Jules Maxwell - To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you, that would excite me as an ambition for the future
Jules Maxwell is a composer and keyboard player with Dead Can Dance. His solo album Nocturnes is available from 5th March and his album ‘Burn’ with Lisa Gerrard is available from 7th May.
We have write a review about the single ‘Noyalain’ , that you can read here .
Of course Jules Maxwell is a top composer who is at home in many markets and is working on many projects. We had a nice chat with Jules about his recent releases. We also went back to the past and looked at future plans.
Although you studied music at school, it was while you was studying for a Political Science degree at Queen’s University in Belfast (Maxwell is from Bangor, Northern Ireland) that you became involved with making plays for the drama society. You had always been interested in drama and theatre and making music, so this trinity of creative arts became central to you extensive work with a whole host of different genres. Can you tell something more about it?
I’ve always been interested in drama and I believe that there is a vital connection between drama and music. I sometimes think I am more interested in drama than I am in music. I hear drama in great music whether it be in Teenage Kicks by The Undertones or Finlandia by Sibelius. I also believe there are connections to be had in dance. In 2008 I was taking part in a music and dance improvisation workshop with French percussionist Lê Quan Ninh and Kirstie Simson in London. Before we began, Ninh reminded us musicians of the importance of listening before playing. “The first thing a musician accompanying dance must do is listen” he told us. “Because dance is full of music already”.
So throughout the years making music for theatre plays and dance performances has always been an integral source of inspiration for me.
Most people know you from you work with Dead Can Dance, can you tell something more about this? The high and lows?
Playing with Dead Can Dance has many highs. To be inside the music is a great privilege. To understand the workings of it has been a revelation for me, teaching me much about the power of simplicity. To be able to watch the audience at the shows from the stage is an amazing experience. And to play some incredible venues throughout the world, from open air amphitheatres on the edge of the Acropolis in Athens to The Ryman Auditorium in Nashville. I also believe that Lisa and Brendan are two of the most important singers of their generation and it is an honour to make music with them. Touring can be tough particularly if like me you have a young family at home.
In 2018, You emerged from the shadows with Your debut album's release, the eclectic, personal and intriguing, “Songs from The Cultural Backwater”. It was a success? Did it open some more doors? and was this a reason to step out of the shadows even more?
I had already quietly released two or three other albums before 2018 but Songs From The Cultural Backwater was the first album where I sang my own songs. Prior to that my albums featured other singers. So in that respect it did feel like a step out of the shadows for me. We had been living in a cafe in Picardie in Northern France and I had been performing monthly solo concerts for 3 or 4 years in the cafe, so it felt like an easy transition to make once the record was released. I was encouraged by the response to the album and yes, it has emboldened me to sing more and see what doors open for me as a singer.
You’ve been forming a strong partnership with Lisa Gerrard - both sharing the creative realization that theatrical disciplines like improvisation and exploration are at the heart of your music, is that correct? How did this cooperation going?
Lisa and I improvised a piece called Rising of the Moon as the final encore of the Dead Can Dance shows on the 2012/13 world tour. We both connected with each other during that process. She is an amazing person to improvise with. Her voice is so versatile and nuanced and her conviction is second to none. It always feels charged and important.
Your latest release, Nocturnes, due to be released on the newly formed Archangelo Recordings on March 5th, is an album of eight instrumental songs, how where the main reactions on this release?
Nocturnes was started long before but came to fruition during the 2020 lockdown. I had made a few quiet piano pieces for a dance company called Vincent Dance Theatre in Brighton and these formed the backbone to the work. I am very proud of it and it has got some amazing reviews. We are releasing a limited edition double vinyl version of Nocturnes and it’s second volume follow up Cycles in March 2022.
There is also a new release ‘Burn’, can you tell me more about this release?
Burn is the result of a session Lisa Gerrard and I did for an album with The Mystery of the Bulgarian Voices. We had 4 songs on that album but several other ideas had emerged during the session which didn’t get used. Together with producer James Chapman I was able to shape a further 7 songs and these became the Burn album. It’s completely different to Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. It’s euphoric and quite electronic. It feels like an early eighties record to me.
Our writer has written a review of the single ‘Noyalain’ He wrote: ''It's not a track that leaves you cold, but one that gives you goosebumps. It is electronic, threatening, haunting and it has a vague hint of Vangelis. The review can be read here
I have read this statement in an interesting interview you had:’’ One of the really interesting things for me as a composer is just to always acknowledge how simple much of that music is. And that simplicity for me is kind of the holy grail’’; can you tell us some more about this statement?
Working with Dead Can Dance taught me that you can create very complex sounding music with two or three very simple elements. I believe that simplicity allows the listener room to bring themselves to the work and that can be exciting. In my experience it’s much harder than it seems to be simple. We find it difficult not to complicate things in life.
We are still living in strange times with this pandemic, which just doesn't seem to go away. How did you get through this period as a musician, composer and human being? Did it bring you inspiration? The positive and negative sides of this crisis for you?
The oddest part of the pandemic for me as an artist was to be told to “Stay Safe”. As if staying safe would do me good. I believe that artists have a responsibility not to make safe decisions in order to make good authentic work. So that has been odd. I can’t stand online chats with people and I have missed the art of assembly. It was a joy to be at a recital recently in London with an audience of 1000 people just being quiet together. That’s a very powerful thing which we didn’t have for a while.
Making plans is still difficult now, here the cultural sector has it difficult also again … What are the further plans?
Dead Can Dance will tour Europe a lot in 2022 and I have the pleasure of opening for them on many of the shows, performing from Nocturnes and Songs From The Cultural Backwater. I am also planning to perform some shows with Lisa in late 2022 in which we will re-create the Burn album and take it further and deeper.
Next to the project with Lisa Gerrard, are there other project you busy with? Please tell us more about it?
I am working with a wonderful Fado singer called Lina from Lisboa on a new album with James Chapman. I am also creating an album with Jason Cooper who is the drummer from The Cure. Both should be released in early 2023 hopefully.
After all this years, and success , do you still have ambitions or ‘end goals’, things you want to do in the far future? Any other releases coming up?
The model we had in France of living and playing in a cafe interests me. To play regularly but to do it at home and invite small audiences to come to you. That would excite me as an ambition for the future.
I think some composers or musicians will see you as a as a source of inspiration. With all the experience you have, what advice would you give them?
Show interest in people and listen more than play …
Nick Hudson - My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc
‘Front of Human Fractures' is Nick Hudson's first solo album. The release starts from the point of view of a queer man in the late 1930s. A melting pot of compositions for piano and two violins. Hudson is a prolific figure of the British underground scene. He is best known as the front man of the art-rock band The Academy Of Sun, which released the epic 'Quiet Earth' last year to critical acclaim .Hudson has also worked with Wayne Hussey (The Mission) and Matthew Seligman (Bowie, Tori Amos, Morrissey), NYC's Kayo Dot, David Tibet (Current 93), Asva, Canadian queercore icon GB Jones and Massive Attack's Shara Nelson.
You can read the review of 'Front of Human Factures' here.
We had a nice chat with Nick about that release, how he survived corona times till now, his opinion about Brexit and the future plans.
‘Front of Human Fractures’ was you newest solo album , of course you already busy quite some years, tell us a little bit more about how it all started? And more about yourself?
It just happens to be my first solo album in around five years. I'd finished a five-album cycle called The Phoenix Archaeologies in 2016, with a record called Ganymede In A State Of War, which was based on an unproduced play I wrote in Berlin earlier that year, after falling for one of the ushers at The Berliner Ensemble, where I was spending time with Robert Wilson's entourage. I'd spent the subsequent five years developing The Academy Of Sun and after having toiled for twenty months on our vast double album The Quiet Earth, I felt compelled to work smaller and more intimately, and thus Font Of Human Fractures was teased out of the vapors.
Next to working together with big artists, you also well know as lead singer of The Academy of Sun, how is it with the band right now?
I don't know! Half of them moved to a different hemisphere at various points throughout the pandemic and I myself am currently somewhat nomadic so even getting in a room together would require military strategizing right now. That said, we've had an incredibly active few years in both live and recorded output so I think that entity can relax a little while. It'll re-energies at some point.
What are the low and highs true all this years?
Of the pandemic years? The highs were constituted by the forging of deeper, more compassionate friendships, and by subjecting myself to over a hundred films in the first lockdown. And finishing a novel before I turned forty. For which I'm still pursuing a publisher. The lows were, as for many of us, innumerable: risking bed sores by embroidering the seat of my armchair to my rump as I stared forlornly at one of four walls in sepulchral silence for months on end, empty buckets of ice cream swooning a sad lament; missing my family, missing performing and playing music with people. I did manage to issue a phenomenal amount of music though, which I guess suggests that creating is a necessity. I didn't, nor did any of us, need such a harsh task master to hammer home this point, though.
