Gent Jazz 2023 met Ludovico Einaudi - Wat een emotionaliteit!
Gent Jazz 2023
Bijlokesite
Gent
2023-07-09
Erik Vandamme

Met Ludovico Einaudi staat op Gent Jazz een levende legende op het podium. Deze componist/pianovirtuoos heeft muziek gemaakt voor films en is populair bij een zeer breed publiek. Hij speelt voor volle zalen. De tent was bijgevolg compleet vol. Trouwens , hij is er voor twee avonden!
Op deze zonnige zondag was er van de verwachte storm - sommige festivals waren ondertussen afgelast - op Gent Jazz geen sprake.
Ludovico Einaudi trad wel twee uur op in het muzikaal uitbeelden van natuurelementen door middel van muziek.

We starten de avond met een artieste die geleidelijk aan uitgroeide tot een van onze persoonlijke favoriete performers, Esinam (****). Eerder blies ze ons omver op Les Nuits Botanique (2018 en 2021) met een sound die het midden houdt tussen lichtvoetig, ingetogen en extravert, dansbaar.
Als opener op Gent Jazz in de grote tent trad ze op voor een handvol fans. Een voorname opdracht om hen te overtuigen. Esinam speelt met zoveel overgave en voegt er een dosis virtuositeit aan toe. Een vat vol emoties, die alvast iedereen kon intrigeren.
Ze is een multi-instrumentaliste als soulvolle zangeres. Wat een veelzijdigheid.
Ze mocht door het afzeggen van afsluiter Stadt de avond na Ludovico Einaudi ook nog eens afsluiten op de Garden Stage, dit bij het vallen van de duisternis; we vermoeden dat haar set in een intiemer kader nog beter tot zijn recht komt dan op een groot podia.

Op weg naar de Garden stage, stellen we vast dat Gent Jazz duidelijk de kaart trekt van gezelligheid en intimiteit. Het maakte het festival tot een bijzondere totaalbeleving voor jong en oud, zeker voor de fijnproevers, die graag de grenzen aftasten.

Noah Vanden Abeele (****1/2) wist de Garden Stage compleet stil krijgen door zijn eerder klassiek getinte muziek. Hier was duidelijk een publiek te vinden voor deze muziek pur sang. Een betoverende set van een jonge talentvolle pianovirtuoos die zijn instrument met zoveel overgave bespeelt; we waren tot tranen toe bedwongen en lieten ons gewillig meevoeren naar een mooie, sprookjesachtige wereld.
De man laat zich omringen door muzikanten die met cello en viool zijn muziek tot een hemels mooi niveau doen stijgen; zelf is hij een charismatische klasse entertainer die houdt van improviseren van pop met neoklassieke muziek. Op die manier maakt hij de link een breder publiek te bereiken. Pur sang dus zonder tierlantijntjes. Grensverleggend en magisch.

Toen we Arooj Aftab (****) zagen optreden op Sonic City festival 2022  in Kortrijk waren we onder de indruk van de cultuurschok die ze veroorzaakte. "een exotische, adembenemende, mooie sfeer, die wat doet denken aan het Midden-Oosten of een Arabische land. Prachtig.", schreven we.
Deze keer stond ze op het podium geflankeerd door gitarist Gyan Riley, zoon van legende Terry Riley. Ze had het vrij moeilijk om een zittend publiek, in een half gevulde tent, te overtuigen. Op Sonic City was dit wel anders. Arooj Aftab liet het niet aan haar hart komen, met haar soulvolle, emotioneel beladen vocals, de dosis humor in haar bindteksten en de gitaar uitspattingen van Gyan Riley waren een meerwaarde. Ze maakt van de alternatieve set een bijzondere totaalbeleving. Wat een fijn gevoel.

Ook Aõ (****), de groep rond Brenda Corijn, had het wat moeilijk om een zittend publiek in de Garden Stage bij de les te houden. Aö zweeft over een bedje van weemoed en melancholie, en door de opzwepende klankentapijtjes zorgt de band voor een aanstekelijke, dansbare touch Dit gezelschap brengt een portie Portugese melancholie met een typisch Zuiders tintje. Bovendien zingt Brenda zowel in het Engels als het in Portugees, wat deels uniek is. Met een knipoog naar Madredeus. Bandje om in het oog te houden, zonder meer…

Om 20h was het de beurt aan de hoofdbrok van deze festivaldag, met name componist/piano virtuoos Ludovico Einaudi (*****), die met zijn laatste schijf 'Undiscovered 2' inspiratie haalt uit de natuur elementen. Twee uur lang doet hij ons zittend aan zijn piano verglijden in  brede, uiteenlopende landschappen, van een kabbelend riviertje bij ondergaande zon tot een allesverwoestende vulkaan uitbarsting.
De natuur wordt uitgebeeld door zijn klankenspectrum en de spanning wisselt. Hij slorpt je op in zijn wereld , hij alleen kan dit. Hij krijgt de tent compleet stil; ademloos varen we mee naar de vele landschappen.
Ludovico Einaudi laat zich begeleiden door percussie en twee strijkers, het sterkte de sound en het is vooral zijn onaardse pianospel, dat je optimaal doet genieten. Kippenvelmomenten.
Wat een staande ovaties. Bindteksten zijn aan hem niet besteed, hij spreekt wel vaak zijn dankbaarheid uit.
Op het einde van de set worden alle registers compleet opengetrokken. Wat een emotionaliteit en virtuositeit op “Experience”, de kers op een magisch mooie avond.
Ludovico Einaudi tast niet enkel de grens van pop en klassieke muziek af. Hij maakt er iets oneindigs van; twee uur lang een emotionele rollercoaster, die je in een droomwereld brengt, dan wakker schudt om terug geconfronteerd te worden met de dagdagelijkse realiteit.
Indrukwekkende set!
Setlist: Atoms // Wind Song //Rolling Like a Ball // Natural Light // Swordfish //Flora //Cold Wind //Low Mist // Petricor // L'origine nascosta //Fly //Elements //The Path of the Fossils //Berlin Song //Una mattina // Nuvole bianche //Divenire //Experience

Neem gerust een kijkje naar de pics www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Gent Jazz 2023 met Marcus Miller en Joe Bonamassa - Een divers (over) aanbod aan stijlen
Gent Jazz 2023
Bijlokesite
Gent
2023-07-07
Erik Vandamme

