Hagelant Fest 2023 II - De donkere ziel wordt gevoed!
Hagelant Fest 2023
RockMetal Café Hell
Diest
2023-01-28
Erik Vandamme

Onze donkere ziel voeden is minstens even belangrijk als eten en drinken om te overleven … we zakten dus af naar een black metal festival in het immer gezellige rock en metal café Hell in Diest. De zaal was goed gevuld, er heerste over de hele avond een gemoedelijke en gezellige sfeer, en de duistere krachten die we voelden, deden inderdaad enorm deugd aan ons donker hart.

Dystopia is een verborgen parel in de Nederlandse underground. Ze brengen black metal met een psychedelisch kantje. De band weet op plaat, onder andere door de toevoeging van koperblazers (een trombone en een trompet) een uniek geluid te creëren, wat live zou moeten zorgen voor een aparte atmosfeer. Althans dat was de onderliggende bedoeling; Helaas kwam die klank van trompet en trombone niet boven de andere klanken en vocale inbreng uit. Bijzonder jammer want had de trombone en trompet klanken wel beter hoorbaar geweest, hadden we kunnen spreken van een unieke totaalbeleving waar de hand wordt gereikt naar het occulte en folkloristisch binnen de black metal. Nu kregen we een doorsnee black metal concert, met alle ingrediënten die ter beschikking zijn, maar werd daar dus niets meer of minder aan toegevoegd. Waardoor we helaas lichtjes op onze honger bleven zitten.

Die sfeer zat bij MNHG dan wel goed, donkere intensiviteit die aan je ribben kleeft door een samensmelting van verschroeiende riffs en vocalen die door merg en been gaan. MNHG legt de lat vanaf die eerste tot de laatste noot heel hoog, en op de momenten dat registers worden open getrokken, komen de haren op onze armen recht. Helaas vielen er tussen elk nummer te lange stiltes, waarbij de heren wat aan hun instrument stonden te pingelen, waardoor de drive wat uit het concert geraakte. Door die veel te lange stiltes verslapte de aandacht een beetje, bijzonder jammer eigenlijk, want hier had veel meer ingezeten. Maar nu kregen we een iets te routineuze set, waarbij we wel onder de indruk waren van de intensieve en technisch hoogstaande wijze waarop MNHG donkere putten open deed.

De twee absolute hoogtepunten van de avond volgden. Met de Italiaans / Nederlandse formatie Liber Null kregen we een black metal optreden dat ons tot waanzin dreef. Het prikkelen van de fantasie, en beelden opwekken die je doen baden in het angstzweet, maar ook een innerlijke gemoedsrust over jou doen neerdalen. Zoveel emoties zitten verborgen in die donkere brij aan krachtige vocalen en messcherpe riffs, dat we ons gewillig onder hypnose laten meevoeren naar een donkere wereld die voor ons open gaat. De bandleden, zien er trouwens niet alleen imposant uit, ze klinken dus ook zo. Zowel instrumentaal als vocaal voelt een optreden van Liber Null dan ook letterlijk aan als een zwarte mokerslag, waarvan we toch even moeten bekomen. Een wervelstorm aan duistere machten , die ons totaal verweesd achterlieten.

Tijd om te bekomen van wat was voorafgegaan kregen we niet, want daar volgde een volgende intensieve donkere orkaanuitbarsting. Thronum Vrondor moest helaas verstek laten, en werd vervangen door Drawn Into Descent, geen onbekende voor ons. We zagen de band enkele jaren geleden op Catacombfest in Wilrijk en schreven daarover: “De band dompelt ons prompt onder in duistere doom sferen. De bijzonder indrukwekkende manier waarop gitaarlijnen je hart doorklieven, met daarbovenop een weemoedige grafstem die je een krop in de keel bezorgt, zorgen ervoor dat we koude rillingen voelen lopen over onze rug van begin tot einde van de set.” Dat overweldigend gevoel spreidt Drawn Into Descent dus ook op Hagelant Fest II tentoon. De band grijpt je dan ook vanaf de eerste seconde, zowel instrumentaal als vocaal letterlijk bij de keel. Je voelt gewoon de intensiviteit die aanvoelt als een donker deken tegen duistere gedachten, waardoor je ademloos blijft genieten. Drawn Into Descent voegt aan hun typische atmosferische black metal ook een streepje doom metal toe, en dat zorgt dus voor die unieke totaalbeleving waar we naar op zoek waren.

Dat eerder doom achtige komt bij Frostmoon Eclipse nog meer naar boven, de link naar Black Sabbath wordt vaak gelegd. Maar deze band in een hokje duwen is hen tekort doen. De band wisselt harde en rauwe momenten van agressie en brutaliteit voortdurend af met eerder dromerige passages. Waardoor ze vrij uniek klinken, en de vele donkere emoties op een zeer gevarieerde wijze aanspreken. Het balanceren tussen zoveel uitersten, zorgt er dan ook voor dat we ons geen seconde vervelen. De Italiaanse band mag zich profileren als black metal, maar houdt dus ook duidelijk van buiten de lijntjes te kleuren. En een doomachtige sfeertje te creëren, wardoor Frostmoon Eclipse binnen die black metal een unieke parel blijkt te zijn, eentje om te koesteren dus!

Met Hell Militia staan zonder meer pioniers binnen de Franse black metal op het podium in Diest. De band kwam zijn nieuwste schijf ‘Hollow Void’ voorstellen, en deed dat op bijzonder scherpe, gevarieerde en intensieve wijze. Hell Militia maken geen black metal die aanzet tot een knuffel, integendeel.
Wat we dus wel krijgen is een orthodoxe, meedogenloze mengelmoes vol woede, grimmigheid, die je een gevoel van onbehagen geven. Door het bouwen van een donkere en vooral ondoordringbare geluidsmuur, zowel vocaal als instrumentaal, zorgt de band dan ook voor een eerste paar moshpits op de avond. Hell Militia duwt dat gaspedaal dan ook woest in, vanaf de eerste tot de laatste noot, tot die waanzin letterlijk in de ogen staat.
De perfecte afsluiter van een avond waar we gewillig de confrontatie aangaan met onze donkere gedachten, met als doel het voeden van onze donkere ziel.

