Ketter - Doel? Vooral goede muziek maken die we in de eerste plaats zelf goed vinden, hopelijk in een vorm die het publiek aanspreekt

In tijden dat projecten ons rond de oren vliegen, stellen we een gloednieuw project voor. Ketter is het duo Dieter Daems (Fractured Insanity) en Lennaert Janssens (Druon Antigon, Thermohaline) die tijdens de coronatijden de koppen bij elkaar staken om iets ‘speciaal’ op te starten, o.m. het combineren van Black Metal invloeden met Elektronische muziek. Begin december lanceerde het duo een eerste single/video.
We zaten rond de tafel en hadden hierover en fijn gesprek met beide heren, we polsten verder naar de toekomstplannen en ambities.

Het idee is ontstaan in de corona tijd, maar los daarvan, hoe is het idee echt ontstaan?
Lennart: Het idee is eigenlijk ontstaan door eerst gewoon kennissen te zijn in de kleine Kempense alternatieve scene. Ik had toen met Druon Antigon een CD waarop black metal gemengd werd met experimentele elektronica. Waarna er van jou uit de vraag was 'Hey, zin om metal met dansbare beats te mengen a la Prodigy?  Iets toegankelijker maken dan black of death maar wel nog steeds met een stevige edge.
Dieter: Bij mij begon het vooral in tijden van corona, tijdens het thuis zitten, het idee om eens iets anders te doen. We waren al wel bezig met nieuwe nummers voor Fractured te schrijven, maar het lag wat stil wegens niet kunnen repeteren. Ik had ook altijd al een grote interesse gehad in genres die ik niet in Fractured kwijt kon, zoals Prodigy, Ministry, Carpenter Brut etc.
Lennart: Yes! En van mij ook de interesse om genres te mixen. Het idee van metal wat te combineren met elektronische of andere atypische invloeden altijd heel tof gevonden.

Ik hoor naast occulte black metal ook ietwat experimentele muziek, iets totaal anders van wat jullie doorgaans doen, was dit een uitlaatklep? Of gewoon een manier om eens iets anders te doen ... Hoe moet ik dit zien?
Lennart: Goh, ik denk dat het inderdaad een grotere stap verwijderd is van Fractured dan van Druon Antigon of van Thermohaline. Daar was die hele mix ook een groot deel van het concept. Alleen is het nu bedoeling dat het zowel dansbaar als headbangbaar is. Terwijl Druon Antigon/Thermohaline nog steeds meer metal met rare geluidjes is. ?
Dieter: bij mij: experimentele black is altijd wel een grote invloed geweest van mij, zoals Arcturus, Dodheimsgard, Ulver etc, maar ik heb nooit de kans of tijd gehad om er iets mee te doen, of de juiste mensen tegen te komen. Maar Ketter moet vooral ook toegankelijk zijn, en zelfs dansbare momenten hebben. We willen een groter publiek ermee kunnen bereiken.
Lennart: Ik probeer dan juist weer ietsjes weg te stappen van de (experimentele) black metal. Nog steeds een genre waar ik erg van hou, maar wou ook iets maken wat toegankelijker is en gewoon een breder publiek heeft.

Is het de bedoeling hier meer mee te doen (optreden? Full album? Op wereld tournee … Of wat?
Dieter: we willen vooral nu kijken of er interesse is van labels om deze muziek uit te brengen. We hebben een 7 tal nummers en we blijven er nog aan verder werken en nieuwe schrijven. Live spelen willen we in de toekomst ook doen, maar dan moeten we er wel goed over nadenken hoe we dit willen doen. Ketter maakt geen muziek om gewoon op een podium in een café te zetten. Er moet nagedacht worden over visuals, licht, geluid, wat kunnen we live spelen en wat niet …
Lennart: Ik volg Dieter hierin. Het is inderdaad wel de bedoeling om op in de toekomst live te gaan, maar de vele elektronische stukken maken het ook erg moeilijk om dit echt live te brengen. Wanneer we live gaan, willen we meer kunnen bieden dan wat gasten die op een podium meespelen op een backing track. Ik denk dat de muziek best bombastisch en theatraal te noemen is. Ik zou dat persoonlijk ook graag live willen weergeven.