Het zag er vorig jaar niet goed uit, donderwolken boven Gent Jazz. Maar dankzij de alertie van Greenhouse Talent en hun liefde voor de muziek, kreeg het festival in 2023 een doorstart. Tien dagen en 70 artiesten staan op de podia, er zijn enkele uitverkochte avonden en er is vooral de gezelligheid ten top.
Bovendien zijn er twee podia, zonder overlappingen, waardoor je op het gemak van het ene naar het andere podium  kunt wandelen. Wij zijn alvast van de partij vanavond om gitaarvirtuoos Joe Bonamassa te aanschouwen, een divers (over) aanbod aan stijlen hoorden we …

PJDS opende de avond … Zelf sloten we aan bij Roland & the Spacecowboys (****). Met zijn The Spacecowboys verlaat Roland (Van Campenhout) echter de comfortzone van de traditionele blues en komen elementen van jazz en psychedelica bovendrijven. Ze gaan lekker jammend tekeer met uitgesponnen gitaar riedels, aanstekelijk klinkende mondharmonica en vooral de sitar geluiden klonken zeer warm en hartelijk.
Wie Roland zegt, zegt blues. De 80 jarige bluesveteraan heeft z’n stempel gedrukt op de Belgische muziekscene. Hij heeft de blues in zich. Zijn speelsheid is een voornaam kenmerk. Hij vindt steeds de perfecte muzikanten die de blues magisch kleuren

Op het zijpodium de ‘Gardenstage' mocht de Amerikaanse blues virtuoos Jon Cleary (****) niet één maar twee keer optreden, na Roland en nog eens na het optreden van Marcus Miller. Wij gingen beide keren een kijkje nemen en lieten ons gewillig onderdompelen in een typisch New Orleans Blues, die heel aanstekelijk klonk. Het werkte in op de dansspieren en hier konden we lekker meewiegen. Jon Cleary liet ons proeven van de pure Amerikaanse blues.

Het absolute hoogtepunt van de avond kwam bij Marcus Miller (*****) , zonder afbreuk te doen aan de hoofdact vanavond. Marcus Miller trekt eerder de kaart van pure jazz. En hoe! De registers worden meteen op gevarieerde wijze opengetrokken. Er wordt oneindig geïmproviseerd met saxofoon, bas, gitaar en trompet en drumwerk. Subliem. Er viel nogal wat te beleven.
Hij wist ons diep gevoelig te raken. De instrumenten op zich brengen op zich een boeiend verhaal. Verder waren er pakkende bindteksten. Het geheel was aanstekelijk, groovy en hartverwarmend. We konden een uur lang wegzweven naar idyllische jazz. Iedereen reageerde laaiend enthousiast. Dit was jazz van een hoog niveau. Wat een wervelstorm. Magisch.

Na een pauze, waarbij we nog even genoten van Jon Cleary zijn New Orleans Blues, sloten we de avond af met Joe Bonamassa (*****), die liet horen wat voor een uitzonderlijk gitarist hij wel is, door de snijdende gitaarriffs. Het gaspedaal werd continu ingedrukt, op een ingetogen nummer na, “Self-Inflicted Wounds”. Wat een tempo’s van Bonamassa en zijn band.
Een diversiteit van rock, jazz, blues met zelfs een potje funk. Wat een rollarcoaster aan gitaarriedels. Joe Bonamassa plaatst ook zijn bandleden in de schijnwerpers. Een ultieme totaalbeleving.
Naast Joe en z’n band waren we ook onder de indruk van de zangkwaliteiten van de achtergrondzangeressen, in het bijzonder Jade MacRae, die ons met haar bijzondere soulvolle en hoge stem koude rillingen bezorgde.
Joe Bonamassa en C° deelde uppercuts uit. De sound en de gitaarcapriolen intrigeerden. Sterk!

Neem gerust een kijkje naar de pics op de site www.gentjazz.com

Organisatie: Gent Jazz

Briqueville - Vier ruiters van de Apocalyps

Briqueville - Great gigs in the Park - We hebben de band al een handvol keer live gezien, en het is en blijft een confrontatie met de donkere kant van jezelf. Een optreden van B R I Q U E V I L L E  leest dan ook als een spannend verhaal, vol verrassende wendingen, eindigend op een climax, die je compleet van de sokken blaast. Je blijft verweesd achter met de demonen die je strak in de ogen kijken. Dit zijn ‘De vier ruiters van de Apocalyps’!

Takh (****) bestaat uit muzikanten die al heel wat watertjes hebben doorzwommen; met twee drums en soms meerstemmige zang, zorgt Takh voor een totaalbeleving. De band dompelt je onder in een sombere, weemoedige sfeer. De bedwelmende riffs en de gevarieerde, verbluffende drum salvo's vormen een rode draad. Materiaal voor de donkere ziel. Ook  de emotioneel beladen zang doet ons huiveren. In de donkere scene wist deze band zich alvast al te profileren.

B R I Q U E V I L L E - ze stonden al eens geprogrammeerd in de Casino, Sint-Niklaas, zie ons verslag in 2021,  https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/83857-briqueville-de-ultieme-hoogmis-voor-duistere-zielen.html
Deze keer stond B R I Q U E V I L L E (*****)  in een goed volgelopen 'Casino Park', waar ze bij het vallen van de duisternis zorgden voor apocalyptische taferelen. De band maakt er naar goede gewoonte geen woorden aan vuil. Een uur lang donkere putjes open gooien, vol verrassende wendingen; het klinkt oorverdovend, dreigend als ingetogen, bedwelmend, hypnotiserend, met subtiele emotievolle vocals. We worden letterlijk meegezogen in een donkere wereld. Een totaalbeleven van een comfortabel duister welbehagen en angstgevoel.
In tegenstelling tot vorige passages maakt B R I Q U E V I L L E, buiten de verbluffende spots met kleurenpracht, niet echt gebruik van extra visuele effecten. Die mag je zelf invullen. Het bijzondere is dat de beeldvorming en de fantasie telkens verschilt van persoon tot persoon. Eens binnen in die aparte huiveringwekkende en sprookjesachtige wereld van  B R I Q U E V I L L E zijn er unieke kantjes om de band te leren ontdekken.
B R I Q U E V I L L E eindigt hun set met een oorverdovende climax, waarbij de instrumentatie en de vocals tot het oneindige worden open getrokken. De sound boort door de ziel heen. Je wordt buiten de realiteit gedropt om dan op zinderende wijze terug in de dagdagelijkse wereld terecht te komen. Wat een confrontatie.
Geen bis, maar dat zijn we naderhand gewoon van dit combo. Wel een indrukwekkende, fantastische magische trip.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
Briqueville
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5055-briqueville-30-06-2023.html
Takh
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/5056-takh-30-06-2023.html

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas (ikv Great Gigs in The Park)

Roufaida - Ik zie nu hoe belangrijk het is om onbeschaamd alle kanten van je zijn te omarmen, dat alles maakbaar is, en dat het één het andere niet hoeft uit te sluiten


Roufaida is een gestadig groeiende Nederlandse artieste met Marokkaanse roots die onlangs haar debuut EP op de markt bracht, een parel van een schijf waarbij culturen en uiteenlopende werelden worden verbonden door een magische brug. Naar aanleiding van haar tour in het voorprogramma van Absynthe Minded , hadden we een fijn gesprek met deze sympathieke singer-songwriter.