Met dank aan Erik Depooter (Hell, Diest) + Musika.be

Organisatie: RockMetal Café Hell, Diest (ifbv Hagelant Fest)

Ruth - Ik heb niet echt een doelgroep binnen een genre. Wel een publiek dat wil meegaan in mijn verhaal, en er zichzelf in herkent

Ruth begint als jong kind te zingen en gitaar te spelen. Geïnspireerd door verschillende indiepop artiesten, jazz en klassieke singer-songwriters, begint ze al snel haar eigen liedjes te schrijven. Na het uitbrengen van een single CD "Colours" (eigen productie) en het spelen van veel verschillende soorten concerten, begint Ruth nieuwe liedjes te schrijven. Liedjes die een volwassen kant laten zien en ruimte geven aan meer jazzy en zelfs psychedelische invloeden. Nummers die ook muzikaal schreeuwen om een 'grotere' setting. Iets wat producer Stijn Debontridder perfect weet te vangen met de opname van de EP 'Inside out' in de zomer van 2022. Deze EP komt in maart eindelijk op de markt. Ruth zal deze CD voorstellen op 4 maart in SOJO Club in Kessel-Lo https://www.facebook.com/events/914055072923407
Wij leerden Ruth echter al kennen dankzij haar aantreden op BUSKERfestival in Herent, waarover we schreven: ‘’ Met haar gitaar en zeemzoetige , kristalheldere  en bijzonder hypnotiserende stem voert RUTH je naar een sprookjesachtig oord. RUTH ontroert door haar unieke stem en uitstraling”
Voldoende om deze bijzonder getalenteerde singer-songwriter even enkele vragen te stellen rond de release van haar EP en de verdere plannen.

Vertel eens wat meer over jezelf, hoe is alles begonnen?
Ik heb mijn eerste echte song geschreven, rond mijn 15ste. Daarna ben ik vrij snel beginnen optreden solo, als singer-songwriter. In eerste instantie heb ik klassieke gitaar gedaan, later ben ik dat dus beginnen combineren met teksten schrijven en ook zingen. Na enkele jaren solo ben ik beginnen optreden met de celliste Merel Van Hemelrjick. Vorig jaar in een trio, en dit jaar met een band, dus stapsgewijs aan het opbouwen.

Voor ik het vergeet, beste wensen voor het nieuwe jaar, hoe is je jaar 2022 eigenlijk verlopen?
2022  was vooral een heel spannend jaar, omdat ik toen mijn opnames heb gemaakt voor de EP die in maart dit jaar op de markt komt. Ik heb ook een band samengesteld, om live te gaan spelen. Ook dat was een hele uitdaging; het was dus vooral een zeer spannend jaar.

Ik wou het ook even over die coronatijden hebben, want je was net begonnen met je muziek te lanceren dacht ik? Waren de coronatijden een eventuele inspiratie bron?
Voor mij was dat meer een soort van rustperiode , ik had voordien al een single uitgebracht en er waren daardoor wat optredens ontstaan. Die corona was dus even de pauze knop induwen, en tijd vinden om muziek te schrijven. ik studeer ook muziek, daar was ik dan ook mee bezig. Ik bleef dus zeker actief met muziek bezig zijn. Het is niet specifiek een inspiratie geweest voor songs, maar wie weet komt dat nog.

Die periode heeft je dus niet doen twijfelen? Ik heb interviews gehad , waaruit bleek dat er bands zijn die de handdoek in de ring gooiden, andere vonden een nieuwe adem. Hoe zit dat bij jou?
Het voelt niet aan als een keuze, maar als iets dat ik nodig heb. Dus ik heb zeker niet getwijfeld om door te gaan. Het is iets dat ik gewoon al heel lang doe, en ik ga daar heel anders mee om met zulke tegenslagen. Meer tijd om ideeën verder uit te werken, en ook terug meer beginnen schilderen. Iets wat ik vroeger veel deed.

Dat schilderen? Wil je daar iets meer mee doen naar de toekomst toe?
Ik heb altijd gehouden van zowel muziek maken als schilderen. In het verleden heb ik tijdens mijn opleiding meer gefocust op schilderen, nu is het dus omgekeerd. In de eerste plaats wil ik me focussen op mijn muziek nu, en dat schilderen komt daarnaast. Maar ik wil me er zeker verder in ontwikkelen.

Ik zag je op BUSKERfestival Herent en was vooral onder de indruk van je stem die zeemzoetig en kristalhelder klinkt; er hangt ook een sprookjesachtig en mysterieus kantje aan je performance, mee eens of zie ik dat verkeerd? Is dat een bewuste keuze?
Ik kan me daar zeker in vinden, en vindt het ook altijd een mooi compliment. Ik verwijs in mijn teksten vaak naar de natuur, omdat dit een onderwerp is dat me nauw aan het hart ligt. En mijn emoties staan steeds heel centraal. Er is zeker ook soms een mysterieus kantje, en misschien iets sprookjesachtig ja? Dus ja, ergens is dat wel bewust.

Je liet je op BUSKERfestival  bijstaan door cello speler Daan De Meyer, een enorme meerwaarde vond ik, is het de bedoeling nog meer met hem samen te werken voor o.m. de EP of live?
Op het moment werken we niet meer samen, omdat hij klassieke muziek studeert en besloten heeft zich daarop te focussen. Ik heb ondertussen een andere celliste gevonden, omdat ik cello wel heel mooi vind passen bij mijn muziek. Ik vind dat telkens een enorme meerwaarde. Met Daan was zeker een fijne samenwerking.

Heeft BUSKERfestival voor jou bepaalde deuren geopend?
Niet per se op dat moment in 2022, omdat ik al vaker op BUSKERfestival had gespeeld. Het is wel een fijn publiek om voor te spelen, omdat mijn muziek wat ruimte moet krijgen , en als er echt geluisterd wordt , wat daar zeker het geval is, vind ik dat wel heel fijn.

Door je gevarieerde stem en uitstraling spreek je uiteraard een ruim publiek aan, zowel een pop publiek als alternatieve muziekliefhebbers zouden zich hier moeten in vinden. Welk publiek wil je eigenlijk concreet aanspreken met je muziek?
Omdat het voor mij heel persoonlijk is wat ik breng, hoop ik dat ik mijn eigen ervaringen kan overbrengen naar mijn publiek. Een publiek dat zich daarin ook herkent, is het publiek waar ik naar op zoek ben. Maar ik heb niet echt een doel groep binnen één genre of zo, dat dan weer niet. Wel een publiek dat wil meegaan in mijn verhaal, en zichzelf daarin herkent. Begrijp wat ik wil zeggen, en daar zelf wat invulling wil en kan aan geven. Dat is het publiek waar ik naar op zoek ben.