Hoe waren de reacties op de single?
Lennart: Op zich niet heel veel reacties gehad denk ik, maar de reacties er waren zijn wel positief.
Dieter: nog niet zoveel reacties gekregen. Staat 3 tal weken online en 500 views op youtube. Het is moeilijk om bereik te krijgen zonder te investeren in advertenties etc. De reacties die we kregen waren wel positief. Het is ook gedraaid geweest bij Andries op Radio Willy.
Lennart: De mama en de schoonmoeder zijn al grote fan. Dat is wat telt.

‘Projecten’ vliegen ons rond de oren, dit in tijden dat het sowieso niet simpel is om geboekt te raken, of toch voor kleinere projecten en bands; ik krijg de indruk dat enkel topbands (of coverbands) worden geboekt gezien organisatoren op veilig spelen … Waarom dan toch nog een project extra (ook al is wat jullie doen uniek eerlijkheidshalve)?
Dieter: muziek maak ik in de eerste plek voor mezelf, omdat ik het zelf wil, zelf goed vind, en er creatief mee aan de slag wil gaan. Als het goed genoeg is om mee naar buiten te komen, wil ik dat ook proberen. Je moest eens weten voor hoeveel cd's ik nog aan materiaal heb klaar staan op m'n computer om ooit eens iets mee te doen. Maar tijd is het grootste probleem natuurlijk. Wereld dominantie is nooit een drijfveer geweest voor mij als muzikant.
Lennart: Precies. Gewoon het maken van muziek, het prutsen met geluid, is vaak al zijn eigen beloning. Daar hoeft in eerste instantie geen roem en faam en wereldtournee. Natuurlijk is erkenning van wat je maakt wel altijd fijn, is het altijd leuk als een nummer met genoeg mensen resoneert om succes te hebben. Maar 'doorbreken' of 'succes' is voor mij niet de drijfveer om muziek te maken.

Jullie hebben het druk met andere projecten, er is ook 20 jaar Fractured Insanity; wordt iets gedaan daarrond? En hoe zit het met eventuele andere projecten?
Dieter: Yes, 2024 staat in teken van 20 jaar Fractured Insanity. We steken een speciale set list in elkaar met nummers die we al lang niet meer gespeeld hebben, om zo een mooi overzicht te krijgen van onze volledige discography. Daarnaast zijn we momenteel de laatste loodjes aan het leggen voor onze 5de full cd. Drums, gitaren en bass is al opgenomen. Zang is nog bezig. Die cd wordt dan in 2024 gemixed en gemasterd, en normaal wordt die dan in 2025 uitgebracht. Dat jaar zal dan weer volledig in thema staan van de nieuwe cd. Met Slagter hebben we ook nog enkele leuke shows gepland, maar dat is vrij low-profile. We hebben er geen duidelijke doelen mee. We willen enkel leuke shows spelen. Met Slagter moet niets.
Lennart: Hier wat minder uitgebreid. Thermohaline is een eenmalig project geweest, dat is na een album kapot gesprongen.  Druon Antigon ga ik na verloop van tijd zeker weer oppikken, maar zit met een beperkte tijd die toch verdeeld moet worden. De hoofdmoot daarvan gaat naar Ketter, ook omdat het vrij tijds- en arbeidsintensief is om te maken, zeker de elektronische stukken.

Zijn er alternatieven voor Fractured Insanity, deels verbonden met Frietrock (die ermee ophouden, een jammere zaak want zulke underground festivals zorgen wel voor bands die doorgroeien naar meer …)
Ik weet van een eenmalig afscheid op 27 april …
Dieter: klopt, spijtig dat Frietrock stopt, maar het was te verwachten. Frietrock is in den tijd gestart als festival bij m'n zus in de frituur. We hebben toen voor Music For Life een editie gedaan met The Kids als headliner, en dat sloeg goed aan, en sindsdien zijn we het blijven doen. Ik boekte samen met Dominique de bands en we deden het geluid tijdens het festival. Maar het werd groter en groter en zowel Dominique als ik hadden te weinig tijd om het nog verder te doen, dus wij zijn er enkele jaren geleden mee gestopt en hebben andere vrijwilligers onze taken overgenomen. Het festival is ook altijd vooral een festival van de Jan geweest, maar met zijn overlijden van vorig jaar is ook de kracht om het toch nog blijven verder te doen stilaan verdwenen. We gaan er in ieder geval wel een pracht van een afscheid van maken!
Meer informatie: https://www.facebook.com/frietrock

