat-aanpassen-ik-ben-ook-volwassen-geworden-ik-wilde-nieuwe-arrangementen-van-de-nummers-aanbieden  

In het beluisteren horen we een nieuwe wending aan het materiaal, songs die zo belangrijk waren voor haar carrière.
Haar vocals zijn nog steeds intens doorleefd en  sprookjesachtig mooi. Nummers als “4nyone” en “Flushed” komen dan ook heel hard binnen. We worden meegezogen in die sound, en voelen ons wegglijden in haar droomwereld, alsof het weer 2006 is.
En toch klinken de songs niet gedateerd, integendeel. De samenwerking met Krystle Waren op “The Ride” is overweldigend mooi. Op “Feed the light” verlegt Joan haar grenzen. En op “Save me” drijft ze in de armen van Iggy Pop, ook bepalend in z’n vocals. Het dwingt je tot tranen toe. In het interview vertelden we haar 'hij klinkt als Nick Cave' waarop ze antwoordde '' Zeg je dat Iggy Pop klinkt als Nick Cave? Wat dacht je ervan als Nick Cave klinkt als Iggy Pop? Ik ben dol op Iggy's zangstem. We weten allemaal dat hij kan schreeuwen en tieren, maar als hij bijvoorbeeld 'The Passenger' zingt, zit er iets magisch in zijn stem.'' Goed gevonden van Joan! Het mag gezegd zijn ‘Iggy en Joan klinken als 'a match made in heaven'. De hemel en de engelen ontdekken we ook op “We don't own it”, “Eternal Flame” en titelnummer “Real Life”. Nummers die ons doen wegdromen …
Gedrenkt in een badje van melancholie en weemoed, brengt Joan As Police Woman oudere nummers opnieuw tot leven, met diezelfde intensiteit als weleer, maar opgestoft vooruitkijkend. Een sprookjesprinses in de duisternis.
Het geheel klinkt bedwelmend, hypnotiserend en is een perfecte remix van de songs en van de samenwerkingen met artiesten. Het maakt van het debuut een pareltje.

Joan gaat ook op tournee met deze plaat en komt naar België op 11 november 2026, Cactus Club, Brugge

Tracklist: 1. Anyone (Real Life Evolution version) 2. Flushed Chest (Real Life Evolution version) 3. The Ride (Real Life Evolution version) 4. I Defy feat. Krystle Warren (Real Life Evolution version) 5. Feed The Light (Real Life Evolution Version) 6. Christobel (Real Life Evolution version) 7. Save Me feat. Iggy Pop (Real Life Evolution version) 8. We Don't Own It (Real Life Evolution version) 9. Eternal Flame (Real Life Evolution version) 10.Real Life (Real Life Evolution version)