Niet alleen je stem is heel uiteenlopend. Ook je gitaarspel is uniek en vult je stem mooi aan, dat brengt me bij de vraag waarom gitaar en waarom geen piano of zo?
Ik heb me als kind altijd wel aangetrokken gevoeld tot gitaar, deels omdat mijn Nonkel ook gitaar speelt en die was een enorme inspiratiebron. Ik heb in eerste instantie klassiek gitaar gevolgd, en daar geleerd om met die Timbres te werken, en verschillende klankkleuren te zoeken. En bewust niet altijd op dezelfde manier gitaar te spelen, daar koos ik bewust voor.

Ik doe niet aan hokjes denken, maar veel vrouwelijke muzikanten kiezen niet altijd voor gitaar, vandaar … Ondervind je als vrouw niet dat de muziekwereld helaas nog steeds een mannenwereld is en het als vrouw (met gitaar) moeilijk is om je te uiten?
Ik merk wel dat er meer mannen dan vrouwen zijn die gitaar spelen. Ik heb echter zelf niet het gevoel dat ik minder kansen heb gekregen omdat ik een vrouw ben. Binnen mijn genre als singer-songwriter komt dat probleem ook wel minder frequent voor, omdat er nu eenmaal veel vrouwelijke singer-songwriters zijn, maar in sommige genres stelt dit probleem zich helaas wel.

Wat vrouwelijke singer-songwriters betreft, wie zijn je grote voorbeelden?
Carole King of Joni Mitchel zijn er toch twee. Phoebe Bridgers is iemand waar ik heel erg naar opkijk. Jade Bird , die nu heel actief is, is een groot voorbeeld. Er zijn er nog wel enkele … vooral singer-songwriters die in de richting van soul gaan, spreken me enorm aan.

We hadden het al over schilderen en visuele kunst. Het valt ook te combineren met muziek maken. Zijn er plannen om aan je muziek ook iets van visuele effecten te koppelen? Eventueel live?
Ik heb met een kunstenares samengewerkt in die richting. Bij elk liedje van mijn EP heeft ze een schilderij gemaakt. Binnenkort ga ik op een tentoonstelling van die werken  ook muziek spelen. Haar kunst inspireert mij, en mijn muziek haar dus, dat was een fijne samenwerking. Maar het is zeker de bedoeling om zelf iets in die richting te gaan doen met eigen kunstwerken en muziek daarop maken.

Even over je EP … Om te beginnen met de song ‘Home’ licht je al een tipje van de sluier op, ik vind die dromerige soundscapes, en die jazzy background bijzonder, en …  weer die toch wel bijzondere stem. Is ‘jazz’ een categorie waarin je muziek thuishoort, of hoe zou je het zelf omschrijven?
De drie songs op de EP zijn allemaal verschillend. ‘Black and White’ is meer Folk sfeer, dat is het volgende nummer dat ik ga releasen,’Flower’ heeft dan meer een postrock kantje. Dus ja, ik vind het gewoon fijn om verschillende invloeden samen te brengen. Wat ‘Home’ betreft, die warmte en dat dromerige vind ik heel mooi bij jazz.

Is het de bedoeling om meer jazz optredens te doen? Welk publiek wil je aanspreken of ben je daar niet mee bezig?
Het is niet specifiek de bedoeling om in een jazz circuit terecht te komen, ook al sta ik daar zeker voor open. Het is een heel inspirerend genre, ook omdat er muzikaal altijd iets heel interessants gebeurt. Ik hou ook wel van soul. Die richting zou ik eerder kiezen. Omdat de stem daar centraal staat. Het is gewoon uiterst moeilijk om één bepaald circuit uit te kiezen. Omdat ik alles combineer wat me aanspreekt en interesseert. Dus ik sta voor veel circuits open. Ik val niet per se binnen een genre, behalve dan het singer-songwriter. Ik ben gewoon nog een beetje op zoek wat mijn juiste publiek is eigenlijk. Ik wil vooral een publiek vinden die oprecht interesse tonen in wat ik doe, dat is voor mij het belangrijkste. Welk circuit dat is, maakt op dat vlak niets uit.

Het valt me aan die single (en ook de EP ) op . Ik vind het ook mooi hoe je het speelse, toegankelijke verbindt met een alternatief en lichtjes experimenteel kantje; een bewuste keuze? Of zie ik het verkeerd?
Ik wil me als persoon niet beperken tot één stijl, dat is ook de reden waarom ik graag uiteenlopende kantjes van mezelf laat zien en horen. Dat is gewoon het parcours dat ik afleg, en de invloeden die ik tegenkom onderweg neem ik gewoon mee. Daar komt dat speelse en experimentele kantje dan ook vandaan.

Je brengt later dit jaar je eerste EP uit ‘Inside Outside’. Een EP is een visitekaartje; het is een mooie parel geworden, en toch krijg ik de indruk dat je nog wat zoekende bent welke richting je echt wil uitgaan … Graag je mening
Als ik de set oefen  met mijn band valt me wel op hoe verschillend elk nummer echt is. In die zin ben ik inderdaad zoekende. Maar ik vind het ook fijn om dat te tonen aan mijn publiek, de verschillende fases die ik doormaak, dat ik blijf evolueren en zoeken naar wat mij inspireert. Ik het bewust ook op die manier, uit interesse, en dat ik het fijn vind om elke kant van mezelf te ontdekken. En dat wil ik dus zeker tonen aan mijn publiek.

Mooi dat artiesten vele kantjes van zichzelf tonen, maar er kan kritiek komen; kun je er mee omgaan?
Omgaan met kritiek is voor niemand echt gemakkelijk denk ik. Ik vind het wel positief als mensen die kritiek eerlijk durven geven. Omdat ik daar eventueel kan aan werken.

Er is een overaanbod aan releases en nieuwe projecten, mede door die coronatijden denk ik, ik vind je EP een pareltje en hoop meer van jou te mogen horen, maar los daarvan.. om jezelf een beetje te verkopen, als ik je nog niet ken, waarom zou ik voor jou moeten kiezen? Wat maakt je uniek denk je, binnen het overaanbod?
Wat me uniek maakt? Ik probeer op een persoonlijke en eerlijke manier te praten over hoe ik dingen beleef. Dat ik mijn stem daarin vooral gebruik. Ik probeer dat op een bereikbare manier te doen, maar ook vast te houden aan mijn eigen verhaal. Als je houdt van soul muziek, en van subtiele kleuren in muziek, dat kun je dat zeker vinden op mijn EP.