Wat is jullie grote ambitie en is er een soort doel dat je na al die jaren wil bereiken (de wereld veroveren is ondertussen afgezaagd ...)
Dieter: vooral goede muziek maken die ik in de eerste plaats zelf goed vind. Moesten er mensen dan ook iets aan hebben, dat maakt het alleen maar leuker
Lennart :In feite wel. De persoonlijke voldoening en catharsis van muziek maken, hopelijk in een vorm dat publiek ook aanspreekt.
Bandcamp: https://ketterband.bandcamp.com/track/azatoth
YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=dsDeV_z0ikM

Brussels Jazz Festival 2024 - Dijf Sanders - De Wizzard of Jazz
Brussels Jazz Festival 2024
Flagey
Brussel
Datum: 2024-01-14
Erik Vandamme

Op de vierde festival dag van Brussels Jazz Festival maakten we ons op voor een 'Double Bill' van Dijf Sanders en Ashiq Nargile. Het werd een culturele ontdekkingsreis van klanken en muzikale experimentjes. De concerten begonnen reeds om vijf uur en multi-instrumentalist Dijf Sanders ontpopte zich als een groots klankentovenaar pur sang.

We citeren uit de biografie op de website: ''Ashiq Nargile is de enige vrouwelijke ashiq (bard) in Georgië en behoort tot de Azerische minderheid.'' Ahiq Nargile (****) staat helemaal alleen op het podium, en pakt haar instrument op zalvende en opzwepende wijze aan; uiteenlopende emoties borrelen op. Haar heldere stem weergalmt doorheen de zaal; het is als een soort vulkaanuitbarsting. Binnen Gregoriaanse normen innemend als folkloristisch. Mooi. Ze wist ons enorm te ontroeren. Er waren praktisch geen bindteksten. Wat een culturele totaalbeleving die de vele kanten van Georgië uitbeeldt, een troubadour die op haar unieke manier verhaalt, een verhaal dat tot de verbeelding spreekt. We lieten ons gewillig meevoeren naar haar unieke muzikale leefwereld …

Dijf Sanders (****) klonk minder intimistisch. Eerder ging hij in Indonesië en Nepal klanken tappen voor zijn platen 'JAVA' (2017) en 'Puja' (2020). De liefde voor het onbekende deed hem voor zijn nieuwste plaat 'Supra' afreizen naar Georgië. In zijn klankentapijt horen we de mooie als de mindere mooie kanten van die contreien.
Live wordt hij bijgestaan door een percussie/drummer, die gevarieerd, chaotisch tekeer gaat op zijn drumstel, zoals Dijf Sanders zelf op zijn synthesizers en toetsen.
Hier worden de grenzen afgetast, improvisatie, experiment als toegankelijkheid vinden elkaar. Ver weg van het eigenlijke jazz genre, wanen we ons eventjes op een dance festival, heel eventjes maar …want Dijf, en zijn kompaan schakelen probleemloos over en houden van uitersten. De talentvolle drummer brengt een prachtige solo zalvend, expressie, die ruimte bood voor experimentjes.

Wat een wizzard is me die Dijf Sanders, die zo breed, gevarieerd, verrassend, avontuurlijk  klinkt. Klasse!

Pics @Patrick Van Vlerken - Flagey

https://www.flickr.com/photos/patrickvanvlerken/albums/72177720314226584

Organisatie: Brussels Jazz Fesitval ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2024 - Speakers Corner - Grensvervaging en Totaalbeleving
Brussels Jazz Festival 2024
Flagey
Brussel
2024-01-13
Erik Vandamme

John Lennon zong het al “Imagine all the people Sharing all the world''. Het kan wel eens mooi zijn dat de grenzen vervagen in de muziekgenres en kan geopteerd worden voor de totaalbeleving, gewoonweg naar muziek luisteren die je op emotievolle wijze prikkelt. Een mooie muzikale wereld, die ons wist te raken, kregen we hier vanavond!

