Myrddin - Ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen
Met 'Monstruos Y Duendes Vol. 3: Médyn' bewandelt Myrddin een ingetogen pad, de grenzen van het minimalisme aftastend. Deze flamenco sound drijft je naar de mooiste oorden.
De recensie van deze ‘parel van een schijf’ kan je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een fijn gesprek met Myrddin over deze release, over zijn toekomstplannen en we keerden ook even terug naar het verleden.
Waar komt de interesse van muziek vandaan, ik las eerder dat die interesse er in eerste instantie er niet echt was tot je klarinet hoorde spelen en dat wijs vond. Vertel ons wat meer? Waarom Flamenco? Waar komt die interesse vandaan?
Ik groeide op omringd door heel veel muzikanten, er kwamen dagelijks wel muzikanten over de vloer bij ons thuis. Ik was dus altijd al omringd geweest door muziek. Maar als kind was ik meer bezig met buiten in de bossen spelen, boogschieten, ... Op een bepaald moment wilden mijn ouders een groepje beginnen, en ik viel altijd in slaap aan mijn instrument (haha). Na een tijdje ben ik klarinet beginnen spelen. Nog later, ik was onder de indruk van mijn broers, die deden zo een beetje Catalaanse Roma muziek. Ik wilde dat absoluut leren, omdat het iets levendig was die muziek. Dat sprak me wel aan. Zoals ook bij Flamenco het geval is. Toen heb ik mijn vader gevraagd of hij me dat kon leren, Flamenco. Hij wilde dat zeker doen, maar zei ook “je weet niet waar je aan gaat beginnen”. Ik was er nogal snel mee weg, en gaandeweg is dat op een natuurlijke wijze verder gegroeid. Tot op het punt waar we nu staan.
Flamenco is ook niet een stijl die je in onze Westerse cultuur veel tegen komt, het is diep genesteld in verschillende culturen los van die Westerse?
Flamenco is gewoon een mengelmoes van uiteenlopende culturen. De Moren hebben 900 jaar in Syrië gezeten, je kunt denken. Ook de Joden hebben hun inbreng in de Flamenco. Het zit diep genesteld in zoveel uiteenlopende culturen ondertussen, ook al is dat allemaal vrij traag gegaan.
Je zit al een hele tijd in dat muziekwereldje, wat zijn tot nu toe je hoogte en diepte punten in je carrière?
Mijn hoogtepunten zijn als ik heel creatief bezig ben. Dat is kort en bondig, als ik heel hard aan het werk en ben aan mijn muziek ben ik gewoon op mijn best. Die voldoening die me dan overvalt, is telkens een hoogtepunt.
Dat klopt want in een interview las ik dat je constant bezig bent met gitaar spelen en ook pentekeningen? Of heb ik iets gemist? Klopt dat …
Dat klopt ook, ik ben constant daarmee bezig, ook met die pentekeningen maken, een plezierig hobby tussendoor eigenlijk. Ook de hoezen van mijn laatste album uitgaves tekende ik zelf.
Een interessant interview dat ik heb gezien over de samenwerking met je dochter, je hebt de microbe letterlijk doorgegeven. Hoe fijn is het samenwerken met haar en heeft ze dezelfde interesse opgepikt?
We werken en spelen gewoon graag samen , laat het ons daarbij houden.
De reden van dit interview is uiteraard de release van ‘Monstruos y Duendes Vol. 3 : Médyn’ Ik hield vooral van de complexiteit en de hartstochtelijke wijze waarop je die flamenco stijl eigenlijk ontleedt en er zoveel interessante dingen aan hebt toegevoegd. Klopt het dat je graag buiten de comfortzone treedt of zie ik dat verkeerd?
Nee, dat is zo. Ik maak al gans mijn leven mijn eigen muziek. Dat was al zo vanaf dat ik de eerste keer een gitaar in mijn handen nam, zelf muziek maken en schrijven. Ik kom van een thuis waar ik zoveel muziek gehoord heb, dat die invloeden tot uiting komen in mijn eigen muziek. Het is dus heel natuurlijk gegroeid dat ik niet fanatiek me vastpin op enkel die Flamenco, gewoon daardoor. Dus die comfortzone verlaten gaat automatisch, gewoon op mijn buikgevoel afgaande.
Met best lange songs als “Médyn” dat afklokt op bijna twintig minuten, krijgt dat een hypnotiserende inwerking. Je trekt de (Flamenco) registers open, of doet ons eerder wegglijden in diepe gedachten. De sound is dus nog diep geworteld in de Flamenco traditie; er tekent zich een wondermooie, magische sprookjesachtige wereld af. Sjiek! Ook hier een bewuste keuze?
Graag, als je er dingen bij ziet, zoveel te beter uiteraard. Dat is zeker mijn bedoeling, dat lange nummer is een ode aan mijn kleinzoon. Dus ja.. het is zeker de bedoeling om beelden op te wekken bij de luisteraar.
Waar komt de inspiratie om songs te schrijven vandaan?
Dat kan ik vaak zelf niet overzien. Er zijn zodanig veel prikkels die je elke dag tegenkomt waarover je eindeloze combinaties kunt maken. Je kunt gewoon op een dag iets zien en daar is die inspiratie al, waar dat vandaan komt is eigenlijk niet in woorden uit te drukken. Voorbij alle wiskunde dus. Maar vooral, ontvankelijkheid is mijn grote geheim om iets te creëren. Zonder dat is er geen cirkel, geen prikkel en dan klopt het plaatje niet. Ontvankelijk kunnen zijn is heel belangrijk om songs te kunnen schrijven. Dat is op zich een gave, en één van de moeilijkste dingen die er bestaan. Je kunt er uren lang naar zoeken, maar mag er niet naar verlangen.
In een ander interview over de vraag waar je inspiratie vandaan kwam, is het antwoord: ‘’ En inspiratie? Och, de meest banale dingen, dat ik boodschappen doe, of zo. Dingen die er voor zorgen dat ik niet de ganse dag met die gitaar bezig ben….’’ . Kun je daar wat dieper op ingaan?
Ik heb dat zelfs als ik optreed, dat ik volledig weg ben en denk aan de dagdagelijkse dingen. Na vijf minuten heb ik dan iets van ‘ben ik nu eigenlijk aan het optreden’. Dat is dus ook zo bij componeren, als ik vrij ontvankelijk ben denk ik gewoon aan andere dingen. Je kunt het dus eigenlijk gewoon niet verwoorden zoiets.
Hoe waren de algemene reacties op deze prachtige schijf?
De plaat komt eigenlijk pas volgende week uit (dit interview was op 11 januari) de reviews die er wel zijn verschenen waren algemeen positief.. niets meer en minder, ben ik blij om.
Deze tijden zijn een zegen vragen samen te stellen, er is altijd de link naar deze pandemie waarin we leven. Hoe heb je deze tijden als muzikant (en mens) doorstaan, heeft het voor nieuwe inspiratie gezorgd?
Ik heb, buiten in de eerste lockdown, niet zoveel verschil gemerkt eigenlijk. Maar ook met dat lang thuis zitten heb ik geen problemen gehad eigenlijk. Ik zit sowieso veel alleen. Het niet kunnen optreden heb ik niet echt gemist eigenlijk, maar ben wel blij dat ik kon en kan blijven componeren. Moest ik niet kunnen componeren dat zou dat wel een probleem zijn eigenlijk. Dan was ik vermoedelijk zelfs niet verder gegaan met muziek maken. Wat optreden betreft, als ik lang niet meer heb opgetreden en er dan weer een optreden is dan zijn dat meestal mijn beste concerten. Het voelt gewoon onnatuurlijk aan voor mij om elke dag te moeten optreden, dan liever van tijd tot tijd eens. Ok, als je veel speelt stijgt het robot gehalte, de motoriek verbetert maar het vertellen op zich gaat achteruit. Dus vrij weinig spelen, maar wel op mooie plekken met wijze mensen rondom mij is naast het componeren het beste wat er is.
Hoe denk je persoonlijk dat de cultuursector, die steeds wordt geviseerd als er weer eens strengere maatregelen worden getroffen, deze tijden zal overleven?
Ik stel me vooral vragen over het feit dat we ons eigenlijk bezig houden met problemen die maar een fractie zijn van wat er echt op ons afkomt. Ik vrees dat er dramatische dingen te wachten staan die alles overstijgen. Al de politiek, al het gezever en alle ego’s moeten allemaal verdwijnen. Meer kan ik er echt niet over zeggen eerlijk gezegd.
Maar terug naar dit project, er is ook een volume vier? Of heb ik het mis? En welke richting zal die uitgaan; kun je er al wat meer over vertellen?
Die komt er zeker aan, we nemen daar onze tijd voor. En wie weet komt daar nog meer.. mijn broer zei me waarom doe je niet levenslang door met ‘volumes’ maken? Ik speelde gewoon met het idee dat ik net genoeg had opgenomen voor vier platen, daarna zien we wel weer. Vandaar die volumes dus. Die vierde komt er dus zeker aan, ben er volop aan bezig. Wanneer die eraan komt is nog een vraagteken. Maar ik heb zeker al nieuwe nummers.
Over de toekomst gesproken, wat zijn de plannen voor de nabije en verdere toekomst?
Ik ben al een tijdje bezig met liederen op basis van teksten van Guido Gezelle. De grootste Vlaming ooit. Hij is mijn lievelingspoëet. Daar ben ik dus muziek op aan het maken. We gaan er ook mee optreden, en nog dit jaar een plaat opnemen. Ik werk ook samen met een heel goede danser, en daar wil ook wel iets mee doen naar de toekomst toe. Daarnaast wil ik nog veel muziek schrijven, iets voor een koor doen. En een gitaar concerto, dat wil ik ook nog eens doen.
Staan er ook andere projecten op de planning? Iets samen releasen met je dochter bijvoorbeeld die eveneens een pracht muzikante is (de appel valt niet ver van de boom dat is wel duidelijk)?
Samen met mijn dochter een plaat opnemen, staat ook op de planning, graag nog dit jaar zelfs. Het is een samenwerking die heel spontaan en organisch verloopt, haar muziek ligt meer in sfeerbeleving en niet per se Flamenco, maar we vullen en voelen elkander perfect en heel naturel aan.
Wat zijn na al die jaren je verdere ambities en is er nog een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt?
De gitaar is zeer fysiek, ik weet zeker dat ik binnen circa twintig jaar dit niet meer zo intens zal kunnen blijven doen. Het belangrijkste voor mij, dat is een ambitie op zich: dat ik in staat blijf om muziek te blijven schrijven en te componeren. Dat is zo een beetje mijn voornaamste doel. Dat nog heel lang kunnen blijven doen dus.
Misschien, als ervaren muzikant, een tip die je jonge muzikanten die in jouw voetsporen willen treden zou willen meegeven?
Als jong mens, zonder echte verantwoordelijkheden moet je op avontuur durven gaan doorheen dat wereldje. En dat niet alleen puur muzikaal. Gewoon leven, leven. Dat je open staat voor veel, en luistert naar al die schone muziek om je heen, en daarmee op avontuur durft trekken is de voornaamste tip die ik wil meegeven.
Bedankt voor het fijne gesprek, tot heel binnenkort en hopelijk zien we elkaar spoedig on stage. Veel succes in alles wat je doet!
Columbarium - We zullen al heel tevreden zijn als we een mooie plaat kunnen uitbrengen op een interessant label en op die manier enkele mooie optredens in de wacht kunnen slepen, dat is momenteel de voornaamste ambitie met Columbarium
Onlangs kregen we het spijtige nieuws dat Loose License ermee ophoudt, een band die in de underground zijn stempel heeft gedrukt de laatste jaren. Gelukkig volgde kort daarop het heuglijke nieuws van de geboorte van een nieuw project Columbarium. Meer nog, op 17 december kwam een eerste single op de markt in de vorm van een tekstvideo ‘Rivers of Blood’ https://www.youtube.com/watch?v=7bJ9ocTlt-Q.
Naar aanleiding daarvan hadden we een fijn gesprek met zanger/bassist Pete Jules V. en we wilden graag weten waarom die naamverandering nodig was? We polsten ook naar de toekomstplannen.
Jullie hadden met Loose License toch een stempel gedrukt op de underground metal; waarom de handdoek in de ring gooien en die naamsverandering?
‘Eigenlijk is dat niet zo een grote verrassing, we wisten zelf al langer dat we die evolutie van Loose License naar Columbarium aan het doormaken waren. Ik liep daar al enkele jaren mee rond, de naam Loose License is eigenlijk ontstaan tien tot elf jaar geleden doordat onze drummer Mille en gitarist Marc op de souper van de motorclub besloten om enkele covers te spelen, nadat ze al lang zelf niets meer deden binnen de muziek. De Motorclub noemde ’t Los Plak’ en ze hebben dat eigenlijk, voor de grap, vertaald naar Loose License. Feitelijk was het een eenmalig gebeuren, gewoon om op die souper wat covers te spelen van Motörhead, Black Sabbath tot AC/DC. Ze vonden dat echter zodanig leuk dat er werd besloten om er meer mee te doen. In 2016 kwam Koen Biesbrouck erbij, die ook bekend is van de instrumentale avant-garde band Locus Control. Hij voegt er ook nog toetsen aan toe, en toen werd het plots toch allemaal wat serieuzer. Koen heeft een enorme muzikale injectie gegeven aan Loose License, toch ietwat in een andere richting dan waar we mee bezig waren. Op een bepaald moment kwamen we Wouter Nottebaert tegen, bassist van Dyscordia, die vertelde dat hij vond dat we goed bezig waren, maar hij vond toch persoonlijk dat we onze naam zouden moeten veranderen. Toen wist ik dat ik niet de enige was die met dat idee zat en dat was voor ons de ultieme insteek, om dat ook te doen.’
Maar neem je dan niet een zeker risico, want met Loose License heb je toch je naam gemaakt, zeker binnen die underground metal, waartoe bijvoorbeeld bands als Fractured Insanity en zo behoren. Een goed product dat zijn naam verandert, verliest vaak een deel van zijn glans? Ben je daar niet een beetje bang voor?
‘Veranderen is nooit zonder risico, maar we denken wel dat we met Columbarium een serieuzere weg aan het inslaan zijn. Zo zijn we gaan zoeken naar een nieuwe klank, vroeger namen we alles zelf op. Op dat vlak zijn we op zoek gegaan naar een studio om onze muziek op te nemen, waardoor we productief op een hoger niveau bezig zijn dan met Loose License, dus op zich lijkt me dat geen risico, wel integendeel.’
Ik voel een iets rauwer geluid, diepe duisternis overvalt me, maar toch blijft die doomlink overeind, en toch zijn er ook wel wat death metal invloeden merkbaar, heb ik de indruk. Klopt dat of is dat te ver gezocht?
‘Dat klopt eigenlijk wel. Wat muzikale invloed en oorsprong betreft zijn we binnen de band twee verschillende koppels. Mille en ik zijn al meer dan dertig jaar vrienden. Wij zijn altijd liefhebber geweest van het zwaardere werk. Van de zware death metal tot grindcore. Marc van zijn kant hangt eerder in dat Black Sabbath-gerichte genre, terwijl Koen eerder houdt van bands als Rush en Mastodon en zo. Die twee toch verschillende achtergronden die samen komen, hoor je binnen Columbarium dus zeker doorschemeren. Als Marc een riff maakt, gaat die soms meer de richting uit van Black Sabbath, mijn riffs zijn wat anders dan die van Marc, net als mijn stem die meer de richting uitgaat van death metal. Die rauwheid zit er wel meer in bij Columbarium. De basis zal echter altijd doom metal blijven.’
Waar komt die naam eigenlijk vandaan, Columbarium? Heeft die een bepaalde betekenis?
‘Daar hangt een geschiedenis aan die heel belangrijk is voor de band. Een columbarium is een urnemuur op een begraafplaats, dat is de letterlijke betekenis en die past wel bij de sfeer van de band, natuurlijk. Ik heb samen met Mille in de jaren 90 al in een band gespeeld onder die naam Columbarium. We waren een tweemansband en speelden een mix van grindcore en doom metal. We zongen allebei, Mille van achter zijn drums en ik speelde bas met een gitaarvervormer daarop. We hebben nooit echt iets uitgebracht, behalve een onofficiële livedemo en ik heb ook nog een T-shirt uit die tijd. Dat project duurde van 1994 tot ergens 1997/1998. Ik weet niet of de naam Anesthesy je iets zegt, dat was in de jaren ’90 een Belgische thrash band, die een paar mooie cd’s hebben uitgebracht. Mille en ik waren al sinds midden de jaren 80 roadies van die band. De hoofdcomponist was Franky Libeert, daar gingen we zowat elk weekend mee op café, na de repetitie, hij was dus één van onze allerbeste vrienden. In die tijd speelden we met Franky en de bassist van Anesthesy in een band genaamd Arachnophobia waarmee we af en toe een voorprogramma deden van Anesthesy. Franky is echter in 1994 omgekomen in een auto-ongeval. Toen Franky overleden was, is ook Arachnophobia opgehouden te bestaan. Op zijn begrafenis zijn we meegegaan tot aan zijn graf. Op een bepaald moment passeerden we een bordje ‘Columbarium’ op het kerkhof waarop Mille zei: “Dat zou een goede naam zijn voor onze band als we samen met twee verder doen.” Daaropvolgend hebben Mille en ik beslist om door te gaan onder de naam Columbarium, deels ook als ode aan onze overleden vriend. En dus hebben we eigenlijk nu gewoon die naam terug uit de koelkast gehaald anno 2021/2022. Dat is dus het volledige verhaal rond Columbarium.’
Ik had in 2020 nog een interview met jullie en op mijn vraag ‘’ Loose License staat uiteraard niet op non actief. Hoe zie je de toekomst van de band? Zijn er nog groei mogelijkheden?’’ was het antwoord: ’Dat geloven we zeker. Eigenlijk is er niet echt iets wat we per se willen bereiken, we willen niet ontgoocheld zijn na een tijd. Dat elk bandlid zijn uiterste best moet doen en dat we een toekomstplan hebben, vinden we een evidentie. We willen wel zien wat we eruit kunnen halen. Zoals elke band willen we in de toekomst een goed album maken waarop we het beste van onszelf geven, misschien aansluiten bij een label, sleutelen aan onze sound, leuke optredens doen en misschien een paar speciale dingetjes zoals die cinemarelease van onze laatste videoclip.’
Staan jullie daar nog steeds achter? Is de naamverandering een onderdeel van die evolutie?
‘ Heel zeker. We hebben inderdaad gezegd dat we een goed album wilden maken, en dat komt er nu dus aan, toch ten minste dat is hoe wij er ons bij voelen, haha. We hebben muziek klaar liggen voor een full album. De opnames beginnen in principe ergens in februari. Waar we naar hebben gestreefd binnen de band, is de sound. Zoals aangegeven deden we dat op heden op eigen houtje. Alle opnames en productie deden we bij Koen, onze gitarist, thuis en dat was uiteindelijk ons geluid. Dat wilden we nu wat beter aanpakken, het geluid dat we echt wilden hebben we nu gevonden met Lander Cluyse van Hearse studio en de mastering hebben we laten doen in de VS door Brad Boatright van Audiosiege. De combinatie van die twee hoor je dus op de single ‘Rivers of Blood’. Toen we die zelf de eerste keer hoorden, werden we compleet omver geblazen door de sound. Dat is het dus wat we al zoveel jaren wilden. En binnen dat proces is de naamsverandering dus zeker een onderdeel. Binnenkort komt er een tweede nummer ‘Save Our Children’ en die twee songs gaan we als single uitbrengen als kennismaking met de band. Ergens tweede helft van 2022 willen dan het full album gaan uitbrengen.’
‘Rivers Of Blood’ zal een beetje de richting uitgaan van het album, of mogen we nog andere verrassende wendingen verwachten?
‘Het zal ongeveer die richting uitgaan, het komt er gewoon op neer – en dat is het grote verschil tussen Loose License en Columbarium – doom metal blijft de basis, daarover bestaat geen enkele discussie, maar met Koen erbij, die dus ook keyboards speelt, kleuren we nog veel meer buiten de lijntjes van dat typische doom genre, dat zal zeker tot uiting komen op de plaat. Er zal bijvoorbeeld ook een nummer op staan in de richting van Obituary, het snelste nummer dat we ooit gemaakt hebben, een song die heel ver buiten de comfortzone gaat van wat we ooit hebben gedaan. In een ander nummer zit dan weer een bluesy fragment, met een bluesy gitaar solo. Het gaat dus veel breder, maar de basis van doom moet wel overeind blijven, dat vinden we belangrijk. Als Koen cello, trompet of gelijk wat speelt op zijn keyboards, en het past bij het nummer, dan gaan we er gewoon voor, zonder limieten. De muziek zal dus wel meer uiteenlopend zijn dan wat we tot nu hebben gedaan, maar doom metal is en blijft de basis, dat is duidelijk.’
Laten we het ook eens over een bepaald virus hebben dat al twee jaar ons leven bepaalt en het overhoop haalt. Heeft deze coronatijd gezorgd voor inspiratie?, dat jullie er als band sterker zijn uitgekomen en hebben jullie meer nieuwe nummers kunnen schrijven? Zijn jullie er sterker uit gekomen of net op jullie grenzen gebotst?
‘Je leest vaak in interviews dat veel bands die periode hebben gebruikt om enorm veel nieuwe nummers te schrijven. Of intensief aan een nieuw album te werken. Bij ons is het eigenlijk net omgekeerd geweest, we moesten noodgedwongen deze periode gebruiken om even op de pauzeknop te drukken, daardoor werd ook alles uitgesteld. Wij kunnen geen nieuwe nummers vanop afstand maken, door mp3’tjes naar elkaar te sturen. Wij moeten dat kunnen doen in ons repetitiekot en dat is door die corona dus niet gelukt, gezien ons kot voor lange duur op slot ging, dat was een serieuze domper. Dus is er van veel nieuwe nummers en dergelijk weinig in huis gekomen. Wat de vraag betreft of we daar sterker zijn uitgekomen of op onze grenzen zijn gebotst? Daar hebben we geen last van gehad, we zijn heel goede vrienden binnen de band en dat is natuurlijk zo gebleven tijdens die periode. Het is alleen een veel te lange pauzeperiode geweest, waarvan we hopen dat die niet terugkeert nu we aan die plaat bezig zijn.’
Ik pik daarop in met misschien een algemene vraag, de cultuursector (binnen een heel brede omkadering) vangt al twee jaar de grote klappen op, ook het laatste overlegcomité is weer een dikke streep door de rekening. Hoe denken jullie persoonlijk dat die sector deze crisis kan overleven, en wat is je mening over dat voortdurend viseren van de sector?
‘Er zijn ondertussen veel mensen die hun job kwijt geraakt zijn binnen de sector, voor ons is het een hobby, iets wat we doen in onze vrije tijd en wij horen dus eigenlijk niet te klagen, er zijn mensen die wel zwaar en professioneel getroffen zijn, dat is veel erger. Ik zie het eerlijk gezegd niet gauw verbeteren, voor velen is dit een totale catastrofe, zoveel is duidelijk. Voor mensen die ervan moeten leven, en wiens agenda bomvol stond, is dit alweer een ramp. Dus ja, het is moeilijk te antwoorden op die vraag ... maar voor sommigen ziet het er niet goed uit, nee. Ik, en iedereen met mij denk ik, hoop dat het ooit stopt. Er heeft niet iemand de echte oplossing, dat is ondertussen al voldoende gebleken, onder andere in de politiek en van de kanten van de wetenschap, ondanks alle vaccinaties, waar we als band wel helemaal achter staan.’
Laten we het hebben over de toekomst. Wat zijn, naast de plaat die uitkomt, de verdere toekomstplannen met Columbarium?
‘We willen proberen meer mensen te bereiken met Columbarium dan wat we ooit deden met Loose License. Binnenkort komt dus, zoals aangegeven, onze eerste single op de markt. Die plaat die eraan komt, en de promotie daarrond vinden we wel belangrijk. Maar dus vooral meer mensen proberen bereiken, iets waar we met Loose License toch minder moeite in stopten. Als de plaat opgenomen is, gaan we ons best doen om een leuk label te vinden, met een goed label kun je toch wat meer mensen bereiken. Een label kan voor wat extra en meer shows zorgen. Met Loose License deden we circa tien, vijftien shows per jaar, dat is zeker niet slecht, maar als je ondersteund kunt worden door een label en misschien een boekingsagent, kan je wellicht die shows wat interessanter maken. Misschien eens iets in het buitenland. Wat meer mensen bereiken betreft, we hebben die clip van ‘Rivers Of Blood’ gepost op ons Youtube-kanaal en bereiken daar iets meer dan 700 mensen mee in twee weken tijd, we hebben dezelfde clip via een kennis laten posten op een doom-kanaal ‘666MrDoom’, het is een Griek die dat beheert en hij heeft meer dan 200.000 abonnees. Op een week bereik je daarmee 1200 mensen. Je kan dus niet verloochenen dat je via zulke kanalen en eventueel een label een breder publiek kunt bereiken.’