Ik las in een interview dat je al heel jong in de muziekwereld bent gestort, op je twaalfde, kun je wat meer vertellen over hoe alles is begonnen en wie je invloeden waren?
Ik schreef mijn eerste liedjes toen ik een jaar of 12 was, en nam deel aan het Junior Songfestival in Nederland (wat Eurosong heet in Belgie) rond mijn 13/14. Die ervaring maakte diepe indruk op me, want ik leerde er hoe een echte show met licht, geluid, dansers en decor tot stand komt. Daar is denk ik het zaadje gepland voor de rest van mijn loopbaan.

Je hebt ondertussen al in het voorprogramma van de wat grotere namen gestaan, en op jonge tijd al een heel parcours afgelegd. Wat waren de hoogtepunten en waar gingen de meeste onverwachte deuren open?
De lijst met hoogtepunten is lang! Een absoluut hoogtepunt was in 2021 de voorprogramma tour met Eefje de Visser door de mooiste zalen van Nederland. Je krijgt als startende act niet zo snel de gelegenheid om voor zoveel grote uitverkochte zalen te spelen. Dat was een mooie kans om vlieguren te maken en publiek op te bouwen. Niet lang daarna stond ik op Into The Great Wide Open, Motel Mozaique en Grasnapolsky. Dat zijn nog een paar van die hoogtepunten. In 2022 bracht ik digitaal en op vinyl mijn EP uit, die ik presenteerde tijdens mijn eerste eigen uitverkochte show in BIRD Rotterdam. Dat was ook een heel bijzondere avond.

Waren er ook minder leuke dingen , zoals de coronaperiode wellicht, of was ook dit een bron voor inspiratie?
In die periode produceerde ik mijn debuut EP, studeerde ik Arabisch, en vond ik mijn team bijeen. Eigenlijk een heel vruchtbare tijd dus, waarin ik rust en ruimte had om mijn plannen te smeden.

Je komt hier optreden in de N9, Eeklo (in het oorprogramma van Absynthe Minded); hoe hard zie je hier naar uit?
Ik omschrijf het spelen van support shows wel eens met een eerste date. Er is de spanning en verwachting vooraf, en dan moet blijken of het matcht. Of het wederzijds een leuke avond oplevert. Tot nu toe heel veel leuke eerste dates gehad met het Belgische publiek.

Is het – om daar beetje op aan te sluiten – moeilijk voor een Nederlandse singer-songwriter om in Vlaanderen of België voet aan de grond te kijken; België is een complex land… er is zelfs een soort ‘muur ‘ tussen Wallonië en Vlaanderen is me verteld.
Ik heb het team dat gevestigd is in Antwerpen en Brussel (Musickness, Busker) en denk dat dat wel een enorm verschil maakt in de aansluiting die ik in Belgie vind. 

Laten we het ook over je wondermooie debuut EP hebben, een parel waar je culturen verbindt, de Marokkaanse met de Westerse, mee eens? of is dat kort door de bocht?
Mee eens!

Die Marokkaanse roots keert vaak terug in je stem, maar ook in de muziek .. Zijn er bepaalde traditionele instrumenten die je in je sound wilde verwerken, die gelinkt zijn
aan je roots? Bewust een keuze?
Mijn onderzoeksvraag rond deze EP was: hoe klinkt een wereld waarin elementen uit zowel de Noord-Afrikaanse en Arabische cultuur samenkomen met westerse alternatieve indie? Alle muzikale keuzes komen uit die oorspronkelijke vraag voort. Zo heb ik gebruik gemaakt van vintage Riffijnse cassette samples en de guembri: een Noord-Afrikaanse basgitaar die veel in de gnawa-muziek gebruikt wordt.

Ik vind de dromerige manier waarop je mijn hart binnen dringt, en tot een gemoedsrust brengt enorm zalvend voor de ziel. Was het bij voorbaat je bedoeling iets zomers en zeemzoet te brengen, in een badje van melancholie? Of komt dit allemaal heel natuurlijk?
Buiten die eerder genoemde onderzoeksvraag lag er in het maakproces niets vast, het is een intuïtief proces geweest.

Ook iets wat je uniek maakt binnen dat wereldje … Je zingt zowel in Engels als in het Arabisch en gebruikt naar hartenlust samples van oude Riffijnse liedjes en Arabische poëzie, is dit een bewuste weg die je volgt, waarom?
Ik groeide op in een omgeving waarin mijn culturele achtergrond (soms impliciet, soms expliciet) werd afgekeurd door de dominante cultuur. Het lag voor de hand de Marokkaanse kant van mijn identiteit weg te steken, omdat ik voelde dat er meer kansen voor me zouden zijn als ik me zou voegen naar de dominante groep. Ik ben daarmee vervreemd geraakt van de waarde van de Marokkaanse cultuur, en wilde mijn relatie daarmee heruitvinden. Ik zie nu hoe belangrijk het is om onbeschaamd alle kanten van je zijn te omarmen, dat alles maakbaar is, en dat het één het ander niet hoeft uit te sluiten. Die werelden kunnen uitstekend samen gaan.

Welk publiek wens je te bereiken met je muziek?
Ik denk dat het publiek de artiest kiest, en niet andersom. Tot nu toe is dat een enorm uiteenlopende groep, ik heb er nog geen lijn in kunnen ontdekken.

Hoe waren de algemene reacties op je EP tot nu toe?
Verrassend goed! Ik heb veel mooie recensies mogen ontvangen. Mijn liedjes worden in Belgie ook door Radio 1 gedraaid, dat is een enorm compliment.