This COVID got us all, but how did you ‘survive’ it?
Ice cream. Cinema. Cooking. Whiskey. Writing. Studying. We're all irrevocably changed by it, even if present circumstances propose a simulacrum of the before-times.
You have made your solo album right in the middle of the pandemic, why not wait any longer?
I recorded most of it before. And there was nothing else to do. In times of duress and instability, artists create. It's not a vocation as much as it's a compulsion.
I thought it was a very beautiful record. A record that sounds fairy-tale like and shows some mysticism, darkness in a melancholic, alienating framework. Colourful and visual even. It is all very sophisticated. You are confronting light and darkness, is that conscious or not? What is your opinion about this?
Thank you very much indeed! My background is as much in cinema and literature as it is in music and within my songwriting I'm very cognizant of how I place color, texture, narrative, dynamism, imagery etc.
What was the general reaction to the record
Honestly, I'm humbled by the response. It seems to touch people very deeply. I've had some very personal messages stating that certain songs have kept people going through awful times. What better response could one hope for? The Quietus declared that there's nobody around making music quite like this right now, which was a beautiful and kind sentiment to behold.
You have not been idle, meanwhile there is already a new record, ‘K69996ROMA:EP’ Can you tell us more about it? Is there a story behind it?
Artist tend to function reasonably well in isolation. They need it, in fact. So dare I say many artists may have fared better during lockdown, given the conditions were close cousins of their natural state anyway, haha. I had long wanted to sharpen my skills with MIDI and so during Lockdown One I threw myself into programming and found it a conducive tool for exorcising the more aggressive, rhythmic side of my compositional interests. Plus after years of collaboration I wanted to make something entirely hermetic. I'm a scholar of European cinema. Via all of these strands the tapestry that became the K69996ROMA:EP was woven. The title tracks addresses the death of Pasolini. We Darken Horses casts Chris Marker's La Jetee under a quasi-pornographic light and If I Get Killed... is an abstract framing of the allegations that Alain Delon had a direct investment in the death of his bodyguard in the sixties. (I'm not adopting any particular stance in this mythology, lest I provoke the ire of Mr Delon.)
Why a new album so soon after the previous release?
I have a huge backlog of music courtesy of being incarcerated in my studio flat for two years. Plus the two releases share a gene pool.
What was the general reaction to the record
Confusion, excitement, fear. Haha. Adria Goycoolea, a magnificent filmmaker, created an extraordinary video for the Pasolini track, which has met justifiably rapturous responses. He's brilliant and you should check out his other work.
Besides the pandemic, there is also the Brexit, which is causing some problems I heard in the news. How do you feel about this Brexit?
How do I feel about Brexit? I feel like dragging down the sky with a net of poisoned fishhooks and pulverizing with thunder clouds the duplicitous and racist disaster-capitalist sewer-dwellers who brought it into being, alongside their tech-bro enablers and all the Bannons and their kin. It's a wrecking ball. I hate it, and I hate its lieutenants.
Does it make it difficult for you to gain a foothold in the rest of Europe?
I'll find my way to Europe regardless. But yes, there is extra bureaucracy.
It’s something I have read in an other interview. Can you tell me more about your interest in the former Soviet Union?
It sprang from my love of Tarkovsky. Plus being born in the eighties one was very much aware of The Cold War in the air, even as a child. Then I was continually drawn to Brutalism. And I'm something of a low-key scholar of nuclear history. I taught myself how to read the Cyrillic alphabet in between flipping burgers as a chef a few years back. And the landscape, the cinema, the sheer vastness of the landmass, the fact it encompasses over ten time zones, the autonomous regions and their shamanic traditions, and all of this aside from but in addition to a beguilement at their political history, especially over the last fifty years. You may have noticed there's a track called Surkov's Dream on Font Of Human Fractures. Also my ex- was related to Tolstoy.
Let’s talk about the future, what are the future plans for you and other projects you’re doing?
I've just moved house so I'm deciding where to go next. I'm developing a graphic novel with a Norwegian artist, based on a short script I wrote. I'm in the early stages of developing a commission with a Moscow-based dance company. A film I scored will have premiered by the time you read this. I'm stepping away from music for a while to repair and recover from a densely hectic few years and to focus on writing.
Next to solo album and The Academy of Sun, are there any other projects anyway?
Aside from the above, I intend to get a film made and gradually evolve my Tarkovsky opera, which has been glacially forging itself since last summer.
To end this interview, what are your future ambitions , and do you have something like an end goal?
I intend to move to Europe, work more in theatre and film. I would like to write for full orchestra and/or choir at some point. Get novels published. I'll likely live in Russia for a time. I want to make crocodile ceviche. Live in the Arctic for a while in total isolation. Scott Walker reEnd goal? Nah, there's no destination, just a journey. Maybe I'll adopt the Peter Cook method and cease all activity save for phoning into regional radio shows as a fictional Nordic mariner. Thank you for the awesome questions!
Thank you for answer them, hopefully we can see each other soon in better times, and drink a couple Belgium Beers instead of Corona ?
Beyond The Labyrinth - Geert Fieuw - 25 jaar koppig doordoen onder het motto ‘Conceive, Believe, Achieve’
De laatste schijf ‘Brand New Start EP’ was letterlijk een gloednieuwe start voor de band, Beyond The Labyrinth.
Check de recensie hier . Door COVID vielen plannen in het water, maar de band is niet bij de pakken blijven zitten. Beyond the Labyrinth drukt dit jaar 25 jaar zijn stempel op de hard rock in ons land en in het buitenland. Dat kan de band niet aan zich laten voorbij gaan. Naar aanleiding daarvan verschijnt later dit jaar een gloednieuwe plaat.
We hadden een fijn gesprek daarover in de Studio van Geert Fieuw, maar de rode draad in het gesprek was vooral ‘wat is de sleutel voor succes’ … daarop kwamen verschillende antwoorden boven drijven.
Geert, het is geen gemakkelijk jaar geweest voor je (voor velen niet) maar deze corona tijden hebben er diep in gehakt, niet?
COVID heeft er heel hard erg hard op ingehakt, als je net een CD uithebt en je rekent er op om die te verkopen op optredens en om optredens te doen om de kosten terug te betalen…..
Op persoonlijk vlak heb ik wat medische problemen gekend na ons laatste akoestische concert ‘Puur Puur Puur’ in 2019 met een heel erg verdachte griepaanval eind dat jaar.. Die problemen zijn blijven aanslepen met als hoogtepunt een ernstige burn-out waar ik nog niet volledig van genezen ben, maar die me geleerd heeft de zaken simpel te houden en eenvoudig aan te pakken. Dat alles heeft, samen met de maatregelen rond Covid, ook zijn invloed gehad op de band zelf. Samen muziek maken, muziek beleven zorgt voor een speciale positieve energie. Een deel van ons het maatschappelijk weefsel werd doorgeknipt, sociale interacties konden enkel nog virtueel.
Ik vind het sterk hoe je steeds opnieuw recht krabbelt, tijdens ons vorig interview had ik de indruk dat jullie als band een heel hechte groep zijn die meer dan ooit klaar is om de wereld te veroveren… Of is dat een beetje sterk uitgedrukt?
Als muzikant en mens komen we goed overeen en maken we fantastische muziek, maar het romantisch beeld van “de jongens die samen doorbreken” is toch eerder een droombeeld. Neem nu het verhaal van Queen, als je het boek leest of de film ziet gaat het daar over de muzikanten. Nooit het verhaal van de business daarrond. Je lijdt ook een beetje aan “survivor bias” omdat je enkel de verhalen ziet van degenen die bekend geworden zijn.
Het feit dat je als muzikant je instrument en je stiel beheerst is belangrijk, maar een band als Queen – om een voorbeeld te geven – kon zich enkel ontplooien dankzij een goed management. Voorbeelden legio : Een Brian Epstein bij The Beatles, een Andrew Loog Oldham bij The Rolling Stones of ‘The Colonel’ bij Elvis … waren minstens even belangrijk.
Als muzikant moeten we zorgen dat we een kwalitatief verhaal kunnen brengen en mensen kunnen begeesteren, zonder ons op te drigen. Stromae mag dan wel muzikaal verguisd worden door sommigen, hij brengt een uniek, verkoopbaar verhaal dat niet enkel inspireert, maar dat ook mensen werk geeft - licht- en geluidstechniekers, catering, platenzaken… Hij heeft dan ook een deel van de wereld veroverd. Of beter gezegd : Hij samen met iedereen rond hem. Achter elke succesvolle artiest staat een succesvolle zakenman. Geen Yin zonder Yang. Elke creërende artiest heeft een zakelijke partner nodig die “het product” kan uitbaten en verkopen. En omgekeerd heeft elke zakenman een goed product nodig om te verkopen.