Hoe belangrijk is de sociale media in dit verhaal voor jullie? Eerlijk gezegd heb ik enkel FB in oogpunt van mijn hobby als muziekjournalist, hoe zie je dat zelf als muzikant en voor de band?
‘We zitten uiteraard liever tussen pot en pint over muziek of andere zaken te praten, ook met jou, dat weet je, wij zijn van die generatie, hahaha. Maar je kunt in deze tijden niet om de sociale media heen. Ik heb zelf twintigers in huis lopen, zonder de sociale media bereik je die niet. Ik zeg niet dat we speciaal die jonge mensen willen of kunnen bereiken met onze typische doom metal, maar het is ook niet zo dat we enkel de mensen van onze leeftijd willen bereiken, we merken dat er toch wat interesse is van de generatie na ons ook en dat is fantastisch. Sociale media kun je binnen de promotie van een band niet meer wegdenken, ook niet om de mensen van onze generatie te bereiken, of we dat nu leuk vinden of niet.’
Jullie gaan een nieuwe plaat uitbrengen, video’s op youtube, maar in deze tijden kan iedereen de muziek direct streamen via bijvoorbeeld Spotify (wat eigenlijk dezelfde functie heeft als ieder sociaal media kanaal, naambekendheid voor een band) is het dan nog interessant om effectief iets op de markt te brengen?
‘We zijn niet alleen de mannen van tussen pot en pint over muziek te spreken, maar ook van hardware dragers en al zeker vinyl. Er zijn nog steeds veel mensen, de echte liefhebbers, die graag fysiek iets in hun handen hebben, naast het kunnen streamen van de muziek, velen doen beide. Wij willen heel erg graag ons album ook op vinyl gaan uitbrengen. Vinyl zit nog steeds in de lift, de wachttijden voor de productie zijn enorm en lopen uit tot gemakkelijk een half jaar, daar moeten we wel rekening mee gaan houden straks. Er is zeker nog steeds een publiek voor (ook bij jongeren), maar ook shirts bijvoorbeeld, daar is wel vraag naar en daar wordt dus ook aan gewerkt.’
Ik denk dat jullie zowel met Loose license en zeker nu met Columbarium een zeer internationaal geluid voort brengen. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat, als jullie een Amerikaanse, Duitse of andere buitenlandse band waren, jullie veel hoger zouden scoren. Klopt het dat ‘Belg’ zijn in zeker opzicht een handicap is binnen de metal ? Of zie ik dat verkeerd?
‘Hoh, alles is, mede door sociale media, streaming en het internet, zo geëvolueerd dat de wereld kleiner is geworden. Maar ook het aanbod is groter geworden. In de jaren 80 moest je als band cassettes rondsturen, bij wijze van spreken. Waardoor, als je als band in je garage een demo had gemaakt met vier nummers, het moeilijk was om dat echt uit te brengen. Nu gooi je het online en kan je theoretisch de hele wereld bereiken. Daardoor is het aanbod natuurlijk veel groter, en is het als band individueel moeilijker geworden om boven het maaiveld uit te steken. Maar dat hoeft niet per se iets te maken te hebben met uit welk land je komt. In dat opzicht denk ik niet dat Belg zijn een handicap is, het algemeen aanbod is gewoon groot. Er zijn plaatselijke labels als Dunk!records, Consouling Sounds, Babylon Doom Cult Records, Polder Records en dergelijke meer, super gemotiveerde mensen die vanuit België werken en die er toch ook voor zorgen dat sommige Belgische bands in het buitenland in de picture staan, dus neen, het hoeft geen handicap te zijn als Belg in deze tijden, dat geloof ik niet. De mensen van die labels stoppen enorm veel tijd in hun bands en dat verdient erg veel respect, ze zijn er niet zomaar.’
Wat is dan eigenlijk de ambitie met dit project (werelddominantie is niet meer nodig ondertussen? ?) en is een soort doel dat je voor ogen hebt?
‘Momenteel is het uitbrengen van die plaat het belangrijkste en mocht een label onze muziek voldoende kunnen appreciëren, dan zou dat fijn zijn om die steun te krijgen, maar we kunnen ook de muziek onafhankelijk uitbrengen. En dan zien we wel hoever we komen. Het draait uiteindelijk in de eerste plaats nog steeds om plezier te maken als band. We zijn heel goede vrienden, en dus als band vooral kunnen blijven dat speelse bewaren is belangrijk en hopelijk ook verder groeien. Dus een echt doel stellen dat we per se moéten bereiken, doen we niet. Maar het is gewoon al een aantal jaren onze grote wens om een goede plaat uit te brengen, de kwaliteit van die plaat staat zeker voorop. Live spelen is natuurlijk het allerleukste en hopelijk kunnen we dus in de komende jaren nog wat leuke shows doen, en hopelijk is de pandemie daar geen stok in de wielen …’
Wat ambitie betreft, zijn er ook plannen voor het buitenland?
Echte plannen niet, maar er zijn wel wat contacten hier en daar, meer niet. In Nederland hebben we een bevriende band waar we eigenlijk meer willen mee gaan spelen, we zien wel of daar iets uitkomt of niet. Onze try-out met Columbarium was in Tilburg in september samen met FAAL in de ‘Little Devil Bar’, dat was trouwens de eerste avond dat ze daar terug optredens mochten organiseren. Het dak ging er dus compleet af, het was echt een goeie avond. We hebben dus wel wat contacten in Nederland en Frankrijk, maar verder niet. We hopen met ons nieuw album iets extra leuk te kunnen doen, maar voor de rest blijft het voorlopig koffiedik kijken wat het buitenland betreft. Moesten we die kans krijgen, zou dat wel mooi zijn, natuurlijk. We moeten ons ook geen illusies maken binnen het doom genre. Als je ziet dat grotere bands als bijvoorbeeld een Hamferð uit Faeröer op een Europese tournee als hoofdact ook moet zalen vullen van 150 man ... Het zijn niet allemaal My Dying Brides in de doom metal wereld, natuurlijk. Het is sowieso een kleiner publiek, daarover moeten we ons geen illusies maken. We moeten eerlijk zijn, we staan ook nog niet zo ver als Marche Funèbre bijvoorbeeld dat al een schitterende en vlekkeloze staat van dienst heeft en af en toe een mooie show in het buitenland kan spelen. Ondanks het feit dat we al meer dan tien jaar actief zijn, is Columbarium een nieuwe band.’
Over live optredens gesproken, staan er al gepland voor de toekomst met Columbarium? In zoverre plannen kunnen worden gemaakt?
‘We hebben er eentje staan op 29 januari bij onze vrienden van het schitterende ‘Skulls’ café in Geel en één met Marche Funèbre in Kid’s Rhythm ‘n’ Blues Kaffee in Antwerpen op 4 februari, maar die zitten ook al weer op de wip met de huidige maatregelen. Vingers kruisen dus dat die kunnen doorgaan, zowel voor ons als voor de venues. Verder is het erg lastig momenteel optredens te organiseren, zoals je weet. Als ‘nieuwe’ band beseffen we ook dat we ons weer helemaal moeten bewijzen, maar de commentaren zijn momenteel erg goed en daar zijn we echt dankbaar voor.’
… Als je moest kunnen kiezen tussen Alcatraz of Graspop, wat geniet je voorkeur?
‘Moeilijke vraag, op beide festivals wil iedere Belgische metal band wel staan, natuurlijk. Maar met de rug tegen de muur zou ik toch voor Alcatraz gaan. De twee festivals hebben ondertussen een heel andere sfeer, vind ik. De sfeer op Alcatraz is nog steeds gemoedelijker en meer ‘familiaal’, tussen vrienden als het ware. Ik zal niet zeggen, de echte metalheads, want die vind je op Graspop ook uiteraard. Alhoewel daar toch ook een publiek komt die al eens naar AC/DC op Studio Brussel luistert en daar is uiteraard ook niets mis mee. Bijna iedereen die op Alctraz rond loopt, is iemand die metal ademt en leeft, denk ik. Het feit dat ik zelf op minder dan een half uur fietsafstand van Alcatraz woon, heeft er misschien ook wel wat mee te maken, het is als het ware in mijn tuin en dat geeft het toch weer dat speciale karakter. Dan is Graspop toch een beetje anders. Maar ik kom ook graag op Graspop. En moest die kans zich ooit voordoen daar te mogen spelen? Euh, uiteraard, graag!’
Jullie waren nauw verbonden met de organisatie van het festival Doomsday, dat uiteraard compleet in het water viel door de gekende omstandigheden, komt er nog een editie in de toekomst?
‘Doomsday III zal zeker ooit doorgaan, we hadden zelfs een heel coole, Engelse Headliner geboekt, maar dat is dus door corona helemaal in het water gevallen. Die headliner viel weg, aan tafels gaan zitten met mondmasker zagen we ook niet zitten en daarom hebben we de handdoek in de ring geworpen. Maar er zijn dus zeker plannen om die editie, zodra het weer kan in een beetje normale omstandigheden, te laten doorgaan. Zeker en vast! Maar niet zoals de regels nu zijn, dan beginnen we er niet aan, dat is duidelijk… er zijn nu dus nog geen concrete plannen, maar het komt er zeker aan die derde editie.’
Pics homepag @Bart Vryghem
Bedankt voor dit fijne gesprek, hopelijk zien we jullie spoedig on stage terug
Ross Jennings - My goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future
The solo debut album of English singer Ross Jennings has been released. There is also a double vinyl version. Ross is better known as the singer of the English prog rock/metal band Haken. ‘A shadow of my future self' is a very personal record. Inspiration came from relational problems and problems in the immediate surroundings.
You can read the review of that album here .
Following this release, we had a nice conversation with Ross, we shed some light on how this record is put together and looked to the future with good hope.
Ross you are most well known for being a founding member and the lead vocalist of the bands Haken and Novena, can you tell some more about this projects?
Certainly. For the unacquainted, I am a founding member and the lead vocalist of ‘Haken’ which I consider my main band. We were largely influenced by the likes of Dream Theater and set out with that model in mind yet the goal for Haken was always to explore a wider musical palette and see where that took us. Similarly, my side project ‘Novena’ flirts with a similar ethos, only with a slightly more theatrical approach and a different band formation consisting of two vocalists. At least in the case of our debut album ‘Eleventh Hour’ and sister EP ‘The Stopped Clock’ I was responsible for all the clean vocals and Gareth Mason too care of the heavier growling parts and spoken word performances. I’m proud of both projects equally and enjoy the different approaches to writing and working with each group.
Haken is still ‘on the route’ but you made your debut solo album , if I’m right, why bring out a solo album? Is this the place to purge or something like that? How must I see it?
The way to ‘see’ or ‘hear’ my solo album is not to think too deeply about band politics or personal ambition… of course that being said, I would love to see any project I work on succeed on its own merit but the truth is I had some very personal compositions that I felt had no home in the prog metal canon yet could serve me well as a solo outlet and reveal a true, authentic individual music identity . I had presented a chorus idea or two from these tracks in the past to see if they’d fit with anything Haken were writing but they usually wouldn’t work in that context, so I kept them in the bank in the event I ever had an opportunity to make a solo pop/rock record. Lo and behold, the pandemic offered me that time to work on it, so the timing in that sense was divine. Whilst I have ever intention to make a second album, and I do have the bulk of it written already, the focus now is on Haken’s next record and tours.
According to my sources, you had to deal with relational problems in your immediate environment that were a source of inspiration, can you tell us more about that?
Some issues had been brewing under the surface for a few years and reached a boiling point when I returned home from the last tour I had been out on in support of Devin Townsend. This was when all lock downs started, and no one could go anywhere or escape. Certainly, in my immediate environment we were able to work things out and writing the lyrics for these songs certainly played a huge part in reflecting on my own shortcomings. It was certainly a therapeutic personal experience doing that.
Unlike you more well-known Progressive music, this solo record follows a much more mainstream approach with Jennings directly citing Styx, Coldplay and Porcupine Tree as references. Is this correct and why this deliberate choice?
My tastes in popular music are vast and eclectic and this was the side of me that I felt needed to be expressed and represented on my solo album. I was growing a little tired of the extremely intricate and obsessively technical approach to writing at this point, so I needed this release from a musician’s point of view. As a consumer of music, all that technical prog stuff requires a focus and concentration and can sometimes be a bit much, whereas the simple and catchy stuff is often just what the ears and the soul needs.
Some reflections I wrote down. That sensitivity and melancholy connected to these kind of subjects is already present on 'Words we Can't Unsay' but nowhere does the record sound too soppy or tacky, on the contrary. There is enough room for energetic fireworks such as the stunningly delivered one. do you agree with that statement? is that a deliberate choice?
The important thing for me was that the whole experience was fun. Fun to make and fun to listen to. However, aside from ‘Rocket Science’ which was deliberately goofy in a way, I was extremely careful not to cross that line into ‘Tacky’ territory. I’m singing about very personal and deep stuff so that could never be tacky because it’s all based on real events and sincere feelings. I still wanted this record to be ‘cool’ and meaningful as well as pleasurable.
One aspect speaks to the imagination, apart from the stunning guitar playing of course, your voice that sounds crystal clear on the one hand and warm and sensitive on the other, makes us feel at ease, without losing the rock content of course, here too a deliberate choice, how do you see that?
For me it stems from this idea that my voice is telling my story and attempting to convey the emotions I lived through. Quite often in my other projects I’ve found myself singing quite robotically in order to tap into to the technical nature of that music, usually doing take after take after take until it’s ‘technically’ perfect. Even with that there’ll be an element of post-production and it all ends up feeling far from human in my opinion. With this album it was most important for me that the vocals breathed organically. To capture the emotions in an authentic way, the majority of the vocals on this album were recorded in a handful of takes.
You are also surrounded by top musicians who have already proven their strength, how big was their impact on this disc?
In terms of my contributors on this record I couldn’t have been happier with the team I assembled, even if they aren’t A-list names (yet). Everything was demoed by myself but there are certain instruments that I can only play to a certain level so hiring a core band was essential to the quality of this record’s outcome. I am incredibly grateful to Vikram Shankar for going the extra mile with the string arrangements and sound design on many of the tracks. Nathan Navarro is a class act on bass and added some really spicy moments on this record where it counted. Simen Sandes on drums understood exactly what was required in the drum department and he delivered huge arena rock – ready performances for me. A very special mention should go to my mix engineer and co-producer Karim Sinno for being a guiding hand throughout the production. This record wouldn’t have sounded the same without him!
Although you also walk those paths solo as with a.o. Haken, may it be clear that on this 'A Shadow of My Future self' you leave your own emotional mark. I find that very remarkable, do you agree?
I was very conscious of the fact that stylistically this was always going to be extremely different from Haken and that for some fans it might not be their ‘cup of tea’, but it was important for me to explore and flesh out my own unique identity. My hope is that it can be enjoyed alongside everything else I do but also have its own audience who might in turn check out my work with Haken or Novena and vice versa. Hopefully my existing fans will listen to this album and start to recognize what elements of mine I bring to those bands.
A song that appeals to my imagination is 'Be the one' (a Dua Lipa cover) where you prove to be at home in many markets, are there more plans in that direction?
The bonus track is indeed a cover of a successful pop song by Dua Lipa. It was intended as an exercise in having a lot of fun with a simple track and basically making it rock! I was very fond of the layered vocals and production on that song, so it was really an experiment that turned out pretty cool. Novena also covered a ‘Billie Eilish’ track recently too… I’m not sure that’s a direction I will take regularly but never say never. I’m a fan of pop music, so if the song feels right, then why not? It’s only entertainment, folks!
Anyway, how where the reactions till now on this debut?
I’ve received some very positive and uplifting reviews from the prog community which surprises me the most, since I don’t consider this to be a prog record. It’s obvious however, that Haken is much loved in the community and they are a loyal crowd who will support whatever path we all take, collectively or individually, and that’s incredibly heartwarming to me. I am hoping the project branches out further into the mainstream. I would love to hear my tracks featured on TV shows for example, but I’m sure that will come in time. Right now, I’m just feeling really proud that I was even able to pull it off and excited to do another one when the timing is right.
One of the advantages of this pandemic, for me as a hobby journalist, is that I always know what to ask for. So;. how did you as a musician (and human being) experience these times?
It was a very polarizing experience. I both embraced the stillness and loathed the lack of movement. As someone who likes to keep busy, it was difficult, but I found a way to find balance in the end. I found some new perspectives on life, worked on my personal life, made a record or two and started a family so I am grateful for the experience. We have to live in gratitude and find the good in it otherwise life will just continue to throw us more of the same.
Was that also a source of inspiration or more of a rest?
The key word was balance. I found both in equal measures and one certainly complimented the other.
What are the future plans for you solo, going on tour with this record? Coming to Belgium to?
Touring is still proving to be problematic at the moment but if the demand is still there, I will certainly love to take ‘A Shadow of my Future Self’ out on the road at some point. I had some acoustic shows booked that had to be cancelled due to covid, so I will be most likely waiting for more of a sense of normality before making such commitments. My ‘Acoustic Shadows’ livestream event that aired last July will be made available again in some form early 2022 so that will be a nice addition to the solo repertoire for the time being.
And the future plans of you, other projects like Haken?
Both Haken and Novena intend to begin work on new material this year despite both bands losing a member each. I’m really excited for the new chapters to keep things fresh for both bands. Eventually, Haken will hit the road and finally perform material from ‘Virus’. We’re especially looking forward to the US tour with Symphony X this May!
Are there still other projects or collaborations you working on? To give a example. On December 2020, You worked with Simen Sandnes, Filippo Rosati, Arzene, Bringsli, Thrailkill and Jogan J. Bakken, together under the name of "Simen Sandnes and Friends with Benefits" in a cover of Mariah Carey's "All I Want for Christmas Is You. Is there more coming up?
The ‘Friends with Benefits’ side gig is a whole lotta fun curated by Simen Sandnes. We returned this season with an arrangement of ‘Oh Holy Night’… I think it is the unwritten, unconfirmed and undiscussed plan to do a Christmas cover every year until we have a full album to put out in 10 years’ time… Now that I’ve said it, I guess there’s no going back on it…hahaha! This aside, I did record a few other guest vocal performances on things that will trickle out this year no doubt. One of which is already out in the form of a duet with Mike Mills (Toehider) on the latest ‘Star One’ album ‘Revel in Time’ by Arjen Lucasssen. The track is called ‘Prescient’ and is great fusion of prog and space metal… The most important one for me on the books however, is the collaboration album I have made with former Spock’s Beard legends Neal Morse & Nick D’Virgilio. The album is called ‘Troika’ and is released via InsideOut Music in February. This album will explore another side of me as a singer-songwriter and vocalist as part of a 3 way harmony group.
After all this years on tour and projects, do you still have ambitions, Is there a kind of goal or something like that, or are you not busy with that
My end goal is to leave behind a musical legacy of some capacity and perhaps be able to open some doors of opportunities for my children in the future. I’ve had to work quite hard to make something of this, having never taken the path into music and performance from a young age, I still feel like my career in music is an ever-blossoming flower… To be able to do this for a comfortable living is enough but a taste of fame would also be nice, I’m not going to lie. I could die happy if one of my projects became a major headline act eventually.
I think as a well know artist you propyl been an inspiration to you musicians, what is your advice to your bands an musicians who want follow you path?
The music business is hard to crack and it’s difficult to know where it’s heading. The first thing to do is understand your goals. If it’s money and followers first, then you may be better looking to tiktok or become a YouTube musical influencer. Session Musicians get paid more and sound engineers get paid even more! So that’s good to consider. If you’re like me and you just want to make great records and rock out for a living, just make sure you’re in tune with yourself and write songs all the time. Surround yourself with excellent people and players too. Everyone’s trying to make it, it seems so don’t lose heart if you’re not an overnight success. You’d probably regret that anyway. Stay authentic and true to your art. Be open to and find peace with whatever challenges come your way and do the hard work, it will pay off! Trust me, I’m still waiting for that pay off too!
Thanks for the interview I hope we can have this talk face to face soon, please put some links where people buy your music and merchandiser , or contact you?
www.rossjennings.co.uk
https://www.facebook.com/rossjenningsofficial
www.hakenmusic.com
www.novenaband.uk
Liselotte Van Dooren - Ik ben een laatbloeier
Liselotte Van Dooren verraste ons in 2021 met een fijn country-album, een genre dat niet elke week op onze radar verschijnt. Musiczine ging (virtueel) langs voor een kennismakingsinterview
Country is geen voor de hand liggend genre in Vlaanderen. Hoe ben je daar op uit gekomen?
LVD: Ik heb ongeveer 25 jaar covers gezongen, en daarbij kreeg ik vanuit het publiek steeds de beste reacties op de countrysongs. Ook is het een genre dat het beste en het dichtste bij mijn stemgeluid ligt.
Wat is je eerste herinnering aan country en wie zijn je helden in het genre?
LVD: Mijn allereerste herinnering aan country zijn toch wel de klassiekers zoals ‘Jolene’ en ‘Country Roads’, .. dus ja, de songs van Dolly Parton, John Denver, Linda Ronstadt, Dixie Chicks, Trisha Yearwood,.. Later ontdekte ik ook Alison Krauss en, dichterbij, de Nederlandse Ilse DeLange. Ik heb veel bewondering voor Alison Krauss en Ilse DeLange, maar buiten het countrygenre ook voor Hooverphonic.
Wie kiest voor country weet ook dat in België de mogelijkheden inzake promotie en concerten beperkt zijn. Speelde dat mee in de beslissing om toch met country te beginnen?
LVD: Dat speelde voor mij niet mee, want ik wil gewoon muziek maken vanuit mijn hart, waar ik mij goed bij voel én waarmee ik mensen kan raken.
Welke Belgische artiesten vind je goed in het genre van country/americana/bluegrass?
LVD: Momenteel vind ik Ina Rose heel erg veelbelovend en ook de band Dixie Rose uit Bree. Dixie Rose is ontstaan uit het koppel Dag Luyten en Anniek Raedschelders. Zij schreven intussen voor mij twee songs.
Country is nu niet meteen ‘big’ in België, kijk je dan meteen ook over de landsgrenzen met je muziek?
LVD: Ik kijk zeker over de landsgrenzen, vandaar dat ik ook in het Engels zing. Hopelijk kan ik ook zelfs buiten Europa mensen bereiken met mijn muziek.
Deze coronatijden zijn geen ideaal moment om een nieuw album uit te brengen. Was nog langer uitstellen een optie?
LVD: Door de release van vier singles het voorbije jaar (2021), was het voor mij geen optie om het uitbrengen van mijn album uit te stellen. Het voorbije jaar heb ik een bepaalde visibiliteit opgebouwd en daar wilde ik natuurlijk graag gebruik van maken. Op 18 november jl. hebben we gelukkig nog net de releaseparty kunnen doen. Nadien zijn alle geplande showcases geannuleerd, jammer genoeg. Ik probeer nu via social media en mijn nieuwsbrief mijn liedjes tot bij de mensen te krijgen.
Ben je tevreden met de reacties op het album?
LVD: Uiteraard kan het altijd beter, maar sowieso krijg ik wel heel fijne en toffe reacties. Op Radio 2 is het nog net niet gelukt, maar bij vele ander radiozenders zitten mijn songs in rotatie. Ook op MentTV komen mijn videoclips zeer regelmatig voorbij!
Je kiest ervoor om niet met een artiestennaam maar met je eigen naam naar buiten te komen. Is dat naar het voorbeeld van Ilse DeLange?
LVD: Oh, grappig dat je haar noemt, want ik heb zoals ik al eerder vermeldde veel bewondering voor haar. In mijn zoektocht naar een artiestennaam, die toch wel dicht bij mijn eigen naam moest liggen, kwam ik tot de constatatie dat er al genoeg ‘Lisa’s’ en ‘Lotti’s’ bestaan dus na overleg met mijn producer heb ik besloten om mijn eigen naam te houden.
Albumtitel ‘49’ verwijst Adele-gewijs naar jouw leeftijd, is dat misschien niet een beetje laat voor een debuut?
LVD: Tja, ik ben voor sommige zaken nogal een laatbloeier. Ik denk dat ik voordien nooit het lef en de durf heb gehad om iets professioneels van mezelf uit te brengen. Wellicht was het ook een stuk onzekerheid.
Je schreef voor dit album zelf geen lyrics. Komt dat nog of heb je schrik dat je eigen lyrics niet goed genoeg zouden zijn?
LVD: Momenteel heb ik nog teveel onzekerheid over mijn eigen schrijfsels. Maar er komt zeker een dag waarop ik met mijn zelfgeschreven songs naar buiten zal komen.
Hoe heb je de songs op het album gevonden?
LVD: Op het album staan zes songs die speciaal voor mij geschreven zijn. Na ettelijke brainstormsessies en mijn eigen input uiteraard, zijn we tot een aantal toffe songs gekomen. ‘Country Soul’ en ‘Learning To Dance In The Rain’ zijn geschreven door Dag Luyten en Anniek Raedschelders van Dixie Rose. ‘You’, ‘Here I Am’ en ‘A Change Right Now’ zijn geschreven en geproduced door Pascal Baeke en Tine Deroeck. ‘Everything’ werd geschreven door producer Peter Keereman.