Wat zijn de verdere toekomstplannen voor 2023? Mogen we je ook live bewonderen alleen of met band of zo?
Zaterdag (28 januari) heb ik mijn eerste optreden met mijn band , maar dat is een try-out. Op 1 februari sta ik in Depot (Leuven ) voor open Mic. Op 4 maart is het dan mijn grote release show in SOJO Kessel-Lo. Het is zeker de bedoeling om in de zomer nog een tour te doen. maar daar hangen voorlopig nog geen data aan vast, dat is nog wat koffiedik kijken. Dat ga ik via sociale media zeker nog bekend maken (volg RUTH op Facebook voor meer update: https://www.facebook.com/ruthquintenmusic ) de bedoeling is om in het najaar of begin volgend jaar een nieuwe EP op te nemen. En verder te gaan met het verhaal..

Ondervind je geen problemen om concerten te boeken? Als er iets is veranderd na corona krijg ik de indruk dat de kleine en middelgrote bands/organisaties het zeer moeilijk hebben om aan de bak te komen. Terwijl grote concerten in een mum van tijd uitverkopen. Ondervind je ook geen problemen daarvan?
Dat heb ik zeker al gemerkt. Voor corona waren er meer optredens en opties voor kleinere artiesten, terwijl ik nu de indruk heb dat dit veel minder is tenzij je gratis gaat spelen op een Open Mic of zo. en dat is jammer. Het is daar veel moeilijker om je te tonen in twee nummers, en dat is ook leuk. Maar kleinere festivals of zoals BUSKER wordt steeds minder georganiseerd, dat valt wel op na corona ja. Ik heb ook de indruk dat organistoren vooral bekende bands en artiesten boeken, en geen risico meer durven nemen. Omdat mensen komen voor bekende namen…

… Volgend jaar een nieuwe EP dus, ook plannen voor een full album?
Misschien, maar dat hangt af van hoe duur en hoe de impact is Ik heb zeker nog enkele nummers klaar liggen. Die ik wil uitwerken in de studio, dus wie weet. De nummers sluiten aan bij wat ik nu doe. Deze EP bevat drie nummers die aansluiten bij de verschillende fases in mijn leven. Ik heb nog een heleboel nummers klaarliggen die aansluiten bij de nummer op mijn EP. Bij dat jazzy , maar ook bij die Folk invloeden.

Wat zijn je uiteindelijke ambities en heb je een doel dat je wil bereiken (of ben je daar niet mee bezig)?
Er zijn zeker ambities en doelstellingen die ik voor ogen heb. Ik ben al een tijdje optredens aan het doen in kleinere locaties, dat is leuk. Maar ik heb zeker ambities om op te treden in wat grotere zalen. Wat verder te geraken, en ooit eens een grote tour te doen, maar dat zijn verdere toekomstplannen en dromen.

Eventueel buitenland? En zijn er bepaalde landen die je aanspreken?
Niet concreet denk ik. Binnen Europa lijkt het wel interessant om een tour te doen. De Scandinavische landen spreken me wel sterk aan. Ik ben een grote fan van Aurora, deze Noorse singer-songwriter is één van mijn grote voorbeelden, dus daar spelen zou heel leuk zijn. Maar ik sta dus open voor alles wat op me afkomt. Ook Engeland spreekt me aan. Daar leven en hebben zoveel grote voorbeelden voor mij geleefd.

Moest je kunnen kiezen tussen een Sportpaleis uitverkopen of een naam maken in het club circuit, wat geniet je voorkeur en waarom?
Sowieso club circuit. Sportpaleis is gewoon heel groot, en de voeling met het publiek is minder sterk. En die voeling met mijn publiek vind ik net heel fijn en heb ik echt nodig. Die interactie met je publiek dicht bij je. Maar ik heb nog nooit in een sportpaleis gestaan, dus wie weet… moest ik contact kunnen leggen met mijn publiek daar , zou ik dat wel zien zitten. Ik vind het gewoon belangrijk dat er contact is tussen mij en mijn publiek. En dat vind je dus meer terug in het club circuit. Vandaar. Mijn ambitie is niet om groot te zijn, maar gewoon mijn muziek met mensen te kunnen delen, die daadwerkelijk willen luisteren naar mijn verhaal.

Ik hoop dat je je dromen kunt waarmaken. Veel succes in 2023. Bedankt.

Lara Rosseel Orchestra - ARK - Durf en improvisatie in die intieme en kleurrijke sound

Lara Rosseel is één van de meest veelzijdige muzikanten die ons landje rijk zijn, ook al wordt ze al te vaak in dat 'hokje' jazz geduwd, ze gaat vooral haar eigen weg. Dat bleek al uit het interview dat we in 2021 met haar hadden. Het interview kun je hier nog eens nalezen - https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/81785-lara-rosseel-band-ik-hoop-dat-ik-de-moed-blijf-vinden-om-die-dromen-te-blijven-achterna-gaan-en-ze-ook-te-verwezenlijken.html  
Ook bracht ze met 'Hert' (2022) en 'De Grote Vrouw'(2020) twee prachtige platen uit, grensverleggende platen kun je wel zeggen. Live is er een brede kijk en er is sprake van een zekere experimenteerdrift.
Nu stond ze voor deze gelegenheid in Ha concerts, Gent met een heus orkest op het podium onder Lara Rosseel Orchestra - ARK' (*****)
De samenstelling van het orkest:  Lara Rosseel (double bass, electr. bass), Sep François (percussion, vibraphone, marimba), Vitja Pauwels (guitar), Robbe Kieckens (percussion), Jan Van Moer (trumpet), Joppe Bestevaar (baritone saxophone, bass clarinet), Stefan Bracaval (flute), Frederik Heirman (trombone), Eva Debruyne (oboe), Jeroen Baert (violin), Amèle Metlini (violin), Marijn Thissen (viola), Aya Pribylovskiy (cello)

Ondanks het feit dat Lara centraal staat opgesteld met haar imposante contrabas, valt al direct op dat het vooral over het totaalplaatje gaat in deze bezetting. Er is de groovy klank van de saxofoon , trompet en fluit. Een muzikale magie ondersteund door een intens mooie viool en gitaar. Muzikaal een emotionele wervelwind. De percussie doet er nog iets bovenop en voegt er een experimenteel kantje aan toe.
Een intieme, verstilde sfeer is er , alsook een heel kleurrijke sound als deze wordt opengetrokken. Lekker zalig.
Een innerlijke warmte heerst een kleine twee uur lang in dit totaalpakket. Bij elke song volgde een welgemeend applaus; de staande en minutenlange ovatie die Lara Rosseel Orchestra in ontvangst mocht nemen op het einde van haar set, bewees dat ze met dit bijzondere project enorm veel mensen diep heeft geraakt. Het applaus bleef trouwens duren tot het orkest achter de coulissen was verdwenen en Lara, met een bedeesde glimlach op de lippen, terug kwam met de mededeling 'dat ze eigenlijk geen song meer over hadden, maar toch nog iets wilden aanbieden' … Een gevarieerd klankentapijt volgde, hemels en onaards. Deze muzikanten staan hoog aangeschreven , doen stijlen in elkaar vloeien en houden van grenzen verleggen in melodie en experiment. Wat een durf en improvisatie in die intieme en kleurrijke sound.