Selah Sue is ongelooflijk getalenteerd, maar als er geen investering in haar ontwikkeling gebeurd was dan had er niemand haar gekend. Een Alfie Falckenbach destijds, die wist feitelijk heel erg goed waar hij mee bezig was, die was bezig met business zoals grote platenfirma’s dat toen deden, met licentiedeals e.d. Het is uiteraard wel gemakkelijker als muzikant als je in een scene of muziekstijl zit waar die labels er dan wél zijn.
Dan sta je voor de keuze : je muziekstijl aanpassen naar wat de scènes en trends dicteren of accepteren dat je met je eigen muziek niet tot de gegadigden hoort.
Op dat moment beslis ik persoonlijk liever ’ik ga mezelf niet verkopen, ik speel gewoon de muziek die ik graag hoor’. Dat is een bewuste keuze, maar daardoor heb je ook minder kansen om bekend te worden. .. maar toch blijf ik dromen en hopen op een mirakel (oeps)
Overigens : Denk je dat Clouseau er had gestaan mocht Kris Wauters zelf niet zijn eigen groep “ontdekt” hebben voor het platenlabel waar hij voor werkte als talentenscout ?
Is het niet zo dat men in België te weinig chauvinistisch is naar eigen kweek toe? Die Nederlandse bands krijgen namelijk wel meer feedback in eigen land?
Ik woon niet in het buitenland, dus kan ik me daar niet over uitspreken of het louter een Belgisch probleem is, we zitten nog steeds met een aangeleerde bescheidenheid.
Dat het Nederlandse publiek wat chauvinistischer is en hun eigen bands verdedigt, dat is mooi. Dat mag hier ook wel wat meer. Ik weet wel : als er in Nederlands magazine gezegd wordt dat die en die Belgische groep goed is, gaan er plots meer deuren open. Men is hier toch met momenten wat extra kritisch, en dat maakt het niet makkelijk.
Heb je daar geen spijt van? Had je niet liever verder gestaan, of kies je daar bewust niet voor dan? Als je kijkt naar een band als Channel Zero, heb je geen spijt dat je ondanks alles niet zover bent doorgebroken dan?
Channel Zero zou op basis van al hun inspanning zelfs nog veel verder moeten staan, welverdiend ! Als je kijkt naar de nieuwe lichting bands als Fleddy Melculy, King Hiss, Wiegedood of AmenRa, dat zijn bands die het op een andere manier aanpakken dan wij vroeger, die omringen zich goed zodat ze kunnen focussen op de muziek - die pakken het heel goed aan. Ik gun het hen en hoop dat ze ervan kunnen leven maar ook dat ze zich nog steeds kunnen amuseren want ook dat is belangrijk. Die doen zonder scrupules gewoon hun ding, dat vind ik echt schitterend. Ik ben destijds niet verder geraakt dan een luistersessie op het Brussels hoofdkantoor van Sony waar men enthousiast met “Shine” mee deed en me dan liet weten dat ik een betere zanger moest vinden. Toen had ik moeten opgeven. Maar nee, mijnheer moest koppig voortdoen ;)
Is het niet zo dat binnen die klassieke hardrock scene er niet een voornamelijk ouder publiek afkomt, wat bij een andere metal genre vaak toch anders is? Is dat geen probleem om als band te blijven doorgaan denk je?
Het is ook een publiek dat trouw blijft, het is een publiek dat zijn klassiekers kent. Ons kan je echt niet op Tomorrowland of als support act van Like Mike zetten … (misschien nog net van Robbie Williams of The Simple Minds) Wij worden samen met ons publiek oud ;)
Persoonlijk ga ik door uit pure koppigheid : BTL is een geheel deel van mijn leven.
Wat is eigenlijk de sleutel tot succes voor jou?
Succes is hoe je het zelf definieert. Mocht ik de sleutel hebben, ik liet het je weten. Of niet…… Succes is veel meer dan enkel financieel “binnen” zijn. Als mensen me zeggen “ik heb in een moeilijk moment veel troost gehad aan jouw song”, dan is dat voor mij ook een succesverhaal. En zo kan ik nog veel voorbeelden geven.
Succes is op dit ogenblik : ervoor zorgen dat we nog veel kwalitatieve concerten kunnen doen waar mensen die ons komen zien een hele avond met plezier kunnen van genieten. Maar stel nu dat iemand als een Arno of pakweg Daan zegt “Hey die In Flanders Fields song is wel cool, ik ga die coveren”, dan is dat natuurlijk ook een succes ;)
Ik zie toch een lichtpuntje, Alcatraz Metal Fest heeft bewezen dat je op basis van een quasi Belgische affiche successen kunt boeken. Opent dit voor jullie ook deuren denk je?
Het is fantastisch wat de organisatie van Alcatraz en de mensen van Rock Tribune daar hebben gedaan, chapeau ! Alcatraz heeft de bands toegelaten om zich te bewijzen en er heeft geen enkele band teleurgesteld. Wat de vraag betreft ‘opent dit ook voor jullie deuren’ daarop zou ik graag ja of nee antwoorden, maar ik weet het niet. de tijd zal het ons zeggen.
Laten we het ook eens over de nieuwe plaat hebben. Welke richting gaat de nieuwe plaat uit? Mogen we ons aan een verrassende wending of zo verwachten?
De hoes van “xxV” staat natuurlijk in het teken van ons zilveren jubileum - ik ben met BTL begonnen in 1996. “Twenty-Five”, met nadruk op de “V“ van five is dan ook ons 5de full album
We hebben een mooie voorinschrijving campagne achter de rug : ik heb de vraag aan iedereen die ik kende gesteld om te helpen om een CD uit te brengen, ik heb een ‘ja’ gekregen die de moeite waard was. Als het een ‘nee’ was geweest was het album ook uit gekomen maar dan enkel digitaal : Ook wij doen mee aan Spotify en dergelijke. De portabiliteit is super handig, en je hebt een gigantische jukebox / radio on demand. De virtuele versie van het album, zonder de 2 extra tracks, komt later uit dan de CD versie.
Ik was al sinds de herfst van 2019 bezig met nieuwe songs - “Louder Than Thunder” bvb is geïnspireerd door de Sanicole airshow die doorging in september, maar feitelijk had ik zo goed als geen enkel vaststaand idee. In de eerste helft van 2020 ben ik dan vooral bezig geweest met de songs te schrijven en uit te werken, Filip heeft toen heel wat demo’s ingezongen en die hebben de basis gelegd. Iedereen heeft zijn opnames thuis gedaan. Het enige wat in de eigen GPS studio (BTL HQ) opgenomen hebben buiten de gitaarpartijen en mijn backing vocals zijn Michel’s drum partijen, helemaal COVID safe.
De manier van werken was niet vreemd voor ons : Ook op ‘The Art of Resilience’(2017) waren veel opnames buitenshuis gemaakt en hier dan gecoördineerd. Verrassende wendingen ? Wees er maar zeker van ! Elke song is anders. Nog meer dan vroeger laten we ons niet in een vakje stoppen en zijn de invloeden heel erg divers. De dag dat we zin hebben om een reggae beat te zetten dan doen we dat ook gewoonweg…
Deze zomer brachten jullie een video uit ‘Altitude For Energy’, daar zit een heel verhaal achter liet je me weten, vertel eens?
We hebben steeds menselijke verhalen nodig om songs te schrijven.
Altitude For Energy is geïnspireerd door Aerobatic Specialist Stijn De Jaeghere 'The Flying Nurse'. Het motto van Stijn is ‘’Motivatie – Toewijding – Transformatie’ en dat hebben we dan ook in de song verwerkt. Om zijn droom na te jagen, moest hij heel wat obstakels overwinnen, waaronder zijn gewichtsverlies van 170 naar 85 kg.
De spectaculaire clip vind je op :
https://www.youtube.com/watch?v=_2vHJGBU57k
Bij Beyond the Labyrinth is het motto “Conceive, Believe, Achieve”, en dat hebben we dan weer in een andere song van dit album verwerkt (“Improve, Enhance”)
Op basis van die single, kan ik toch stellen dat jullie als band – zoals ik daarnet aangaf – diezelfde kan uitkijken, en ook mooi varieerden. Is dat bewust?
De cd is lichtvoetig geproduceerd. Iedereen kan in de schijnwerper staan, maar het is een productie waar niet gevochten moet wordt om de aandacht : de instrumenten verdringen elkaar niet, ieder krijgt mooi zijn plaats binnen het geheel. Wat we gedaan hebben is technisch gezien een aantal dingen doen niet meer doen die tegenwoordig in moderne producties gebeuren - triggering, zware compressie, een overvloed aan overdubs. Back to basics dus : less is more. Het is ook de eerste cd die ik opnieuw zelf geproduced heb na “Chapter III-Stories” (2011). Ik en Michel (Lodder, drummer) hebben onder elkaar gezegd “het moet niet altijd zo zwaar zijn”. We zijn dus begonnen met de basis, een goede drum sound waar je nog steeds de subtiliteiten en finesses hoort. Steek daar een goede zanger met een goede song boven op en je bent vertrokken. Op basis daarvan zijn we ons beginnen amuseren eigenlijk. Doordat iedereen zijn vrijheid kreeg om zijn ding te doen is de plaat nog extra gevarieerd geworden.