De songs ‘Live Today’ en ‘Most Of The Time’ zijn geschreven door singer-songwriter Michel De Gieter (een speciale vriend) en lagen al een tijdje stof te vergaren, wat ik super jammer vond. Gelukkig kreeg ik van Michel groen licht om deze twee toffe songs uit te brengen.
De vier overblijvende songs ‘Back To Where I Started’, Heart Of Tomorrow’, ‘A Different Light’ en ‘Find My Way’ zijn mij voorgesteld door Luc Standaert van Cricket Hill Music en zijn geschreven door Kit Hain. Zij schreef oa. ook voor Cher, Fleetwood Mac, Milow en Stan Van Samang.
Welke van de songs op je album ligt je het meest aan het hart?
LVD: De song ‘Country Soul’ zal altijd heel speciaal blijven voor mij. Niet alleen omdat het mijn eerste release was, maar ook omdat het mijn verhaal vertelt. De tekst is echt autobiografisch. Hoe ik mijn vaste job achterlaat en in het diepe spring om mijn droom in de muziek te verwezelijken. ‘Find My Way’ sluit daar mooi op aan, met een tekst over hoe we het als mens toch zo moeilijk kunnen maken. ‘A Change Right Now’ beschouw ik dan weer als mijn eigen kleine protestsong. We really need a change!
In de lyrics is country heel vaak een mix tussen blues en het betere levenslied, maar jij lijkt een beetje weg te blijven van dat typerende pad. Een bewuste keuze voor ‘moderne’ country?
LVD: Dit is zeker geen bewuste keuze. Ik vind het gewoon fijn om te doen wat mijn hart mij ingeeft en minder hoe het in bepaalde ‘hokjes’ zou moeten passen. Waar mijn songs dan precies inpassen, weet ik zelf niet zo goed, maar dat vind ik ook niet zo belangrijk .
Bij country hoort heel vaak ook een ‘uniform’ van cowboyhoeden, blouses en broeken met franjes en cowboylaarzen. Ben je daar ook fan van?
LVD: Fan is een groot woord, haha.. maar ik vind het voor sommige gelegenheden of songs zeker wel tof. Mijn song ‘You’ leent zich hier perfect voor en dat zie je dan ook in de videoclip.
Stel dat je een duet mag zingen met een country-ster, wie zou dat zijn?
LVD: Zonder twijfel Alison Krauss!
Hoe ziet het vervolg van je country-carrière er uit?
LVD: Uiteraard is het de bedoeling om te blijven schrijven. Ik heb voldoende inspiratie en hopelijk resulteert dat de komende tijd in nieuwe songs en later in een nieuw album. De legendarische concertzaal The Grand Ole Opry in Nashville lijkt mij de ultieme plek om eens live te spelen. Maar net zoals met een tournee zullen we nog even moeten afwachten hoe het reizen de komende tijd terug op een redelijk normale manier zal kunnen georganiseerd worden.
https://www.youtube.com/watch?v=_Osruef6ywM
https://www.youtube.com/watch?v=CNlpqZNVsYA
CD review
49 (musiczine.net)
Belgica Erotica - new beat is back, bitches!
Toegegeven, het was toeval dat de nieuwe single van Belgica Erotica op onze radar verscheen. Dat is een artiest die vandaag opnieuw new beat-tracks maakt en (digitaal) uitbrengt. Hij blijkt bovendien niet de enige te zijn. Een bescheiden revival van de new beat van eind jaren ’80, begin jaren ‘90, het klinkt voor sommigen misschien onwaarschijnlijk, maar het is realiteit. New beat is back, biches! Musiczine ging op onderzoek uit bij Johan Declercq, de man achter Belgica Erotica.
Heb je de new beat-periode zelf meegemaakt?
BE: Ik was nog te jong om uit te gaan. Ik zat destijds mijn prille tienertijd. Maar voor mij was het genre destijds een openbaring. Ik was voordien nauwelijks geïnteresseerd in muziek. Ik kreeg alleen de mainstream te horen en ik vond alles zo ‘fluffy’. Althans, met mijn puberale instelling van toen. En dan kwam new beat, muziek die een donkere, mysterieuze sfeer had. Dat was m’n eerste kennismaking met muziek die verder ging dan dat oppervlakkige op de commerciële radio die bij ons thuis opstond. Ik ontdekte via klasgenoten die cassettes voor mij kopieerden de tracks van Lords Of Acid en Erotic Dissidents. Die klonken niet alleen instrumentaal sfeervol, maar hadden dat expliciete concept erbovenop. Op die leeftijd voelde dat als ‘luisteren naar iets dat niet mag’ en dat gaf een extra kick. Toen de new beat tijd voorbij was, zat ik met een blijvende honger naar muziek die voor mij meer inhoud had en zo kwam uiteindelijk bij extreme metal terecht. Dat is nu al iets meer dan 30 jaar mijn genre, maar new beat was het begin van mijn muzikale interesse en daar ben ik het genre blijvend dankbaar voor.
Waarom riep new beat in die periode zoveel weerstand op?
BE: Ik kan alleen uit mijn beleving spreken, maar in mijn omgeving ondervond ik weinig tot geen weerstand tegen het genre. Ik kreeg zelfs van thuis uit een new beat shirt! Mijn ouders hadden dan wel niet die explicietere tracks gehoord. Die speelde ik in alle stilte op m’n walkman. Degenen die niet te spreken waren (die ik kende) over het genre, spraken over ‘er zitten geen echte teksten in’. Nooit begrepen dat voor mensen een song pas een song is als er een tekst in zit. Wat moet je dan zeggen van klassieke en orkestrale muziek?
De kritiek was soms terecht: onder de noemer van ‘new beat’ werd toen ook wel wat bagger uitgebracht. Of niet?
BE: In de eindperiode werd er zeker heel wat bagger uitgebracht,. Iedereen sprong op de kar en songs werden gemaakt puur om een song te hebben. Er zat geen idee of gevoel meer achter. En toen het schlagergenre zich ermee begon te moeien, was het einde helemaal zoek. Pure brol werd het!
New beat was de voedingsbodem voor house en techno. New beat wordt vaak vergeten als tussenstap tussen new wave en techno. Waarom is dat, denk je?
BE: Ik vermoed door het lelijke schaamteloze einde dat het genre destijds kreeg. Het werd een clowneske mode. Dat in combinatie met de eerder vernoemde schlagerartiesten die songs uitbrachten onder de noemer ‘new beat’. En dat was net alles waar het genre tegen was, tegen dat melige, dat oppervlakkige
Vandaag zijn – volgens Discogs – wereldwijd meer dan 750 mensen op zoek naar een origineel exemplaar van de maxi van ‘Move Your Ass And Feel The Beat’ van Erotic Dissidents. Wat was er zo bijzonder aan die single?
BE: Die track het heeft een apart sfeertje, en die vocalen van Nikkie Van Lierop die pittig waren…in die tijd voelde het als tiener als stiekem in een blootblad kijken. Die track was de audiovertaling daarvan.
Welke andere artiesten zijn een inspiratie voor Belgica Erotica?
BE: Zeker Taste Of Sugar, Fatal Error, Lords Of Acid, eigenlijk vele artiesten uit die tijd, of zeg maar het genre zowat in het algemeen. Maar ook extreme metal biedt me op een of andere manier inspiratie. Soms probeer ik de sfeer van bepaalde metalsongs te vertalen naar new beat. Niemand die het zal horen of begrijpen als ze m’n songs beluisteren. Enkel ik voel dat zo aan. Voorts komen ideeën soms op onverwachte momenten. Zo kwam de titel voor “Your Mistress Is Pregnant” uit het niets in m’n hoofd toen ik aan het kijken was naar een aflevering van Witse… Begrijpe wie het begrijpen kan!
Slechts weinig new beat-acts hadden ook een performance of live-act. Heb je zelf ideeën daarvoor? Of eerder een clip?
BE: Geen idee. Ik zou denken dat dat niet meer zou werken. Dan eerder een clip, en dan moet je al met een idee afkomen dat enerzijds origineel is, maar dat ook sterk refereert naar die tijdsgeest van toen. Bij een live-act zal dat misschien ook zo zijn.
Hoe reageren mensen als je vertelt dat je new beat-tracks maakt?
BE: Verbaasd en geamuseerd. En ze vragen of ze mijn muziek ergens kunnen beluisteren. Die vraag is gemakkelijk gesteld en dan moet ik gewoon een linkje doormailen. Soms vragen ze of ik daarmee bekend ga worden of dat ik misschien wil optreden op Tomorrowland. Maar die mensen weten duidelijk niets over hoe de muziekwereld in elkaar zit. Ik antwoord dan vaak dat dat niet zal lukken, omdat wat ik maak in het dance-genre als gedateerd en voorbij beschouwd wordt. Dat is zeker geen leugen.
New beat betekende in de muziekwereld ook de overgang van vinyl naar CD. Als je met Belgica Erotica van Bandcamp naar fysieke releases gaat, kies je dan voor vinyl of CD?
BE: Mochten er ook fysieke releases uitgebracht worden, dan zal ik rekening houden met de vraag. Ikzelf heb mijn muziek het liefst op CD, vooral omdat ik die dan in de auto kan afspelen, maar liefhebbers verkiezen dezer dagen liever vinyl.
Slechts weinig artiesten uit de new beat-scene van toen zijn nog actief, of het is Praga Khan en Lords Of Acid. Heb je met Belgica Erotica een carrière van 30 jaar voor ogen of is het een hobby die je enkel uit de kast haalt als je je hard genoeg verveelt?
BE: Het is een hobby, maar niet zozeer uit verveling. Wel om focus te hebben en om het idee dat in m’n hoofd zet vast te leggen. Ik krijg er telkens een kick van als ik aan een nummer begin en ik dan merk dat er een song uit aan het groeien is. Dat is een onbeschrijfelijk gevoel. De afwerking van het nummer is dan weer vaak een worsteling.
New beat nog steeds goed vinden is één ding, de stap zetten om zelf een track in elkaar te steken is nog wat anders. Wat heeft jou over de streep getrokken?
BE: Het is begonnen met ernaar te luisteren en net op dat moment achter de computer zitten. Dan ben ik beginnen knoeien met mijn muziekprogramma en had ik bijna direct een stukje new beat. Vervolgens slaagde ik er ook nog in om het uit te werken tot een volledig nummer. En dan ben ik begonnen aan een tweede nummer en merkte ik dat het weer zo soepel verliep. Dat ik er echt in slaag iets in dat genre neer te schrijven en dat ik m’n creatieve ei er in kwijt kan en dat ik er plezier aan beleef. Op de koop toe kreeg ik al snel positieve reacties en dat overtuigde me om te besluiten dat ik daar toch iets meer moest mee gaan doen.
Was je eerder reeds actief in muziek?
BE: Ja, ik maakte cybergrindcore, een elektronische variant van grindcore. En net vóór ik met Belgica Erotica begon, had ik al enkele new beat-songs gemaakt onder de naam Reagan in Dynasty. Eén song daarvan is op een compilatie van Fenix Fire Records geraakt. Het was de bedoeling dat die compilatie op vinyl werd uitgebracht, maar het is om een of andere reden bij een digitale release gebleven en die release heeft niet veel aandacht gekregen.
Zijn er vandaag nog andere nieuwe new beat-releases? Is het genre aan een revival bezig?
BE: Sinds een aantal jaar zijn er opnieuw enkele artiesten die releases uitbrengen. Ik ben al enkele malen naar party’s geweest die gericht waren op een new beat-revival, maar die trokken toen weinig volk. Een slechte timing misschien? En kort daarna brak de covid-pandemie uit en lag alles stil. En nog steeds ligt alles stil.
Gebruik je dezelfde apparatuur als toen?
BE: Ik werk met een laptop en met oude, goedkope software. Die programma’s kocht ik vele jaren geleden. Eén programma kocht ik 21 jaar geleden in de Fnac voor 2.000 fr. (50 €). Voorts maak ik soms ook gebruik van online-software, die je zelfs niet hoeft te downloaden.
Die verwijzingen naar seks en erotiek, horen die gewoon bij het genre of is dat om een beetje te provoceren?
BE: Voor mij is het enerzijds bedoeld als humor, want naar mijn idee is seks het beste onderwerp voor moppen! En anderzijds is het proberen dat gevoel op te roepen dat ik destijds beleefde als tiener bij die expliciete songs die ik eerder vernoemde. Maar mijn concept kan je nog het beste samenvatten als ‘entertainment’.
Belgica Erotica bestaat al een paar jaar. Hoe zie je dat project nog evolueren?
BE: Fysieke releases, who knows? Ik heb geen idee hoe het zal evolueren. Ik wil me in de eerste plaats amuseren met deze muziek en het plezier van songschrijven beleven. Verder zien we wel wat er gebeurt of op de weg komt.
Je hebt nog andere projecten als Torpedo Tits en Screecher. Hoe passen die in het verhaal van Belgica Erotica?
BE: Screecher is de vertaling van mijn zin om techno temaken, geinspireerd op techno/acid/rave uit de eerste helft van de jaren ‘90. Vooral U96 is een act uit die tijd die me zwaar gebeten heeft. Hun debuut “Das Boot” en hun derde album ‘Club Bizarre’ zijn voor mij absolute toppers. Ook wil ik het gevoel vastleggen dat ik had als jonge studerende twintiger in die tijd. Torpedo Tits is cybergrindcore, waar ik me naar hartenlust mee kan uitleven en waar ik ieder van de pot gerukt idee of mop in kwijt kan. En ik hoop dat het de luisteraar vooral kan entertainen.
Je bent tegelijk ook liefhebber van extreme metal. Zou je ooit grunts of gitaren willen verwerken in een Belgica Erotica-track of is dat een grens te ver?
BE: Dat is een grens te ver, zeker de grunts. Wel probeer ik op vocaal vlak iets anders. Ik neem mijn eigen stem op, waarbij ik tracht te praten als horror-acteur Vincent Price. Dat verwerk ik in de songs van Belgica Erotica. Het begint me nu al een beetje te lukken of beter toch dan het begin.
Van welke metal-track zou je wel eens een dance-remix willen maken?
BE: Ik heb geen specifieke track in gedachten, maar ik denk dat een dance-remix het beste zou passen bij bepaalde goregrind-acts zoals Rectal Smegma uit Nederland of Grunt uit Portugal. Uiteraard droomt iedere liefhebber van techno en metal ervan remixen te maken van Fear Factory of Meshuggah, maar daar zijn mijn muzikale kwaliteiten voorlopig veel te zwak voor, vrees ik.
Welk van jouw idolen mag eens een remix maken van ene Belgica Erotica-track als “Boobs!” of “Master Bay Sion”?
BE: Een remix door U96 lijkt me tof. Of Meshuggah die met enkele samples uit de songs er een metal versie van maken… Een mens mag toch al eens dromen.
Wat brengt 2022 voor Belgica Erotica?
BE: Nieuwe songs komen er al zeker aan in 2022. De zin en het plezier zijn er nog altijd.
https://belgicaerotica.bandcamp.com/
Emmy d'Arc - Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden ,ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus
Haar echte naam is Ine Tiolants, ze is nu 25 jaar oud en won de MNM Rising Star in 2018. Sindsdien heeft zij besloten een pseudoniem te gebruiken. Emmy d’Arc is een rijzende ster in het Belgische circuit.
Naar aanleiding van haar recente , zeer persoonlijke EP, hadden we een fijn gesprek met deze jonge talentvolle componiste, die onlangs in het voorprogramma van Gabriel Rios mocht optreden in de AB Brussel.
Het verslag van onze Franse collega’s kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/fr/concerts/item/84234-sur-la-route-des-caraibes-et-de-l-amerique-latine-gabriel-rios.html
Ook in De Casino, Sint-Niklaas liet ze in het voorprogramma van Kids With Buns - http://www.musiczine.net/nl/concertreviews/item/82504-kids-with-buns-een-setje-bol-van-melancholie.html - een diepe indruk achter:
Redenen genoeg dus om te polsen naar de toekomstplannen ...
Emmy (of eerder Ine), hoe is alles begonnen? Waarom niet gewoon onder je eigen naam platen blijven uitbrengen? vertel eens wat over jezelf
Oorspronkelijk ben ik wel begonnen onder mijn naam ‘Ine’, maar ben van naam veranderd. Ik wou deze naam heel graag houden, maar dat had niet de beste keuze geweest. De naam was zodanig kort en simpel dat ie niet zo voor de hand liggend is om terug te vinden.? De verwijzing naar Jeanne d’Arc zit daar bij mij wel in. De vrouw en de legende, maar ook het vuur dat daar achter zit , spreekt me aan bij deze historische figuur. Ook de kracht die erachter zit, en dat ze echt vocht voor de dingen waar ze echt in geloofde. Dat sprak me aan.
Hoe zou je je muziekstijl omschrijven, er zit country in, er zit folk in … maar er is zoveel aan de hand bij jou, en vooral die bijzondere stem dat je het niet kan plaatsen (wat ik net zo goed vind trouwens). Hoe zie je het zelf?
Die ‘Country’ plakt men er eerder op de kledingstijl, denk ik. Ik heb ook wel vaak een cover van Johnny Cash gezongen, dat is een andere link. Neem nu de EP die heeft ook nog geen uitgesproken stijl. Ik ben voorlopig eerder nog zoekende. De richting zal bij de volgende release wel duidelijker worden.
Ondertussen heb je al een mooi parcours afgelegd, met o.a. de overwinningen op MNM Rising Star in 2018. Heeft dit bepaalde deuren geopend?
Zoiets winnen was natuurlijk een fijne ‘promo’ actie. Ik heb daardoor ook vooral veel mensen leren kennen. Het was een eerste stap in het wereldje; op dat vlak heeft dit dus wel deuren geopend.
Je hebt ondertussen al enkele knappe singles, en EP’s uitgebracht , een van de recente ‘Reveal’ is een heel persoonlijk verhaal, ben je niet bang teveel van jezelf bloot te geven op die wijze?
Nee, eigenlijk niet, het is niet zo eigenaardig allemaal. Iedereen maakt wel gelijkaardige dingen mee. Als ik de vraag krijg over wat het gaat, zou ik daar niet echt een uitleg over geven. Iedereen kan zich op een of andere manier wel vinden in die persoonlijke verhalen die ik vertel met mijn nummers
Ik vond de EP trouwens vooral een positief kantje bevatten; ondanks het breekbare en intieme straal je enorm veel sterkte uit. Klopt dit?
Dat is vooral leuk om te horen, het is gewoon moeilijk om mezelf daarin te beoordelen eigenlijk. Ik bedoel wel, ondanks dat ik nog jong ben, heb ik de dingen die ik heb meegemaakt en geleerd heb leren omkaderen binnen mijn muziek.
Ook de nieuwste single ‘'It wasn’t you’ is zo een zeer gevoelige en krachtige song, ook hier is dat dus een bewuste weg die je kiest?
Het is gewoon wie ik ben, of dat bewust is laat ik in het midden eigenlijk. Ik ben, , gewoon een gevoelig mens, mijn emoties zwaaien ook vaak van de ene kant naar de andere. J
Hoe waren de algemene reacties tot nu toe?
Ik ben wel blij met de reacties ja,. Op mijn facebookpagina en op de fanpage https://www.facebook.com/groups/2013251228943951 het is leuk om zo een trouwe fanbase te hebben . De nummers hebben eveneens een eerste draai gekregen op de radio, dus ja ben wel blij met de reacties en hoop uiteraard op meer van dat in de toekomst.
Wat facebook betreft, daar wil ik even op inpikken. Is sociale media echt zo belangrijk voor jou als artieste? Of als mens? Hoe zie je dat?
Om eerlijk te zijn, als het niet een manier was om mezelf als artieste te promoten zou ik eerlijk gezegd mijn tijd niet op social media willen verdoen, geef ik toe. Ik heb er vorige week nog een nummer over geschreven. Vermoedelijk ben ik in de verkeerde tijd geboren (haha). De zogezegde ‘puntentelling’ met likes en dergelijke dat is niet wie ik ben en waar ik me kan in vinden. Maar als promotie is het zeker een goed hulpmiddel, zonder meer.
Naast die sociale media, is er ook streaming zoals Spotify. Is het in die tijden nog interessant om daadwerkelijk iets uit te brengen eigenlijk?
Vroeger kon je daadwerkelijk iets mee verdienen met cd’s uitbrengen, met die streaming verdien je heel weinig. Nu moet je het als artiest dus vooral van je shows hebben. Het is op zich wel nuttig om het naar de mensen te brengen, waardoor ze je ontdekken en dus daadwerkelijk naar die optredens komen. Om van te leven denk ik dat Spotify dus niet veel uit haalt, maar om uzelf in de kijker te zetten en een ervoor te zorgen dat je publiek je ontdekt, is het zeker een goed medium, eigenlijk dezelfde functie als de sociale media waar we het over hadden.
Hoe heb je trouwens als jonge vrouw deze coronatijden doorstaan en hebben die een impact gehad op uw schrijfproces?
Ik ben begonnen bij de eerste lockdown en dat kwam me niet echt slecht uit., ik ben van nature eerder een huismus, dat helpt ook wel denk ik. J In dat opzicht had ik er dus niet echt veel last van, omdat ik graag op mijn eentje ben en zo. Nu denk ik wel, wat die optredens betreft die niet zijn doorgegaan en zo, hoe het zou zijn gelopen in normale omstandigheden. Op dat vlak is het wel spijtig dat ik niet kon of weinig optreden eigenlijk in die periode. Voor de rest ben ik niet iemand die daar gaat over klagen, want het is voor de hele wereld hetzelfde. Het is wat het is, en we passen ons wel aan en zien wel waar we uitkomen. Het heeft ook helemaal geen invloed gehad op mijn schrijfproces, om daarop in te pikken.
Heb je het gevoel er sterker te zijn uit gekomen uit deze tijden, denk je? Als mens of muzikante/artieste?
Ik ben daardoor nog meer op mezelf dan voordien eigenlijk. Moest corona voorbij zijn, denk ik dat ik nog steeds niet zoveel uit mijn kot zou komen. Ik denk dat deze tijden ervoor hebben gezorgd dat ik me nog meer comfortabel voel in het op mijn eentje zijn, in mijn kot. Laat het ons zo stellen.
Je stond in het voorprogramma van Gabriel Rios in AB, onze Franstalige collega was er enthousiast over, hoe heb je dit concert ervaren en hoe waren de algemene reacties?
AB was wel iets speciaal, het was heel leuk om daar op het podium te mogen staan. Ik had al filmpjes gezien van voorbeelden van mij die daar ooit hebben gespeeld, en dat je daar dan zelf mag staan doet toch iets met een mens. Ancienne Belgique is gewoon een prachtige zaal.
Je hebt ondertussen eigenlijk al zeer mooie optredens kunnen doen, wat waren de hoogtepunten tot nu toe, en waar heb je de mooiste herinneringen aan?
In het voorprogramma van Novastar was een van de leukste en tofste concerten die ik heb gedaan. Maar ik heb feitelijk van elk concert en moment genoten, en ook de dingen die eraan komen zie ik enorm naar uit. Ik heb er zeer veel zin in.
Waar kunnen we u nog live zien en wat zijn de verdere plannen (in zoverre daar plannen kunnen worden gemaakt)?
Ik moet nog enkele voorprogramma’s doen in AB en er staan nog enkele voorprogramma’s voor grotere artiesten op het programma , ook daar kijk ik enorm naar uit
Mooie plannen dus, maar is het niet moeilijk om te plannen. We zitten ondertussen in de vierde golf
Dat is niet altijd even gemakkelijk nee, maar ik denk dat ik nu mijn tijd moet gebruiken om nummers te schrijven.. Net omdat we niet echt kunnen plannen, ga ik die tijd dus gebruiken om nummers klaar te krijgen.
16 nummers? Dus volgend jaar een full album?
Dat hangt er vanaf. Kan even goed eerst een nieuwe EP zijn. Geen idee, we gaan dat nog bekijken hoe we dat praktisch gaan uitwerken verder Ik ben vooral nu gewoon blij met die eerste EP, en nu is het hard werken, op naar de volgende release.
Waar komt je inspiratie vandaan bij zo een schrijfproces eigenlijk?
Het is heel bizar, ik denk dat veel mensen dat hebben. Eerst is er een melodie, dan komen daar klanken op en uiteindelijk worden dat woorden. En uiteindelijk is daar een verhaal uit gekomen, waarvan ik begot niet weet vanwaar dat gekomen is. Maar eigenlijk bewust me afvragen waar dat vandaan komt? Geen idee dus.. het komt gewoon. De link naar iets dat je meemaakt, en dat in mijn hoofd zit .. laat het ons daarbij houden. Gewone dingen uit het dagelijkse leven. Maar het kan ook anders, het varieert en hangt af van het moment!