Organisatie: Ha concerts, Gent

We citeren: 'Duplex is de ontmoeting tussen twee gerenommeerde muzikanten uit de Belgische scene - Didier Laloy en Damien Chierici. Degenen die bekend zijn met hun respectieve werken zullen misschien verrast zijn door hun samenwerking, want het is ook de ontmoeting van twee generaties en twee muzikale universums die niet noodzakelijkerwijs voorbestemd waren om elkaar ooit te kruisen. Olivier Cox op drums en Quentin Nguyen op keyboards completeren de bezetting van de band. Het resultaat van deze creatieve ontmoeting is Maelstrom - een surrealistisch muzikaal reisverhaal met een Belgisch tintje, geïnspireerd door zowel echte als denkbeeldige reizen. Een eclectische en etherische ervaring, Maelstrom is een muzikale reis die je naar de uiteinden van de aarde brengt.'

Een prachtige reis trouwens, die muzikaal intiem, ingenomen als gedreven, extravert kan klinken , met duidelijke improvisaties. Een veelzijdig karakter horen we op “Magic House”, o.m. met een intro “Cast Off”. Eens in die muzikale wereld van Duplex horen we talrijke uitstapjes en onverwachtse, verrassende wendingen. Adembenemend!
Het klinkt uitgekiend als complex, zonder te vervallen in een chaotische brij. Het siert hen, luister maar naar “Valse de Quessant” of “Cabestan co”.

Duplex maakt met 'Maelstrom' een brug van jazz en folklore, orkestratie en improvisatie.
Een muzikale taal, reis, die, zonder woorden, wonderschoon klinkt doo z’n diversiteit. De grenzen tasten ze af, zeker die van viool en accordeon. Een unieke, overtuigende combinatie.

https://www.youtube.com/watch?v=OL9lTGJPCms

Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Mauro Bentein (Lagüna), Nils Tijtgat (Protection Patrol Pinkerton, Fortress) en Dennis  Mahieu (Rhinos Are People Too). ‘Exactly where I Wanne be’ is pas uit, en we hebben al een zomerse plaat die op de festivals kan zorgen voor een frisse bries.
Het aanstekelijke “Onto Me” geeft de toon aan, een fris, prikkelend nummer, met een springerig, speels karakter alsook een weemoedig, melancholisch kantje. De instrumentatie en de zang vinden elkaar, en gaat van intiem, pakkend naar meer uptempo’s. “Just my Luck” zet die lijn verder.
Cloudy-Oh kan een breed publiek aanspreken. De geest van Team William leeft alvast in de nummers, maar brengt hier meer vuurwerk.
Balanceren tussen uitersten … het springerige “Riding High” staat in contrast met het scherpe gebrachte “Paradise”, soms is er dus een gevoelig kantje, dan weer worden alle registers lekker open gegooid.
Die veelzijdige aanpak is ook te horen op “Style” - heel stijlvol gebracht -, “Baby” en het sprankelende slot “Date me up , scotty”.

Cloudy-Oh maakt de brug tussen toegankelijkheid en alternatieve muziek. 'Exactly where I wanne be' is een zeer speelse plaat, zonder al te kitscherig te klinken.

Live te beleven Cloudy-Oh - Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden (musiczine.net)

Itv Cloudy-Oh - Floris De Decker - Ik wou vooral een plaat maken die niet te hard in je gezicht blaast. Een plaat waar je relax kunt naar luisteren zonder er al te diepzinnig op in te gaan (musiczine.net)

https://www.youtube.com/watch?v=tlRmAwcrbN0

Zangeres Natashia Kelly ging een tijdje terug op tournee met JazzLab en was ook de laureaat van JazzLab Impuls voor 2022-'23 met 'Dear Darkening Ground'. Voor dit nieuwe project, dat voorgesteld wordt via een nieuwe tournee en albumrelease bij WERF Records, omringt Kelly zich met toppers uit de Belgische jazz en werkt ze met een bijzonder concept: de plaats van de mens in de natuur.

''De muzikanten zitten verankerd in de jazz, maar laten ook pop en folk binnensijpelen. Ze spelen met zwier en verfijning, op maat van de stem en teksten, die meer dan ooit naar de voorgrond komen, maar tegelijk een perfecte blend vormen met de muziek. 'Dear Darkening Ground' blijft open én toegankelijk, zoekt de hoop op en gaat recht naar het hart.'' staat er in de biografie.
Haar kristalheldere, warme stem intrigeert. Ze laat zich omringen door inspirerende muzikanten, die haar aanvoelen en aanvullen. Een speelse sound in een intiem kader, luister maar naar de weemoedige mooie opener “Dear Darking Ground”, als rode draad doorheen de volledige schijf.
Stilte en zachtmoedigheid vinden elkaar, Natashia Kelly raakt ons. Vanuit de basis van de jazz , gaat ze avontuurlijk te werk en voegt er diverse aspecten aan toe.
Een magisch mooi plaatje dat ons onderdompelt in de poëtisch wereld van Kelly; het is al seen spannend boek of film.
Het totaaalpakket is dus belangrijk, van de instrumentatie , het samenspel, haar indringende vocals en de nummers als één geheel .