Yoni Mayraz (*****) liet het meteen horen … door elektronisch vernuft te combineren met bevreemdende soundscapes en een groovy sax. De man laat zich goed omringen door muzikanten die zijn veelzijdige aanpak perfect aanvoelen. Een uur lang doet het gezelschap ons vertoeven in een andere wereld. Yoni Mayraz brengt zelfs hiphop elementen aan met aanstekelijke beats; een knipoog naar andere culturen. Op het album 'Dybbuk Tse!' licht hij al een tipje van de sluier en live werd het beklemtoond. Een breed, doorleefd klankentapijt hoorden we. Puik werk.

In Studio 4 worden die grenzen evenzeer verlegd door de formatie Speakers Corner Quartet (*****). We hoorden viool, aanstekelijke piano, verbluffende drums, bas en flutes. Wat een muzikale wereld ging hier open. Op het debuut hoorde je reeds die muzikale pracht, Further Out Then the Edge. Live klonk het nog beter. Ze lieten zich omringen door enkele gasten. We waren danig onder de indruk van de magie die Joe Armon-Jones uit zijn klavier toverde. De vocals van Confucius MC en Goya Gumbani vormden een enorme meerwaard. De vier muzikanten binnen Speakers Corner Quartet blijken ware klankentovenaars te zijn, die het publiek speels aanzetten tot bewegen en in de handen klappen. Ook in de puur instrumentale stukken vervagen genres en stijlen.
Speakers Corner Quartet intrigeert door hun speelse, veelzijdige ingenomen als extraverte aanpak . Wat een uiteenlopend klankentapijt. Hier is sprake van improvisatie en technisch muzikale perfectie. Iedereen geniet. Speakers Corner Quartet is generatie overstijgend. Een minutenlang daverend applaus was dan ook terecht!

Afsluiten deden we in de Foyer met het tweede project van 'Artist-in-residence' Casimir Liberski, onder de noemer Casmir Liberski, Roman Hiele en Tolouse Low Trax (****), die de ingeslagen weg van hun voorgangers bleef volgen. In een jazzy sfeer voegden ze elektronisch vernuft toe, de zalvende vocals waren emotievol, pakkend. Intiem, ingenomen met ruimte voor experiment. Ze sloten een boeiende, breed klinkende avond af. Sjiek.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Brussels Jazz Festival 2024 - Liberski, Osby, Grenadier, Waits – Een spannende uitstap 'Brussels By Night'
Brussels Jazz Festival 2024
Flagey
Brussel
2024-01-12
Erik Vandamme

Na enkele online edities tijdens de corona periode, en een volledig weekend in 2023 kon Brussels Jazz Festival in 2024 weer in zijn volle glorie doorgaan. Het festival grijpt nu plaats van 11 tot 20 januari. Wij waren er in de weekends bij, en maakten ons op voor, weerom, een interessante ontdekkingsreis doorheen het jazz landschap.
Op de tweede festival dag, vrijdag 12 januari 2024 resulteerde dit in een spannend uitstapje 'Brussels By Night'

We starten de avond in de gezellige studio 1, met de Italiaanse bassist en componiste Rosa Brunello (*****), die haar nieuwste meesterwerk 'Sounds Like Freedom' komt voorstellen. Een meesterwerkje waarbij ze de hulp inriep van de legendarische jazz trompettist Yazz Ahmed. In de knusse zetels werden we vergast op een wervelstorm bedwelmende bas, roffelende drums en een zwoele sax of trompet, die de oorschelpen strelen. Rosa laat zich goed omringen zoveel. Al deze instrumenten samen zorgen voor een verbluffende climax die de dansspieren prikkelen. De broeierige, opwindende en gevarieerde aanpak boeit enorm, mede door de verrassende wendingen. In de gezapige bindteksten kan Rosa haar Italiaanse roots niet verbergen. De fijne kwinkslagen maken een nauwe band met het publiek.
Een uur lang worden we geïntrigeerd door hun virtuositeit en speelsheid. Spannend dus.