Wat zijn je ambities en is er een soort doel dat je wil bereiken?
Iedereen die bezig is met muziek wil denk ik ‘gehoord’ worden, tenzij je ’t enkel voor jezelf maakt natuurlijk J Ik zie wel waar ik uitkom wat dat betreft. Ik blijf gewoon verder werken. Het zo goed mogelijk doen, dat is mijn ambitie dus. Ik zie dus wel wat er op mij afkomt.
Als je moest kiezen, sportpaleizen en Rock Werchter headliner zijn of eerder in het kleine clubcircuit naam en faam bereiken, wat geniet je voorkeur?
Om eerlijk te zijn , headliner op Rock Werchter toch. En sportpaleis mag er ook nog bij (haha). Ik ben uiteraard nuchter & realist, maar je vraagt naar mijn voorkeur he. ;-)
En het Buitenland eventueel?
Geen idee eigenlijk, ik probeer er niet teveel mee bezig te zijn, ik heb eerder iets van ‘we zien wel waar we uitkomen’ Zolang ik me amuseer is het ok voor mij. Mezelf blijven dus, dat is al moeilijk genoeg (haha)
Dat is een zeer goede ingesteldheid. Blijf gerust gewoon jezelf, je bent goed bezig. Bedankt voor dit fijne gesprek en hopelijk tot snel op een van de optredens
ANOZEL - We make music for people who wants to listen to music, not only hear it. Nevermind if we play in front of 3 people, if they care, we are happy
ANOZEL is a band formed in October 2017 on an empty and misty municipal campsite in the "Hauts", as they say in the Vosges. With a do-it-yourself spirit, atmospheres with a sticky and enchanting ambition, and an irrational love for balloons, ANOZEL dives in, takes its time, melodic cloud spreading out, destroying every musical limitation, other than material, limply struggling in the exponential maramus of emotions and disappointments. Behind ANOZEL are four personalities, as unique as they are different, as comfortable behind an instrument as they are when it comes to creating a human interaction. "The delicate charm of the misfits of today's world. The band will release a new EP 'Paddy's Club' next year. We quote: PADDY'S CLUB was logically supposed to be released in March 2020, just when that logic no longer made sense. As comes from limitation creativity, ANOZEL has taken the blow of the first incarceration to experiment with the creation of a remote album, isolated together, THE ETERNAL SUNDAY, released in October 2020, putting the release of PADDY'S CLUB in between the release of PADDY'S CLUB. PADDY'S CLUB will be released on 17/01/2022, in Digipack and Digitally on Wild Bless You! Records, label of the FOUNDING Collective OUR OWN GLORIOUS CHAPELS.
On that occasion, and to get to know the band a little better, we had a nice chat with ANOZEL
Who is ANOZEL? How did everything start?
We were all friends, we had a metal band - called ANUNAKI - which was trapping us in the metal aesthetics. We decided to give it an end and restart everything over, with no limits. Anozel was born. The hardest part was to find a name, which was chosen among dozens of ideas. Anozel is the name of a little pass nearby our drummer's city, where the building on the cover is located.
It's hard to put a real style on your music, something I really love by the way, but how would you describe your own style of music?
Well, we were secretly hoping you won’t ask this question ahah! We are unable to describe it either. As said above, we have no limits so the music goes where it goes. Maybe the next release will be true black metal or jazz/funk/fusion, who knows? We all love and listen to different things, but we all agree on post-rock and ambiant things, with bands such as Cult of Luna or Sigur Ros for the most known of them.
In purely vocal terms, I make a link to Leonard Cohen to Nick Cave, which is a compliment, have they been an inspiration or am I wrong?
Thanks for the compliment, because yes Leonard Cohen, and especially nick cave are a huge source of inspiration for our singer Orlando. They are legends! Even if influences are involuntary for the recording of paddy's club, they are definitely there. We'd like to have that sense of poetry, but we think it's a miss. But thanks a lot by the way.
You have been on the road for a few years now. What are the highs and lows so far?
We have many times when seeing each other is difficult, or we also sometimes perform badly, but we usually record each gig in order to discuss how to improve and avoid making the same mistakes. And we are friends first, so it's easier to communicate frankly.
Each disk release is a high moment. But the moment when one of our best friends, Flo, asked us to join his independent label “Wild Bless You! Records” is maybe the strongest moment emotionally speaking. Finally someone who support our music for real.
I recognize something poetic, melancholic, until some songs burst into a whirlwind of emotions; is that the right description of how you want to sound?
A/Exactly. Despite claiming having no limits, one of our guidelines is to make people feel things. We achieve it by putting all of the bad aspects of our respective lives - mostly women issues or bad experiences - in our music. And you can feel it in the way we deal with the concerts. We always design our sets as a whole, a bubble, with no real borders between the song. We lock ourselves in our universe for 45 minutes, and we hope the audience will join us.
You released a record last year in the middle of this COVID pandemic, ''the eternal Sunday'' was this time an inspiration then?
We recorded Paddy's Club in the end of 2019, just before the beginning of this f***ing COVID-19 pandemic. The mastering was taking longer than expected. So, in the meantime we decided to record “The Eternal Sunday” (an unmastered record). We didn't see each other anymore, and we couldn't do anything together. We composed by sharing files. A baseline was set, and each one added a part, sometimes without having listened to the others. As the tracks are in chronological order, you can feel our state of mind changing as the weeks progress.
How did you get through these corona times as people (and musicians) anyway?
Apart of our respective jobs, this corona virus period was a lonely time for each of us, as well as most people. This record "The Eternal Sunday" was the only link we had.
Did you guys doing live streaming in those times? And what is your opinion about this?
We made a «false» one, recorded before release (https://www.youtube.com/watch?v=RZAHLlEZi1Y&t=170s). We made it mostly because we had no really other choice. What we love above everything is to go to cities we don’t know, meet people. Covid changed a lot the way amateur bands work, but what we love above everything is smelling people’s tear and sweat. Livestream might stay a workaround.
Intimacy was a key word on that record ‘The Eternal Sunday’, is that the way you want to go on the record 'Paddy's Club', which comes out in January?
“The sad party” or “the party where none of your friends came” could be the correct definition of this record. The feeling of loneliness, while you can hear your neighbours partying through the wall.
Is there a personal story behind this record? Is it about a club you know?
The building on the picture is the one in which we made everything : composing, recording and mix (only mastering has been done elsewhere, by Antoine from Studio Pandore). At that time, there was not yet heating or running water. It’s a former pub, and there was a semi-legal hostess bar called « Paddy’s Club » inside. So, it was obvious for us to call this album like this.
What are the general expectations and what audience do you want to reach with this?
We make music for people who want to listen to music, not only hear it. Nevermind if we play in front of 3 people, if they cry, we are happy.
Next to recording this new album, what are the future plans? Going on tour?
So far, we have never really toured because every gig is different. There are always new songs or new arrangements, medleys, and it’s sometimes hard to build up because we live quite far from each other, and have busy professional and family lives.
What is your biggest ambition or ‘end goal’ as band and musicians?
Our biggest or ultimate ambition would be to make only music! To be able to support ourselves and the band. Composing, recording, playing, keeping the project alive. On the other hand, we are aware that it would lead us to poverty.
What you prefer, big stadium, or become well known in a circuit of clubs and things?
We haven't had the chance to play in real big halls, but what we prefer are places with personality. Playing in a private house, in a small theater, in the back of a garden...
Can our readers buy you cd’s and stuff from a website, ? please but all the information here?
You can support us on these websites:
http://www.welcometothechapel.com/?fbclid=IwAR05sNSMhuPyAz1KEByFwfPz-YtHpRS3vnL3c90wkSAmrZlHRyS00DmRuP0
https://anozel.bandcamp.com/
Thanks for this nice interview, hope to see you guys on stage next year, and that we get a little bit more ‘normal’ way of living in 2022. Stay safe!
Recently, we travelled to Ancienne Belgique in Brussels for a special double bill evening with John Also Bennett and Sam Dunscombe. Both performers succeed in creating an intense atmosphere, which prompts images to appear before your retina that stimulate the imagination. Sam Dunscombe also recently released her debut, another disc that appeals to the imagination. Enough food for a fine conversation, we had this interview on a Saturday morning in Berlin, unfortunately not face to face but via ZOOM. You can read the report of this fine gig again here .
Sam, let's start with a standard question, how did everything start, who and what are your sources of inspiration? and how did you end up in that special world of, let's say experimental electronic music?
My first inspirations came from pop music actually. I started playing Clarinet when I was 12 years old. I was always interested in using music and performance as a way of expressing myself. I’m Classical trained, but I found out that Classical music is not the best tool for me. I got into the more experimental music, because it give me a way to try new things out. Mixing and matching the stuff I’m interested in, I find in that possibility in more experimental music. As for Electronics… I have seen some powerful musicians when I was around 18, living in Melbourne (Australia) I really got interested into that sort of music because it had this sort of physical or material power. I wanted to experiment with that and try to understand it. Why the feeling in my body was so strong, for example, even when the sound was very quiet (I’m not necessary talking about noise music, although I make that too). When I started in this area, I stared to play music with people of the same age, and they had a lot stuff like effects pedals, synthesisers, microphones, and mixing tables and things, I not had anything of that. I was in some pop bands that days, and learnt a lot from that experience, that was how I earned my money, but it wasn’t a lot. So I saved up over half a year to buy a computer, and I started to learn computer programming for music, that’s how I start to get with Electronics. I figured if I could learn to program, I didn’t need to buy all the electronic pieces. I’m glad I did start that way because it give me the chance to find out how everything works, to learn about signal processing etc. That’s the way it started.
I wanted to pick in on you say silence into music, I’m very interested in Brian Eno. Like you say, you can make Electronic music or silence. I can hear that in you music to, just like Brian Eno did, you can make the silence in music so strong that it blow you away I see that correct? Is that also how you doing it?
That inspiration for doing it this way come from a few different experiences: playing new music, working with Wandelweiser composers and aesthetics, and also Japanese improvisers when I lived in Tokyo. The rime of Silence is something that you can do in a room. The other one is I have done some field recording. Field recording is particularly interesting in places that feel silent, because really there’s no such thing - the “silence” is a quality of ambience. The stillness you find in such places, I’m very interested… so yes, ideas of stillness, silence, and stasis are very important to me…
It’s not that I can’t put a music style, that’s what I like about you. But How would you describe your musical style by the way? Why Clarinet?
My music style? Running in five directions at the same time is a short and direct description about my music style, I guess. I play things that are pretty much based in free improvisation, both noisey and very quiet. I also make spectral and just intonation music, and using something like acoustic walls. I feel it’s a very stylistic trend in Berlin at the moment, to work with intonation, but my interest comes more from the field of spectralism and also from natural acoustic phenomena you encounter in field recording sometimes, than it does from the tradition of Just Intonation composers. The music I make is just extremely eclectic, and I guess it’s just whatever I’m interested at the time being. And that changes all the time…
I love your music, but is it not true that it’s not easy to bring this in big stadium or something, Not that this is you ambition anyway I guess. But, Doesn't that limit the audience you can reach? A wide audience or radio feedback would be nice,?
That’s a interesting question actually. There is a attitude in experimental music sometimes like ‘fuck the audience’ But I don’t feel that way. One of the things I love is to build an association with the audience. Having feedback, and have the sense of being together in a space where everyone who is there enjoy it, including myself. So the audience is important to me, but I guess it’s the size of that audience doesn’t matter to me. When there are enough people than I’m happy, that can be 200 or 50 or 5. In my 20s I played in some bands, and played for really big crowds. For 2000 people, sometimes 10,000, it’s a very different energy that you get. It’s not that you are more disconnected when there are that many people. But when I play for let’s say 50 people I feel that everyone in the room is included in what happens. But when you have 10 000 you see the people in the front room that dancing and having the time of their lives, you still only really feel a connection to the 50 people directly in front of you, really. But you feel you can’t reach everyone, that is the big different I guess.
Some things I have read at your website. You earned a DMA from UC San Diego in 2018, and works as the archivist to the estate of French-Romanian composer Horatiu Radulescu. Can you tell something more about that?
In the experimental music Horatiu Radulescu was one of the biggest artists during his life, but there is not a lot of his work available at the moment, especially not when I started to work with his music. Some things that are available are more like some acoustic noise music or something, very aggressive. Even when it’s delicate and quiet it has this roughness inside. Maybe not real aggression but intensity. I got interest in his music a long time ago. I decided to make a version of a piece of his music with clarinet. I wanted to put multiple sounds together with masses of similar instruments. If you have 7 clarinets playing multiphonics, the spectra can be very complex, with 20, 30, or more parts. So there is that intensity and relationship to space in his music that triggers me. So when I was making this work, I been contacting his widow (Horatin Radulescu died in 2008). I told her I was working on his music and would like to meet her. We became friends pretty quickly. So now I work to help republish his music, and make it available again. And fixing up old tapes, digitising his materials, and stuff like that. That’s how I got into that job.
Talking about available, it’s not easy to find something of you music either, except on bandcamp, but not at Spotify to give a example?
No, there is an album coming out somewhere in march 2022. On Mode Records. It will be called “Horatiu Radulescu: plasmatic music volume one’’ there are three works on them. One is for 7 clarinets, one is for 42 clarinets and 42 flutes together, and one is a “posthumous duo” with Radulescu, where I remix old tape recordings he made and add a lot of new material on the synthesiser. And well maybe that will end up on Spotify… But yes, in 2022, I think there will be some more stuff coming available!
I look forward to that,. I have read. Also you interested in the multi-dimensional perception of time, which has led to explorations in spectralism, just-intonation, improvisation, the performance of complex-notated repertoire, field recording, audio engineering, and live electronic performance. Can you tell more about this to?
I’m very interested in that moments on a performance when it seems that time stops. That’s a feeling that you get when those then minutes of a song not sound long , but very short. Or sometimes the opposite, a minute stretches out forever. It’s something very special when that happens. Even better is when you feel both long and short at the same time. It would happen in those pieces of music that are two hours long. I got into this by playing long form works by Morton Feldman, Horatiu Radulescu, Pierluigi Billone, and others. There are a number of ways this sense of timelessness can happen - sometime with tuning (“perfect” intonation - although of course that’s kind of impossible - is timeless as there are no markers of temporality in there), this with long duration, or with intense focussed listening at different dynamics, the feeling of being overwhelmed, and so much more. And with new complexity also, there’s a common interest in trying to portray multiple timelines / time scales at the same time (maybe someone like Chikako Morishita or Richard Barrett for example do this). And in field recording you have the experience of displacing times (reliving the past, but listening in a different situation, etc etc).
Well, I was really interested to think about what exactly it might be that tied all of this stuff together, and I realised that what was interesting me about all these different types of work was that it alters your sense of how time passes quite drastically.
Something very interesting to find out. The reason of this interview. You recently released your album ‘Outside Ludlow/Desert Disco, there's a special story behind it (that's something we can also read in the biography) but tell us more about that special trip?
I Lived in California for seven years. I did a lot field recording and camping all around the State. One of my other projects in that direction will be released in the middle of next year, based on a lot of field recordings of California. So in 2018 I was out camping and recording in the desert with my good friend Joe Mariglio. We went to an old mining town, completely abandoned, and not much left. There was once a gold mine, and it was next to the railway and route 66 as well. The gold mine is still full of gold but for some reason company figured out the gold is more valuably when you keep in the ground (haha). It’s strange, they still keep buying and selling it but they just don’t take it out, I do not understand the world sometimes (haha).
But anyway it’s for me a very poetic place because of all this levels you see there. The different times people lived there and basically failed. In the 19the century there were looking for minerals, in the begin 20ths there was the railway, and they had to build a big water tank. You see human activity starting and stopping there over and over again, with these moments of failure repeatedly captured over and over again in time, and then they just kind of disintegrate. You can see that in those places how it happened, and that is very interesting to see; that’s also expressive for the South California project in general. Because that’s something that keeps happening, it’s very likely that a lot of the cities and growth there will die soon in the future, as there’s simply no water there, no way to really sustain life.
But the fact that people keep try and failed was very important to me to create this field recording album. I wanted to make people feel that to. That’s the backstory why I was so excited about this place.
So that’s the backstory. Then as we were camping there, we were walking through the remnants of this town, and then out into the open desert a little. And suddenly I saw tangled around a cactus, this big ball of 1/4” tape. Kind of an unbelievable find for a sound artist! So I immediately grabbed as much as I could - it was in really bad shape, falling apart really, it must have been there for a very long time.
Did you find the owner of those tapes by the way?
No, that would be totally impossible I think. When you look at the LP cover, just on the left of the photo is where we found the tapes. And as you can see there is nothing there but desert. It’s been abandoned for about 40 years now, since that mine shut. I realized it had some Disco music on it, so I think it’s something from about 1978 or something.
I liked the feeling that I was on that trip to, very intensify , little bit scary but specially overwhelming. Is that how you wanted to do this? To make people feel it this way?
That scary feeling is a little bit like what you feel there in that place. It’s not that you are not welcome, but this place just doesn’t care about you or something. It feels like you are irrelevant up there. Just another ant in the desert… It’s like you walk in a forest and been overwhelmed because it beautiful and you feel surrounded, or walk on the beach and see the size of the water and feel a sense of awe and also a sense of lightness or elevation. And in the desert you feel that you are just a little spot on the planet, so small and so fragile. Emotionally I was also impressed by the sadness of this places. Where people just try, and failed, over and over again. That feeling I wanted to bring in my music, and also on stage. And that can be overwhelming or scary for people, but scary is not the right word…
I also had this feeling that this music could be made for a film or TV Series, are there any plans in that direction? Or did you have done it before and want do it again?
I did some soundtracks in collaboration with a few people: a filmmaker called OB de Alessi, together with my band Golden Fur, with my partner Michiko, and also I have done some things by myself in this direction. I think I will be working with people in Seattle next year to make a movie as well. I actually have done several things I suppose, and I’m very interested in the link between sound and image. If you do it right, you can create this feeling in between disconnected and connected, and sort of put the viewer in a strange relationship to space. That’s what I want to do.
That’s something I missed about the wonderful concert, the connection between visuals and music. It would be much more impressive then it was already, with using visuals on a screen I think. It’s maybe something to use in the future on you concerts?
Defiantly, when I take the Field recordings I make some video’s too, just in case. So that’s for sure something I’m interested in. I love the films of James Benning, if you know him. You can find some illegally uploaded on YouTube of his work calling ‘The California trilogy’ it’s a film on different locations all over California (but the quality is very bad, if possible watch it in the cinema or at least on dvd to get the real experience!). One about farming, one about the dessert and one about the city. I see that in 2016 and it was a massive influence doing something myself, what I did on this record. Those visuals it’s like that experience of time I was talking about, in this case I think it comes from the structural limits he placed on himself to make the film. For me personal it’s even sometimes heartbreaking just watching it, and that certainly has to do with the fact that I’ve been there, but more than that it is just so beautiful to see this sort of mosaic of different locations slowly unfolding, so beautifully shot. Soo yes it’s something I’m very interested in.
How where the reactions till now?
Honesty I normally don’t expect anyone to be interest in my work at all. So it was a big surprise for me, all this positive reactions. I love to share it and make it. But I assume that what I’m doing is not interesting for a lot of people. So it’s a very nice surprise that I get some good reviews , or people like you contact me for an interview. Or if someone contacts me and says they enjoyed listening to my music. All these reactions are surprising and touching. The LP sold out on bandcamp pretty soon, so I guess it proves that people are interested in what I’m doing… Particularly this LP has an interesting story, I guess it captures people’s imagination. But I’m just happy to share it.
You live in Berlin, a city that appeals to my personal imagination, is it really such a city that provides inspiration, some of my personal idols like David Bowie have made their most memorable works there?
There is a lot to say about Berlin. For the Germans it’s a place where the people can go to create. It’s a place where the artists and party animals and weirdos will go. There is something magic in the air that is creative and give you energy. Personally I think the reason why it’s so inspiring is that everyone believe the story. People just move here to be creative and productive. The collective belief in this city is proving the prophesy. In a way, I not sure there is something special about Berlin, it just happens to be the place where things going on. Socially they do a lot to support the arts and culture, and generally I feel like it’s a place where you can imagine a new way of living and then actually just do it. It’s one of the only places in the world where you can be a professional artist and survive well, the city supports this, and they are also very supportive to artists with children. Also in this pandemic the city was very supporting there artists. There is a sense of security here for artists, something I never had in Australia for example.
It’s what confuses me the most , when there is a new problem with COVID the first thing they close is culture, very confusing.
Yes, and still businessman get to travel over the world and having fancy dinners in New York.(haha) Look, I think music and Art is a form where people feeling satisfied and happy without consuming too much. Other situations they encourage people to buy things. That capitalism encourages to buy things they don’t need to full that big hole in themselves (haha) and in art and music it’s not a way of real consuming things, that’s why they closed down first, before say a shopping mall with thousands of customers. What art and culture brings is people to make fulfilled and satisfied, and I hope that in the future this can become a important part to continue after this pandemic.
Now we start talking about that subject. like everyone else in this world, you also have been living in this pandemic, how did you survive as person and musician?
I think a lot of people had the same experience. You very quickly get confronted with yourself. All those things you ignored in the past, because you keep being busy. But then you sitting home and been confronted with those thoughts you have ignored because you simply had no time to think about it. It makes you think about your life and relevant everything. There also was a difference between people who had to care of someone (like children or older parents or sick partners etc), and people who living alone. Not sure what experience is more worse then the other. It’ s not a competition because we all had a terrible time. But.. my experience, I have a daughter and she was 2 years old. In the start of the pandemic we lived in a small apartment, we moved to a bigger place. It was so overwhelming to be in a place 24hours for five weeks or something, that I realize I not had time for myself to think anymore. That was the hard part of it…
Did this times give you some more inspiration, or not really?
I started to focus on recording music in that times. But that’s common to other musicians I think. There is in the past 16 months and more, a lot music has been released. More than ever. Also because a lot artists can’t tour anymore. Next to release new music, people get to be more experimental in their own homes. There been some strange records coming out where I like to listen to. For me personally, it gave me the permission to make mistakes, because I did not have to rush for something, and when you take risks you make more mistakes, so in regular life often you don’t take risks. But when you DO take risks you can find something that’s interesting to work with, something you didn’t think about before. That’s the inspiration this pandemic give to me. Allowed me to listen to my own intuition more.
Can you tell some more about other future projects? What are you future plans?
There is been a project I been working on for five or six years now, thirty-three field recordings from South California. Also, I did research and composition into music for use with psychedelic drugs (in psychotherapy), not that I have done this specific therapy (although I have taken psychedelic drugs, and read about them a lot). Honestly I found out the music used by the psychiatrists was pretty terrible. I created something with that, and will bring it to the audience in both an LP, and as a touring project. You don’t have to take the drugs to enjoy it, though, and I hope it’s interesting for everyone! And there is the Radelescu cd coming out. There is a big group with other musicians in Berlin, that’s an ongoing project. That’s one thing good about the pandemic btw. For the first time we were all in the same place because of the lockdown, so you could easy do rehearsals with large groups of people who are usually always touring and moving around. Let us hope it leads to interesting work as well, those cooperations. And of course returning to playing on stage in the ‘normal’ way. A lot is going to happen, but I have no idea when. But nothing ever stops, things keep moving.
One of my last questions, what are you future ambitions is there any end goal ore something you want to achieve?
It’s particularly interesting to think what I am going to do when I finish this work? The Radulescu music I’ve been working on since 2015, the California recordings since 2016. The psychedelic music since 2019/2020… I’ve been working on these projects for many years, and they’re all coming out in 2022. What’s next? I’m a little bit excited to think about what I’m going to do next. What for me important is for me, I just like sharing. One thing I can say about myself is that I never seem to hold one line or direction for very long. Everything changes, and I hope it will keep changing in the future… I love learning and discovering new things, working in different areas. So it’s something that keeps me busy, that question, because at the moment I don’t know what’s next… Maybe I’ll make a pop record! But like I said, it’s the need to keep sharing that keeps me going.
I don’t think you a artist who keep doing the things over and over again 40 years or longer that’s for sure?
When I was a kid, one of my inspirations was Prince. On a certain moment he was stop caring what anyone thought about him. He made some wonderful stuff, and some terrible. But he always tried something new, and invented himself over and over again. I respect that, that’s what I want to do in my life. Also, Something interesting, and pity about Prince, he died too young but the last two last albums he made started to exploring a new direction again, what would have been interesting to see where it brings him.
Soo please become Prince, but please live much longer to…Thanks for this nice conversation, I hope to see you on stage soon again
Transport Aerian - We moeten, zeker in deze tijden, een balans blijven vinden tussen optredens en online activiteiten, om te tonen aan ons publiek ‘we zijn er voor jullie’. Dat is heel belangrijk
Het Belgisch progressieve rockproject Transport Aerian, bekend van werkjes ‘Darkblue’ (2015) en ‘Therianthrope’ (2017) is terug in een nieuwe line-up en met een nieuw album ‘Skywound’, ook verkrijgbaar in de reeks shows in België en Nederland.