Itv Natashia Kelly - Ik schrijf vanuit beelden, het weergeven van de natuur, het emotionele speelt hierin een belangrijke rol (musiczine.net)

https://www.youtube.com/watch?time_continue=2&v=4Ms8y85YBPk&feature=emb_logo

Pianist/componist Fred Hersch en vocalist/bassist/songwriter esperanza spalding (allemaal kleine letters) kunnen beiden gerekend worden tot de meest geprezen en inventieve artiesten in de moderne jazz. De Village Vanguard is de meest gerespecteerde zaal van de muziek, waar talloze legendarische musici en geliefden live-opnamen hebben gemaakt. Het duo en de club zijn één voor een magisch optreden op ‘Alive at the Village Vanguard’, een zeldzame kans voor luisteraars om te genieten van de unieke en opwindende samenwerking tussen twee top jazz artiesten.
Met de plaat 'ALIVE at the Village Vanguard' brengt het duo een schijf uit die de luisteraar het gevoel geeft op die concerten daadwerkelijk aanwezig te zijn,

Monk is zoals altijd bij Hersch nadrukkelijk aanwezig, zoals ook in zijn eigen compositie Dream of Monk. En dat blijkt ook uit zijn uitzonderlijke piano spel op deze plaat, de man ademt Monk uit, hij vindt de muziek van Monk opnieuw uit.
De aanvulling van de sprankelende, soulvolle stem van spalding zorgt echter voor een unieke wisselwerking, die jazz met funk en soul verbindt. Het duo vult elkaar aan, dat het haast niet te geloven is dat het hier om een live plaat gaat. Enkel het applaus van het publiek en de interactie van spalding bewijzen het.
Het duo etaleert een filmisch meesterwerk, waar ze hun talent als vocalist en pianist improviseren. Een erg mooi klankentapijt, lekker groovy jazz en die bijzondere stem van spalding zorgen voor een unieke sfeer die je hier bij de live uitvoering en in de huiskamer kunt voelen. Elke song op deze knappe schijf heft zijn waarde! Het totaalplaatje is dus belangrijk.
Als je weet dat Hersch fysiek (hij kreeg de volgende dag een nieuwe heup) en spalding mentaal door een erg moeilijke periode gingen op de dag van de opnames van dit optreden, dan voelt deze plaat toch memorabel aan.
Het duo zorgt voor een sprankelende, magische, mooie avond, die ze, ondanks die pijn, delen met het publiek. Sterk

https://www.youtube.com/watch?v=diqzvy2o9aQ

Bizkit Park - Een wervelend nu-metal feest

We keren even terug in de tijd, augustus 2019, Fonnefeesten in Lokeren … Een ware nu-metal tsunami ging zo wild tekeer in het Prinses Josephine Charlottepark. We schreven over Bizkit Park  toen ‘Op woensdag 7 augustus schreef Bizkit Park echter geschiedenis door net dat te doen wat we niet verwachten, het nu-metal genre heruitvinden op de Fonnefeesten. In een wervelende show van meer dan een uur werden alle registers open getrokken, en stond het park te daveren op zijn grondvesten.'
In De Casino mochten we hetzelfde wervelende feestje verwachten.

Opwarmer was Secondhand Saints (***1/2). Deze band ontstond een jaar geleden uit de asvan de pandemie. Ze brengen metalcore, die duidelijk aansloeg. De band speelde een thuismatch. Secondhand Saints bracht een emotioneel beladen set van een strakke, verschroeiende sound , krachtige, intense mokerslagen en pakkende, rauwe vocals  en screams. Wat een geluidsmuur.
Toegegeven , echt origineel was dat allemaal niet, maar dat hoefde niet. Iedereen onderging het en werd muzikaal murw geslagen.

Wat zo bijzonder is aan Bizkit Park (*****), ze doen het nu-metal genre niet alleen alle eer aan, met hun messcherpe covers van hun Muzikale Goden, ze verleggen de grens, en vinden het genre opnieuw uit. In sommige opzichten , doen ze het zelfs beter dan het origineel. Net omdat de band die covers niet zomaar routineus brengt, maar daar tonnen spelplezier aan beleeft. En dat was niet steeds het geval bij die andere …
De beweeglijke zanger zet zijn keelgat open en de muzikanten halen verschroeiend uit. De tweede stem is duidelijk een meerwaarde en biedt extra weerwerk. Een muzikale wervelstorm is het gevolg.
De frontman is een klasse entertainer die het publiek voortdurend aanport en aanspreekt. Bij elke song voel je de adrenalinestoten, eigen aan het nu-metal genre.
Hierop stil staan was dus onmogelijk. Deugddoend! Moshpits ontstaan, samen met een heel mooie wall of death, enkele crowdsurfers gaan de lucht in.
Bizkit Park drukt het gaspedaal met plezier in . De zaal stond te daveren. Gevolg iedereen tevreden! Missie geslaagd van deze tsunami.

Goe Vur In Den Otto (****) als DJ act besloot de leuke avond. Het imposante duo voelt perfect aan wat zijn publiek wil en biedt een mengelmoes aan metal-, punk-en rock songs aan die iedereen kent. Ze doen het op een speelse, energieke wijze.
De knoppendraaier en de beweeglijke brulboei krijgen de handen moeiteloos op elkaar. Een spervuur aan hits loeien uit de boxen.
Goe Vur In Den Otto brengt voldoende kwinkslagen en humor toe, waardoor je met een brede glimlach de zaal verlaat; wat een wervelende avond!

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas ism Zingende Zwaluw

Natashia Kelly - Ik schrijf vanuit beelden, het weergeven van de natuur, het emotionele speelt hierin een belangrijke rol

Zangeres Natashia Kelly ging enkele seizoenen geleden op tournee met JazzLab en was ook de laureaat van JazzLab Impuls voor 2022-’23 met ‘Dear Darkening Ground’. Voor dit nieuwe project, dat voorgesteld wordt via een nieuwe tournee en albumrelease bij WERF Records, omringt Kelly zich met toppers uit de Belgische jazz en werkt ze met een bijzonder concept: de plaats van de mens in de natuur. Haar nieuwste plaat leest vooral als een spannend boek, een visueel meesterwerk waarover we graag toch iets meer wilden weten.
Daarover hadden we een fijn gesprek met Natashia en polsten uiteraard naar de verdere plannen.

Onze beste wensen voor het nieuwe jaar, 2022 was een bijzonder druk, intens jaar, hoe is alles verlopen?
Het jaar 2022 stond in het teken van de voorbereiding van dit project. We hebben vooral veel gerepeteerd in die periode, een paar keer opgetreden en de cd opgenomen in mei. Het was dus vooral een spannend jaar , door die voorbereidingen. Maar dus ook een heel leuk jaar.