Ik wou het ook over iets heel anders hebben, je podcast GRRRLS, kun je daar iets meer over vertellen?
De serie GRRRLS vormde de aanloop naar het maakproces van de EP. In de periode dat ik de show maakte onderzocht ik mijn eigen perceptie op vrouw-zijn, en in welke mate dat mijn keuzes als maker beïnvloedde. In elke aflevering vond ik in de verhalen van mijn gasten nieuwe inzichten die me in staat stelden te reflecteren op mijn eigen proces.

Los van dit wondermooie project … Is de muziekwereld nog steeds een mannenwereld? In de singer-songwriter middens lijkt me dat minder, maar valt me op dat een vrouw in deze wereld nog steeds harder haar best moet doen dan een doorsnee man… of zie ik het verkeerd?
Ik denk dat er nog veel winst te behalen valt als het aankomt op gelijke behandeling en gelijke kansen. Maar er is ook een cultuuromslag gaande. Ik ervaar nu persoonlijk minder openlijk seksisme dan tien jaar geleden. Al zegt mijn individuele ervaring natuurlijk niet per se iets over de rest van de sector.

Wat zijn de verdere toekomstplannen voor dit jaar? Ga je ook wat festivals en zo doen deze zomer?
Deze zomer speel ik nog een aantal festivals in Nederland, waaronder Valkhof en Down The Rabbit Hole. Daar heb ik heel veel zin in! Daarna neem ik een tijdje vrijaf, omdat ik een kindje verwacht in augustus.

Wat zijn je verdere ambities en is er een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik zie na mijn debuut EP enorm uit naar nieuwe samenwerkingen en een eerste album. 2024 wordt een spannend jaar!

Portland - Mijn voornaamste ambitie is stap voor stap blijven groeien

Naar aanleiding van de release van ‘DEPARTURES’, het nieuwe album van Portland, hadden we een gesprek met frontman Jente Pironet. We polsten naar de toekomstplannen van de band die deze zomer onder meer te zien is op Rock Werchter, Cactusfestival en Pukkelpop.

Portland heeft sinds hun overwinning in De Nieuwe Lichting 2018 een lange weg afgelegd. Wat waren de hoogtepunten?
In het algemeen is de droom om te kunnen leven van muziek uitgekomen. Kunnen spelen op Rock Werchter in 2019 was wellicht wel mijn absolute hoogtepunt. Ik ben van Aarschot, dat ligt dicht bij Rotselaar en dus ook bij Werchter. Ik heb er altijd van gedroomd om daar te mogen optreden. Deze zomer staan we er opnieuw en ik kijk er keihard naar uit. We hebben onlangs ook de grote zaal van de AB uitverkocht, ook dat is een mijlpaal. Maar optreden voor 150 man in Nederland, waar we nog minder bekendheid hebben, kan evengoed een hoogtepunt zijn.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat indien Portland een Engelse of Amerikaanse band was geweest, jullie nu wereldberoemd waren geweest. Is een Belgische band zijn niet een beetje een handicap denk je, of zie ik dat verkeerd?
Ergens wel. Belgen zijn heel lyrisch naar eigen kweek toe, heel veel Belgen weten dat de scene heel goed is. Ook de grote concert- en festivalorganisatoren geven mooie plekken aan de Belgen op hun line-up. Ons muzieklandschap is best wel chauvinistisch. Wanneer we in Nederland spelen bijvoorbeeld, merk je dat zij meestal meer lof hebben voor Belgische acts dan voor hun eigen artiesten. Maar Europa of de rest van de wereld veroveren vanuit België is inderdaad niet per se evident.

Los daarvan, staat er ook wel een soort muur tussen Wallonië en Vlaanderen, ondervind je daar iets van?
Die muur is er zeker. Vorige zomer speelden we weliswaar op Ronquières Festival, één van de grootste Waalse festivals, maar onze muziek wordt op de Waalse radiozenders op dit moment nog maar amper gedraaid. Er zijn wel bands die de taalgrens oversteken, maar het is werk van lange adem. Er is me verteld als je wil doorbreken in Wallonië, je eerst moet doorbreken in Frankrijk. Binnenkort spelen we een show in Parijs, wie weet is dat een begin (lacht).

Met ‘Departures‘ brachten jullie een gloednieuw album uit. Een parel van een plaat. Hoe is deze – in de volksmond – moeilijke tweede jullie bevallen? Was het effectief een moeilijke bevalling?
Op één of andere manier verliep het makkelijker dan bij de eerste plaat. Eén van de weinige voordelen van corona was dat we meer tijd hadden om deze plaat te schrijven. Ik had heel wat songs naar onze producer Oli Bayston gestuurd, en die heeft er twaalf uitgekozen. Nadien zijn we een maand naar zijn studio in London getrokken om ze uit te werken en op te nemen.

Er hangt bij sommige nummers een experimenteel kantje aan, wat ik persoonlijk mooi vind. Een bewuste keuze? Gaan jullie daar in de toekomst wat meer mee doen?
Ik denk daar eerlijk gezegd nooit over na. Ik hou van veel uiteenlopende muziekstijlen en artiesten. Dit gaat van Chet Baker tot de oude Metallica of Iron Maiden. Wanneer ik muziek schrijf, sluipen die invloeden daar onbewust ergens mee in. Is dit experimenteel? Ik weet het niet, het komt er allemaal op een behoorlijk natuurlijke manier uit.

Ondanks die andere wegen die jullie hiermee inslaan, blijft het toch ook een typische Portland plaat. Is er een verschil tussen de eerste en tweede plaat? En waar ligt dat verschil dan?
De tweede plaat is wat dromeriger en losser. De sound is geëvolueerd maar dat is de met de band hetzelfde. Laat ons zeggen dat de sound gewoon mee geëvolueerd is met de band. Maar het ligt naar mijn gevoel wel perfect in het verlengde van de eerste plaat.

Hoe waren de algemene reacties?
Goed, de positieve reacties doen deugd. De mensen willen het blijkbaar ook live meemaken want de ticketverkoop doet het goed: we hebben een derde show in Het Depot aangekondigd, de eerste twee zaten meteen vol. Ook de Handelsbeurs in Gent is uitverkocht en binnenkort kondigen we nog een aantal extra shows aan. Departures staat momenteel op 15 in de Vlaamse Ultratop, dus de plaat vindt haar weg naar het publiek.