Sing/Songwriting
Real life Evolution 
Joan As Police Woman

Sunn O))) - Luid, Luider, Luidst

Sommige concerten dien je letterlijk te ondergaan, om echt mee te zijn in een verhaal. Bij het duo Sunn O))) (****1/2), is dit zelfs de voornaamste vereiste. De Amerikaanse drone- en doommetalpioniers Sunn O))) (opgericht door Stephen O'Malley en Greg Anderson) verlegt grenzen in hun aparte, unieke sound en in geluidsnormen overschrijdend gedrag.
Naast een arsenaal aan versterkers op het podium, zie je in een walm aan rook enkele  silhouetten in het donker met een gitaar. Het leek wel alsof we in de diepste krochten van de Trix waren beland … Nochtans straalt het gezelschap sympathie uit want ze 'spreken' hun publiek aan, ook al is het op een rauwe, dreigende toon.
We horen in het begin bij de intro stemmen uit de duisternis, voor het echt losbarst. Eens de gitaren omgord, ontstaat er een monotone, oorverdovende confrontatie met je innerlijke. De sobere lichten in het begin, en het groenachtige decor, naarmate de set vorderde, versterkte het gevoel van onbehagen alleen maar. Niet een soort onbehagen dat je wegjaagt maar eentje waar je gewoonweg van geniet, in zoverre het mogelijk is. Geluidsmuren worden opgebouwd en door die harde, luide repeterende krachtige laagjes, zagen we mensen vroegtijdig de zaal verlaten.
Vanaf de intro met “Venom Banter 1986” tot de eerste 'song' “XXANN”, en verder “Poin & Shoot” en het verpulverende “Butch Guns”, bleef de band aan eenverschroeiende tempo doorgaan.
Het was bloedheet buiten, binnen kregen een muzikale dreiging tot op het kookpunt. Wat een verpletterende klank en sound. We werden overmand door oorverdovende emoties. Met een laatste gitaarlick doorheen ons lijf en hart, sloot Sunn O))) overtuigend af met “Frost ©”.
Het optreden was dus eerder een ellenlang muzikaal verhaal in een bijna twee uur durende drone.
Monotoon gewijs deed Sunn O))) elke vorm van realiteit verdwijnen. De wereld om ons heen werd plots nog grauwer, waanzinniger, huiveringwekkender, met het angstzweet op de lippen.  Een bad van diepe duisternis, dat je gewillig onderging.
De sympathieke vriendelijkheid van het duo siert met o.a. een duimpje in de lucht en een afscheid, dat het publiek verbouwereerd in diepe trance, achterliet. Het contrast bij het verlaten van de zaal kon dan ook niet groter zijn.
Hoedanook , dit was een indrukwekkend concert!

Sunn O))) zorgde voor een mediatieve, sacrale totaalbeleving mokerslag. De donkere, duistere, dreigende repeterende ritmiek , de crescendo opbouw, de mokerslagen en de registers opentrekken tot een climax binnen de drone-doommetal is iets aparts, uniek van deze twee.
Sunn O))) staat voor ‘Luid, Luider, Luidst’. Uiterst spannend voor wie ervan houdt …

Het was de bedoeling om eerder nog Nataša Grujovi en Steve Moore mee te pikken zls support. Helaas gooiden trein/tram/bus perikelen roet in het eten, waardoor we laattijdig aankwamen in Trix

Setlist: Venom Banter 1986  //  XXANN  // Mocking Solemnity //Point & Shoot //  Butch's Guns // Glory Black  //Frost (C)

Organisatie: Trix, Antwerpen

Tropical Fuck Storm - Great Gigs In The Park 2026 - Geordende chaos
Tropical Fuck Storm + Pigs pigs pigs pigs pigs pigs pigs

Een bloedhete avond, met temperaturen die na 20 u nog tegen de dertig graden aanleunden. Twee bands staan nu net geprogrammeerd voor een avodje ‘geordende chaos’ die de temperatuur naar code rood doen stijgen …
Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zagen we ooit de Botanique (Orangerie) plat spelen. En Tropical Fuck Storm heeft een ‘pletwals’ reputatie .
Beide bands voldeden aan de hoge verwachtingen, met een lichte voorkeur naar de eerste.

Pigs pigs pigs pigs pigs pigs pigs (*****) begon hun set razendsnel, zonder opkijken. Direct het publiek bij de lurven grijpen en niet meer loslaten, noemt men zoiets. De band uit Newcastle combineert stoner-metal met, in de stijl van Black Sabbath, doom en psychedelica rock.
Ze staan bekend om hun legendarische live-energie. Man in de kijker is hun charismatische, energieke frontman. Matthew Baty. De band klonk ongelofelijk met hun doomachtige stoner metal. In een onmiskenbare groove werd de volumeknop volledig ingedrukt.
Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs zorgden voor een wervelend feestje die de temperatuur tot een kookpunt bracht. De grappige bindteksten waren da nook meegenomen.
Op het einde van de set ging Matthew zelfs zijn publiek opzoeken. Wat een muzikale tsunami, van deze weirdos, Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs Pigs.