Prachtig. Wat zijn de verdere plannen?
We focussen op de promo en concerten rond het nieuw album, met een setlist die rond het nieuw album opgebouwd is.
Je zit al veel jaren in de muziek, dat je blijft vechten tegen beter weten is, dat respecteer ik enorm aan jou, het siert je … Welke raad wil je beginnende bands meegeven om dit interview af te sluiten?
Weet je : Een band die in prime time in het nieuws komt verdient veel meer dan sommige groepen met 2 concerten. Dat zijn geheimen die sommigen in andere muziekscenes liever voor zich houden. Daarom raad ik alle bands ook aan om in die lijst van de Zwaarste Lijst van StuBru, op Classic 21 Metal, op Willy te proberen te komen of nog beter, op TV, alle mainstream media. Daar liggen Sabam-inkomsten te wachten waar je de werkingskosten van een band kan mee financieren, het gaat hem om veel meer dan enkel de promotie. Zorg dus dat je Sabam in orde is. En wees niet jaloers en na-ijverig, maar steun elkaar. Niet iedereen kent commerciële successen maar de artistieke waarde is er niet minder om.
Hartelijk dank, en veel succes in alles wat jullie doen, ik volg jullie al circa twintig jaar en zal dat uiteraard blijven doen
Ramkot - Die energie van een uppercut in het gezicht, hoort bij de muziek die wij maken. Live resulteert dit gewoon in een andere soort energie dan op plaat
Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan. Gevormd eind 2017 in Gent vonden de broers Tom en Tim Leyman met Hannes Cuyvers de perfecte derde broer om hun passie voor afbraakwerken te vertolken in hun herkenbare en compacte sound. Dit staat te lezen op de vi.be pagina van de Gentse band Ramkot, die ondertussen op uiteenlopende podia hebben bewezen uit het heel goede rockhout gesneden te zijn.
De band brengt begin november een nieuwe plaat uit ‘What Exactly Are you Looking For’. Reden genoeg voor een interessant interview over hun verwachtingen, hoe ze deze coronatijden hebben ‘overleefd’, de toekomstplannen en de ambities. We hadden dan ook een fijn gesprek met Hannes en Tim.
Om te beginnen citeer ik even van jullie vi.be pagina ‘’ Dit trio weet, conform aan de eeuwenoude rocktradities, met een eigen visie songs te maken waarbij headbangen en dansen perfect hand in hand gaan.” Kun je daar iets meer over vertellen?
Tim: Wat we daar vooral mee willen zeggen is dat we een rockband zijn, maar zeker niet vies zijn om eens de meer dansbare weg op te gaan conform de rock-’n-roll tradities waar we achter staan.
Hannes: Ik sluit me daarbij aan. We houden gewoon van standaard wissels, en zijn ook niet bang om eens iets anders te proberen binnen die context. Zoals een samenzang of iets van meerstemmigheid, zolang het maar knalt en ook op die manier binnen komt. Dat staat bij ons voorop. We willen in dat ‘iets anders proberen’ ook niet te ver gaan, we zullen bijvoorbeeld geen nummer maken van vijftig minuten ofzo, dat past niet bij wie we zijn. We zijn en blijven een rockband, en die energie blijft dus voorop staan.
Wat is rock-‘n-roll eigenlijk? Je kunt een gezin met kinderen hebben, is dat ook rock-‘n-roll?
Hannes: Rock-’n-roll is een breed begrip, daarom willen we ons ook niet laten vastpinnen op één stramien.. wat we doen, past gewoon bij onze naam ‘Ramkot’, maar je kunt daar dus wel breed in gaan zeker en vast.
Jullie debuut EP kwam in 2019 op de markt, heeft die deuren geopend, welke?
Hannes: Die EP heeft zeker deuren geopend. Het was ons eerste plaat die we hebben uitgebracht. Op die EP staat ook het nummer ‘Red’ waarmee we de Nieuwe Lichting van Studio Brussel hebben gewonnen. Het zet ons op de kaart hoe Ramkot klinkt op plaat, dat opent dus zeker bepaalde deuren.
Tim: Het was misschien niet de ideale moment om hem uit te brengen,. Maar dat wisten we toen nog niet uiteraard. We hebben wel nog lang die EP live kunnen voorstellen feitelijk, en kunnen gebruiken om ons te lanceren, net voor die lockdown. We hebben die dus wel voldoende live kunnen voorstellen en promoten ondanks die coronatijden, dat scheelt ook. Maar nu is het dus tijd voor een nieuwe bladzijde en een nieuwe EP
Winnaar zijn van De Nieuwe Lichting is uiteraard iets waar je helemaal terecht, mee mag en kan uitpakken, in hoeverre heeft dit een invloed gehad om jullie carrière?
Hannes: Het heeft zeker een invloed gehad, je merkt ook hoe je uw publiek merkelijk kunt verbreden door op een nationale zender te worden gedraaid. Je krijgt een veel groter bereik, en ook vaak mensen die je anders onmogelijk of toch veel moeilijker kunt bereiken. Je merkt ook hoeveel belangstelling er vanuit boekingskantoren, management en dergelijke meer is naar die nieuwe lichting toe. Als je bij die negen finalisten bent, en het wint geraak je gemakkelijker gelanceerd. Je moet het uiteraard nog zelf waar maken uiteraard. De muziek zelf staat op de eerste plaats, maar zo een moment moet je met twee handen grijpen als je die kans krijgt.
Heeft deze coronaperiode trouwens geen domper gezet op de feestvreugde? Welke impact heeft dit gehad om de band of op jullie als mens? Ben je er als band sterker uit gekomen?
Tim: Het heeft op heel veel manieren een invloed gehad. Plots kreeg je heel veel tijd om dingen te doen waar je anders geen tijd voor had. Die tijd hebben we benut door nieuwe muziek te schrijven. Midden in diezelfde lockdown is er dan die Nieuwe Lichting gekomen, waardoor meer mogelijkheden naar boven kwamen. Op die manier, door die corona en lockdown, konden we ons op een bepaalde wijze beter voorbereiden op wat daarna kwam. We hebben onze set volledig op punt gezet, met o.a. nieuwe nummers, zodat we echt wel klaar waren om te gaan knallen op de festivals en zo. Een negatieve invloed heeft het dus zeker gehad, we hebben anderhalf jaar niet kunnen spelen, maar op dat vlak was het dus ook een positief verhaal eigenlijk. We hebben het zo positief mogelijk aangepakt, laat het ons daarbij houden. De zomer die we hebben gehad was ook zeer indrukwekkend, en een droom die uitkwam.
Ondertussen heeft Ramkot vooral op de podia zich kunnen bewijzen, aan welke festival of optreden hebben jullie de mooiste herinnering?
Hannes: De meest opmerkelijke waren de show op OLT Rivierenhof deze zomer, dat was de eerste na een lange tijd, of toch de eerste grote show. Ons optreden op Zeverrock , dat was toen het COVID safe pas werd ingevoerd, en we weer konden spelen voor een publiek dat dicht bij ons stond. Voor een staand publiek die gewoon mee gingen in het enthousiasme, een intens gevoel na al die tijd. Die tent stond zelfs helemaal vol, ondanks het feit dat we al heel vroeg stonden geprogrammeerd.
Tim: Ze waren allemaal wel op een of andere manier gedenkwaardig. Deze die Hannes opnoemt waren wel een soort mijlpalen, als je dat zo kunt noemen. De show die me het meest is bijgebleven is de show op Crammerock. We speelden vrij vroeg op de dag. Het is sowieso een fijn festival om daar te mogen spelen. Wij speelden rond drie uur in de namiddag op een vrijdag en tot het uur dat wij moesten beginnen stond daar heel weinig volk, plots stond die tent afgeladen vol voor ons. Dat was wel een kick. Dat zorgt voor een adrenalinestoot van jewelste.
Hannes: Er was ook een optreden in Nederland, in een klein zaaltje ( de naam van het festival heb ik niet begrepen) . Een festival op verschillende locaties, en wij stonden in een echt kleine zaal. Als je het wil hebben over rock-’n-roll gevoel, dat was wel puur rock-’n-roll daar. Dat was dus ook een gedenkwaardige avond.
Hebben jullie in die periode dat live spelen niet kon, teruggegrepen naar live streaming?