Jullie hebben een avontuur in Londen beleefd, heel sterk verbonden met de opname van deze plaat. Een dubbel gevoel van verdriet en vreugde? Vertel eens wat meer erover? Heeft het ook bepaalde deuren geopend of zo?
Het is niet zo dat we dachten dat het in Londen beter is om een plaat op te nemen dan in Vlaanderen. Maar als je er een tijdje woont, werkt dat wel inspirerend. Onbewust kruipt het onder je vel. Er was ook veel steun vanuit het hoofdkantoor van ons label PIAS in UK. Het opnameproces was een intense periode en ik kijk er dankbaar op terug.

Ik heb jullie in de nieuwe bezetting ondertussen ook live gezien in N9 in Eeklo. Ik vond dat jullie in het begin wat onwennig op het podium stonden, maar gaandeweg liep alles los. Waren de zenuwen echt gespannen?
Ik heb best wel genoten van die show, maar het is natuurlijk altijd even zoeken tijdens een try-out. Het was niet enkel in een nieuwe bezetting, maar het is ook voor het eerst dat de nieuwe songs deel uitmaken van de set. Die moet je in de vingers krijgen. Zowel voor ons als voor het publiek is dat wennen.

Nina Kortekaas straalt evenzeer een sterk charisma uit, heeft een prachtige stem en vult je zeer goed aan, maar het valt op dat ze niet mee met jou vooraan op het podium staat maar eerder deel uitmaakt van de band rondom jou.
Het is nooit onze bedoeling geweest om een nieuwe Sarah in te lijven. We hebben het duo verhaal losgelaten. Nina maakt deel uit van een fantastische groep muzikanten om me heen. Ze is een veelzijdige muzikante, speelt ook bij een aantal andere bands en heeft haar eigen project Noa Lee, maar ze is inderdaad geen frontvrouw bij Portland.

Ook het voorprogramma en De Nieuwe Lichting 2023 winnaar Isaac Roux was subliem in DE N9. Je schreef er ook al samen muziek mee. Kun je daar iets meer over vertellen?
We hebben wat connecties in dezelfde kringen. Hij zit bij dezelfde manager als ik, hij is intussen een goede maat geworden en we hebben inderdaad ook al samen muziek geschreven. Ook naast het podium is hij een vriend: hij blijft hier soms gewoon eten en slapen. We zijn gewoon een grote muzikale familie.

Jullie waren ook nog te zien in ‘Liefde Voor Muziek’. Hoe is je dit bevallen?
Ik heb daar niet aan meegedaan om deuren te laten openen. Het was puur en letterlijk uit liefde voor muziek. Het is prachtig om dit te doen met Daan, K3 of Stef Bos. Ik denk niet in hokjes. Metejoor is naarmate het programma vorderde een goede vriend van me geworden en onlangs nodigde hij me uit om mee op te treden in de AB. Dat is het opmerkelijke aan het programma: je leert elkaar en elkaars stiel kennen en waarderen, zonder barrières. Hoe de dames van K3 zo intensief bezig zijn met wat ze doen, ik zou dat gewoon niet kunnen. Dat is sterk. Hierdoor krijg je meer respect voor elkaar. Horizonten worden verbreed.

Je brak een lans voor de prestatie van K3. Ik volg je daarin. Waarom wordt er nog steeds zo meewarig gedaan over popartiesten denk je, want die brengen toch steeds magie in mensen hun leven?
Als je verder kijkt dan je neus lang is, zitten er in de muziek van K3 thema’s die heel belangrijk zijn. Het gaat over liefde, over respect, over spijt, over verdriet, ... zaken waar kinderen heel bewust of onbewust mee bezig zijn. Ze brengen mensen samen en bezorgen de allerkleinsten veel plezier, wie zijn wij dan om daarover te oordelen.

Er zijn nu ook enkele nieuwe shows aangekondigd, kun je daar iets meer over vertellen?
Cactusfestival en Rock Werchter staan bijvoorbeeld al op de agenda, maar er komen nog een aantal zaken aan: we spelen in het najaar ook heel wat shows in België, onder andere in Het Depot, de Handelsbeurs, Wilde Westen en Cactus Club en in Nederland (Rotown Rotterdam, Vera Groningen en o.a. Muziekgieterij Maastricht), en in de zomer ga ik tien dagen op tour door Europa. Wanneer ik terug kom, is het vrijwel meteen tijd voor Pukkelpop.

Ik hoor van sommige bands dat ze het moeilijk hebben om na die coronaperiode aan de bak te komen, maar dat geldt dus niet voor jullie
Nee, maar daar zitten de nieuwe plaat en Liefde voor Muziek zeker voor iets tussen. Velen hebben de band nu pas leren kennen of ze zijn benieuwd naar hoe de nieuwe songs live klinken. Doorgaans is dit iets harder dan op plaat.

Ondertussen heeft Portland op grote en kleine podia gestaan en drukt zijn stempel op de Belgische muziekscene; zijn er nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken als muzikant en band?
Mijn voornaamste ambitie is stap voor stap blijven groeien. Ik zou wel ooit eens willen headlinen op een groot festival. Dat hoeft niet per se op de mainstage te zijn. In de Marquee op Pukkelpop bijvoorbeeld, dat zou leuk zijn. Wat het buitenland betreft, zit er ook nog groeimarge, maar deze zomer en in het najaar zetten we daar dus een aantal belangrijke stappen.

Dat lijkt me een mooie piste om te volgen, dank voor het fijne gesprek. Tot binnenkort op de festivals

Enkele weken geleden woonden we nog een tot de nok gevulde try-out bij in concertzaal N9 in Eeklo naar aanleiding van hun uitverkochte concert in de AB.
Het verslag hiervan kun je hier nog eens nalezen:
Portland - Een groove van weemoed en melancholie (musiczine.net)
Meer info: www.portlandofficial.com

Werchter Boutique 2023 - Dans, theater en roze kitsch … met een boodschap!
Werchter Boutique 2023
Festivalterrein
Werchter
2023-06-17
Erik Vandamme

De aankondiging van P!NK als headliner op Werchter Boutique, was reden genoeg om een gat in de lucht te springen. Als er één artieste is die de perfecte brug bouwt tussen rock en pop is zij het wel. Ze doet haar ding vanuit een enorm buikgevoel en trok ons bij eerdere passages al compleet over de streep. Werchter Boutique was vooral een totaalbeleving. De popliefhebber werd op zijn wenken bediend. Een dag vol aangename verassingen en wendingen met een klasse volle P!NK die zorgde voor het ultieme vuurwerk.