‘Skywound’ is een conceptalbum waarvan de hoofdthema's gericht zijn op de tragedie van een gewoon liefhebbend koppel dat gevangen zit in turbulente gebeurtenissen in de wereld; een wereld die zich voorbereidt op een oorlog en op de rand staat van een wereldwijde catastrofe. De wereldwijde problemen worden aangehaald: politiek, spiritueel vanuit het gezichtsveld van de mens.
Het verhaal over het concept van het album kan over ieder van ons gaan. De recensie kun je hier nog eens nalezen. We hadden, naar aanleiding van deze release, een fijn gesprek met de band, zijnde Hamlet, Stefan Boeykens , Umut Eldem, Paul De Smet. En we polsten ook naar de toekomstplannen, ondanks deze tijden waarin we leven. Een tijd waarin plannen moeilijk is.
Ook al gaat dit interview over de nieuwste release ‘Skywound’, ik wou toch even vragen hoe het de band is vergaan sinds het ontstaan? De hoogte- en dieptepunten? Want jullie zijn toch al sinds ergens 2008 of zo bezig
Hamlet: Dat is een moeilijke vraag, waarvan wat de heren hier aanwezig betreft, ik en Stefan het antwoord kennen. Die erbij was sinds het begin van het project in 2008/2009. Het is altijd een project geweest rond mezelf en Stefan die niet alleen als vaste gitarist, maar ook als co-writer fungeert binnen Transport Aerian. Er waren wel wat optredens en zelfs opnames sinds 2009, maar de echte geboorte van de band tel ik vanaf 2013, toen ik besloot om in de studio te kruipen om de plaat “Bleeding” op te nemen. Toen hadden we een contract met het Amerikaanse platenlabel Melodic Revolution Records, waarmee we nog steeds samen werken.
Sinds dan hebben we ondertussen drie albums en een live album uitgebracht. Het was in eerste instantie niet echt de bedoeling een band te creëren; het was een soort egotrip als je dat zo kunt noemen – ik produceerde alles meestal alleen, af en toe met andere gast-muzikanten. En toen is er wat veranderd: ik heb nog bij een andere progressieve metal band gespeeld die redelijk actief was en ik was positief verrast en gefascineerd door de underground live scene in ons land. Daarmee ben ik in 2019 gestopt en ik wilde Transport Aerian transformeren als het ware. In die mate dat het een live band zou worden, in samenwerking met andere muzikanten. Toen ik op een bepaald moment een advertentie zag staan van een jonge getalenteerde drummer, vond ik dat een goede start en zo is Paul bij ons terecht gekomen. Toen heb ik ook met Umut gesproken, een schitterende pianist die ik al een tijdje ken. Stefan was de allereerste en de enige keuze als een gitarist en hij was gelukkig beschikbaar – sinds Therianthrope in 2017 hadden wij elkaar niet meer gezien. En zo is de bal aan het rollen gegaan en nu zijn we voor het eerst wel een echte band. Toen door Corona uiteindelijk alles werd gesloten, waren er maar twee opties: ofwel de handdoek in de ring gooien want we profileren ons als een live band en wilden eerst een sort van reunion tour doen, ofwel maken we iets samen in band formaat. Dan heb ik het concept album ‘Skywound’ geschreven, waarbij iedereen binnen de band zijn bijdrage heeft geleverd. Dat was voor mij belangrijk. Ik heb dan alles geproduceerd in mijn eigen thuisstudio. En zo is de bal aan het rollen geraakt, voor deze nieuwe plaat. Op dat vlak waren deze coronatijden eerder een zegen dan een vloek, want daardoor hebben we een kwalitatief album op de markt kunnen brengen. Dat is een positief kantje aan deze tijden.
Dus als ik het goed begrijp hebben deze coronatijden eerder gezorgd voor nieuwe ideeën die zijn ontstaan of zo? Of hoe moet ik dat zien?
Stefan: Ik denk dat de drang om samen iets te doen eerder is aangewakkerd in deze tijden. Omdat we gedwongen waren ons thuis terug te trekken, moesten we daar interactief mee omspringen. Het klikt goed tussen ons alle vier. We waren een solide band geworden, waarbij iedereen dezelfde kant uitkeek, en wilden daar absoluut iets mee doen. En dan was dit het alternatief.
Umut: Ik sluit me daarbij aan. We hadden het gevoel dat we iets moesten doen, iets creëren, want dat was in deze huidige situatie de enige optie.
Paul: De meeste bands maken muziek door samen te jammen. Dat ging niet meer, en daardoor hebben veel bands wel die handdoek in de ring gegooid. En wij hebben het dus anders aangepakt.
Hamlet: (lacht) dat bewijst trouwens mijn punt dat samen in een garage jammen geen efficiënte methode om muziek te maken is. Er moet één richting en één concept zijn.
Sommige bands zijn er sterker uit gekomen, andere hebben de stekker uitgetrokken. Jullie zijn er dus sterker uit gekomen uit deze corona tijden als ik het zo hoor? Los daarvan: proficiat met de nieuwe plaat! Het geheel klinkt gevarieerd, avontuurlijk, mysterieus, licht ingetogen, emotievol als gedreven, explosief, waarbij de registers kunnen worden opengetrokken.
Is bewust gekozen voor deze gevarieerde aanpak? En is het niet zo dat je daardoor je publiek beperkt, want dit is muziek voor avonturiers die houden van experimenteren – waar ik ook fan van ben – maar om een ruim publiek aan te spreken lijkt me moeilijker? Sportpaleizen uitverkopen en zo. Zie ik dat verkeerd, of is dat niet de ambitie?
Hamlet: Ja en nee. Muziek maken bestaat niet enkel uit de muziek zelf, maar ook marketing en promotie. De nieuwe manier van muziek maken nu is zo: je maakt een single, een muziek video, je publiceert het en melkt het volledig uit. Dan maak je de volgende. Na een tijdje is het album klaar en duw je al die nummers op een plaat. Dat is een methode die in de pop wereld en ook de rock wereld effectief werkt, ook dankzij streaming. Maar het creëert wel een niche rond concept albums die gemaakt zijn. Er zijn best wel bands die op die manier muziek maken en daar succes mee hebben, maar ook hun publiek aanspreken. De marketing en promotie kant rond muziek maken is, ook bij concept of progressieve muziek, belangrijk. Er toch zijn er voldoende succesvolle bands die ook iets zinnigs willen zeggen – zeker in progressieve of alternatieve rock...
Maar neem ook bijvoorbeeld Lana Del Rey. Ze is een popzangeres, maar haar teksten staan vol met referenties naar literatuur en verschillende culturele gebeurtenissen. Het werkt commercieel, want ze is een pop act die wel op grote podia staat, maar het betekent niet dat er niets in haar muziek zit dat ook het intellectuele of denkende publiek kan aanspreken. Hetzelfde geldt voor sommige grote alternatieve of zelfs progressieve bands, zoals TOOL, Perfect Circle, Radiohead. Ik sluit daarom ook niet uit dat ook een band als Transport Aerian kan doorbreken naar grotere podia.
Stefan: Als ik voor mezelf spreek: voor mij is muziek maken een hobby, ik heb een hoofdactiviteit. Misschien ligt dat voor Paul en Umut anders. Omdat ze meer in de richting van professioneel muziek maken zitten, kan het mogelijk anders zijn. Maar ik kan enkel voor mezelf spreken. Voor mij is het leuk als dat gebeurt: op een groot podium staan. Doordat ik er dus niet vanaf hang, heb ik er geen commerciële of performance verwachtingen over. Het feit dat we kunnen samen spelen en de interactie om samen iets te doen, is voor mij persoonlijk belangrijker. Of we daardoor op een klein of groot podium staan maakt me weinig uit. Uiteraard wil je ermee naar buiten komen; als je traint voor een voetbal match is dat ook met de bedoeling op het veld te staan.
Paul: Ik volg die mening, het is nodig dat je een publiek hebt waaraan je uw muziek kunt tonen. Maar voor mij is het binnen deze band vooral belangrijk te blijven nieuwe muziek maken, dat progressief is. Er zijn naar mijn mening teveel bands die steeds terugkeren naar vroeger, maar eigenlijk is het de bedoeling om vooruit te kijken en vernieuwend te zijn. Dat we daardoor niet in die grote zalen kunnen staan of moeilijker, maakt weinig uit. Muziek maken en uitbrengen, en nieuwe grenzen ontdekken is voor mij het belangrijkste nu.
Umut: Ik sluit me daar ook bij aan. Het is wel belangrijk dat je als muzikant en band kan blijven groeien. Door meer albums en meer optredens, blijven we verdere stappen zetten. Waar dit ons brengt maakt niet uit, we moeten gewoon blijven groeien.
Is het ook niet zo dat je als Belgische band meer beperkt zit? Er zijn voldoende landen waar progressieve metal wel hoge ogen gooit, maar is België niet te klein of moeilijk te vermurwen, waardoor echt doorbreken moeilijker wordt?
Hamlet: Ik zie daar feitelijk drie invalshoeken. België is klein, dat betekent ook dat de podium indeling klein is. Wat wij hier hebben in de underground wereld, is vergelijkbaar met een heel grote stad in de grotere landen. In principe zorgt het ervoor dat je gemakkelijker binnen je eigen landsgrens je publiek kunt bereiken. De andere invalshoek, België is groot binnen typische avant-garde muziek. Univers Zéro is bijvoorbeeld een van de grootste avant-garde bands in de wereld – en ze zijn Belgisch! Dat betekent dat je hier ook een publiek hebt met een open geest naar dit soort muziek toe: het experimentele en mystieke. Maar dan ook: Progressieve rock is niet enkel een genre, maar vooral een beweging. En dat is internationaal, dat bekleedt niet enkel het puur eigen podium. Dat zorgt voor een soort niche die wereldwijd wordt gewaardeerd. En daarop willen we ons, zonder het Belgische podium te negeren, op richten. En eigenlijk: we worden hier beter aanvaard dan ik ooit gedacht had.
Umut: Dat is voor mij net de betekenis van het woordje ‘progressief’: nieuwe ideeën die ontstaan, nieuwe wegen inslaan. Dat is typisch daaraan. En dat is ook de werkwijze voor onze band.
Het leuke aan Transport Aerian is dat jullie bij elke schijf wel weer iets anders verzinnen, een aanpak waardoor jullie het de luisteraar niet gemakkelijk maken. Ik houd net daardoor zoveel van jullie – laat dit duidelijk zijn – maar verlies je daar, naast nieuwe liefhebbers, ook geen fans door? Door steeds anders te schakelen? Is dat geen probleem?
Hamlet: Dat is een schitterende vraag. Kijk, het brengt ons bij het antwoord op de vorige vraag. Voor mij persoonlijk betekent progressieve rock ‘bewegen’. Er zijn bepaalde artiesten die ik vroeger schitterend vond, maar omdat ze hetzelfde decennia lang blijven doen, vind ik hun nieuwste werken persoonlijk iets minder interessant. Er is geen beweging meer. Is dat daarom slechter? Nee, wat kwaliteit betreft zeker niet. Met zulke top muzikanten is slechte muziek maken onmogelijk. Ik denk ook dat, grotendeels, hun doelpubliek – zelfs als het over progressieve rock fans gaat – zulke herhaling van hetzelfde van hun idolen vereisen. Maar, ik vind dat het als progressieve rock band belangrijk is te durven niet te doen wat de fans van het genre van je verwachten. Niet in “het genre” maar wel in “de beweging” blijven dus.
Wat Skywound betreft: het thema bepaalt hoe je schrijft. Met deze nieuwe plaat keren we terug naar de basis van de progressieve rock uit de jaren ’70, maar ook uit de alternatieve rock van de jaren ‘90 en heel wat elementen van hedendaagse progressieve en de zogenoemde Bristol scene. Dat is bewust, want het thema is hoe mensen omgaan met deze turbulente tijden waarin we nog steeds leven, waardoor ze automatisch terugkijken naar de geschiedenis. Er worden vergelijkingen gemaakt. Voor ons is het niet echt het belangrijkste of het publiek het leuk vindt of niet. Voor ons is het belangrijkste dat we kunnen zeggen wat we willen zeggen. Ik kijk ook niet naar welke fans onze muziek niet meer kopen of accepteren. Ik kijk naar wie het wel doet, en ik zie toch dat dit conceptalbum goed aanslaat, als ik de reacties hoor. Maar uiteraard, door te evolueren zal je allicht ergens fans verliezen. Dat is het logische risico dat je neemt. Maar een probleem? Nee, wat mij betreft. Ik zie wel dat we sinds onze release van ‘Skywound’ sterk blijven groeien, o.a. op sociale media of het publiek op de concerten. Als je weet dat we nu meer volgers hebben dan bijvoorbeeld met ‘Theriantrhrope’, nochtans een album vol met grotere namen die meededen, dan denk ik dat we op de juiste weg zitten.
Stefan: ik denk dat we vanuit onze achtergrond zeer gevarieerde muzieksmaken hebben. Vanuit een muzikale opvoeding en veel naar muziek te luisteren. Daardoor komt er iets anders uit dan dat je zelf zou bedenken. Waardoor automatisch dingen veranderen, bij elke nieuwe plaat. Hamlet stuurt ons daar wel in. Maar ook voor onszelf. We maken geen reproductie van een oude song. Zo ga ik een gitaarpartij, die Hamlet heeft opgenomen, op mijn eigen manier doen. Dat is ook fijn dat dit kan; dat geeft ook een ander resultaat en dat is eigenlijk met ons allemaal zo. Het wordt iets anders door er samen aan te werken. Ook in de live set is dat zo, bijvoorbeeld. En die weg zullen we, ook al heb ik geen glazen bol, blijven volgen want dat houdt het ook boeiend. Dus ja, ergens is dat een bewuste keuze..
Paul: Als je kijkt naar iemand als Miles Davis, een van mijn grote idolen , kun je ook zeggen dat hij progressief was omdat hij steeds opnieuw vernieuwend wil zijn. Hij heeft daardoor veel publiek bij gekregen, maar automatisch verlies je ook publiek. Dat is het risico dat je dan moet durven nemen. Maar daarvoor bewonder ik hem net, omdat hij constant iets nieuws probeert. En zolang ook wij dat kunnen doen is dat fantastisch.
Umut: Zoals Stefan zei: het heeft allemaal te maken met onze muzikale doorstromingen. Progressieve muziek moet gewoon iets nieuws zijn, elke keer. Het is niet altijd een goed idee om steeds hetzelfde publiek aan te spreken. Het is goed dat je ook daarin kunt evolueren. We hebben daardoor al succes geboekt, en zijn van plan op deze elan door te gaan.
‘Therianthrope’ was een mijlpaal, een commercieel succes, dat moeilijk te evenaren leek, maar toch slagen jullie er wel in – ook al heb ik al een kritiek gelezen dat de nieuwe plaat niet dat niveau haalt?
Paul: Ik vind dat niet echt kritiek, iedereen heeft zijn eigen mening. Er zijn ook mensen die ‘Skywound’ beter vinden dan ‘Darkblue’. Het gaat gewoon om progressieve muziek creëren. Ik beschouw die review ook niet echt als kritiek, want hij was ook positief over de plaat.
Hamlet: Op de vraag wat is commercieel succes? Kijk dat is driedelig. Ten eerste, zitten er heel veel niveaus tussen een hongerige artiest en de rockster. Ten tweede, heel veel bands die wij beschouwen als succesvol leven niet van hun muziek, ze hebben een job daarnaast. En ten derde - commercieel zijn wat is dat? Zorgt dit voor bekend zijn binnen bepaalde cult circles?
Uiteraard wel.. maar word ik daardoor rijk en moet ik stoppen met mijn gewone job? Nee, zeker niet. En dat wil ik ook trouwens niet doen, mijn job zit immers ook in de culturele sector, gewoon wat breder dan muziek. Dus wat is commercieel...?
Ik dacht dat ‘Therianthrope’ ook een commercieel succes was, of had ik het mis, waardoor het moeilijker was om beter te doen met die derde? Of is dat niet zo?
Hamlet: ‘Darkblue’ was eerder een groot succes dan ‘Therianthrope’, zeker in progressieve rock middens en dat is toch heel wat.. En nee, ik vond het niet moeilijker nu of meer druk bij ‘Skywound’, in tegendeel. Doordat we nu met een schitterende band zitten met Stefan, wat die doet met zijn gitaar dat is overweldigend. En een schitterende drummer als Paul tot een klasse componist als Umut vervolledigen dat plaatje. Daardoor was het nu eerder comfortabeler deze plaat te maken.. en voelden we zeker geen druk ‘om beter te doen dan’. Natuurlijk, als ik heel veel geld op mijn rekening had voor een top studio, zou ik dat wel doen. Maar mijn filosofie is nog steeds, als het geen top studio is waar je zo lang zit als moet om alles te doen zoals je dat precies wil - dan hoeft het niet. Engineer-for-hire zal uiteraard zorgen dat alles transparant en goed klinkt, maar om een gepersonaliseerde productie te maken, moet je samenwerken met het gepaste team, en met het gepaste instrumentarium werken. Dat is al een pak duurder en wat moeilijker te vinden. Dat is pas waar echt een top studio werkt. Andersom, je kan werken met wat je hebt, als je weet wat je wil en wat je precies doet. Gelukkig genoeg ben ik zelf een gecertificeerd geluidsman en heb een kleine homestudio waar ik alles zelf kan doen.
Stefan: Je moet het doen met wat je voor handen hebt. Het is ook heel bevrijdend dat je met een minimum aan apparatuur in je leefruimte thuis iets kunt doen. Met de elektrische gitaar, als de vaatwasser staat te draaien, heb je daar geen last van. Met zang is dat al iets delicater. Technisch kun je zeer ver geraken. Je moet, zoals Hamlet zegt, naar een zeer hoog productie niveau gaan om er een hoorbaar verschil uit te halen. Ik zeg ook niet dat het niet beter kan. Er zijn bands die hun albums opnieuw remasteren, dat is voor een reden. Ik denk echter dat we, aangezien de muziek goed zit bij ons, toch wel op een hoog niveau geraakt zijn.
Iets heel anders. Er staat ook een prachtige samenwerking met Rachel Bauer. Waar en hoe hebben jullie haar gevonden en hoe is die samenwerking verlopen?
Hamlet: Rachel is een essentieel deel van mijn leven en ook een artistieke partner. Ze heeft ook meegewerkt aan de vorige platen en doet soms haar eigen remixen van onze nummers, maar ze wil absoluut niet als extra bandlid erbij komen. Ze leent wel graag haar stem uit. Haar stem past perfect in wat ik wil met mijn muziek. Moest het niet zo zijn, deed ik het met iemand anders. De keuze van een gastmuzikant hangt af van wat je wil zeggen met die gastmuzikant en op dat vlak past haar stem en uitstraling dus perfect binnen onze muziek. Ik kijk altijd naar de interessante en individuele stemmen – puur technische muzikanten interesseren mij immers absoluut niet.
Paul : Ik sluit me daarbij aan, Rachel haar stem past perfect bij de sfeer op het album, ik ken eigenlijk niemand anders die het zo zou kunnen.
Stefan: We staan sowieso open voor muzikale samenwerkingen met anderen. Het is wellicht iets anders, doordat we als band werken met een scala aan klanken, klinkt het misschien anders dan bij vorige platen. Meer als band geluid. Bij ‘Therianthrope’ waren we echt op zoek naar breed gaan, terwijl die gastmuzikanten op hun eigen wijze iets bijbrengen. Als je daarmee op het podium staat, krijg je een andere dynamiek. Het compacte met ons vier op het podium heeft ook zijn charme. Je hebt genoeg rock bands die met een kleine bezetting enorm krachtig klinken. Je hoeft niet met tien op een podium te staan om een “wall of sound” te maken, of juist zeer subtiel te gaan.
Umut: Dat vind ik net het mooie aan ons: omdat we een kleine band zijn, zorg je voor meer kleuren. Maar los daarvan heeft Rachel dat zeer mooi gedaan op deze plaat en ook met vroegere; haar stem past binnen dat concept.
Ik vind jullie muziek trouwens ook zo filmisch en fantasieprikkelend. Zijn er ambities om er iets mee te doen voor film of TV series?
Hamlet: Film is niet mijn sterke kant. Met ‘Skywound’ hebben we een concept album gemaakt dat het een verhaal is, dan is die visuele kant wel interessant. Maar dat is ook een reden waarom we zijn beginnen samenwerken met Hans Boeykens, de broer van Stefan, ook bekend onder de naam Pinda in de Belgische strip wereld. Die grafische beelden kunnen zorgen voor een soort atmosferische totaalbeleving waardoor een link wordt gelegd tussen het abstracte en de concrete kunst om het zo te zeggen. Ik had zeker een idee om een visuele kant toe te voegen aan ‘Skywound’, maar dat zal meer in de richting van stopmotion zijn dan. Ook Umut is bezig met visuele kunsten, dus er zijn zeker mogelijkheden in die richting.
Umut: Ja dat klopt. Ik werk inderdaad met visuele kunst in het kader van mijn doctoraatsonderzoek en dat is een verbinding met wat we hier doen, met onze muziek. De rol van de visuele effecten is om de muziek te versterken. Dat lijkt wel een interessante piste om te doen. Daarin zie ik zeker mogelijkheden.
Paul: Ik dacht niet direct aan film muziek maar ik vind het een interessante vraag, en had er nooit echt over nagedacht. Het kan inderdaad iets interessant worden naar de toekomst, dank voor de inspiratie (lacht).
Stefan: Wat ik wel vind, als muziek die je al kent plots terecht komt in een TV serie of film bijvoorbeeld. Dat er een soort extra dimensie om de hoek komt kijken. Ik hou ook wel van muziek die in de lijn van de film ligt en zo een extra contrast daaraan toevoegt. Ik denk dus dat het zeker de moeite loont om, als de vraag zich stelt, daar iets mee te doen met onze muziek. Zeker en vast.
Hoe waren de algemene reacties op ‘Skywound’ tot nu?
Hamlet: Zeer positief, zowel van magazines, als blogs en wat we merken op de sociale media en zien in de ogen van publiek tijdens live optredens. Ook een goede barometer van hoe goed het album het doet is de niet-zo-legale download sites en torrents – ik doe zoiets zelf uiteraard niet – en ik luister ook geen muziek digitaal. Ik heb alles op de fysieke dragers - maar ik volg wat in deze donkere wereld met onze muziek aan de hand is. Veel artiesten klagen dat het een diefstal van hun kunst is, en feitelijk is het wel zo, maar het is ook gratis promotie en een manier een publiek te bereiken dat anders toch geen muziek gaat of soms zelfs kan kopen. En een goede parameter om naar te kijken als je wil zien hoe veel publiek je bereikt, zonder je project proactief te promoten: als je daar, los van de betalende liefhebbers, veel luisteraars hebt, is dat een goede parameter om te zien of je het goed hebt gedaan of niet.
Stefan: We hebben een paar keer de kans gehad om de nieuwe plaat voor een publiek te spelen. Dat is zeker een goede parameter, omdat je dan een directe reactie krijgt en dat is heel positief geweest. Die bevestiging die je krijgt van iemand die je een schouderklopje geeft, of een mooi lijntje in een review. Dat komt wel binnen.
Paul: Daarom is het goed om zoveel mogelijk live op te treden.
Jullie hebben al een cd release show gehad. Komen er nog live voorstellingen? Het ziet er weer moeilijk uit. Moest het niet lukken, zouden jullie dat vervangen door streaming?
Hamlet: Dat is zeker het plan. Er waren enkele concerten in 2021 die waren afgelast. De planning die we nu liggen hebben, is voor de lente en zomer van 2022. In de hoop dat het dan weer kan. Maar nu is het gewoon onveilig. Ik doe niet mee aan het koor van stemmen die iets roepen zoals “geef onze vrijheid terug!”. Hoe kan je in godsnaam protesten tegen het virus? Het is een pandemie die de hele wereld treft. Uiteraard zouden we graag optreden, maar we zorgen ook voor de gezondheid van onze fanbase! Ik wil niet de reden zijn van iemand zijn gezondheid te beschadigen. Het plan is om dan januari en februari te vullen met o.a. Streaming en dergelijke. Of interviews zoals we nu doen. Maar optredens staan vanaf maart wel al gepland!
Stefan: We kunnen, wat die streaming betreft, kijken of het lukt. We hebben het geluk gehad een radioshow te doen, wat bijzonder leuk was. Als er dingen in die richting op ons afkomen, zou een manier zijn om een beetje dat live gevoel naar de huiskamer te brengen als het ware. Want je hebt die drive om, naast de repetities, je product te kunnen tonen aan het publiek. Liefst live, maar als het zo kan staan we daar voor open.
Umut: We moeten te allen prijzen actief blijven. Of dat nu live is of iets anders, voor ons is dat de belangrijkste drijfveer als band.