Casimir Liberski, ‘artist-in-residence’ van het Brussels Jazz Festival, krijgt carte blanche voor drie projecten. Voor zijn eerste performance omringt de Brusselse pianist en klavierspeler zich met grote namen uit de Amerikaanse jazz: Greg Osby, Larry Grenadier en Nasheet Waits. Onder de naam Liberski, Osby, Grenadier, Waits (****) presenteert het gezelschap in hun virtuositeit muzikale perfectie voor de jazz fanaat. Een avontuurlijk pad wordt niet direct bewandeld, maar die hemelse improvisatietechniek is gewoonweg schitterend. Hun klankentapijt biedt een warm gevoel. Er is sprake van een groovy wervelstorm. Het gezelschap wordt na de regulaire set van een uur terug geroepen. In hun technisch vernuft kregen we een boeiende, hartverwarmende set.

Om af te sluiten vertoeven we in de Foyer voor een pittige set van Ill Considered (****), een telg uit de bruisende Britse jazz scene die aan een tournee bezig is om hun binnenkort nieuwe plaat voor te stellen. Hier zijn er heel wat ingetogen momenten en in de foyer komt dat vooraan goed uit , maar achteraan staan er mensen gewoon gezellig te keuvelen met een pint in de hand, wat deels storend is, om optimaal te genieten van hun set.
Wij lieten ons onderdompelen in hun klankenspectrum van heerlijke sax, zalvend  tromgeroffel en bedwelmende bastunes, die zacht en licht dreigend klinken.
Ill Considered gaat uitgekiend te werk en trekt soms de registers helemaal open. Het geheel klinkt boeiend door de grenzen af te tasten , de variaties en de deels avontuurlijke aanpak. Wat een innemende, groovende jazz kregen we hier. Kortom, Ill Considered heeft het in zich groots te worden binnen het genre.

Organisatie: Brussels Jazz Festival ism Flagey, Brussel

Tonbruket bestaat uit leden die o.m. bij het Esbjörn Svensson Trio, Rebecka Törnqvist en Elvis Costello hebben gespeeld. Ook heeft de band gefungeerd als begeleidingsband van singer-songwriter Ane Brun. De groep speelt ingetogen, alsook uiterst expressief. Met hun album 'Light Wood, Dark Strings' verheffen ze intimiteit tot een kunstvorm, bijzonder uitgekiend en verfijnd.
Het zachte “Buckaroo” zet de toon; muzikaal strelende schoonheid in een zinnenprikkelend kader, waardoor je niet in slaap wordt gewiegd. Verder even mooi zijn “'Ostra Amtervik Revisited”, “Hermetic Boogey” en “Light wood, Dark Strings”. Er valt wat duisternis te noteren.
Op filmische wijze brengt Tonbruket je tot een vorm van absolute 'Zen', door de prachtige klankentapijtjes die absolute rust bieden. We lieten ons gewillig meevoeren naar een diepzinnige gedachte op “Stratopaus” en “Love in its Splendor”. Het sprankelende mooie “Exit Blurred” onderstreept het tot slot.
Ook hier is er sprake om de harde realiteit eens te vergeten, en wens je die verdiende gemoedsrust. Dit is een zachtmoedige plaat, die muzikaal verslavend inwerkt …

Tracklist: Buckaroo (7:24) O?stra A?mtervik Revisited (4:40) Hermetic Boogey (6:13) Light Wood, Dark Strings (5:44) Stratopaus (6:14) Va?stertorps Hja?rta (5:58) Love in Its Splendor (6:34) Exit Blurred (3:32)

We worden in het jazzgenre overspoeld van projecten en artiesten; omdat het begrip jazz nu echt breed is geworden door een soort fusion, free jazz en improvisatie met een culturele 'touch'. Neem nu Kin Gajo, een band geïnitieerd door de Brusselse accordeonist Stan Maris, die zijn krachten bundelde met saxofonist Werend Van den Bossche (Dishwasher, Green Mean Machine) en drummer Tom Peeters (Olga Jane). Een trio die sowieso weet hoe je de muzikale grenzen aftast.