Hannes: We hebben één live streaming gedaan. Het is een klinische situatie eigenlijk, Het was in de studio waar we onze nieuwe EP, die deze week uitkomt, opgenomen hebben. En we wisten dat het goed ging klinken omdat het is opgenomen door wie samen met ons de EP heeft geproducet maar qua energie en uw smijten, kan dat nooit hetzelfde zijn als voor een publiek.
Tim: Leuk om te doen, inderdaad, de setting zat wel goed en ook technisch bekeken was dat zeer goed gemaakt. Maar als je dan op die OLT show op een echt podium, en echt voor de mensen staat te spelen stel je toch vast dat is toch waar we het voor doen.
En toch, net zoals je zegt door op de radio gedraaid te worden een publiek bereikt dat je anders moeilijk kunt bereiken, is streaming ook geen goede manier om dat publiek aan te trekken, denk je?
Hannes: Er was in die periode een overaanbod aan live streaming eigenlijk, langs een kant is het wel leuk dat mensen via onze youtube en sociale media ons kunnen zien op die manier. Maar of we daar per se een publiek hebben bereikt dat we anders niet hadden bereikt? Daar hebben we niet echt iets van gemerkt.
Tim: Het was wel het eerste dat we ‘live’ deden na onze overwinning in de Nieuwe lichting, dus ergens hopen we wel mensen te kunnen hebben overtuigen om echt live te komen kijken. Dat wel, maar een super grote impact heeft dit niet gehad denk ik.
Dit interview draait uiteraard rond de release van ‘What Exactly Are You Looking For’; persoonlijk vond ik het vooral een lekkere uppercut die maar blijft duren; kun je concluderen dat jullie daarom een band zijn die je eerder live moet zien of is dat kort door de bocht?
Hannes: Dat werkt in twee richtingen, ik heb ergens een citaat gelezen dat je beter op plaat moet klinken dan live. Of dat je live beter moet zijn dan op plaat, dat spreekt elkaar tegen maar ik denk dat het in twee richtingen werkt. Ik vind dat het op plaat moet klinken alsof je wordt weggeblazen als je daar naar luistert. Dat het hard binnen komt. Live kun je een slechter geluid hebben, maar kan dat worden gecompenseerd door de energie op het podium. Maar wij als rockband moeten het inderdaad wel van onze live presentatie hebben. Het is dus zeker muziek die je bij uitstek live moet beleven. Ik zou echter niet zonder het ene of het andere kunnen. Die twee kanten van muziek maken horen gewoon samen. Dus we willen zeker onze live reputatie benadrukken, maar willen dat het ook op plaat binnenkomt.
Tim: ik sluit me daarbij aan, die energie hoort bij de muziek die wij maken. Ik denk gewoon dat live een andere soort energie is dan op plaat. Op plaat moet je dat gewoon dus een beetje anders doen dan live eigenlijk.
Hannes: Op plaat kun je ook iets meer experimenteren, daar iets extra aan toevoegen , live zit je dan weer beperkt tot de set die je speelt. Het is gewoon een andere energie op of naast het podium.
“Am I Alright Now”, een recente single van Ramkot rammelt beduidend minder dan pakweg “Valium” of “Red”, is dat bewust? Is het een andere weg dat jullie willen volgen?
Tim: Zoals daarnet al werd aangehaald, we willen eigenlijk gewoon ons goesting doen. en ook dat is gewoon ons goesting doen, want het nummer daarna “Eye To Eye” klinkt dan weer bijna net het tegenovergestelde. Bij “Am I Alright now’”wilden we gewoon eens buiten onze comfortzone een pop gerelateerd nummer maken. Maar wel binnen onze eigen stijl blijven, dat wel.
Kortom, we hebben over de hele EP onze eigen goesting gedaan, maar soms kan het anders klinken… zonder onze eigenheid uit het oog te verliezen.
Hannes: Het is vooral belangrijk om als je naar “Am I Alright” of “Eye To Eye” luistert, je nog steeds hoort dat het Ramkot is , dat is voor ons heel belangrijk.
Staan er release shows op de planning? Wanneer en waar?
Tim: Onze release shows zijn op 1 & 2 december in VOORUIT, Gent ( https://www.vooruit.be/nl/agenda/3707/support_tbc/Ramkot ) ; die zijn ondertussen allebei uitverkocht.
Wat zijn de verdere plannen. Ook al is het nog steeds moeilijk om echt plannen te maken
Hannes: Er zijn wel enkele dingen bevestigd, ook voor 2022. Maar we zijn ook al bezig aan nieuwe muziek. Het grote plan is gewoon op deze weg door te gaan. En onze muziek zover mogelijk verspreiden.
Tim: Daar sluit ik me bij aan, we gaan gewoon blijven verder doen , en vooral knallen!
Over het volgende had ik het er al over met de muzikant ‘Julien Firmin’, jullie wel bekend, ? zit er iets in het water in Gent? Hoe komt het toch dat er vanuit Gent zoveel topmuzikanten boven water komen?
Tim: Gent heeft altijd al een specifieke scene gehad, rondom de Charlatan en zo.. Gent heeft iets ‘vies’ van sound, dat zit in de muren en wie weet ook in het water (haha). Gent is gewoon een stad met heel veel mogelijkheden. Om muziek of cultuur te beleven, en dat reikt zelfs verder dan muziek. Het is eerder een kunstenaarsstad. Waar je dus veel mogelijkheden krijgt om te doen wat je wil, maar waar er ook een publiek voor te vinden is.
Hannes: Er zijn ook zoveel zalen in Gent, zowel klein als groot. Zodat iedereen zich op zijn eigen manier kan ontplooien. Om maar te zeggen, op 100 m van mijn deur zijn al vier leuke zalen waar het fijn vertoeven is. Charlatan, Trefpunt, Kinky Star.
België hebben jullie ondertussen zo goed als veroverd, lonkt ook het buitenland, is dat een ambitie?
Hannes: Zeker en vast, we staan in de komende maanden regelmatig in Nederland. Maar ook andere landen als Duitsland staan op de lijst. Ook daaromtrent zijn ambities en plannen om naar daar af te zakken. En Frankrijk. Daar heb je toch ook een rock publiek, maar van de buurlanden is dat een moeilijker land om door te breken, maar we gaan toch proberen.
Over ambities gesproken, wat is jullie ultieme ambitie als band en muzikant buiten werelddominantie uiteraard?
Tim: Dat is een moeilijke vraag, onze ambitie is vooral zover mogelijk geraken dan we kunnen. En denken dat alles mogelijk is, daar naar streven, en zien hoever we echt geraken. Maar sowieso is het de bedoeling zover mogelijk te geraken met Ramkot. Zowel wat live spelen betreft, of platen maken en alles rond de band en onze muziek. Dat is de voornaamste ambitie. Het is gewoon moeilijk om daar één punt naar voor te brengen wat dat betreft eigenlijk.
Hannes: Inderdaad, we zijn nu alle kansen aan het grijpen die we voorgeschoteld krijgen. Om van Ramkot een vaste naam te maken, in welk muzieklandschap dan ook. Belangrijk daarbij is dat we zelf enthousiast blijven in wat we aan het doen zijn. Dat lijkt me het allerbelangrijkste en hopelijk kunnen we daar de vruchten van plukken. En een zo breed mogelijk publiek daarmee aanspreken, maar vooral ervoor zorgen dat we er zelf dus 100% achter blijven staan.. Als je met tegenzin op het podium moet kruipen, dat zou jammer zijn en dan houdt het ook op.
Is er ook een soort doel of einddoel dat je voor ogen hebt? Sportpaleizen uitverkopen en op Wembley staan bijvoorbeeld?
Hannes: Moest die kans zich voordoen, zou ik daar zo voor tekenen. Maar als je uzelf daarvoor moet verloochenen, dat wil ik niet. Als heel de wereld houdt van Ramkot zoals Ramkot nu is? Ja, graag zelfs. Maar, en dat blijf ik benadrukken, we moeten onszelf kunnen blijven.
Tim: Ik sluit me daar volledig bij aan, zover mogelijk geraken, blijven knallen zoals we nu bezig zijn en inderdaad onszelf blijven gelijk wat er op ons afkomt lijkt het voornaamste doel. Zoveel mensen proberen overtuigen, en onderweg zien we wel waar we uitkomen.
Heel veel succes met de nieuwe plaat en op alles wat op jullie afkomt, we blijven het uiteraard op de voet volgen
Tensor - We zijn uit deze tijden er niet perse sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn
Tensor werd in 2017 opgericht door Jeroen D'Hauwers, een veelzijdig gitarist die behoefte had aan een uitlaatklep voor zijn metal ideeën. Om te zorgen dat vaardigheid nodig is om zijn visie te vervullen, benaderde hij verschillende muzikanten die hun ervaring al hadden bewezen in andere bands en projecten. Met leden van Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries en Sanity's Rage, een jaar na de oprichting, bracht Tensor hun eerste demo uit. De twee track ‘The Collector’ demo (2018), werd met internationale bijval ontvangen, wat Tensor een goede start gaf. In 2019 bewezen dat ze de kwaliteiten hadden van een degelijke live band met maandelijkse optredens en een behoorlijke reputatie. Datzelfde jaar werd de EP ‘The Suicide Connection’ uitgebracht, en leken ze klaar voor het volgende niveau in hun reis als band. Corona gooide echter roet in het eten.