Paul: Ik zie niet echt problemen , we blijven actief, via interviews, via links en rechts nog een optreden of ja die streaming waarom niet.. we blijven actief samen, om ons te kunnen tonen aan ons publiek.
Wat die streaming betreft, ik heb er circa 74 gedaan in die periode voor de lichte versoepeling. Ik heb wel gemerkt dat de drempel om iets te ontdekken buiten mijn comfortzone lager ligt. Hebben jullie dat ook ondervonden?
Hamlet: Absoluut. De grote beperking van deze Corona is niet dat optredens worden afgelast; het grote probleem is het plannen van buitenlandse activiteiten. Want een groot deel van ons publiek zit in het buitenland. We moeten daarom een balans blijven vinden tussen optreden, online activiteiten om te tonen aan ons publiek: ‘we zijn er voor jullie!’ Dat is in deze tijden heel belangrijk. Ik denk dat daar die streaming en live radio shows een goed alternatief zouden kunnen vormen. Maar ik hoop dat het niet, zoals sommige voorspellen, nog twee jaar of zo gaat duren.
Wat zijn, naast eventuele concerten, de volgende plannen met de band? Of zijn jullie met andere projecten bezig, nieuwe songs?
Hamlet: Het plan is om alle mogelijke facetten van ‘Skywound’ te tonen, niet alleen wat de muziek betreft, maar ook dieper ingaan op de teksten en het concept. En net dat gaan we dit jaar, en ook volgend jaar nog doen. De muziek zelf is dus leuk, maar het moet ook over het concept gaan. We zijn een ‘concept band’ en zolang dat concept niet volledig is uitgewerkt, en er dus geen nieuw concept uitkomt, zal er ook geen nieuwe plaat uitkomen. De muziek schrijven is geen probleem, dus ergens kan het zelfs snel, maar ik vind dat het concept ‘Skywound’ nu maar voor 20% uitgewerkt is. Er zit nog veel potentieel in wat betreft live optredens, visuals... Zolang dat niet voorbij is, komt er in principe niets nieuw; wat niet wil zeggen als er iets op ons afkomt dat we daar niets mee gaan doen… maar toch…
Paul: Ik denk voordat we echt aan iets nieuws kunnen beginnen dat je dit concept inderdaad eerst moet kunnen afhandelen. Maar voor we met een nieuw album zouden beginnen, zie ik dat wel zitten om eventueel een live album uit te brengen. Dat is ook interessant om oudere songs te leren kennen. Op een andere manier, omdat we met deze volledige band anders klinken. En ook de groep als een live ervaring te laten zien, want we zijn dus wel een live band in de eerste plaats. Sommigen zullen zelfs zeggen, live is beter dan het album, dat is zelfs wat ik het liefst zou horen als het over een live plaat gaat.
Stefan: Ik denk dat die piste iets is waar we kunnen op hopen. We hebben nu al samen gespeeld, dus waarom dit niet in een soort live album gieten? We zijn zoekende en zitten nog niet op het ideaal. Het zou dus zeker leuk zijn om een deel van het materiaal live te brengen, uiteraard met delen van ‘Skywound’, maar de songs van de vorige albums passen daar ook heel goed bij. Ik ben als muziekliefhebber ook wel fan van een live album van groepen die ik graag hoor. Omdat je daar een heel andere visie of drive krijgt, soms wat ruwer of meer doorleefd dan op een studio plaat. Het gelikte van die studio valt weg, maar in de plaats krijg je de emotie van de muziek. Ik kijk daar dus zeker naar uit.
Umut: We hebben een sterke energie op het podium. Daarom zou een live album zeker leuk zijn. Anderzijds ik zie ook dat ‘skywound’ veel meer bevat om te geven, dan wat er nu al is mee gebeurd. Dus daar ligt nog een hele weg open om van alles mee te gaan doen zoals Hamlet zei.
Jullie hebben al heel wat bereikt, ook grenzen verlegs, zijn er na al die grensverleggende muziekstukjes, nog ambities of doelstellingen die je wil bereiken?
Hamlet: je moet daar een onderscheid maken tussen eigen muzikale ambities, en ambities als band.
Als een band moet je proberen een juist publiek te bereiken en overtuigen, en altijd expansief groeien, maar ook niet vergeten waarvoor je samen muziek maakt: zeggen wat je wil zeggen.
Als muzikant moet je wel jouw beperkingen, sterke en zwakke kanten goed kennen om een product eigenlijk te kunnen finaliseren – ik ken immers heel veel muzikanten die nog altijd geen enkel nummer of album uitgebracht hebben. Niet omdat ze geen talent hebben, integendeel – dit zijn meestal heel goede instrumentalisten, maar ze zijn nog altijd op zoek naar de ideale klank, een ideale productie of het ideaal moment. Maar dat ideaal bestaat niet. Zo’n moment komt nooit. Je moet kunnen zeggen: dat is het, stop nu, het product is klaar!
Umut: Er is een balans tussen realistische mogelijkheden en het hebben van dromen. Ik vraag me dan ook af wat mijn mogelijkheden zijn, wat kan ik doen, en daarom is het belangrijk om flexibel te zijn en open-minded te zijn. Zolang wij flexibel blijven, kunnen we als band ook blijven groeien en die dromen nastreven.
Paul: Ik vind dat we onze eerste mijlpaal of doelstelling al hebben bereikt met dit nieuwe album, ik zou niet direct weten wat er nog meer nodig is, behalve dan misschien een nog wat groter publiek bereiken.
Stefan: Het zou inderdaad leuk zijn om hiermee nog wat meer naar buiten te komen. We moeten ook realistisch zijn. We zijn niet het soort band die onmiddellijk elke week drie optredens gaat boeken. Dat is voor ieder van ons moeilijk te combineren. Er zijn nog mogelijkheden: op vlak van interactie kunnen we nog steeds groeien. Het zou heel fijn zijn om dat ook daadwerkelijk te kunnen tonen op het podium. We spelen op elkaar in, maar kunnen dat dan ook bewijzen. Ook dat is een ambitie op zich, om als band daar naar toe te groeien.
Pics homepag @Linde van Syngel
Laat ons daarmee dit gesprek afsluiten. Heel veel succes met de release van deze plaat en de promotie
Black Snow In Summer - Zonder platenlabel of boekingskantoor is het moeilijk om speelkansen te krijgen
De Belgische darkwave/minimal elektroband Black Snow In Summer bracht eind 2020 de fijne EP ‘Lost Feelings’ digitaal uit (en kort daarna op vinyl). In de coronaperiode konden ze ondanks alle beperkingen toch enkele gesmaakte concerten geven en daarop werd reeds een nieuw nummer gebracht. Genoeg reden voor Musiczine om een interview af te nemen met oprichter Kurt en zangeres Corina.
De bandnaam Black Snow In Summer speelt mooi met de begrippen ‘zwarte sneeuw zien’ en ‘sneeuw in de zomer’, wat verwijst naar witte zomerbloeiende bloemen. Heb je zelf al zwarte sneeuw gezien?
Kurt: Ik vond de naam gewoon leuk klinken. Zwarte sneeuw in de zomer, veel groter kan het contrast niet zijn. ‘Zwarte sneeuw zien’ wordt gebruikt voor mensen te duiden die het financieel moeilijk hebben, maar daar heb ik persoonlijk geen ervaring mee.
Black Snow In Summer startte in 2013. Hebben jullie daarvoor al muziek gemaakt in andere bands of projecten?
Kurt: Toen ik een jaar of 25 was heb ik met een Yamaha-synth en Cubase wat muziek gemaakt, dit onder de naam A Scapegoat’s Life. Dit was vooral een periode van ‘proberen’ en dingen ‘uittesten’. De nummers van toen waren eigenlijk wat te speels en niet genoeg afgewerkt. Ik heb toen ook enkele optredens gedaan en ben geselecteerd geweest voor Westtalent, dus zo slecht zal het nu ook wel niet geweest zijn. Maar toen kwamen er bouwplannen op mijn pad en wat later werd mijn dochter geboren en er bleef weinig vrije tijd over om me verder met muziek bezig te houden. Ik heb dan ook al m’n materiaal verkocht. Maar jaren later, toen alles in huis wat ‘afgewerkt’ was en met het ouder worden van m’n dochter had ik opnieuw wat meer vrije tijd en heb ik 7 of 8 jaar terug opnieuw een synth (Microkorg Xl), een sampler (Roland Sp 404) en een 8-sporen recorder (Zoom R8) gekocht en ben ik opnieuw begonnen. Wat later kwam er dan nog een Korg Mini Ms 20, Arturia Drumbrute (drumcomputer) en een Roland Gaia Sh01 bij. Ik gebruik dus geen computer bij het maken van de muziek en neem alles op met de achtsporenrecorder.
Corina : Als klein ukje was ik al geïnteresseerd in muziek. Sinterklaas bracht nogal veel muziekinstrumenten, maar het orgeltje was mijn favoriet. Op mijn 18de kreeg ik mijn eerste keyboard. Muziekschool heb ik nooit gevolgd. Ik was eerder autodidact en ging vooral experimenteren. Werk, gezin, kinderen, huisje, tuintje,… zorgden ervoor dat de keyboard in een donker hoekje bleef staan. In 2016, na een burn-out, begon ik opnieuw aan mijn jeugddroom te werken: zangeres worden. En zo ben ik in 2018 bij de band Face Your Fears beland en in 2019 zangeres geworden van Black Snow In Summer.
Welke bands of artiesten hebben jullie geïnspireerd voor Black Snow In Summer?
Kurt: Ik ben vooral geïnspireerd door de artiesten uit de eerste new wave-golf (jaren ’80 dus) als Fad Gadget en Joy Division … maar ook de latere jaren ’90-lichting met Project Pitchfork en Calva Y Nada.
Corina: Ik heb pas op latere leeftijd de gothic-scene leren kennen. Het voelde precies als thuiskomen. De muziek was mijn ding en de mensen waren gelijkgestemden. The Mission, The Beauty Of Gemina, Aeon Sable, Der Klinke ,… dat zijn bands die me zeker kunnen bekoren.
Black Snow In Summer heeft reeds twee releases. Zijn de reacties op ‘Lost Feelings’ anders dan op ‘Shadows At Night’?
Kurt: De CD ‘Shadows At Night’ is van eind 2019 en is ons debuutalbum. De vier nummers van de 12” vinyl ‘Lost feelings’ klinken toch wat ‘fijner’ en meer afgewerkt als ik zelf beide releases vergelijk. De vinyl klinkt toch wat ‘volwassener’ en dat is ook de reactie die ik krijg van anderen. De 12”vinyl is trouwens bijna uitverkocht. Er zijn nog slechts tien stuks beschikbaar. Wie interesse heeft, mag ons contacteren via bandcamp of via onze facebookpagina.
Hoe is de rolverdeling in elkaar bij Black Snow In Summer?
Kurt: Ik maak de muziek. Een afgewerkt nummer laat ik telkens horen aan Corina en dan kan zij zich bezighouden met de tekst en de zang. Ik durf wel eens een kleine tekst of enkele zinnetjes doorsturen die ik hoorde in een film op tv , maar het is aan Corina om dit te gebruiken of niet. Ik laat haar eigenlijk volledig vrij en ik vertrouw haar in haar keuze.
Corina: Omdat ik niet van bij het begin bij de band ben, waren de eerste nummers al voorzien van tekst. Voor de nieuwe nummers mag ik de teksten schrijven. Dat was nieuw voor mij en dus een hele uitdaging. Mijn teksten zijn vooral gebaseerd op eigen ervaringen, dingen die me aanspreken, mensen uit mijn omgeving,…. Bij Face Your Fears (waar ik zing en keyboard speel) zijn we naast heel wat covers ook bezig met eigen werk en daar voorzie ik de nummers ook van tekst.
Heb je er al aan gedacht om er nog een derde bandlid of een gastmuzikant bij te nemen? Wie zou dat mogen zijn?
Kurt: Soms laat er eens iemand weten dat hij ons graag zou vervoegen met zang, gitaar of zelfs drumwerk, maar voorlopig hou ik het liever bij ons twee. Dit werkt goed voor ons dus hou ik het liever zo. Over een gast-zanger of gast-gitarist heb ik eigenlijk nog niet nagedacht. Nu je het zegt, een nummer gezongen door Corina in duet met Ian McCulloch van Echo & The Bunnymen zou wel leuk zijn (grapje).
Kurt, jij houdt van fysieke releases. Ben je zelf een vinyl-liefhebber of verzamelaar?
Kurt: Ik heb zelf zo’n 1.000 CD’s en een tientallen vinyls, allemaal in het wave-genre. Dat gaat van de grotere namen als the Cure en the Sisters Of Mercy tot de kleinere acts als Bakterielle Infektion, Techniques Berlin, … Downloaden doe ik nooit. Ik durf wel eens een sterk nummer delen op facebook, maar dan enkel als ik het nummer thuis zelf ook op vinyl of CD heb. Ik wil de release in mijn handen hebben, voelen, …
Komt er een heruitgave als de eerste EP’s uitverkocht zijn?
Kurt: Ik zou op dit ogenblik zeggen van niet. Wie ons gesteund heeft door onze CD of vinyl te kopen heeft dan één van de originele unieke stuks in zijn collectie. Een heruitgave met bv. enkele nieuwe nummers erbij zou ik wel overwegen, maar identiek dezelfde uitgave zou ik niet doen.
CD en vinyl hebben jullie reeds gehad. De volgende EP komt dan op cassette?
Kurt: Er zijn momenteel nog geen plannen voor een nieuwe uitgave, toch niet voor de komende maanden. Een cassette zou misschien wel leuk zijn. Wie weet …
Zijn er al nummers klaar voor een nieuwe release?
Kurt: Er zijn wel al een drietal nieuwe nummers klaar of in de eindfase, maar er zijn momenteel nog geen plannen om die uit te brengen. Het nummer “Dark” hebben we nog niet uitgebracht maar wel reeds enkele keren live-gebracht tijdens de recentste optredens en de reacties op dit nummer waren wel positief. We hebben geen platenlabel of verdeler, dus bij een release komt heel wat kijken …opnames, hoesontwerp, auteursrechten, persing, enz … Dat vergt wel wat tijd en inspanning.
Bijna een derde van de vinyls zijn verkocht in Duitsland. Nog geen plannen om daar eens een paar concerten te gaan doen?
Kurt: Aanbiedingen om daar eens op te treden zijn er nog niet geweest. Het gaat erom de juiste personen en contacten te hebben. Wat niet is, kan nog komen.
Is er nog meer interesse uit het buitenland dan enkel Duitsland?
Kurt: Dankzij het internet kan ook iemand uit Rusland of Brazilië inderdaad onze muziek ontdekken en beluisteren, maar onze meeste fans en volgers komen wel uit eigen land. In het buitenland ontdekken ze ons doorgaans via bandcamp, soundcloud of onze facebookpagina. We worden ook wel eens gedraaid tijdens een specifiek wave-radioprogramma, zowel in eigen land als het buitenland. En we staan al eens op een digitaal verzamelalbum.
Hebben ze Black Snow In Summer al gevraagd voor Sinner’s Day?
Kurt: We waren gevraagd voor de Sinner’s Day van 2022. Maar onlangs kreeg ik de mededeling dat het editie ’23 zal worden. Ik hoop dat de organisator ons niet vergeet …
Ondanks corona heeft BSIS toch enkele mooie concerten kunnen spelen
Kurt: Het kunnen optreden op zich, dat vind ik leuk. Maar al in de namiddag moeten vertrekken vanuit Wevelgem naar bv. Antwerpen, daar moeten wachten tot je het materiaal kan klaarzetten, dan soundchecken, dan opnieuw te moeten wachten tot de deuren opengaan rond 20u om dan rond 21u te spelen vind ik minder aangenaam. Want enkele uren later is het dan terug de auto in om huiswaarts te keren … Dan ben je vertrokken om 15u in de namiddag en kom je ‘s nachts om 2u thuis. En dan heb je een groot halfuur je muziek gebracht. Die verplaatsing hoort erbij, maar dat vind ik wel de minder-aangename kant aan het optreden. Wat aanbiedingen voor optredens betreft wordt er vaak heel wat beloofd maar het blijft vaak bij beloftes. Het gaat erom de juiste contacten te hebben en zonder platenlabel of boekingskantoor is het echt moeilijk om ergens de kans te krijgen om te mogen spelen. Vele organisaties en uitbaters van concertzaaltjes negeren ons en dit genre van muziek.
Corina: We zijn heel tevreden met de kansen die we tot dusver hebben gekregen. Intussen leerden we ook die kant van het ‘artiestenleven’ kennen. Er komt heel veel bij kijken. Ik probeer me te focussen op de positieve kant: podiumervaring opdoen, een praatje maken met andere artiesten, leuke momenten in de backstage. Het vele wachten, een moeilijke soundcheck, … tja dat neem ik er graag bij.
De viruspandemie heeft al een paar artiesten uit de cold/synthwave-scene geïnspireerd om er nummers over te schrijven. Is dat bij jullie ook?
Corina: Voorlopig heb ik nog geen nummers over ‘covid’ gemaakt of over de impact ervan. Maar dat kan nog. Het onderwerp zal nog wel even actueel blijven.
Heeft de coronacrisis jullie veel parten gespeeld, behalve de gemiste optredens? Opnames uitgesteld?
Kurt: Optredens liggen meestal maanden vooraf vast. We hebben beiden nog ons werk, gezin, familie dus moet er toch wat gepland worden. Dan optredens moeten annuleren, verplaatsen … (soms slechts een tweetal weken vooraf) is natuurlijk niet leuk. Je houdt je agenda vrij voor die dag, het optreden wordt voorbereid en dan krijg je te horen ‘het gaat het niet door’. En dan een nieuwe datum afspreken. Het corona-beestje maakt het ons moeilijk. De opnames van de vorige EP gebeurden tussen twee corona-golven in. Laat ons hopen dat we binnenkort verlost zijn van die corona-toestanden met alle nare gevolgen en maatregelen.
Over (cold)wavebands van na 2000 hoor je wel eens dat die ’20 jaar te laat komen’ en ook wel dat jullie muziek maken voor een ‘uitstervend ras’. Hoe ervaren jullie de interesse bij jongeren?
Kurt: Er is eerlijk gezegd weinig tot geen interesse bij de ‘jongeren’ in dit genre muziek. De mensen die ons beluisteren en naar de optredens komen, dat zijn veertigers en vijftigers.
Corina: Mijn kinderen zijn alvast niet te vinden voor de muziek die hun mama maakt (lol).
Wat mag 2022 brengen voor Black Snow In Summer?
Kurt: Ik vermoed dat we volgend jaar toch opnieuw enkele optredens kunnen doen, en wie weet komen er plannen voor een nieuwe release. Ik zou hierbij nog graag iedereen bedanken die ons reeds gesteund heeft door het kopen van de CD of het vinyl, door ons te draaien in de radioshows, door ons te laten optreden, door wat aandacht te besteden aan ons project dmv besprekingen of zoals hier door een interview. Mensen verliezen soms uit het oog hoeveel vrije tijd en energie we hierin steken (en geld voor de releases).Wat meer respect zou zeker mogen.
Corina: De steun, de aandacht en de appreciatie die we krijgen, dat geeft altijd een enorme boost om er opnieuw tegenaan te gaan. Dus van mij ook een dikke dankjewel aan onze fans en volgers.
https://blacksnowinsummer.bandcamp.com/
We citeren uit de bandcamp pagina van Human Defiled: ''Humanity Defiled is een eenman death metal project uit België. Het enige doel van de muziek is om negativiteit te kanaliseren en daarbij wat degelijke death metal te creëren.''
In februari dit jaar bracht Humanity Defiled een split album uit met Déhâ, 'So Humanity Burns' .We citeren wederom: '' Dit split album was het resultaat van een samenwerking tussen Déhà, Humanity Defiled en Back From The Grave Records. Oorspronkelijk bedoeld als een split EP met 2 of 3 nummers die we nog hadden liggen, werd dit uiteindelijk een full length poging. Met elke artiest die een partij nieuwe nummers opnam, speciaal voor deze release “. De recensie kun je hier nog eens nalezen .
Naar aanleiding van deze recensie hadden we een gesprek met Iwein Denayer die echter in nog veel andere projecten betrokken is.
We keerden terug naar 2016, een vorig interview https://www.snoozecontrol.be/interviews/5129/ en wilden weten hoe het hem ondertussen is vergaan.
Uiteraard kwam ook het onderwerp COVID en alles daaromheen aan bod, en polsten we ook naar de toekomstplannen.
Iwein, ons laatste interview dateert al van 2016. Het ging toen over je projecten Doodsangst en Humanity Defiled? Ondertussen is er veel water door de zee gestroomd, hoe is het je vergaan ondertussen?
Ik ben onlangs van job veranderd, dat was een grote stap na 22 jaar. Ook wel emotioneel eigenlijk. Ik ben ook beginnen schrijven, ik was enkele jaren geleden met een blog gestart. Ik heb dat lang geheim gehouden, maar dit jaar heb ik er voor gekozen dat publiek te maken. Ik heb daar zeer veel positieve reacties op gekregen. Uiteindelijk heeft de hoofdredacteur van Sociaal.net (https://sociaal.net/ ) me gecontacteerd met de vraag of ik vaste columnist wil worden van de website. Dat doe ik ondertussen met veel plezier, want ik schrijf wel graag. Dat is er op eerder persoonlijk vlak dus veranderd.
Op muzikaal vlak? Met Humanity Defiled hebben we enkele jaren geleden een nieuwe EP uitgebracht met verschillende bevriende gast zangers die niet de minste zijn. Mannen als Jo Vissers , de zanger van onze huidige groep, Roel Moustie een maat waarbij ik meespeelde in mijn eerste hardcore band, Wim Vandenbrande die in de deathmetal zijn sporen heeft verdiend en Bart Govers, ook wel bekend als de gitarist van Fleddy Melculy. Met Barry – zoals ze zeggen – heb ik ook redelijk lang in een hardcore band gespeeld. Het verbaast me, gezien zijn heuse stembereik, dat hij nog niet bij een deathmetal band zingt eigenlijk. Begin dit jaar was er dan die split met Déhà (waarover je een recensie hebt geschreven). - https://humanitydefiled.bandcamp.com/ - een heel leuke beleving, de man is van veel markten thuis. En dat is het zo een beetje voorlopig.
Eén van de antwoorden was: ‘’ Wat Doodsangst betreft ben ik wel met iets bijzonders bezig. We zijn een heel klein dorpje maar met een groot cultureel hart. In het buurtcafé zijn er regelmatig 'evenementen'. De voorzitter van de werkgroep heeft me aangesproken om iets te doen met muziek en teksten. In de recent gerestaureerde kerk zou hij graag mijn muziek gebruiken voor een speciaal project, ergens in oktober of november. Met muziek van Doodsangst. Een combinatie tussen mijn muziek en poëzie.’’ Is daar ooit iets van gekomen? Vertel gerust…
Dat is er uiteindelijk van gekomen. Uiteindelijk in 2019 naar aanleiding van Halloween. De voorzitter is iemand die graag toneel doet en schrijft, en hij heeft een kort verhaal geschreven over Kleudde en een dorpslegende van uit onze regionen. De moerasduivel. En hij had me gevraagd daar muziek bij te voorzien. Er komt niet echt gitaar in, het is meer synthesizer gericht met griezelige geluiden daarbij. Dat is heel goed in de smaak gevallen. (check het uit: https://doodsangst.bandcamp.com/track/kleudde-en-de-moerasduivel )
Is er verder nog iets gedaan met Doodsangst?
Op dit moment niet echt. Maar ik zit wel met plannen om het wel te doen, misschien eens een full album. Omdat ik toch met meer ideeën in mijn hoofd zit in die richting eigenlijk, dan pure death metal. Een meer atmosferische kant op. Ook met wat old school black metal elementen daaraan toegevoegd.. Wat Doodsangst betreft zijn er ook minder grenzen, ik kan daarin naar hartenlust gaan experimenteren met die donkere gedachten, dat is bij het strakke Death metal parcours wel lichtjes anders. Met akoestische gitaar en keyboards. Als ik daar tijd en energie voor vind , wil ik daar zeker werk van maken, want heb er wel goesting in eigenlijk.
Onlangs heb ik inderdaad die prachtige split plaat onder de loep genomen van Humanity Defiled met Déha, ik hield vooral van de intense donkere paden die jullie bewandelen, en ondanks dat jullie wat verschillend zijn, vullen jullie projecten elkaar perfect aan. Klopt dat? En staan er nog releases of samenwerkingen met hen op de planning? Live of op plaat?
Er komt zeker en vast nog meer aan.. Om maar een beeld te geven hoe geweldig het is om met die man te werken. Hij vroeg me, wat heb je nog allemaal gedaan. Ik heb hardcore, metalcore gespeeld, en hij zei dat hij die old school hardcore wel zag zitten om te doen. Toen hebben we op drie namiddagen negen nummers afgewerkt, compleet old school hardcore getint. Dat is ondertussen ingeblikt, begin januari 2022 spreken we nog eens af en dan gaan we demo’s opsturen naar bevriende zangers, en die gaan daar hun stem komen opzetten. Ik mag hierover nog niets verklappen, maar er zitten een paar kanjers tussen.