Tropical Fuck Storms (****) klinkt iets melodieuzer. Ook al is het eerder een understatement, want Tropical Fuck Storms drijft eveneens het tempo op tot ongekende hoogtes, door knetterende riffs en verpulverende drums. De vocals gingen door merg en been. Een ondoordringbare muur.
Songs als “Braindrops”, “Bloodsport” en “Goon show” kwamen erg goed binnen. Helaas was er bitter weinig interactie onderling, wat eerder een domper was. Maar de instrumentatie zat goed. Wat een uithalen!
Het einde van de set was verbluffend sterk met ‘Rubber Buulolies”, “Paradise” en “Moscoviaum”. De variatie die ze in het materiaal aanbrachten, was een pluspunt. In de bis volgde nog een cover: “Stayin'  Alive” van The Bee Gees. Een interessante eigenzinnige, eerder punky versie,
Tropical Fuck Storms was geordende chaos op z’n best.
Setlist: Braindrops // Irukandji Syndrome // Bloodsport // Goon Show // Ann (The Stooges cover) // You Let My Tyres Down // Stepping on a Rake // Who's My Eugene // Rubber Bullies // Paradise // Moscovium //
Encore: Stayin' Alive  (Bee Gees cover)

Itv Fr site 2025
https://www.musiczine.net/index.php/fr/item/99427-le-chaos-organise-tropical-fuck-storm 

Neem gerust een kijkje naar de pics @Wim Heirbaut
Tropical Fuck Storm
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9878-tropical-fuck-storm-23-06-2026?Itemid=0

Pigs (x7)
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9877-pigs-pigs-pigs-pigs-pigs-pigs-pigs-23-06-2026?Itemid=0

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)

Lloyd Cole - Great Gigs In The Park 2026 – Genietend in een badje van weemoed en nostalgie

Wij zagen de Britse singer-songwriter en bard voor het eerst live op Torhout/Werchter 1985, waar hij met zijn beminnelijke stem - toen nog met band (The Commotions) - een warme gloed over de hoofden van duizenden U2 fans deed waaien.
Intussen heeft Lloyd Cole (****) niet stil gezeten. Hij is solo op tour, enkel met stem en elektrische gitaar. Hij profileert zich als een groots verhalenverteller en troubadour. Een avondje in een badje van weemoed, melancholie en nostalgie …

De jonge talentvolle Aqua Riyaz (****) is evenzeer een sing/songwriter op gitaar. Ook solo intrigeert hij met z’n fluwelen stem. Als finalist in De Nieuwe Lichting 2026, lijkt zijn carrière eindelijk wat van de grond te geraken. Op Great Gigs In The Park ontroerde hij en heeft een handvol puike songs klaar . Interessante ontdekking …

De goedlachse, laconiek grappende Lloyd Cole had er duidelijk zijn in. Met een kwinkslag 'we kunnen van hieruit naar de voetbal kijken' grapte hij, 'maar we gaan dat niet doen'. Lloyd Cole trakteert het publiek op talrijke gezapige verhalen en smult ervan.
De man heeft een pak hits waar hij kan mee uitpakken, o.m. “Rattlesnakes”, “Charlotte Street” en “Jennifer she said”.
Songs die weten te overtuigen; heerlijk genietbaar materiaal in diezelfde stijl met een zekere speelsheid. Hij heeft eigenlijk zijn 'hits' niet nodig. Elk nummer, van “Butterly”, “My other life” en het zwevende, mooie “Don't look back” raakt. Met instant klassiekers “Lost Weekend” en “Forst Fire” werd het concert mooi afgesloten.
De crooner in Lloyd Cole kwam hier naar boven. Hij heeft een indrukwekkend gitaarspel en herkenbaar sterke vocals. De setlist omvatte zijn hele carrière. In zijn solo materiaal zitten die hits van weleer met The Commotions, sommige soms al meer dan dertig jaar oud.
Met de ondergaande zon erbij werd dit een magisch mooi avondje in weemoed en nostalgie.

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv GGITP)