Een festival openen is  een haast onmogelijke opgave, de meeste mensen zaten trouwens NOG vast in een file om parking te zoeken, of spijbelden naar de info standjes of drankstandjes voor een eerste versnapering.
De Nederlandse artieste/zangeres S10 (****) laat dit niet aan haar hart komen. Ze nam deel aan het Eurovisiesongfestival in Turijn en ze gaf een soloshow in het Amsterdamse AFAS Live voor 6.000 fans. Ze kent de klappen van de zweep ondertussen en entertaint de aanwezigen. “Maria” en haar hit “De Diepte” zijn aanstekelijke nummers en ze krijgt moeiteloos de handen op elkaar. De muzikanten halen uit met enkele verbluffende solo’s in het rock gehalte. Haar stem is breekbaar, hartverscheurend.
We hadden hier een zeer gevarieerde set met een zangeres die binnen de pop nog hoge ogen kan scoren.

Het bedeesde meisje dat we ooit in de AB zagen optreden, heeft vele metamorfoses ondergaan en is een zelfverzekerde jonge vrouw geworden met het hart op de juiste plaats. We hebben het over Selah Sue (*****). Er komen veel emoties naar boven bij Selah Sue, die steeds open is geweest over haar mentale toestand.
We kregen een zeer gevarieerde set, waarbij de verschillende kanten van haar boven kwamen. Het wondermooie “Raggamuffin'” zat al vrij vroeg in de set, ze kreeg het publiek compleet mee. Haar soulvolle stem kan soms erg beladen zijn, zoals op het pakkende “All the way down”; ze wisselt het moeiteloos af met dansbare songs, waarbij een streepje rap kan worden toegevoegd. Selah Sue heeft een sterk charisma om iedereen overslag te krijgen.  Selah Sue heeft haar demonen onder controle; het gevoelig kantje is gebleven, maar er staat een ijzersterke vrouw op het podium die weet wat ze wil. Wat een krachtige uitstraling, emotievol, innemend als dynamisch, extravert. Afsluiter "This World" onderstreept het nogmaals. Klasse dame, zonder meer!

Over het Nederlandse fenomeen Goldband (****) is al veel gezegd, zowel in positieve als negatieve zin. Toen de heren optraden op het Brusselse festival Core, schreven we: 'Goldband weet waarmee ze bezig zijn. De band maakt gebruik van doorsnee clichés om hun publiek te bekoren, en komen met zowat alles weg, vol overgave en vanuit het buikgevoel. Straight from the heart.. Zin in een feestje, zonder scrupules, dan moet je bij Goldband zijn.'
De handjes gingen op Werchter Boutique al vanaf de tunes op elkaar. De band trekt een klein uur lang alle registers open voor een denderend feestje, op typische Nederlandse wijze uiteraard. Toegegeven, deze jongens weten verdomd wat ze doen! Er valt puur muzikaal geen speld tussen te krijgen, de fijne riffs en beats klinken lekker. Vocaal is alles ook in orde. Goldband is echter een bende entertainers, die iedere zuurpruim aan het lachen brengen. Zoals de clown in het circus dat doet, met de nodige acrobatische kunsten, zo pakt Goldband op meesterlijk wijze  een volledige weide moeiteloos in.

Ellie Goulding (***) is een talentvolle performster die alles in zich heeft om een grote popster te worden. Ellie Goulding deed op Werchter Boutique zeker haar uiterste best, maar compleet overtuigen kon ze helaas niet. Ook al profileert ze zich als een ware diva, de weinige interactie met het publiek en de nogal filter dunne songs, hadden onvoldoende overtuigingskracht.
Ellie stelde haar nieuwe album 'Higher Than Heaven' voor, en bracht in het begin van haar set vooral nummers eruit, wat deels risicovol was op een festival als dit. Ze viel dan ook een beetje door de mand. Gelukkig herpakte Goulding zich in het tweede deel door haar instant hits te spelen, die konden rekenen op herkenningsapplaus. “I Need You Love” en “Burn” zorgden ervoor dat de handjes op elkaar gingen. 
Goed in zaal, beetje te mager voor een groots festival.

In entertaintaining leek OneRepublic (***1/2) grootmeesters te zijn, al is dat vooral te danken aan de charismatische frontman Ryan Tedder. Een spervuur aan hits passeerden en konden rekenen op een sterke respons.
De lange bindteksten en de grappige kwinkslagen maakten dat je gezwind mee gaat in het verhaal. In de instrumentatie wist OneRepublic ook voldoende te intrigeren. We waren diep onder de indruk van de viool partijen in de set. Maar de alom vertegenwoordigde Tedder trekt de meeste aandacht naar zich toe. We kregen een vrij theatrale show. Een absoluut hoogtepunt bleek "Stop and Stare", een song die uit volle borst werd meegebruld door duizenden kelen. Kippenvelmuziek.
OneRepublic is een hit machine die op veilig speelt, de tonnen spelplezier had zijn uitwerking op een steeds uitzinniger publiek. OneRepublic was het perfecte voorproefje van de 'Summer Carinval' van P!NK

Toch was iedereen gefocust op P!NK (*****) op dit festival! Het werd een theatrale show vol roze kitsch; ze zette de weide in vuur en vlam. “Get the party Started” was een sterke opeingsparty.  Er hing magie in de lucht, later ook vuurwerk ... Dans, theater en muziek gaan  hand in hand samen bij P!NK. Een subtiele boodschap is steeds aanwezig, zoals het prachtige “Raise your Glas'' - '' So raise your glass if you are wrong” - “In all the right ways''. Kippenvelmoment.
Ze is omringd van muzikanten en dansers die de set sterk ondersteunen. Naast de feestelijke stemming was er trouwens ook tijd voor ingetogen schoonheid, o.m. de Bob Dylan cover “Make You feel My Love”, waarbij P!NK zelf achter de piano plaats nam. Hartverwarmend.
Een ander pakkend mooi moment was toen dochter Willow op het podium gehaald werd om het lieflijke nummertje "Cover Me In Sunshine" mee te zingen. De hits volgden elkaar in een razend tempo op en worden met de nodige roze kitsch visueel ingekleed.
Daarnaast is P!NK ook een volleerde acrobate. Wat een show.
Die circa twee uur vertier zijn dan ook in oogwenk voorbij. Uiteraard waren er enkele dipjes zoals op “Kids in Love” en “When I get there”, de aandacht verslapte even, maar P!NK speelde er handig op in, om het tij te doen keren.
Het nodige vuurwerk, meer dans en acrobatie brengt ‘de roze circusact’ in een denderende finale met “Blow me (one last kiss)” en “Never gonna nog dance”. Gevolgd door een bisronde waarbij P!NK over de hoofden van de uitzinnige massa onder haar vloog, terwijl vuurwerk en confetti de lucht werd in geknald.
P!NK is een artieste  moeiteloos theater, dan en muziek met elkaar verbindt. Een schitterende finale op Werchter Boutique. Dit was een prachtig slot van een magische avond