“Dit is een samenwerking tussen muzikanten en vocalisten die maar één doel voor ogen hebben, de mensheid confronteren met zijn meest innerlijke demonen. Hoe je daarmee omgaat, hangt volledig van jezelf af.” Schreef ik erover, klopt dit? Is het een manier om de buitenwereld ook met jou demonen te confronteren, hoe moet ik dat zien?
Ik denk dat het een stuk is, de samenleving en mensen een spiegel voorhouden. Maar ook uzelf naar buiten brengen, als het ware. De beste manier om anderen, en uzelf, te verbeteren is door zelf uit uw kot te durven komen. Over wat er mis loopt in je leven en zo. Het is dus voor een stuk therapeutisch. Dat zegt Déhà ook eigenlijk, hij moet dat gewoon doen om zijn demonen het hoofd te bieden. Ik schrijf daar ook over, zonder wiskundig mee bezig te zijn, ik zie wel waar ik uitkom. Meestal komt dat in een opwelling. Déhà (zijn echte naam is Olmo Lipani, hij is een Siciliaan) heeft dat dan maal twintig, om maar een beeld te vormen.
Heeft dat niet gezorgd voor ‘goesting’, om nog zo split albums uit te brengen met andere bands? Met wie eventueel?
Soms heb ik daar zeker goesting voor, maar ik zet de stap niet. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Waarom? Ik denk dat ik mezelf nog steeds enorm onderschat. Ik heb het daar met een vriend over gehad, dat we geboren onderpresteerders zijn. Wat een ander doet is allemaal beter, en wat ik doe, doen we maar. Mijn eigen werk schatten naar waarde is voor mij heel moeilijk. Dat zorgt er dus voor dat ik een afwachtende houding aanneem wat o.a. dat betreft. Dat is de reden waarom ik ook niet snel naar iemand zal toestappen, met het idee van “die zal dat niet interessant vinden of zo…”
Houdt die ingesteldheid je dan niet tegen om te groeien? Ook al is dat niet per se je ambitie
Dat klopt wel. Pas later realiseer ik me wel dat ik bepaalde kansen heb gemist, dat is wel zo. Maar het is dus mijn job niet. Dat ik dit met mijn job wel gedaan heb, een nieuwe stap zetten, lukt me beter omdat ik daar mijzelf wel naar waarde meen te schatten dan dat wat het maken van muziek betreft. Zeer raar, maar het is gewoon zo… Het is prachtig dat je daarin kunt uitblinken en die stap durft zetten en daar je job kunt van maken. Zoals Jeroen Camerlynck heeft dat enkele jaren gedaan, die had een regulaire job, en dat is toch goed gelukt. Wat ik ook heb als ik iets uitbreng, krijg ik een stroom van aandacht. Een interview hier, een review daar. En je krijgt meestal positieve feedback. En dan stopt dat, en dan krijg ik daar een weerbots van. De angst om te mislukken? Ik denk dat het dat een beetje is.. De reden waarom ik die stap niet zet is ook, als je dat doet heb je geen rust meer en dat heb ik wel nodig. Na mijn job die sowieso zwaar weegt op mijn geestelijke gesteldheid, heb ik dat dus nodig. Daardoor zet ik die stap dus niet echt wat muziek maken betreft denk ik.. angst.
Muziek is inderdaad niet jouw job , maar toch heb ook jij problemen ondervonden om als muzikant in deze pandemie en COVID tijden je ding te doen? Hoe heb je die tijden doorstaan?
Die split is er dus gekomen, maar eigenlijk heb ik niet zoveel last gehad van die lockdowns en zo. Als je in je studio thuis op je eentje wat kunt knutselen met jouw muziek, zit je sowieso alleen en kan je gewoon je ding doen. Dat is wel anders als je met een band speelt, en plots niet meer kunt repeteren of live spelen. Ik speel ondertussen in een groep XBurnedX en op dat vlak is het wel anders geweest uiteraard. Onze bassist heeft een zeldzame ademhaling aandoening, die zit aan zijn derde paar longen. We hebben onlangs onze eerst show gespeeld. Dus ja, dat bands gefrustreerd waren kan ik wel begrijpen ja.. voor mij dus niet.
Heeft die tijd niet gezorgd voor het ontstaan van nieuwe ideeën? Of eerder niet?
Ja, dat full album voor Doodsangst waar ik het daarnet over had. Die negen nummers met Déhà staan op de planning. Dat in eigen studio dingen opnemen staat op het moment wat op een laag pitje, omdat ik ook eens terug met een band wilde spelen wat ik recent ben beginnen doen dus. We staan ondertussen op Facebook en Instagram en één nummer dat gefilmd is tijdens ons eerste optreden, staat online. ( https://www.facebook.com/XBurnedX)
Hoe denk jij persoonlijk dat de cultuur (het lijkt wel alsof ze binnenkort weer de klos zullen zijn o.m., de evenementen sector en zo) deze crisis zullen overleven?
Dat er heel veel slachtoffers gaan vallen. Cafés waar van tijd tot tijd eens optredens zijn, kleine theaters, als je niet een beetje reserve hebt, val je gewoon uit de boot. En zelfs wie al een reserve had zal het niet gemakkelijk hebben, want die staat ondertussen ook onder druk. Cultuur staat gewoon enorm onder druk. Er zal meer investering zijn in zorg en welzijn. Er gaat meer geïnvesteerd worden in klimaat. En daardoor gaan er sectoren zijn die minder geld zullen krijgen, waaronder helaas Cultuur, vrees ik een beetje. En dan heb ik het nog niet gehad over de uitzichtloosheid die bij veel mensen groeit. Er zijn daar helaas voorbeelden genoeg van, mensen die daardoor uit het leven zijn gestapt. Dat zie ik helaas in de cultuursector ook gebeuren… Sectoren die dus afhangen van subsidies gaan eronder lijden, langs de andere kant als er een sociale of economische crisis is, zie je bijvoorbeeld dat punk en hardcore begint te floreren. Maatschappijkritiek en kwaadheid. Twee jaar geleden ben ik eens naar een show geweest in een oude douche plaats, met enkele groepen uit Gent en een band uit Zuid-Korea. Als die een vliegtuigticket kunnen betalen om naar huis te geraken, zijn die blij. Zulke dingen als DIY dingen zullen meer en meer boven water komen. Zo ben ik onlangs naar een hardcore show geweest in Knokke-Heist, zeer kleinschalig, die tickets waren in een mum van tijd uitverkocht. Er zijn zelfs nog 100 tickets vrij gemaakt, en ook die waren op minder dan een half uur weg. Je ziet, DIY organisaties komen zeker boven drijven, en voor die organisaties maakt het niet uit of de cultuur op zijn gat zit of niet, ze zullen hun stem wel laten horen.
Naar mijn mening moeten we inderdaad misschien terug naar kleinschalige organisaties, grote evenementen zullen wellicht een probleem blijven ergens (ik denk dan aan Rock Werchter, Pukkelpop en zo). Je mening
Mijn mening zal er wellicht niet toe doen, maar ik ben persoonlijk altijd al fan geweest van eerder kleinschalige evenementen . Ieperfest is een heel mooi voorbeeld daarvan. Heel kleinschalig, met hart en ziel gedaan. Die hebben nog steeds een aparte More Than Music tent, waar je info kan vinden over van alles en nog wat. Mijn persoonlijke mening, laat dit duidelijk zijn. Je hoort dikwijls, ‘wij gaan daar naartoe voor de sfeer’ dus ze kopen een ticket dat even goed voor een echte muziekliefhebber kon zijn geweest. En dan heb ik iets van; dat festival is uitverkocht is en een muziekliefhebber zit zonder. Dat vind ik beetje belachelijk, maar iedereen doet wat ie wil. Als ik naar een festival ga, wil ik alles gezien hebben, en zelfs als ik iets niet goed vind, ga ik toch even zien. Muziek wordt anders een wegwerpproduct en dat vind ik persoonlijk niet kunnen. Maar nogmaals, iedereen moet zelf weten wat ie doet… Ik denk wel dat we die limiet bereikt hebben en veel meer mensen nood hebben aan kleinschaligere evenementen, en ik denk dat corona daar ook voor een deel heeft voor gezorgd. En dat ook bewezen heeft.
De vraag is intussen beantwoord. Zijn er ondertussen nog plannen met de gekende projecten of andere dingen waar je mee bezig bent?
Die vraag is inderdaad al beantwoord. Het kan wel zijn dat ik wat dingen door elkaar doe, de nieuwe band waar ik inzit en dat combineren met Doodsangst en / of Humanity Defiled. We zien wel wat er op mij afkomt.. Als er dan op het einde van het jaar twee albums liggen, maar ik ga niet teveel plannen om niet teveel verwachtingen te creëren.
Op de vraag of je met die projecten live gaat optreden zei je. ‘’ Het is niet mijn bedoeling om echt 'live te gaan optreden'. De tijd en zo ontbreken een beetje. Maar ik heb niet echt de ambitie met mijn muziek op te treden.”
Is dat nog steeds zo, of is er toch de honger om op een podium te gaan staan ondertussen?
Buiten met de band, waar de nummers samen worden gemaakt, niet met mijn solo projecten dat is dus nog steeds zo. Met Humanity Defiled zie ik dat niet zitten, en met Doodsangst zeker niet je hebt een hele rits effecten nodig, en dat is niet te doen. Dus nee, live optreden met mijn projecten zit er nog steeds niet in… ik sta nog steeds achter die mening … ?
Je zit al een tijdje in de business ook al is het puur hobby, maar heb je nog ambities of doelen die je wil bereiken (buiten het gedoodverfde wereld dominantie) ?
Ik zit er al een tijdje in, muziek spelen doe ik toch al sinds mijn 18ste. Opnemen thuis is pas echt begonnen in een later stadium, en dat is een droom die uitkwam, die eerste opnames van Doodsangst was in 2012/2013. Dus toch ook al een tiental jaren. Ambities? Projecten waar ik mee bezig ben, zoals die negen nummers met Déhà en de zangers die hebben toegezegd dat is al een ‘ambitie’ die we aan het uitwerken zijn. Met een echt doel ben ik niet zo bezig. De appreciatie en erkenning voor wat ik doe, als dat kan blijven bestaan zoals het nu is? Dat is een ambitie en doel op zich als het ware. Wat je aan het doen bent dat het iets waard is voor iemand.. Leg ik mijn lat dan wat te laag? Misschien, maar ik ben er wel iets mee en het is een stimulans om weer iets anders te doen.
Ik wil niet pushen, maar ik vind toch dat je zou moeten overwegen om met een Doodsangst set live te gaan optreden… maar goed …
bedankt voor dit fijne gesprek en zeer veel succes in alles wat je doet. We zien elkaar hopelijk spoedig. En blijven al je projecten op de voet volgen
Bornholm is a pagan metal band formed in Budapest in 2000. Named after the Danish island of Bornholm, the band was founded by Ferenc Olajos, Vesanus, Astaroth, Mordan and Melkor. In the beginning they were very focused on their idols Bathory, but also on symphonic black metal, like that of Dimmu Borgir. In 2001 they recorded their first demo ‘Awakening of the Ancient Ones’ EP. After a few line-up changes, they released their debut album ‘On the Way of the Hunting Moon’ in 2005, with only guitarist Astaroth left from the original line-up.
After European tours with the bands Arcturus, Mayhem and Enslaved, they released their second album ‘March for Glory and Revenge’ in 2009. Because so much time had passed during the first two albums, the band worked on the follow-up album while touring for the album, but it too was only released in January 2013 and is called ‘Inexorable Defiance’. In 2013, they also accompanied Alestorm, Arkona, Ex Deo, Varg, Kalmah, Wolfchant and Thyrfing on the Paganfest European tour.
Of course, the band has not been sitting still in the meantime. In 2016, the band released an album 'Primaeval Pantheons' and on 5 November a brand new disc 'Apotheosis'.
On the occasion of this release, we had a nice conversation with Peter Sallai , singer and inspirator of the band.
Who is Bornholm? How did it all started, tell some more about yourself?
The band was formed in North-Hungary in 2000 by me, and I am the musical mind behind it since then. I am a guitarist and singer on stage. It is not easy to talk about 20 years in an answer and I did it in several previous interviews. Everything started when I left my previous bands and I thought I wanted to make something different. Something darker, spiritual and something that is more than just music. Black Metal is far more than just music, it was back in time when we started the band and I found my place in this musical world. We came from a different era, everything was far more real and there were awesome bands in the scene internationally. Something has disappeared since then and we try to bring back something, to continue and to find what have been lost. But it is very important to say that we are not living from the past, the present is more important. What we do, we do it here and now.
With over 20 years of experience and five studio albums till now, BORNHOLM are no longer strangers to the scene. What where the low and highs till now?
I can answer similarly. So many highs and lows, but the most important is that we are here, and we can do what we want. As I think back it is clear to me that it was necessary to go through all these things. How many highs and lows are in the life of a person? In a band's life even more.
Now we ready to talk about ‘Apotheosis’. I like the doomy atmosphere, and very intensive way you guys bring back the most scary thoughts, but it also feels like ‘a blanket against dark thoughts’ to me. You agree? Is that intentional?
No, absolutely not. Dark thoughts are important, and we do not want to help anyone to fight with their own demons or to find answers to their questions. This album is about reality. This is full of heretic thoughts, sometimes surprising and so different way of thinking. Good and bad is subjective, and the most important to unify the opposites. Not to decide, but to merge them, all opposites. There is a force that is an angel and demon together, you can call it Lucifer, Prometheus or as you want... and there is a being on earth also that has good and evil inside, and it is the man itself. So rise above these things, be your own god, the only one what governs you is yourself. If you act without knowledge, it causes chaos, it is not about that. More like to form a new order from chaos. It has a doomy atmosphere, of course, because we are at the end of the current world. The two columns are crumbling now, the two pillars of science and religion. You can see those two things collapsing, and rising a new order, which is a synthesis of these two things called Gnosis. But at first everyone goes to Hell to experience the reality behind the fake modern world of silly rationalism. This is the way to free the mind and to become something else. Something godlike. It is a process, and that is the reason of the title "Apotheosis". Love the darkness, learn from it, and get the light also to become everything. Everyone is their own savior. It is dangerous to talk about it nowadays when religion and the science are showing their ugliest face. I am above these things, I don't take part of the game. I just show it.
Can you say it’s a very personal album then?
All of our albums mirroring my personal thoughts, so of course it is. It contains occult references, but through my eyes but I tried not to be so subjective. I try to be like a medium, not a prophet if you know what I mean. Every album is a fingerprint of an era, a blueprint of a period of my life, what else can be? For me the music is a form of expression of art, not a tool to entertain someone. Today everybody wants to entertain as much people as they can, for the biggest amount of money they can reach. Everything is loud, harsh and empty. But I think if someone says the truth that is against everything everyone going to hear it. I want to be the enemy of this world, no to help to survive, but a tool for the many to destroy it, because it is necessary. People feel that there is no future, they afraid of the tomorrow... why? Form your own future and there's nothing to fear of. Yes, it is dangerous, but the courage, the spirit of the true rebellion is missing now. Back in time when this genre - metal- was not so accepted, everybody was more courageous, now we see a bunch of smooth, slimy, empty bands who are taking care of the feelings of everyone. This album is not like that, and Black Metal is not like that. Not about to serve something - good or evil -, but to rule. This aristocratic attitude is that what is missing now from Black Metal. Do not serve, as Lucifer said, don't even you going to be cast down to hell. Do your own will, that is the most important.
I have read that Apotheosis is not only a showcase of BORNHOLM’s tonal development, but also goes back to the origins of the band’s history, can you tell more about that?
Yes, musically we tried to step forward. This is a most essential album, the sound and themes containing so many things, that our music is about. We had to stop a bit, and the world also stopped around is. It gave us a chance to rethink everything, to reform and to define ourselves. I think this album is a milestone, a new beginning. This is what we are and we get rid of everything else that influenced us. If you listen to the album you hear our own metal. I guess it goes against the current trends, this is what we believe in. Of course it is not perfect, an artist is never satisfied with his own work, but we became the closest to it. We let the creativity flow, we tried to create our own world. We don't want to fit in the scene to go with the masses, we go against them. I think this is the power of this album. When I founded the band the situation was almost the same. In a totally different musical world, I started to do something that was totally the opposite of everything that was trendy back that time. We show the individuality, the true conviction of ourselves musically.
Also there is almost the fight between light and darkness, same thing agree, and is that intentional way you choose?
Darkness and light are not about the fight. Every light has a shadow and the darkness allows the light to shine, it gives the background for it where everything gets it's it's sensational. The right to the decision is the true power, not the way you choose. If you choose you'll be ruled by the way itself. This power is the will, the free and true will. The light and the darkness just tools to fight not the aim or the power to serve. Serve your own will and wake up. A sculptor puts the clay on with one hand and takes off with the other, this is the way of creation. The hand me just the tool, left and right just the mirrored image of themselves. If you look at yourself, you can see it. You have everything to be the sculptor of your own life. Natural and supernatural are both the part of this world. Rational and irrational gives meaning to each other, nothing is less than the other. Unify the mind and the heart in yourself and you become a different being. Do not listen to any of them separately. You are one system, do not fight inside, everything is a part of you. This is a pagan attitude which has been lost thousands of years ago. For us this is paganism, not a musical style or looking back to the never existed illusion of the past.
It also goes in many directions, you don't get bored for a second, during the virtuous walk through dark thoughts, here too conscious choice?
I write the music from inside, not only from the mind and not only from emotions, both of them has its own role during the process. I think to be conscious doesn't mean that I find out everything as a plan. It is dumb I think and the result going to be something that is not honest, not true. To be conscious is to know that if you do, you row, it's going to be unique because there are no two similar people in this world. Be the consciousness of something higher and become this higher self. There are things that are unexplainable in words or in writing, their nature is different. More understandable through symbols or seals. I just open myself and this is what comes out, some like it, some not, but that's I am. Our music is changing as the time is passing by, as the personality changing year by year, but the face is always recognizable. That is the most important, be yourself, but try to do everything better than before.
Meanwhile, there is the single 'I Am war God' and recent ‘ Spiritual Warfare‘, there is also a story behind it? which one?
This is not a concept album, it has no story, but there is a philosophical line that drives the listener through the whole album. "I am War God" is about the warrior's nature, the state of mind when somebody goes into a battle. It is ancient, a genuine force that can be called god of something. Necessary thing, but not the aim of life. A tool of life, to survive and to win. In a physical world is needful to have physical power. In nature, war is a daily thing, but if you look around you see a calm, beautiful landscape from above. "Spiritual Warfare" is about a different scene of the fight, an astral world a more hidden, unseen place where will fights against the will. A magical ceremony, a ritual has been never just a play. It is a tool to use these forces what governs the world, it is the gate to a field where everything will be decided. If you want to be more than you are, something will fight against you. The first thing is you will what's gone be attacked, this is the base of everything. If you win that fight you deserve to step forward.
What are your personal expectations of this record?
We can just play music and to record an album. But you know when it's releases it starts to live, it's own life after. We create the music, and after its repercussions to our lives. It is a very exciting process. So we haven't planned everything, we let it live and we are open for everything that comes. This is balanced, we create is and it creates our future after, like a butterfly effect. Everything can happen and nothing, let's see if it is true what we are talking about or not. My conviction is that it is, so this is a very exciting period. A lot of new things happen, and we try to fulfill the expectations.
Bornholm has a lot of changes within the lineup. I thought you were still the only original member of the band. Can you give me a reason for that?
Of course, there is a reason. That is the nature of this thing. Different people with different aims, different possibilities and talent. Sometimes to change is necessary. I could tell stories about everyone, but I think this interview is not about that. Who has to be here, is here. Who not, it is better for him to be elsewhere. I cannot force to do everyone, and I don't want to. Because personal problems, musical differences, lack of talent, family, a lot of things can cause this. If somebody works with people knows this perfectly. For me the band is like an entity, it is necessary to believe in to exist. If somebody doesn't believe in the band or its music, why should be here? Since the beginning I write the lion part of the music so I never let cause serious changes in the music if someone comes or goes.
I would like to clear up a misunderstanding, sometimes pagan black metal is associated with Satanism and worshipping the devil, of course it has nothing to do with that, but what is Pagan Black metal to you?
What people believe in is a not a musical style. You can express your thoughts, your opinion or your faith also through music. Journalist like to categorize the music, it is easier to write about a band if they belong to a genre etc. But it is artificial I think. The first is the music, and people can call it as they want. Look around in the world, is it sure that God is God and the devil is the devil? To doubt in everything is the way to knowledge. Atheism, of materialism is also just a religion... look, science today started to behave like a despotic religion. I say look for the truth inside of you, not outside. Do not kneel before anything. It is easier to exist in a system that was taught for you than to erase everything and build up something new, isn't it? There are god and devil inside, what I worship is deep behind the soul. To be pagan for me is to be independent. Not to believe what others say, doesn't matter how many of them doing that. A single truth is infinitely stronger than millions of lies, that is the reason that the biggest sin is not to believe. It doesn't matter, it is an organized religion, or an organized media, or rationalism, all is the same. Something you have to accept, but I don't. This is paganism. To walk your own way, alone. There's no god above you, and there's no fear of anything in front of you. Live in the world, not on the internet, believe your own eyes, not the media and act as you want not the way as others want. You are being responsible just for yourself. A pagan, always looking for the eternal and the permanent, don't want to go anywhere, doing what the ancestors did thousands of years ago. To know the world, not to change it. Who doesn't know believes that it can be changed. There is an order in the universe and you cannot replace the Sun to a planet.
Is there something like a typical Pagan Black metal scene in Hungary?
To be honest, I don't care other bands personally. We walk our own path and may bands formed and split up through the years, but that is not my business. We never had close friendship to other bands, and this is a lonely way. Black Metal attitude, you know. Better to separate from others. I think there are people who are listening to different types of metal music and there are musicians who play what they believe in. I always wanted to do my own music and not to belong to any scene or something like that.
We haven't talked about corona yet, what impact has this had on you as a band, or on you personally as a musician and human being?
Usually I don't talk about that, I have my own opinion. To be honest, absolutely nothing. It helped us to work calmly, gave time to think of us and the music we create but that's all. I do my work as before, I work at home 12 years ago... I'm doing my own business. I know it is trendy to worry about others and so on... but as I said, we are outsiders. If the world collapses, we create a new one for ourselves. There is the world of the masses who want to get back their old life, the problem is that I don't want to get back anything, because that world wasn't mine. That was the reason I started to play this kind of music, the philosophy of Black Metal rooted in somewhere elsewhere not in the modern ideologies. I see what was and also what comes. There is much more huge power behind it than any modern human being can imagine. This is a personal war, create and redeem yourself if you can and if you dare and step into a new age... or pass by with the old one.
What are the further plans for the end of the year and next year?
At first we want to relax a bit because there was extremely big work to create and to release the album, but of course we are preparing for the shows next year. We are planning a tour in March across Europe with two Norwegian bands and we would like to play on as many festivals as we can. In the autumn there is a South-American round... but the most of the things just turning out. We goanna be in the rehearsal room most of the time I think until then.
Will there be a tour that will take you to Belgium, among other places?
Yes as I mentioned there will be and it going to Belgium as well! We played there years go and it is a beautiful country!
Apart from the band, I read in an interview that you also have a neofolk/ambient/martial project called 'Invinctus'… can you tell us more about that?
Nothing, it was just an album and I wanted to try something else not metal. It was a trip to another style, and not as meaningful or professional. Just a play. I'm not planning to continue that, Bornholm is enough for me to express my musical ideas. Maybe a really dark, violent, extreme metal project could be interesting to do, but not in the near future.
After all these years, do you still have goals and ambitions?
Of course I always have. That is the meaning of life for me, to continue my way to further goals. But I like to think just about the next step. There is so much music inside and to live a creative life is the best of all. To be a better musician as I was yesterday, to get closer the ideas what I have in my mind is always ambition. Never going to be 100% anything but to try to do it is a great way of life. To do better what I like to do. And the years passing by, that is the time. What was and what's going to be, both of them are non-existent. The present is the most important.
With all your experience in those twenty years, what is your advice to beginning bands?
I don't like to give advice to anyone. You know, if you give advice to someone, the responsibility is yours... Do your will at all times!
Joe Vestich - When you are with the band playing and you are making people happy, that’s after all my great ambition
Joe Vestich is a singer, songwriter, guitarist and visual artist who moved to Finland in 1986. Joe has played with Dave Lindholm, Heikki Silvennoinen and Aku Syrjä in bands such as Northwind, Screaming Thunders and Messengers. Joe has also collaborated on albums with Costello Hautamäki, Jonne Aaron, SF-Blues and Paleface. Joe is now having new material and touring extensively as a solo artist, duo and with his own Joe Vestich Band. Occasionally, when schedules permit, Joe also duets with Dave Lindholm and Heikki Silvennoinen. Joe's music ranges smoothly from folk to country and rock´n´roll to rhythm´n´blues. This is a man worth listening to! We of course talk about his new release ‘Steal the Wind’ and the influence he had, but also future plans.