Proficiat met je nieuwste release, ‘Dear Darkening Ground’, je vond je inspiratie bij ‘de plaats van de mens in de natuur”, kun je daar wat meer over vertellen?
Ik heb vooral geprobeerd om de tijdsgeest te vatten op mijn plaat. Want ik vind dat het met onze natuur en klimaat duidelijk de verkeerde richting aan het uitgaan is. De balans mens en natuur zit duidelijk scheef, de maatschappij ook eigenlijk. Er gaat teveel aandacht naar enkel het economische, terwijl het klimaat angstaanjagend aan het veranderen is en daar te weinig aandacht wordt aan geschonken. Het probleem dat er teveel machtsinstanties de macht in handen hebben, en ervoor zorgen dat daar niets wordt aan gedaan, is al even verontrustend. De slinger is zodanig omgeslagen dat het wel lijkt alsof de mens de economie moet dienen, het zou eerder andersom moeten zijn de economie moet de mens dienen. Uiteraard is het niet allemaal negatief, er is zeker een bewustwording aan de gang. Het is gelukkig allemaal meer bespreekbaar geworden, dat is dus wel een positieve evolutie.
Ik heb ook een lang gedicht van Rilke gevonden. ‘Een brief van de Aarde’ , een gedicht van honderd jaar geleden. Daar omschrijft Rilke al dat de balans mens /natuur uit balans zou kunnen geraken. En dat de economie een te grote plaats zou innemen, omschrijft Rilke ook. Dat was het startpunt rond dit project. Ik heb dat bewerkt dat gedicht, en dat is dan de eerste song geworden. En eigenlijk had ik al enkele songs liggen, maar was me niet bewust dat dit ook al over deze tijden ging. De plaat is dus eigenlijk een samensmelting van hoe ik het leven aanvoel, ik ben niet alleen daarin. Maar ik wou dus niet enkel het sombere gedeelde aankaarten, maar ook een boodschap van hoop meegeven. Dat komt trouwens ook terug in dat gedicht van Rilke. De boodschap dat we met de natuur als partner anders kunnen omgaan, en daardoor nog iets recht trekken, is een rode draad doorheen dat gedicht en ook doorheen mijn plaat.

Ik heb de plaat beluisterd, om er een recensie over te schrijven, en vond dat er inderdaad diverse emoties bovendrijven die aansluiten van wat je vertelt. Het is ook een zeer visuele plaat, het filmisch kader prikkelt de fantasie; was het de bedoeling een visuele plaat uitbrengen of is dat heel natuurlijk gebeurd?
Ik heb die opmerking nog gehoord. Ik probeer dat zelf ook als ik songs componeer, ik laat mijn verbeelding werken en probeer er daadwerkelijk iets bij te zien, maar denk daar niet echt te diep over na. Maar ik probeer dus wel een beeld op te roepen, echter gebeurt dat niet bewust, dat groeit heel natuurlijk.

Zijn er ambities om iets te doen voor films? Of TV series?
Nee, maar er is een track gemaakt zonder de vocale aankleding. En dan stelden we vast, dat binnen de instrumentale sfeer, die muziek inderdaad zeker zou passen in films. Maar daar is concreet nog niets mee gedaan, maar het zou inderdaad wel leuk zijn moest dat kunnen gebeuren.

Je kristalheldere, warme stem bezorgt ons een krop in de keel. Je bent omringd door inspirerende muzikanten, die jouw stem aanvoelen en aanvullen. Elke radar zit daardoor perfect in elkaar. Een bewuste manier van werken? Hoe heb je die muzikanten gevonden (het wereldje is klein uiteraard) en bereid gevonden om met jou samen te werken?
Yannick ken ik al tien jaar. Wij doen al heel lang projecten samen. Er is altijd een zeer goede klik geweest. Dré ken ik nog van in het conservatorium, ik heb één jaar in Leuven gestudeerd. Ik bewonder de flow die hij uit zijn drums kan halen. Er moest voor mij toch een zware groovy sound inzitten, dan hebben we met ons drie een sessie gedaan en die is zeer goed meegevallen. Ruben ken ik ook al sinds 2012, we hebben wel dingen gedaan samen. Ik bewonder zijn manier van gitaar spelen, hoe hij er eigenzinnige klanken uithaalt die belangrijk zijn voor dit project. Ook omdat ik niet wou dat het als traditionele jazz zou gaan klinken. En Nicola ken ik ook al een tijdje, ik heb ooit eens als gastzangeres aan een project mee gedaan. We hebben enkele sessies met hem gedaan. En ook dat klikte zeer goed. Hij is enorm sterk in zijn harmonische variaties. Het was een beetje zoeken, maar we vonden elkaar allemaal zeer snel. We hebben enkele try-out gedaan.

Hoewel je muziek in het hokje jazz wordt geduwd, komen er ook folk muziek elementen boven drijven. Hoe mogen we het interpreteren?
Als je denkt aan de standaard jazz, klopt dat misschien niet. Maar jazz is een evoluerende muziekvorm. Die alle muziekstijlen samen brengt. Voor mij betekent jazz dat je heel creatief kunt zijn, een heel groot palet van mogelijkheden gebruiken. Het is ook het verschil als je kunt kiezen tussen twee verschillende of twintig verschillende akkoorden. Bij jazz , zoals ik het zie, zijn die mogelijkheden oneindig.

Ook uit de plaat blijkt dat jouw muziek niet in een hokje kunt duwen, daardoor was ik direct verkocht trouwens. Je hebt er al een beetje op geantwoord, maar dit is dus niet direct een bewuste keuze?
Nee, ik werk met jazz muzikanten, dus is het logisch dat we in die richting tewerk gaan. Ik denk daar niet echt over na of zo.. dus nee, dat is niet een bewuste keuze. Maar een natuurlijk proces.

Wat me ook opvalt , is dat duidelijk poëtische kantje aan je stem en muziek. Ook nu weer. Is dit een bewuste manier van werken?
Ik schrijf vanuit beelden, het weergeven van de natuur en ook het emotionele daarrond speelt dan ook een belangrijke rol hierin  Dat kun je zien als iets poëtisch, of iets dat iedereen begrijpt. Dat is niet echt bewust, maar groeit bij mij zeer natuurlijk.

Hoe waren de algemene reacties voorlopig?
De reacties waren, van elke hoek uit, super goed. Dat had ik echt niet verwacht. We hebben in verschillende kranten al zeer goede recensies gekregen. We werden zelfs opgepikt in Frankrijk, en zijn geselecteerd voor Cultuur jazz. Bij de vier CD’s die ze genomineerd hebben, zitten wij ook bij. Ook in UK krijgen we heel leuke recensies .
Kortom vanuit alle hoeken, ook de onverwachtse, krijgen we zeer goede feedback.