Act I :  Intro Montage //Get the Party Started //Raise Your Glass //Who Knew //Just Like a Pill //Try //What About Us (Dance remix) ///
Act II //Heartbeat //Turbulence //U + Ur Hand
(Piano interlude) //Make You Feel My Love  (Bob Dylan cover) // Just Give Me a Reason //F**kin' Perfect //Just Like Fire (includes elements of "… more )  Act III: Please Don't Leave Me // Cover Me in Sunshine (with Willow Sage Hart) // Kids in Love //When I Get There // I Am Here Play Video // Irrelevant ///
Act IV : Smoke (Interlude) // No Ordinary Love (Sade cover) (extended outro) //Runaway //Are You Gonna Fall? (Spoken word interlude) TRUSTFALL //Blow Me (One Last Kiss) //Never Gonna Not Dance Again ///
Encore ///Last Call //So What

Organisatie: Live Nation - Werchter Boutique - Rock Werchter

Triggerfinger - In vuur en vlam

Voor het verhaal van Triggerfinger (*****) gaan we ongeveer 25 jaar terug in de tijd, 1998 sloeg hun live performance in als een bom, de verdienste van drie muzikanten van wereldklasse: de charismatische frontman Ruben Block, de duivelse drummer Mario Goosens en Monsieur Paul, Lange Polle (Paul Van Bruystegem) die in 2003 de band vervoegde, en een blok graniet is op bas. De blindelingse afstemming en de speelsheid zorgden ervoor dat een optreden van Triggerfinger een beleving is die in je geheugen gegrift staat. Na al hun live performances worden we nog steeds even hard omver geblazen.
In een overvolle AB kwam Triggerfinger afscheid nemen van Lange Polle, die na twintig jaar de stekker er uit trekt om zich op andere projecten te concentreren. De band zal nu worden aangevuld door een andere muzikale grootheid, man-van-alle-kunstjes, Geoffrey Burton. Twee avonden lang zetten zij de AB in vuur en vlam.

In de categorie 'mogelijke opvolgers van Triggerfinger staan veel talentvolle bands aan de deur te bonken. Eén daarvan is Peuk (*****) die nu het voorprogramma van Triggerfinger speelden. Het trio bestaat uit jonge, talentvolle muzikanten die graag het gaspedaal diep indrukken en een ondoordringbare geluidsmuur weten op te bouwen. Ook in de AB voelde je de dosis adrenalinestoten. Ondanks de weinige interactie, laat dit trio z’n technische sterkte horen. Een kolkende, verschroeiende live set van zo’n half uur was meer dan voldoende om ons probleemloos te overtuigen

Triggerfinger trekt vanaf de eerste twee songs “I'm coming for You” en “First Taste” alle registers open. We zijn vertrokken voor een rollercoaster, een spervuur aan riffs en drumwerk, er is de niet-aflatende charismatische houding van Ruben die na zovele jaren nog steeds als een jonge wolf op dat podium staat. Hij is één met z’n publiek. Het helse tempo kon Triggerfinger niet steeds aanhouden. En dat hoefde ook niet. Op “By Absence of the Sun” mocht Lange Polle in de schijnwerpers staan, hij bewees nog maar eens wat voor een uitzonderlijk bassist hij wel is. Een lang, daverend applaus volgde.
“Flesh Tight” is een magisch zwoel, groovy nummer; de temperatuur steeg naar een kookpunt. “Black Panic” klonk verschroeiend. Triggerfinger deed de zaal ontploffen met een salvo strakke songs. wat stopte met “Is it”. Polle was zichtbaar geëmotioneerd. Iedereen droeg de man op handen.
In de bis volgde nog een mooi “Camaro”  en ”Man Down”, die warme Rihanna cover. Wat een portie rock-'n-roll kregen we hier.

Triggerfinger zette een overvol AB in vuur en vlam, al 25 jaar lang. Het verhaal van Triggerfinger is nog niet voorbij, en met Burton hebben ze een sterke opvolger van Polle. Duimen verder voor deze band.

Setlist: I'm Coming for You//First Taste//Let It Ride//Short Term Memory Love//By Absence of the//Sun//Perfect Match//Flesh Tight//Halfway Town//Lines//And There She Was, Lying in Wait//Black Panic//On My Knees//Colossus//All This Dancin' Around//Is It///BIS: Camaro//Man Down (Rihanna-cover)

Neem gerust een kijkje naar de pics @Dieter Boone
https://www.musiczine.net/nl/component/phocagallery/category/4939-triggerfinger-10-06-2023.html?ltemid=0
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation

De uit North Carolina afkomstige indie pop band The Mystery Plan heeft een nieuw album uit, 'Haunted Organic Machines', via het Amerikaanse boutique label 10mm Omega Recordings. Met hun achtste full-length album en 13e grote release tot nu toe, zit de band op een vertrouwd als nieuwer terrein, van spacey dance grooves tot spookachtige, stemmige droompop.
Songs als “Big Bliss”, “What A day” en het magisch mooie “Inner Space” zijn rustgevend. De hypnotiserende, bedwelmende soundscapes doen je lekker zweven.
Het is e toegankelijk poppy geluid in het dreamgenre, die een ruim publiek kan aanspreken. Belangvol is de open minded van een sprookjesachtige wereld die open gaat.
Soms durft de band wel lichtjes experimenteren. "Late Night" is er met groovende keys, vervormde drums, bas, elektrische piano en een sax vullen de melodie aan, bepaald door Amy's etherische stem; het versterkt het sprookjesachtige karakter.
"I Think I'm Granola" is er eentje met een dromerig levensverhaal, veel echo en terug die mooie zang. "Snow Queen" begint met een aanstekelijke bas groove, dan met flute, gedragen door die mooie overtuigende vrouwelijke vocals.
Het is een veelkleurige, sprookjesachtige sound die tot de verbeelding spreekt. Muzikaal van deugdzame gemoedsrust tot een dansbare groove. Een fantasierijke wereld wordt gecreëerd.
Je lekker laten meedrijven op hun sound is de boodschap!