Kin Gajo biedt dromerige soundscapes met een Oosterse tint. De warme sax botst zachtmoedig tegen de bedwelmende drums; de accordeon doet je zweven.
Een magische schoonheid door deze instrumentatie en aanpak.
De EP start met het mooie “Home of Nowhere”; gaandweg voegen ze er een klankkleur aan toe en is men niet vies van wat geexperimenteer met electronica. Op “Enter, Gajo!” worden alle registers open getrokken. Het is boeiend door de verrassende wendingen en het opzoeken van uitersten. Het sprankelende “Clan of three streets” en het lekker opzwepende “Whatever You Feel Like” met het vrij korte “Exit, Gajo!” onderstrepen dit.
Ze bieden een brede kijk op het jazzgenre aan, dat sprookjesachtig, avontuurlijk en veelzijdig klinkt. Dit smaakt naar meer … Interessante boeiende parel!

Tracklist: Home of Nowhere 05:19 Enter, Gajo! 06:07 First Encounter 03:42 Clan Of Three Streets 04:03 Whatever You Feel Like 02:36 Exit, Gajo! 01:26

Petrichor - Andreas Polyzogopoulos feat. Petros Klampanis & Wajdi Riahi

Trompettist en componist Andreas Polyzogopoulos stelt zijn vijfde album voor, ‘Petrichor’. Op ‘Petrichor’ speelt hij trompet en maakt hij gelegenheidseffecten met de begaafde partners Petros Klampanis (bas) en Wajdi Riahi (piano). 'Zonder drummer creëert het trio een intiem geluid, met spaarzame texturen maar ook een stevig en besluitvaardig ritmegevoel’, staat in de biografie te lezen.
We wentelen ons even in die sprookjesachtige wereld van muzikale intimiteit, die de harten weet te raken, op bijzonder speelse wijze
Het pad van ingetogenheid wordt wel eens verlaten zoals bij het sprankelende, groovy “Kountouri”, waaruit de uitzonderlijke virtuositeit van deze klasbakken nogmaals blijkt.
Doorgaans blijft het een intiem pad, pakkend, zoals het magisch mooie “CPH Melodrama”. Een twinkelende piano en een verbluffende trompet botsen zachtmoedig op die bedwelmende baslijnen op songs als "Barbas” of “First time in times square”, met een zekere speelsheid en improvisatie. Grenzen worden afgetast en de sound heeft een hypnotiserende invloed. Ze voelen elkaar sterk aan, wat het geheel ten goede komt.
Een adembenemende schoonheid creëren ze door hun instrumentatie, en er is weemoed en melancholie door deze aanpak. Sjiek.

Tracklist: Petrichor 08:07 The Coldest Summer 05:17 Kountouri 07:36 CPH Melodrama 05:36 Barbas 05:00 Kaiafas 06:19 First Time in Times Square 05:22 Ariadne's Scent 06:34 Petit Sablon 03:30

Michel Reis wordt geprezen als een ‘geweldig pianist’ door Downbeat Magazine en hij heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een artiest met internationale faam. Michel Reis heeft opgetreden in veel van 'swerelds beroemdste zalen en festivals, waaronder de Blue Note Jazz Club, Dizzy's Club Coca-Cola at Jazz at Lincoln Center, de Olympia in Parijs, het Casa de Musica in Porto, het Panama Jazz Festival het Montreux Jazz Festival, Cully Jazz, Crest Jazz Vocal, OctLoft Jazz Festival, Les Rendez-Vous de l'Erdre de Nantes en nog veel meer.
Hij heeft getoerd over de hele wereld en veel opgetreden in Europa, Azië, Noord- en Zuid-Amerika en Afrika.
Hij bracht verschillende albums uit, en staat er bekend om dat hij zeer minutieus en filmisch tewerk gaat. Op het recente 'For A Better Tomorrow' is dat niet anders.
De grote sterkte van een pianist als Michel Reis is dat zijn pianospel tot de verbeelding spreekt. Op intieme wijze is er een verhaal en de muziek is perfect voer voor een natuurfilm, of toch het soort films waar je even bij gaat zitten mijmeren en geniet van het uitzicht aan de horizon. Hert hoeft niet avontuurlijk te klinken.
“Bound Together” is ontroerend mooi en brengt rust en kalmte. Op dat elan blijft hij gewoon doorgaan tot het einde, “Chimes of Freedom”.
De plaat beluister je best in zijn geheel. In de pianoklank is er een verhalenlijn, die boeiend genoeg is om even stil te staan en de harde realiteit te vergeten, een betere 'morgen' in een jachtig leven.
Het zijn een elftal atmosferische, warme, sombere klankentapijtjes die Michel Reis uitspreidt op deze 'For A Better Tomorrow'.