Op Pluto Fest hoopten ze de draad terug op te nemen, ze stonden daar als co-headliner voor Dyscordia, maar ook dit werd op het allerlaatste moment uitgesteld tot volgend jaar. Ondertussen brachten ze een video/single uit “Desperate Minds Desperate Measures”. Voer voor een mooi gesprek. We hadden een fijne babbel met zanger/frontman Kenny Molly over de impact van corona, de Belgische metal scene en hoe Tensor daarin kan passen. Plus uiteraard de toekomstplannen.
De band werd opgericht door Jeroen D’Hauwers 2017 en bestaat uit bandleden die al een hele bagage ervaring hebben, met leden van bands als Herfst, The Advent of March, The Dirty Harries and Sanity’s Rage; hoe hebben jullie elkaar gevonden?
Sanity’s Rage en Herfst zijn een beetje rond dezelfde periode begonnen, in 2000. Ik was nog niet zo lang naar Jette verhuisd en ik was op zoek naar een band en was bij Sanity’s Rage uitgekomen. Die afkomstig zijn van Asse. De drummer van Herfst , die ook bij ons speelt, is eveneens van die kanten. We kenden elkaar daardoor, maar echt contact hebben we niet gehad. In 2016 is mijn band on hold gegaan en Jeroen contacteerde me dat hij graag een nieuwe band zou oprichten. Zo is de boel aan het rollen gegaan… uiteindelijk hebben we ook een bassist gevonden in Nicky, die een zekere virtuositeit toevoegt aan de basis. Er zijn verschillende invloeden binnen onze band, vanuit verschillende kanten zodat we een beetje afwijken van de old school thrash , heel bewust.
Tensor bestaat nog maar van 2017, maar jullie slepen dus al heel wat ervaring mee, heeft dat ook een invloed gehad op de sound?
Absoluut! We hebben bewust gekozen voor een solide band, ik had zelf ook geen zin meer om terug van nul te beginnen, die periode had ik achter mij gelaten. En als je met anciens in het vak kunt samen werken, gaat dat allemaal veel vlotter vooruit. Dus ja bewust is toch gekozen voor ervaren muzikanten die weten met wat ze bezig zijn.
Wie waren, muzikaal gezien, je grootste invloeden, en in hoeverre heeft dat een invloed gehad op Tensor?
Er zijn verschillende invloeden. Pieter , de jongste is in de twintig, dweept met de eerder nieuwe generatie metal bands. Ik en Ruben zijn al wat meer anciens. Onze invloeden komen uit de Zweedse black en Death metal, hoewel ik ook een zeer sterke thrash achtergrond heb natuurlijk. Ook bij de andere bandleden is dat verschillend, voeg dat allemaal samen en je krijgt een hele rits uiteenlopende invloeden eigenlijk. En ja die zitten allemaal verstopt in de band. Zoals daarnet al even aangehaald. We profileren ons wel als thrash metal maar het is geen pure thrash net door die verschillende invloeden. Daarom kun je ook niet zeggen invloeden, we luisteren allemaal naar verschillende dingen die hun weg vinden binnen Tensor. Laat het me daarbij houden.
Ondertussen hebben jullie al wat op de markt gebracht. Heeft de eerste releases de demo ‘The Collector’ en de EP ‘The Suicide Connection’ bepaalde deuren geopend? En hoe waren de reacties daarop?
Het heeft gezorgd voor wat feedback in de media en het aanscherpen van connecties en zo, op die manier heeft het ‘deuren geopend’ . Op dat vlak zijn er wel wat mogelijkheden op ons afgekomen, we hebben zelfs de grens over gestoken; er was interesse vanuit Nederland en Engeland, we waren dus volop aan het groeien… maar toen was er corona en stopte het plots allemaal…
De teksten gaan niet over de mooiste kant van het leven, is dat een manier geweest om zich af te zetten tegen persoonlijke ondervindingen? Hoe moet ik dat zien?
Ik kan niks schrijven dat ik zelf niet geloof. Zoals in heavy metal epische verhalen vertellen, is niet echt mijn stijl. Zonder prekerig te klinken, wil ik wel iets vertellen. Dat had ik afgesproken met Jeroen, dat ik teksten wilde brengen over specifieke dingen die me raken, maar dat ik daarbij niet te politiek, anti religieus of specifiek tegen een bepaalde groep of overtuiging zou gaan. En op dat vlak schuilt daar zeker een persoonlijk verhaal achter. Daardoor blijft het herkenbaar, ook al hebben we daar een eigen aanvulling aan gegeven.
Jullie blijven ook nu nog die weg volgen heb ik de indruk. De nieuwste video ( https://www.youtube.com/watch?v=KIPTmnv5Oio ) springt in het oog door de intense beelden die waanzin verbinden met woede en pijn; Is het een soort statement tegen de maatschappij om je heen? Of hoe moet ik dat zien?
Die waanzin zit er zeker in, dat heeft te maken met wat we de laatste twee jaar meemaken; door deze corona tijden is de sociale media dol gedraaid. Er is in de mensen hun gedachten geen middenweg meer te vinden, het is zwart of wit en hun mening is de enige juiste. Dat je geen gezonde discussie meer kunt aangaan zonder dat iemand woedend wordt , komt meer en meer tot uiting. Dat onmiddellijk iemand veroordelen , het zit diep ingebakken door die coronatijden waarbij mensen meer tijd spenderen aan dat online zijn op die sociale media. Zelf probeer ik dat allemaal wel te plaatsen. Aan beide kanten van de discussie zie je die fanatieke kant verschijnen van : ‘jij bent verkeerd, en ik heb het juist’ en dat , die frustratie daarrond , komt tot uiting in deze video. En dat probeerde ik dus te omschrijven in mijn tekst.
De sociale media kan en mag toch niet de levensstandaard vormen?
De song gaat vooral over hoe iedereen plots een kenner en expert is geworden en zijn mening door de strot ramt. Je hebt daardoor mensen die heel zachtaardig zijn in het dagelijkse leven, en op de sociale media blijken dat onuitstaanbare klootzakken te zijn. Dus nee, sociale media is geen standaard, maar sluipt wel dat dagelijkse leven zodanig binnen dat het een invloed heeft in goede maar ook kwade zin
Corona is voor ons als interviewers een dankbaar onderwerp ? maar het heeft ieder van ons zijn of haar leven overhoop gehaald, of net niet. Hoe heb je als band, muzikant en mens deze tijden doorstaan?
Persoonlijk ben ik ondertussen papa geworden. Dat heeft sowieso een grote invloed ?. Als band? We hadden zeer hard geïnvesteerd en waren klaar om onze stempel te gaan drukken, we waren zelfs goed op weg. Optredens werden groter en groter, gelukkig konden we online via daMusic een streaming doen, ik stond daar eerst wat sceptisch tegenover, maar die streaming heeft wel gezorgd dat we in beeld bleven. Ik heb mijn mening daarover zelfs moeten bijstellen, een positieve ervaring. En nu hebben we dus een nieuw nummer uit, dus je leert flexibel zijn. We hebben dus niet zitten wachten tot het voorbij was, we hebben gewoon verder gewerkt met de middelen die we hadden.
Ben je er als band sterker uit gekomen en heeft het gezorgd voor nieuwe inspiratie? Of net niet?
We zijn uit deze tijden niet per se sterker uitgekomen, we hebben eerder bevestiging gekregen dat we als band een sterk collectief zijn. Als je zulke dingen als band overleeft, ben je dat sowieso want het is zeker niet evident voor geen enkele band en muzikant of artiest in die tijden die we nu hebben doorgemaakt. We doen ook allemaal wel andere dingen, sommige van ons geven les en zo, daardoor zitten we niet constant op elkaars lippen. Dat scheelt eigenlijk ook. We kunnen alles een beetje compenseren door dus met die andere dingen bezig te zijn.
Tensor was voorzien op Pluto Fest als co-headliner , jullie eerste optreden? En zorgde dit voor een extra zenuwachtigheid?