Je tournee om de plaat voor te stellen is al gestart ,hoe is alles verlopen tot nu toe en hoe hoog zijn de verwachtingen?
Alles is zeer goed verlopen,  enkele concerten waren ook uitverkocht. Daarnaast ook een zeer goede CD verkoop. Alles verloopt dus echt naar wens, en de verwachtingen voor de verdere tour zijn dan ook hoog gespannen.

Wat zijn de verdere plannen voor 2023, naast het voorstellen van de cd?
Daar ben ik nog niet echt mee bezig, maar normaal gesproken komt dat allemaal heel natuurlijk na de tour om de cd voor te stellen. Dus het is voorlopig , wat verdere plannen maken betreft, nog beetje koffiedik kijken tot dit onderdeel achter de rug is. Wat ‘verdere plannen’ betreft, is het allemaal dus nog een beetje afwachten tot eind februari.

Er is een overaanbod, maar ik ondervind dat kleinere en midden grote organisaties of bands het moeilijk hebben om echt aan de bak te komen, ondervind je dat ook? Of hoe sta je tegenover deze evolutie?
Die tour via JazzLab was al een tijdje gepland, en dat ging toch vrij vlot. Het is eigenlijk altijd moeilijk, sowieso. Het is niet dat dit nu zoveel anders is dan vroeger. Er is altijd wel een soort
overaanbod, we doen gewoon rustig verder en zien wel waar we uitkomen.

Heeft die coronatijden ook gezorgd voor inspiratie? Hoe heb je die tijden beleefd of doorstaan?
Ik heb in die periode enorm veel songs geschreven, vooral dan na die overstroming in Wallonië.  Ik heb geen concerten moeten afgelasten of zo. Dus voor mij was dat niet zo erg, want ik was net beginnen songs schrijven en kon daar op mijn eigen tempo aan werken.

Ben je naast het uitbrengen van deze plaat nog met andere projecten bezig?
Nee, dit project is al intensief genoeg. Ik geef ook zangles , daar steek ik ook tijd in. Dus nee, naast dit project niet met andere dingen bezig nee. Ik heb er mijn handen mee vol. Er is wel een duo met Nicola dat enkele maanden geleden is opgestart. Dat is het enige dat ik daar nog extra bij neem.

Wat zijn uw ambities? En is er iets als een doel dat je voor ogen hebt?
Ik probeer mezelf verder te ontwikkelen als muzikant en singer-songwriter. Ik denk er echt niet bij na of heb geen echt doel voor ogen. Alles wat ik nu doe nog heel lang kunnen blijven volhouden misschien? Maar dat is het ook zo een beetje. Het gaat bij mij altijd heel organisch, er hangt geen carrière planning of zo aan vast, het gebeurt zeer natuurlijk en ik zie wel waar ik uitkom.

Pics homepag @Björn Comhaire

Dat lijkt me een zeer goede werkwijze. Bedankt voor dit fijne gesprek, ik hoop je spoedig ook live te zien, en wens je veel succes met de release en de tour, uiteraard ook in je verdere toekomst

Cloudy-Oh - Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden

Binnen de Belgische muziek is Floris De Decker geen onbekende meer; niet alleen met het helaas ter ziele gegane project Team William heeft hij zijn stempel gedrukt. Hij was ook als muzikant een belangrijke schakel binnen o.a. The Van Jets en Intergalactic Lovers. Het was wachten op een nieuw eigen project, en dat is er nu. Met Cloudy-Oh laat hij zich omringen door muzikanten met diezelfde speelse ingesteldheid als Floris zelf. Dat blijkt uit de onlangs verschenen plaat ‘Exactly where I Wanne be’ , waar Cloudy-Oh humor , absurdisme en een streepje melancholie verbindt met de instrumentatie en de vocale perfectie.

We hadden recent een fijn gesprek met Floris hier .

De band kwam deze plaat live voorstellen in een overvolle Café Charlatan, Gent
Michelle (****) - Solo-project van Michiel Randsome van o.a Shht  samen met James De Graef (van Shht en Loverman) -  mocht de avond openen. In eerste instantie stonden ze al duo op het podium; fragiel en intimistisch dompelt Michiel je met zijn breekbare stem onder in een badje van melancholie. Die breekbaarheid wordt al snel onderbroken door het aanstekelijke drumwerk van James die voor de gelegenheid ook met ontblote torso op de boxen gaat staan en een dansje placeert. Vanaf dat moment worden de registers iets meer open gegooid, en komt er humor en absurditeit om de hoek kijken. Naarmate de set vordert staan er geen twee , maar drie muzikanten op het podium. Dat worden er uiteindelijk vier, later nog aangevuld met een zangeres.
In de feestelijke stemming wisselen de muzikanten ook van plaats. Zo brengt James  een aanstekelijke, pakkende versie van “Pale Blue Eyes” (The Velvet Underground). In het intieme kader wordt de gevoelige snaar geraakt.
Een verrassende mengelmoes aan emoties die die muzikaal aanzetten tot dansen. Door de spannende variaties was dit de perfecte opwarmer.

Cloudy-Oh (*****) gaat beetje op dezelfde wijze tewerk, ze leggen de lat zelfs nog iets hoger. Uiteraard is Floris een top zanger en ware entertainer, die voortdurend zijn publiek bespeelt en zijn muzikanten meesleurt in zijn geordende chaos, waardoor een wervelend feest ontstaat, met toch ook een licht melancholisch kantje.
Naast de topprestatie van de beweeglijke Floris - die ook op de boxen gaat staan -, waren we danig onder de indruk van het instrumentatie én het vuurwerk van de muzikanten. Uiteraard viel daarbij het aanstekelijke, strakke drumwerk van Dennis Mahieu op , alsook de verbluffende baslijntjes van Nils Tijtgat. Tot slot de magische gitaarriedels en verbluffende van Mauro “Bentano’ Bentein lieten ons ademloos achter. Sterk.
Met deze bijzonder strakke aanpak ontstond een positieve en uitbundige sfeer die je een fijn gevoel vanbinnen bezorgde.

Cloudy-Oh verbindt het speelse en het melancholische met de instrumentatie en de vocale perfectie, humor en absurditeit worden toegevoegd, wat een muzikaal feestje betekent.
Cloudy-Oh tekent voor uitbundigheid in deze tijden.

Organisatie: Charlatan, Gent ism Cloudy-Oh