Tracklist: Bound together  - For a better tomorrow  - Point Dune  - Coal harbour  - After the winter  - Simple twist of fate  - Velvet dust  - Aquene  - Paper feathers  - Surfacing  - Chimes of freedom

Bombino, rond bandleider/songschrijver/gitaar-maestro Omara Moctar heeft nieuw werk uit. Na het album ‘Deran’ uit 2018 (waarmee hij de eerste muzikant uit Niger met een Grammy-nominatie werd en als Best Global Album een A2IM Libera Award won!) tourde hij met zijn 'Sahara rock' (= een opzwepende mix van folk, rock, blues, funk en world music). In 2020 werd ‘Live In Amsterdam’ uitgebracht.
Het nieuwe album ‘Sahel’ werd opgenomen in Casablanca (Marokko) en is een persoonlijke plaat. Hij komt op voor 'zijn' Tuareg bevolking, de nomadische stammen die verspreid zijn over de Noord-Afrikaanse landen, aangeduid als de Sahel-regio. Hij zingt in de ‘Tamasheq taal’ over"Let's protect our brothers wherever they are because we are the same!".
Hoewel we als leek de teksten niet begrijpen, voel je wel de sfeer uit die Afrikaanse stammen We gaan de confrontatie aan, en genieten van de Afrikaanse ritmiek, tekstueel het soort protest tegen discriminatie met een vuist in de lucht.
De sound en de maatschappijkritiek moet je laten inwerken. Ondanks de uitbuiting en pijn heerst er muzikaal een soort ontspanning en feest. Een boodschap van hoop geeft Bombino in een wereld vol vertwijfeling. Je wordt door Bombino meegevoerd naar het stofferige woestijnzand, van het ingetogen “Ayo Nigla” tot het opzwepende “Si Chilan” voel je gewoonweg die Afrikaanse vibe.
Protest plaat om muzikaal te koesteren.

Tracklist: Tazidert 04:56 Alwane 04:04 Aitma 04:10 Si Chilan 03:57 Ayo Nigla 04:11 Darfuq 05:49 Ayes Sachen 05:22 Nik Sant Awanha 04:36 Itisahid 03:44 Mes Amis 05:14

Thorium heeft een nieuwe plaat uit, 'Extraordinary Journeys Part I' en ze kwamen die op het  Pluto Fest voorstellen. We volgen de band al vanaf het begin, en we waren steeds onder de indruk van hun eigenzinnige sound binnen het heavy metal genre. Nooit klinkt het ergens gedateerd.
Hun nieuwe plaat klinkt alternatief genoeg, en voelt zelfs aan alsof Thorium is uitgegroeid tot een absolute topper, met deze plaat.
Ze speelden een daverende, verbluffende, krachtige set vol uppercuts op het festival. Lees gerust .

Thorium blijft die kenmerkende hardrock roots trouw, maar blikt vooruit. “Nightfall” klinkt veelzijdig en heeft een dosis experiment aan klanken, of drijft het tempo naar een andere versnelling.
Thorium is sterk op elkaar ingespeeld. “Bushido” is razendsnel gespeeld (disposible heroes theme) en is een epische song die je moeiteloos mee brult. De vocals gaan diep en bezorgen je koude rillingen.
De metal gaat allerlei richtingen uit en het geheel klinkt fantasieprikkelend .Toegankelijkheid en avontuur vinden elkaar, o.m. in het negen minuten durende “Echoes Of Lost Souls”, met een doomy randje en gedragen door de meerstemmige vocals van Dario en David.
'Extraordinay Journays Part I' is een uiterst spannende plaat van een band die in het genre duidelijk evolueert … Puik werk van die gasten!

Tracklist: Overture 1828 - Time and Generations 01:02 Age of Adventure 04:02 Across the Nations 04:56 Nightfall 05:08 Bushido! [disposible heroes theme] 04:15 Thorium 06:25 Morituri te Salutant 01:57 Gladiator 06:31 To Sleep Neath Mountainous Waves 07:16 Echoes of Lost Souls 09:03