Het zou dit jaar ons tweede optreden zijn. Dat eerste optreden viel wat tegen wat publieke opkomst betreft, het was heel in het begin dat er terug mocht worden opgetreden en de goesting om naar buiten te komen was precies nog niet zo groot. Zeer spijtig van opkomst, maar wel zeer leuk om terug buiten te komen en het enthousiasme te voelen van de organisatoren en het publiek dat er wel was. Hoewel wij initieel ook niet te happig waren om al tussen de mensen te staan in een publieke omgeving, was dat snel over toen we er aankwamen en hier het bekende gig gevoel terugkwam. Zo zijn we uiteindelijk nog enkele uren nadien blijven plakken om te pintelieren met de andere bands en fans. .. Pluto Fest zou de eerste grote worden dus, maar helaas besliste de regering net de week ervoor om de maatregelen voor kleine evenementen ook te verstrengen. Zij kregen dit niet meer logistiek geregeld naar controleposten, personeel en voorzieningen.
Wat je vraag betreft. Zenuwen heb ik sowieso, voor elke optreden. het is eerder een vorm van gezonde zenuwachtigheid. Het idee van onze nieuwe single uit te brengen als aanloop voor dat festival, ligt in die lijn, om daar iets mooi te brengen en ook iets nieuw. Er zitten ook nummers in onze set die we nog nooit hebben gebracht, kortom het moest een gedenkwaardig optreden worden waar fans ook onze nieuwe songs kunnen ontdekken.
Dat zal voor na Nieuwjaar zijn dus.
Zijn er dan nieuwe plannen, voor een nieuwe plaat of zo? Staan er nog andere live optredens op de planning?
Dat valt nog af te wachten, we zijn aan een nummer of vier aan het werken. We zijn ook van plan om met die single terug wat in de schijnwerpers te gaan staan. Of er interesse is om samen te werken, maar die wereld is veranderd door corona. We zijn in gesprek met sommigen, het is allemaal koffie dik kijken voorlopig… we doen er dus allemaal nog iets naast, dat scheelt voor het financiële onderdeel, er zijn nog andere projecten. Dat valt wel te combineren mits de juiste afspraken..
Wat live optredens betreft zijn we niet meer zelf op zoek gegaan gezien de onzekere tijden van de afgelopen maanden. We staan nu dus wel met 2 festivals (Bellingen en Oosterzele) die al enkele keren zijn uitgesteld, maar verder zullen we nu zien wat en waar het mogelijk is.
Zijn er nog andere projecten waar je mee bezig bent eigenlijk?
Zeker, mijn band Sanity's Rage doet een eerste try-out 11 december, om na Nieuwjaar een comeback te maken. Met als eerste gig een set in de Asgaard in Gent Brugge. Nicky heeft haar klassieke ensemble Alma Perdida, haar experimentele groep Al Di Miseria (The Advent Of March) en tijdens de lockdown periode is ze met haar echtgenoot een duo begonnen, Kiko & The Q, die een intieme interpretatie van classics gaande van Sinatra tot Nirvana. Echt de moeite.
Rijk worden met jullie muziek is wellicht geen ambitie, maar muzikaal brengen jullie het soort thrash metal waardoor je in landen als USA of zelfs Duitsland wel rijk zou zijn, denk ik ? Zijn er ambities voor het Buitenland eigenlijk?
We hebben wel gesprekken gehad in Duitsland, doordat het een groot land is; het is ook een gesloten land. Er is daar een bepaalde scene, om daar als Belgische band in te geraken is niet zo simpel. Sommige bands als Evil Invaders zijn er in geslaagd door een heel sterke markering en hard werken. De ambitie is er, maar het is voorlopig nog niet realistisch.
Wat is , los daarvan, de echte ambitie van Tensor? En jou als muzikant?
Het klinkt cliché, maar ik wil vooral mijn muziek verspreiden over zoveel mogelijk mensen. Als we daarbij niet teveel zelf moeten investeren, en dat kunnen financieren door onze optredens. En door onze verkoop, zou ik al heel blij zijn. Buitenland is sowieso een onderdeel van die ambitie. We waren zelfs bezig in 2019 met buitenland.
Over ambitie hadden we het al, is er ook een soort doel dat je voor ogen hebt?
Ik heb het er nog over gehad met de gitarist van mijn vroegere band, vroeger wilde ik groot worden. En bekend worden. Nu ben ik al blij dat ik nummers kan maken waar ik zelf 100% achter sta. En dat mensen daar ook oprecht kunnen van genieten, dat laten lukken is een doel op zich. En als je die twee kunt bereiken ben je als band zeer goed bezig, en is je doel zeker bereikt.
Dat brengt me bij België… het lijkt me voor een Belgische metalband nog steeds aartsmoeilijk om echt door te breken, heb je daar persoonlijk een verklaring voor?
Het is zo, als je niet bereid bent om je hele leven of toch een groot deel, te wijden aan je muziek lukt het niet. En dat is een Belgisch probleem ja, want velen haken af net omdat ze niet verder durven.. Een band als Aborted heeft daar op ingesprongen, er zit daar maar één Belg meer in, Buitenlandse muzikanten aantrekken die met die ingesteldheid iets willen doen met de muziek, en er verder willen in gaan dan rond die kerktoren. Dus ja.. je moet bereid zijn om dat risico te durven nemen.
Alcatraz Metal Fest heeft deze zomer bewezen dat je op basis van een zo goed als Belgische affiche ook succes kunt boeken. Mee eens, waarom doen andere festivals dat niet? En denk je dat ook dat ‘statement’ deuren zal openen voor bands als Tensor?
In 2009 heb ik met mijn andere band op Alcatraz gestaan, dus laat het ons hopen dat het ook lukt met Tensor. Het is dus zeker de bedoeling om met Tensor dat ook te doen, daarom willen we ons in het komende jaar in de spotlights spelen zodat die mogelijkheid er is. Als we bijvoorbeeld op een groter podium de fanbase van een headliner ( zoals bv het geval had kunnen zijn met Dyscordia) kunnen overtuigen, schept dat misschien mogelijkheden …
Dyscordia heeft zijn eigen ‘Army’ op Facebook, en boekt daar werkelijk successen mee. Zou dat niet iets zijn voor Tensor?
Het is dat wat we zouden moeten hebben, een soort fanbase, het is daar waar labels en zo op inspringen, op die impact dat zulke bands hebben op sociale media .. Zo een netwerk kunnen uitbouwen is dus zeker een interessante piste. Op die manier een promotor vinden en dergelijke, zou heel leuk zijn, waardoor je als band je kunt bezig houden met puur je muziek. Dus ja, graag..
Een ‘Tensor Army’ mag er dus aankomen, ik wens jullie nog heel veel succes uiteraard en laat ons hopen dat jullie zich zo spoedig mogelijk terug kunnen lanceren… , als we door dit gesprek een kleine bijdrage hebben kunnen leveren, dan zijn wij ook gelukkige mensen. Dank voor het fijne gesprek
Julien Firmin - Mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek
Julien Firmin is de creatie van Michael De Busscher, die je via zijn alter ego een inkijk geeft in zijn muzikaal verhaal. Een Gentse muzikant die zich niets aantrekt van hypes, maar op zijn eigen elan een mengeling van blues en alt pop brengt. Muzikale intermezzo’s en vocals om u tegen te zeggen. Zijn titelloos eerste album dateert van 2018 en wordt aanzien als een veelbelovend debuut. Dit bracht hem op tal van mooie podia in binnen- en buitenland. De nieuwe muziek is met full band live ingespeeld, wat in schril contrast staat met de debuutplaat. Het muzikale verhaal van Michael had op deze manier geen limieten meer. Een grenzeloze vrijheid, die te horen is. ‘Hands Out The Samples’ kwam eind oktober uit; wij hadden een fijn gesprek met Michael over de verwachtingen, de toekomstplannen, de inspiratiebronnen en ook het water in Gent …
Julien (feitelijk is het Michael) vertel eens wat meer over jezelf? Hoe is alles begonnen, waarom die naam, ik heb ergens gelezen dat het te maken heeft met de naam van je grootvader?
Het is gewoon zo, ik heb enkele jaren geleden besloten om zelf liedjes te gaan maken. En dat te lanceren als een solo project, zeg maar. Ik had een naam nodig, en Michael De Busscher klinkt niet echt sexy (haha). Mijn tweede en derde naam zijn Julien en Firmin, mijn beide grootvaders. Dus ja, ik heb gewoon de twee voornamen van mijn grootvaders gekozen.
Ondertussen heb je zowel solo als met andere projecten al heel wat parels uitgebracht, wat waren de hoogte- en diepte punten tot nu toe?
Kort door de bocht was 2019 zeker en vast een hoogtepunt en zijn er tot nu toe nog niet al te veel dieptepunten geweest.
Hoe zou je zelf je muziek omschrijven?
Dat is altijd een moeilijke vraag om te beantwoorden. Om daar met een genre op te antwoorden, gaat niet echt lukken. Maar ik denk dat het een mooie samenvoeging is van verschillende elementen uit muziek waar ik zelf naar luister, en ook daar kan ik zeer breed gaan. Daar zit vooral een melancholisch kantje aan. Als ik naar muziek luister is het net dat wat me het meest raakt, laat het ons zo zeggen. Wat ik wil doen, en ook naar de toekomst toe, is me niet vastpinnen op één genre. Ik vind het net heel leuk om verschillende elementen te combineren. Net omdat ik dus naar zoveel verschillende soorten muziek luister, dat is voor mij heel belangrijk.