Joe, start by telling us more about yourself? How did it all start, who and what were your big influences?
I’m from USA but living in Finland since 1986. I came over here as a university student. I used to play little concerts in small pubs. I started play some acoustic sets, back in that year. I was approached by a very important musician here, Dave Lindholmi. He is like a legend over here. He asked me to play some gigs with him, and said he liked my way of playing. I was getting back to USA, but next summer I was playing big festivals and that’s how it all started here in Finland.
You have shared the stage with Dave Lindholm, Heikki Silvennoisen and Aku Syrjän kanssa, how did those collaborations come about? And what influence did they have on you carrier as musician?
We all share the same into roots music, those guys where big into Blues. I was more a country guy in that time. I was playing Johnny Cash and Hank Williams and those things. But there is a connection between Country and Blues, for sure. At least that kind of country music I like. Soo I don’t think they been influence me, but we shared the same interest in the music, the legend and things.
That’s something interesting you say there is a connection between Country and Blues, what is that connection exactly then?
The chord barriers are quite the same, I would say. The words, at least in the old traditional country. At the moment there is stuff that is not real country anymore I think. It’s usually sad songs, in country but also in Blues, that’s a connection to. Things like, you lost your girl and now you drinking that stuff. It’s there in Blues and Country. The only difference is the beats, that’s quite different.
You also said ‘the old country’ what’s wrong about the ‘new country’ for you than?
It’s not real country anymore, it’s more like kind a of pop music. My former band made, in America, is now CEO of Warner music , he is the number one of Warner music and country music. I send him the record and he said ‘’Joe this is great, but this is retro Americana Roots music and we are a mainstream country’’. But that’s the problem in America, I get to play there every year, right now it’s pretty mixed up. It’s the politics and things there.. I have friends on both sides republicans and democrats. When they ask me what side I ‘am I tell I live in Finland. I’m more liberal minded, but not get involved in it. But like it is now, America it is getting worse in America, and that have a influxes on how they think about music and stuff to.
About influences. Finland, the country itself , did that have an influence on your music style?
Not sure the country itself have an influence on me as musician. I set up in my mind and heart, what kind a music I want to do. For a long time, this music was not so much accepted in Finland. But it’s rolling a lot now. Thanks to internet and social media all types of music coming in, it’s easy to catch it. Soo we could get young people get interest in country and Blues. Soo the country changed, not by me, but the internet and things.. that’s more the thing I guess.
What where the highs and lows till now for you after 40 years?
That’s a difficult question to answer. There is been a lot highs and a lot lows (haha). In the late 70’s me and my brother had a band that was very popular. We had full houses everywhere, big crowds. But we were young and there was boys and girls, and drugs. Unfortunately it didn’t last. Soo that was sure something very big. But nowadays we still get a good full house, no matter where we coming. That’s a high to. Specially the big clubs, I like concerts also and festivals. When you have a big crowd follow around you, that’s something you have in those clubs. And that are moments of highs. The lows? Par example two years ago in Florida I was play in a Bicro bar ((not understood this to well)) half way to the there was the owner, a very ruff women, and she just give me half the money and said ‘this is not working, pack up and get out’ that’s one of those sad moments that we can call one of the lows. But that’s a American problem , I think sure in this days. Like we talk about before here. There is a lot going on there…
Let’s talk about the new album. Joe Vestich band is your solo project, with 'steal the wind' you bring out another warm-hearted masterpiece. A kind of cozy 'campfire' feeling comes over me, without sounding too corny. There are even some folk influence and somewhere I even hear some Bob Dylan passing by. What is your opinion about this statement?
I agree with you. When I was a kid my father was big into Folk music. He was a big fan of Pete Seeger and Woody Guthrie. When I was very young my dad use to listen to a band called The Winston tree , they were big in the early 60ths. In America, they were students in the south-California. Were my dad was. That sure had his influence on me. About Bob Dylan? Country have had a big influence on Bob Dylan, that’s why there is this link.
Bob Dylan was also a protest singer , I find in your voice and thing, that there is some kind of madness or frustration coming out , especially in this new album Is that correct?
That frustration is having a lot to do with this pandemic we are living in. No gigs, no work. And the money I have saved to make the record, I had to use to pay the rent. In that way there was a frustration. About the way things were going and how difficult it was to make this album, got me frustrated and that’ is sure coming back in this album.
I suppose these corona times have had an influence on you too. To what extent have these times influenced your career, positively and negatively? Writing new songs?
There sure was a lot writing going on, because there was not much to do. I even have material for the next record (haha).
It's also a very varied record, some songs like 'Rocket girl' (the title covers the load) are really rock others rather subdued is that a path you consciously follow?
There is a connection between rock’n’roll and country , the old country is coming from the Blues and rock music, like Elvis and things
That’s what I liked the most about this record, it’s a combination of all this styles between country, folk and blues, wonderful?
Great to hear that, when I was young I listen a lot to the Beatles they touched on everything. They did country stuff, and pretty heavy things like ‘Helter Skelter’. Also The Rolling stones have this blend of Country, rock’n’roll and blues in there sound, they started as a Blues band.
Let’s say all rock music started with Blues and a specially black people play music?
It all started with slaves playing blues, and even they were slaves, they play happy music. That’s where it indeed all started, as far as I know.
Now we talk about play Blues, how it comes there are still more older people at Blues gigs?
I’m doing a lot Blues gigs, 12 November it was the release gig of the new album here in Finland. I’m doing a lot mixes of styles, we brought the whole album but in between we bring some old blues classic. But also things like Chuck Berry and Elvis stuff. And I have noticed , at least here in Finland, more and more younger people coming to this kind of concerts. And to our gigs. But when I hear my friends, who doing more Blues then I do that’s most a older crowd of fans, that’s true. It’s maybe because I mix things that make the young music fans coming to. A lot of those younger people also love Johnny Cash.. Before the pandemic I used to play a lot in Russia. And there is a blues scene, full of young people.
I guess it’s indeed because you mix things up … Anyway, something else about the record. Other songs have a melancholic to wistful side, again the question is that a deliberate choice?
Most of the songs are about women and relationships. It’s again about the blues thing we been talking about earlier. A lot relationships turn out pretty bad. That’s what this melancholic thing is all about I guess. Par example, that song ‘Rocking girl’ you mention. She coming to the release concert, en lives in Helsinki. We are still great friends. And I wanted celebrate what a cool girl she is.. also that’s this melancholic part. And that’s rock’n’roll to.
What are your expectations of this release and what audience do you want to reach with it?
It’s just such a tuff business now because there are so many great bands and artists and songwriters this days. More than ever before. This Americana Blues Roots music is growing a lot. It’s very popular in Benelux county’s like Holland, Luxembourg and Belgium. But also in Germany. It’s growing pretty quickly in Finland but also Russia. I only hope that I get more gigs because of this record, I know people not buy records anymore this days, but I do hope this release can give me more gigs. Specially in Benelux. Because I see quiet many American Roots bands are coming there, also Germany. I still feel strong and health to play gigs and travel. Play more places, and play for more people that’s why I doing this for.. that’s my expectation of this new record to, to keep going on that way.
I guess you’re going on tour with this album,? Anywhere, where can we see you on stage? What are your further plans for this and next years?
I’m doing some gigs in Finland, but normally in December I’m up to Lapland in the far north. In some ski resorts. In usual ,normal times, we get a lot tours in England. They like Roots music a lot there. Usual I’m a whole month up there. Now we just have to wait because it’s not sure the situation is getting any better with this pandemic at all. Nothing, and also that English tour, is for sure now. We made reservation, but it’s still not sure anymore… I hope pretty soon, because otherwise I will be without work next month.
Are there any other project next to Joe Vestich band in the near future? Tell more about it?
What I normally doing , and hope is going to happen is, next to the ski season up North. In the middle of the winter I go to USA. I go to Pennsylvania where I grow up, and going to Florida. And I want to go to Texas. He producer work with all the big artists there, we do couple gigs with John in Texas and then we come back here in Finland for a few weeks, and hopefully in Europe. If I can find a booking agent there. I hope to set up some gigs in Belgium and Holland to. And come with John , and a Finish band to Europe next summer..
After all these years, do you still have some ‘end goal’ or ambitions? Something you want to do, but not doing before or something?
The times when I really feel good is on a gig. When you up there with the band playing and you making people happy, that’s after all those years still my goal and ambition. When they smile, dance and have fun that’s a real thrill for me. Nothing have changed for me in that way. I liked play in Russia, the crowd that have fun, after all this year it’s still my biggest ambition.
With all you experience what is your advice to young artist who look up at what you have done and still doing?
I would just say, believe in yourself. Don’t ever give up, and stay away from alcohol and drugs. At least, don’t let it take control. I have seen , especially in Finland, seen guys falling down because just too much alcohol. It’s getting better with younger musicians, but from the older generations I have seen guys go down because they made alcohol and drugs control their lives.. Soo also be healthy, that’s another advice I would like to give. It’s a tuff job to be on the route all the time. For me exercise is very important I seen a lot people my age going down because they did not care about themselves. That’s pity. Soo you have to be healthy in this kind of business but for you musicians just believe in yourself, in every way. And just go for it, no matter what. It’s in your heart or blood, you just have to go for it!
That’ s a wonderful advice to end this interview. I hope to see you on stage in Belgium in one of the nice clubs we have here, and good luck with you upcoming record. Is there anything you want to say to our readers?
I really hope to see you, I never been in Benelux. I have meet some Belgium and Holland people and also Luxembourg. When I started university here there were a lot guys from those country’s here. Soo yes I just hope to Belgium, and meet you all…
Dvkes - Terug kunnen optreden is een ambitie op zich, en zelfs een doel om zoveel mogelijk mensen te bereiken
Na het bejubelde debuut (“Push Through”) staat DVKES (uit te spreken als Dukes) te trappelen met een nieuwe plaat. De band die over een stevige portie talent beschikt (Humo’s Rock Rally, De Nieuwe Lichting 2020 en opgepikt door KEXP) nam producer Micha Volders (Whispering Sons, The Sore Losers) onder de arm voor de tweede langspeler. Volders trok de band uit zijn comfortzone en het resultaat is een eigenzinnige mix van krautrock, psychedelica en vroege elektronica. Indie pur sang!
DVKES verrast bovendien door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Ja, én niet van de minste! Lara Chedraoui (Intergalactic Lovers), Naomi Symons (Reena Riot) en Ciska Vanhoyland (Mon-o-Phone) wilden maar al te graag samenwerken met dit Antwerpse trio.
De hypnotiserende grooves, het snijdende gitaargeluid, de weidse synths en de catchy songs worden in een smaakvol atypisch jasje gestoken. Je hoort onweerstaanbare indierock met een knipoog naar Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo.
Naar aanleiding van de release van ‘Echoplasm’ hadden we een fijn gesprek met zanger/gitarist Joos Houwen, ook over de toekomstplannen, invloeden en inspiratiebronnen.
De band die over een stevige portie talent beschikt. “Humo’s Rock Rally”, “De Nieuwe Lichting 2020” en opgepikt door “KEXP” , zijn maar een paar voorbeelden, hoe groot was die impact van al die voorbeelden om te groeien als band?
Hoe groot die impact is, is een moeilijk om te meten. Het heeft uiteraard wel deuren voor ons geopend in de zin dat we wat radio airplay kregen. Dat is met de vorige plaat niet het geval geweest. Door deelname aan die wedstrijden leerden meer mensen ons kennen. Daardoor konden we meer gaan spelen. Daar zijn ook contacten uit ontstaan, waardoor we gemakkelijker partners hebben gevonden om die nieuwe plaat aan de man te brengen.
Met jullie debuut ‘Push Through’ bewezen jullie uit het heel goede hout gesneden te zijn, hoe waren de algemene reacties?
Die debuutplaat is onverwacht goed ontvangen geweest, zowel door pers als publiek. Heel mooie reviews…. Dat is wel heel fijn voor een eerste plaat. We zijn nog steeds blij met de vorige plaat en spelen er live nog altijd verschillende nummers uit.
Dat brengt ons inderdaad bij de nieuwe plaat ‘Echoplasm’ , zijn er geen extra zenuwen? Want je weet wat ze zeggen over ‘die tweede moeilijke’, omdat de eerste een succes was, liggen bij sommigen de verwachtingen heel hoog?
Ik begrijp dat, maar we hebben onszelf daarom geen extra druk opgelegd. Je probeert uiteraard een plaat zo goed mogelijk te maken, dus een beetje druk is er uiteraard. Bij iedere nieuwe plaat moet je gewoon jezelf opnieuw bewijzen. De opnames van deze plaat zijn wel heel moeilijk verlopen. We zijn aan de nieuwe plaat beginnen schrijven en halverwege het proces heeft een van de gitaristen er om persoonlijke reden de stekker uit getrokken. Daardoor heeft het allemaal wat langer geduurd. In 2019 zijn we de studio ingegaan voor die nieuwe plaat en halverwege het proces zijn we gestopt omdat onze drummer ziek was. Hij heeft kanker gehad. In februari 2020 was de plaat klaar en dan zaten we plots met een virus dat nog steeds een invloed op ons leven heeft. De tweede plaat was dus een moeilijke bevalling, maar niet perse op creatief vlak.
Corona is een ‘dankbaar’ onderwerp voor journalisten ? nu, hoe heb je deze tijden doorstaan? Heeft dat geen rem gezet op jullie als band, want jullie waren pas echt aan het groeien? Ben je er sterker uit gekomen als band?
Tijdens de pandemie hebben we vooral de nieuwe nummers gerepeteerd omdat er shows in de agenda stonden, maar die shows werden telkens weer gecanceld. Nieuw materiaal schrijven in de periode vond ik erg moeilijk. Er stond al een plaat klaar en de toekomst was zo onduidelijk. De ziekte van Antoni maakte het niet gemakkelijker. Het heeft ons wel dichter bij elkaar gebracht. We beseften dat wat we samen doen, een soort van privilege is , een geluk. Plots voelde het aan alsof alles met een vingerknip kon weggenomen worden van ons. De herstelling van Antoni, hij was ondertussen ook vader geworden, dat heeft op ons allemaal een enorme impact gehad. We hebben echt beseft wat we hebben aan elkaar. Het leek zelfs alsof corona gewoon een futiliteit was in vergelijking met de gezondheidsproblemen van Antoni.
Wat muziekstijl betreft, valt er op DVKES eigenlijk niet echt een label te kleven, wel veel post punk/krautrock gerelateerd? Vanwaar die voorliefde voor die toch typische jaren ’80 muziek?
Die sound is organisch gegroeid. We proberen met elke nieuwe plaat iets nieuws te doen. En dan gaat het vooral over de verpakking van de songs. Die neigt wel naar die’80s sound. Dat heeft misschien ook te maken met onze producer Micha. Hij heeft aan die plaat, samen met ons, zijn eigen kleur gegeven. Een groot deel van die sound, dat experimenteren, komt door zijn invloed. Ik wil niet teveel uitweiden over die technische kant, maar hij heeft daar dus zeker een experimenteel kantje aan toegevoegd. Het is dus niet perse een voorliefde voor de jaren ’80.
Micha zijn invloed klinkt zeker door, maar wie zijn je persoonlijke grote invloeden? En de invloeden van de andere bandleden?
Iedereen heeft zijn eigen invloeden, daarom is het voor mij moeilijk te antwoorden voor de rest. Voor mij persoonlijk is Devo bijvoorbeeld een grote invloed. Talking Heads, komt er ook in voor. Ik ben ook een grote fan van Serge Gainsbourg, dat komt misschien minder naar voor in de sound op de plaat. Of misschien eerder onbewust. Ook Tame Impala komt terug in een nummer als “Undercover”. Maar het gebeurt zonder er bij na te denken. Vraag me om iets te schrijven in de stijl van bijvoorbeeld Tame Impala, dan lukt dat niet…
In bepaalde media worden ook die vergelijkingen gemaakt met bands als Talking Heads, Raymond Scott, Tame Impala, Goat en Devo. Ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je zelf tegenover die vergelijkingen?
Er zijn zeker bepaalde zaken die kloppen, zoals Tame Impala en Goat. De vergelijking met Goat heeft ook veel te maken met de dames die zingen op onze plaat. Goat heeft ook zangeressen. De “female backing vocals” , waren trouwens ook een idee van Micha. Maar elk bandlid heeft wel andere favoriete artiesten. Er zal zeker en vast iets kloppen van die vergelijkingen. Ik vind het geen slechte vergelijking. Integendeel! Raymond Scott klopt zeker. Hij was de hoofdinvloed voor de elektronische klanken op de plaat.
Mij valt vooral dat aanstekelijke op, maar ook dat jullie de comfortzone durven verlaten, trekt me nog het meest over de streep. Een bewuste keuze?
Merci! Het aanstekelijke is bewust. Ik zoek altijd naar een “hook” voor de nummers. De comfortzone? Ik beluister graag platen waar je een lijn vind in de sound, dat lukt bij ons niet direct. We schrijven vanuit verschillende invalshoeken. Daardoor staan er dus ook verschillende dingen op de plaat. Waardoor we inderdaad die comfortzone verlaten. Maar dat vind ik wel leuk om te doen eigenlijk. Maar bewust? Nee, dat niet.
DVKES verrast inderdaad door vrouwenstemmen toe te voegen aan het instrumentarium. Vrouwenstemmen? Kun je daar iets meer over vertellen? Hoe heb je die toptalenten gevonden?
We waren voor de opnames al van plan om iets te doen met vrouwenstemmen. Met Lara heb ik een persoonlijke connectie, in die zin dat ik eens vervanging heb gedaan bij Intergalactic Lovers op gitaar. En ook onze drummer Antoni is al op tour geweest met hen. Naomi is dan weer een ex-collega van mij. We gaven les op dezelfde school. Ciska kennen we via Micha. Wij zijn nog altijd heel dankbaar dat ze wilden meedoen!
Jullie doen het grote werk, en zij hebben wel een meerwaarde aan de plaat. Gaan die ook mee live optreden?
Ze zijn zeker een meerwaarde! Ze hebben samen met ons de sound van de plaat gevormd. Live doen ze niet allemaal mee. Ciska komt uit Limburg. Niet zo praktisch om te repeteren. Naomi doet wel mee. Lara wil graag, maar ze is zelf met een plaat bezig geweest en heeft gezondheidsproblemen gekend. Het komt er sowieso wel eens van! Maar er doen wel 3 dames mee op het podium. Mijn vriendin Nathalie Wijnen zingt mee. Ze heeft ook het artwork van de plaat gemaakt. Naomi zingt dus mee en ook Tessa Vanhees. Tessa heeft ook gezongen op de plaat. Dat is de vriendin van onze drummer.
Wat zijn eigenlijk je persoonlijke verwachtingen over deze nieuwe plaat? Of waar hoop je op?
Ik ga niet teveel hopen. Want ik leg de lat niet graag te hoog wat verwachtingen betreft. Ik hoop gewoon dat we veel mogen spelen. Daar kijken we echt naar uit. Afgelopen zomer hebben we wat gespeeld, maar laat ons hopen dat daar een vervolg op komt. Dat is eigenlijk wat ik nog het meest hoop dat de impact van die nieuwe plaat zal zijn.
De twee shows in Vooruit, Gent (met Ramkot) zijn ondertussen uitverkocht, niet teveel zenuwen daardoor, schept dat niet extra hoge verwachtingen dan?
We zijn ontzettend blij dat we die shows kunnen doen. Op zich ligt de druk niet echt bij ons omdat we de mensen moeten warm maken voor de hoofdact. Maar we gaan alles uit de kast halen om het publiek in te pakken uiteraard.
Hoe groot was de honger om terug live op te treden eigenlijk , en hoe was de echte live ervaring na al die tijd ?
Ik moet toegeven dat ik toch zenuwachtig was bij dat eerste optreden. Het was zo lang geleden. Ik had het gevoel dat ik op een of andere manier opnieuw moest beginnen. Ik was ook vergeten wat adrenaline doet met mijn lichaam en geest. Na het optreden naar huis rijden en niet kunnen slapen tot een uur of vijf, diep onder de indruk van dat optreden. Het was dus ergens stresserend, maar ook mooi. Ik besefte opnieuw waarom we het doen.
Ik heb van bepaalde bands zelfs vernomen dat ze de indruk hadden dat ze bepaalde skills terug moesten ‘’aanleren’’ als het ware, dat alles een beetje stroever ging in repetities en bij dat eerste optreden, was dat bij jou ook zo?
Bij de repetities heb ik dat wel ondervonden. Ik wou tijdens het jammen wat improviseren en dacht ‘tiens dat lukt precies niet goed meer’. Als ik iets in mijn hoofd heb, kan ik dat spelen. Maar door lang stil te liggen, lukte dat niet meteen. Ik heb tijdens de lockdown veel gespeeld, maar niet op het scherp van de snee. Het is gelukkig teruggekomen!
Hebben jullie tijdens die periode dat je niet kon optreden, streaming gedaan en hoe sta je tegenover dat fenomeen? Is de drempel om iets te ontdekken bijvoorbeeld niet gemakkelijker via die weg?
Met DVKES hebben we geen streams gedaan. We hebben via een projectsubsidie van de overheid wel een show gedaan in 4AD in Diksmuide. We wilden dat graag doen met een echt publiek en hebben de streams links laten liggen. Met een andere band (STATUE) heb ik wel een stream gedaan. Dat was op zich leuk om te doen, maar ook beetje raar. Wat de drempel betreft; die is inderdaad lager. Je kan gemakkelijk een nieuwe band ontdekken als toeschouwer. Ik denk ook dat je gemakkelijk nieuwe mensen kan leren kennen met dezelfde muzikale interesse. Dat laagdrempelige is wel interessant, maar pre-corona bestonden streams ook al. De AB doet dat al heel lang dacht ik. Door de pandemie was het even de enige manier om een optreden te beleven, maar het is en blijft toch niet hetzelfde.
Om die lijn door te trekken naar sociale media (Facebook en zo) of Spotify , hoe groot is de impact op jullie als band?
Het medium zelf is vrij praktisch, je kunt de mensen die geïnteresseerd zijn gemakkelijker bereiken. Maar er is ook een overaanbod. Dat maakt het moeilijk! Zowel voor Spotify als voor sociale media. Voor de komst van sociale media zal het ook moeilijk geweest zijn om er uit te springen. Ik heb alleszins een haat-liefdesrelatie met sociale media.
Ik had ook een vraag die ik aan menig Gentse band stel, zit er iets in het water in Gent dat er zoveel rock en andere interessante bands ontstaan daar?
PFOS? Haha.. nee maar dat is eigenlijk een beetje in elke grote stad denk ik. Je legt gemakkelijker contact met gelijkgestemde en er is meer infrastructuur. Goede zalen, interessante cafés,…Er zijn meer ontmoetingen en misschien beïnvloeden mensen elkaar meer in de stad. Dat geldt niet alleen voor Gent. Denk aan Antwerpen, Brussel, Luik,..
Wat zijn de verdere plannen, naast enkele shows met Ramkot?
Er staan nog shows gepland, twee shows in Nederland. Ook in De Zwerver in Leffinge (15/01), Café Café in Hasselt (25/11) en De Wollewei in Turnhout (27/11). Er zit nog veel leuks aan te komen, maar daar kan ik nog niet veel over zeggen. Daarnaast gaan we ook verder werken aan nieuwe nummers. Ik moet bekennen dat ik weinig geschreven heb in de pandemie. Veel mensen hebben zich gesmeten om nieuwe songs te schrijven tijdens die periode, ik dus niet. Maar nu die shows terug in aantocht zijn, zie ik het weer helemaal zitten om opnieuw te schrijven.
Wat zijn de uiteindelijke ambities, is er iets als een einddoel dat je voor ogen hebt?
Zoals ik daarnet al heb aangehaald probeer ik die verwachtingen niet te hoog gespannen te houden. We zullen wel zien. Het heeft geen nut de lat te hoog te willen leggen. We zijn vooral blij dat we terug kunnen gaan optreden, dat is al een grote ambitie op zich in deze tijden. We willen zoveel mogelijk harten veroveren op die manier. Ik leg die lat bewust niet te hoog, want als die verwachtingen niet ingelost worden kun je alleen maar teleurgesteld zijn. We zien wel wat er komt.
En ambities naar het buitenland toe?
Natuurlijk! Dat zou cool zijn. We hebben twee shows in Nederland volgend jaar, het is een start van wie weet.. geen idee. Maar buitenland zeker!
Pics homepag @Natalie Wijnen
Ik hoop het voor jullie, maar misschien is het wel goed de lat niet te hoog te leggen om niet te hard te worden ontgoocheld. Bedankt voor dit fijne gesprek
Nederlands 
Français 