Tracklist: big bliss 04:23 what a day(disco) 06:31 innerspace 02:57 late night 04:35 I think I'm granola 03:38 snow queen 03:24 what a day 03:36 holding my interest 06:43

Dreampop Elektronica
Haunted Organic Machines
The Mystery Plan

 

Thierry Maillard is een muzikant van vele markten thuis; hij bewees het al door verschillende projecten heen. 'Moog Project' is terug een bijzonder project en tot de verbeelding sprekend.
‘Moog Project’ is een eerbetoon aan de muziek van de jaren zeventig en tachtig, een periode waarin synthesizers en analoge keyboards een voorname plaats innamen. Hij zorgt voor een kleurrijke sound , overgoten van een laag jazz en improvisatie.
Thierry Maillard bindt verschillende stijlen en brengt het verleden naar het nu . Hier wordt Supertramp aangepakt. “It's Raining Again” is een mooi voorbeeld, in het elektronisch vernuft dat doet terugdenken aan grootheden uit de jaren '70, zorgt hij voor improvisatie en experiment.
Ook in de daarop volgende songs horen we het, o.m. met het prachtige “Towards the Moon” gaan we naar het heelal, en verlaten we Moeder Aarde. Recht 'into space'.
Prachtig hoe Thierry Maillard dat allemaal omzet in een klankenspectrum. “Free as an eagle” speelt in op de vrijheid jezelf te zijn.
Een filmische sound, fantasieprikkelend op een bedwelmende, bevreemdende wijze of die gewoon lekker op de dansspieren inwerkt. “Moog to the Moon” is een mooie afsluiter,
Het is een gevarieerd, kleurrijk, boeiend plaatje dus, een trip naar vele werelden, binnen de jazztronica, veelzijdig, briljant, aangrijpend, intens en verblindend. Kortom, monumentaal meesterwerk!

Setlist: It's Raining Again (4:40) Breakfast in America (4:38) Cannonball (5:00) Kristelle (4:43) Towards the Moon (7:21) Free as an Eagle (4:32) Dreamer (4:04) The Logical Song (4:20) All the Things You Are (3:52) Private Joke (4:31) Good Bye Stranger (5:36) Le Bagne (6:25) Do Not Disturb (3:38) Take the Way Long Home (3:34) Moog to the Moon (3:49)

Jazz/Elektronica
Moog Project
Thierry Maillard

Eén van die bands die optimaal de brug slaan tussen black metal en folklore is Kludde. Een sound die tussen de oren blijft hangen. Wat een intensiteit.  Kludde sloeg vier jaar geleden in met de comeback plaat 'In de Kwelm', uit hun eigen Aalst. Met 'De Horla' slaat de band een andere weg in, die je in een vlaag van waanzin durft doen belanden.
De eerste zaadjes werden ruim 18 jaar geleden geplant toen toenmalig zanger Uglúk een verhaal verzon over een heks die onverwachts zwanger raakte en het leven schonk aan een afschuwelijk gedrocht, "de Horla". En omvat een verhaal rond lust, haat en wraak geen onderwerpen waar je blij om wordt, maar het is zodanig gebracht dat de waanzin komt bovendrijven.
In een recent interview met de band zeiden ze daar zelf over "We zijn absoluut geen haatdragende mensen of zo. Maar het kan wel therapeutisch werken om al die negatieve gevoelens te uiten via onze muziek, gevoelens van soms woede en frustratie die boven kunnen kome; ze verstoppen in songs, kan helpen om die gevoelens te kanaliseren en een plaats te geven" .
Deze 'De Horla' kan ook voor de luisteraar een uitlaatklep vormen om diezelfde gevoelens naar boven te laten komen en te kanaliseren. Met “Horla 1: Over lust” zetten ze dit al in de verf, traag van aard, om dan weer verschroeiend uit te halen, om je later te doen bloeden in een bad van je eigen vlees en bloed. Althans dat is het beeld dat deze song bij ons oproept, ieder kan het invullen op zijn manier. Dat maakt de song en eigenlijk de plaat in z’n totaliteit nog meer bijzonder.
Fantasie prikkelend is de plaat zeerzeker, met “Verlaten” belanden we in een meer doomed/black sfeertje, waarbij klauwen je langzaam de strot dicht knijpen; eens onder hypnose kun je demonen recht in de ogen kijken.
“Horla : over haat” biedt een versmelting van uiteenlopende emoties; Kludde durft buiten hun eigen lijntjes te kleuren, door een meer sferische inkleding.
Deze band analyseert, leert en evolueert; de luisteraar wordt meegesleurd in een donkere poel van verderf. De best lange songs huiveren.
Op “Verloren” gaat de band een andere richting uit, om af te sluiten met een twaalf minuten lang meesterwerk “Horla III : over wraak”. Alle muzikale elementen worden hier door de blender gehaald, bedwelmend, snel, weer langzaam, om dan in een verschroeiende finale alles uit de kast te halen, die ons als luisteraar de ultieme doodsteek bezorgt.

"Eens meegezogen naar die bijzonder meedogenloze wereld die KLUDDE op een occulte en oorverdovende wijze aanbood, ontstond er hier en daar een moshpit. Het signaal om het gaspedaal dieper in te drukken . Wat een sound, wat een vocals, wat een intensiteit door de mokerslagen ", schreven we over hun optreden in de Asgaard, Gentbrugge recent https://www.musiczine.net/nl/concerts/item/90079-kludde-welcome-to-holyland-pure-duisternis.html
Ook op plaat bezorgt Kludde je dat breed aanvoelen, op ingetogen, dreigende wijze meegezogen worden in een walm van intense duisternis. Het is een rollercoaster richting Hel. Gevoelens van haat, lust en wraak een plaats geven daar komt het op neer!

Setlist: 1. Horla I: Over lust 2. Verlaten 3. Horla II: Over haat 4. Verloren 5. Horla III: Over wraak

Black Metal/Folklore
De Horla
Kludde