Welke artiesten zijn dan je inspiratiebronnen?
Ik heb vroeger in een rockbandje gespeeld, en toen luisterde ik naar hardere muziek. Nu wel minder vaak , maar dat zit er toch nog steeds een beetje in. Vooral de intensiviteit rond die hardere muziek. Die soort intensiviteit die je ook terugvindt bij artiesten als PJ Harvey, Nick Cave of Tom Waits bijvoorbeeld. Toch wel enkele artiesten die een grote invloed op mij hebben gehad. Maar ook bands uit de jaren ’90 zoals Radiohead of Sparklehorse, luister ik ook veel naar. Een grote diversiteit aan inspiratiebronnen dus. Productiegewijs spreken bands als Radiohead me trouwens ook aan. Hoe ze soms dingen doen, zonder dat je het echt doorhebt, is zeer opmerkelijk, ook dat is een inspiratie voor mij.
Tom Waits hoor ik zeker terug in je muziek. Dat breekbare binnen je stem maakt je net sterk vind ik. Het doet me inderdaad denken aan iemand als Tom Waits of ook Nick Cave die sterk klinken door zijn breekbaarheid.. Is dat bewust dat je daarvoor kiest? Of hoe moet ik dat zien?
Ik snap wat je bedoelt, en beschouw het ook als een compliment. Wat het bewust betreft? Muziek maken is een vorm van expressie. Als ik mijn gitaar neem en iets begin te zingen is dat iets dat er als het ware vanzelf insluipt. Het is dus niet zo dat ik bij voorbaat denk ik ga een breekbaar nummer maken of zo, het is dus zeker niet bewust. Dat zijn dingen die gewoon organisch gebeuren.
Het is ook niet iets dat uit je persoonlijk leven komt of zo?
Er komt zeker wel inspiratie uit mijn persoonlijk leven. Bij mijn eerste plaat iets meer. Maar nu probeer ik meer tekstueel te denken, dat was vroeger meer een ‘bijzaak’ bij wijze van spreken. Teksten schrijven duurt bij mij gewoon lang. Maar gaandeweg begin ik het belang daarvan meer en meer in te zien. Dus vroeger schreef ik uit eigen ervaring, omdat dit gemakkelijk zou zijn. En nu probeer ik dat een beetje uit te breiden. Het is niet zo dat alles wat ik schrijf over mijn eigen leven gaat, zeker niet dus.
Een ander punt dat ik ergens heb gelezen. Je wordt ook soms genoemd als ‘de Belgische variant van Daniel Norgren’ ook hier weer, ik hou niet van ‘namedropping’ maar hoe sta je tegenover die vergelijking?
Ik had het daarnet al over inspiratiebronnen. Maar ik ben een zeer grote fan van Daniel Norgren. Hij maakt, en dat kan ik niet anders omschrijven, heel mooie liedjes. En soms met weinig, kan hij heel mooi dingen maken die heel diep gaan, dat vind ik opmerkelijk en wil ik ook doen. Het is dus een vergelijking waar ik wel achter sta, maar ik wil niet per se muziek maken zoals hij ze maakt, dat dan weer niet. Maar ik heb er veel naar geluisterd, en dat zal dus zeker zijn invloed hebben op hoe ik het zelf aanpak, dat dan weer wel.
‘Hands out The samples’ komt uit … Ingetogenheid, met een bluesy ondertoon zowel in de instrumentatie als in de vocals; je wordt er helemaal warm van ?, een soort warmte die je tot gemoedsrust brengt. Is dat een bewuste keuze?
Ik moet toegeven als ik terugkijk naar mijn eerste plaat, die heb ik volledig zelf opgenomen. Als ik daarop terug kijk, merkte ik dat ik vaak hetzelfde trucje boven haal. Dat wilde ik nu absoluut vermijden. Nu heb ik het anders aangepakt. Ik speel al een paar jaar samen met een live band. Ik heb voor deze plaat de bewuste keuze gemaakt om hen meer te betrekken in deze nieuwe plaat. Wat we hebben geprobeerd is het zo klein mogelijk te houden. En met ook veel meer contrasten.
Om een voorbeeld te geven, Mattias Geernaert, is wel een liefhebber van minimalistische muziek. Hij heeft op die manier zijn stempel gedrukt. Het paste ook perfect binnen het concept. Ook bij de inbreng van de andere muzikanten was dit het geval. Dus eigenlijk was die weg opgaan zeker een bewuste keuze.
Dat viel me dus ook op. Het is niet alleen je stem die me wegblies. Ook instrumentaal worden echt gensters geslagen in mijn hart; hoe hebben jullie elkaar gevonden eigenlijk?
Het zijn heel goede vrienden van mij. Onze drummer Tom Leyman, die ook bij Ramkot het mooie weer maakt, ken ik al sinds ik zes jaar oud was. We hebben als jonge gasten ons eerste bandje samen gespeeld. Toen was ik de drummer en hij de gitarist, en nu is dat een beetje omgekeerd. De andere twee heb ik leren kennen doordat we allemaal voor hetzelfde bedrijf werkten. Na het uitbrengen van mijn eerste plaat heb ik hen gewoon gevraagd of ze interesse hadden om op de kar te springen. Al gauw merkte ik dat het , zowel op persoonlijk als muzikaal vlak, heel goed klikte. Het zijn stuk voor stuk heel goede muzikanten, die heel enthousiast hieraan meewerken. Die ook in andere ongelofelijke projecten zitten, dus ik mag van geluk spreken dat zij het zien zitten om ook op die kar te springen.
Ja, dat is ook iets. Een band als Ramkot brengt een nieuwe plaat uit, en ook de andere muzikanten hebben het druk met hun projecten. Valt dit allemaal nog te combineren met Julien Firmin dan?
Dat lukt voorlopig zeer goed, het gaat daarbij om de juiste afspraken maken. Ze zijn ook heel gemotiveerd om van Julien Firmin iets mooi te maken. Het is niet altijd evident als je repetities moet plannen en zo, als iedereen een drukke agenda heeft. Maar op een of andere manier zie ik dat zeker lukken.
Wat zijn je persoonlijke verwachtingen van deze plaat en welk publiek wil je ermee bereiken?
Ik probeer de lat wat die verwachtingen betreft niet te hoog te leggen. Er is namelijk een overaanbod , iedereen is een beetje muziek aan het uitbrengen nu het terug weer kan. Ook live optredens komt weer op gang, en ook daar is er een overaanbod. Ik besef dat het moeilijk zal worden om boven dat maaiveld van nieuwe releases en zo uit te steken. Ik hoop gewoon dat de plaat veel beluisterd wordt. Want we hebben er veel tijd, en gevoel in gelegd. Dat er leuke optredens van komen zou ook leuk zijn. Wat het doel publiek betreft? Ik merk dat het publiek dat naar ons komt kijken heel gevarieerd is, het is wellicht geen muziek voor kinderen of jonge tieners. Maar op de shows komen zowel twintigers als vijftigers of zestigers opdagen. Het is echter niet dat ik bewust een doel publiek heb of zo. Er zit een zekere toegankelijkheid in onze muziek. Dus, hoe breder het publiek, hoe liever dat ik het heb.
Is jullie muziek niet eerder voor avonturiers? Muziekliefhebbers die houden van de comfortzone verlaten en buiten de lijntjes kleuren?
Ik heb gewoon geen zin om binnen de lijntjes te lopen eigenlijk, dat doe ik bewust. Dat is dus absoluut niet de bedoeling, het is gewoon de bedoeling te kijken welke sfeer er bij een bepaalde song werkt, en daar iets mee te doen.
Je hebt het daarnet al even aangehaald. Optreden. Staan er al live optredens gepland?
De release show zal doorgaan op 10 november . 10 december Bij de vieze gasten. En 22 december Café De Loge. En ook nog enkele kleine privé concertjes. Dat is wat er voorlopig gepland staat. De rest is nog beetje koffiedik kijken eigenlijk. Maar meestal komt er nog wel iets anders uit de bus. Nu, deze zomer hebben we het geluk gehad om hier en daar onze nieuwe nummers live te kunnen brengen. Vooral enkele toevoegingen Zoals Bar Mirwaar: (10/11 ) Copacobana en Theresia en ook wat andere zaken. Solo heb ik ook het voorprogramma van Jasper Steverlinck gedaan. We hebben dus wel wat kunnen spelen, en laat het ons hopen dat het nog een beetje kan doorgaan op deze wijze.
Wat zijn de verdere plannen?
Voorlopig zijn er nog geen concrete tour plannen voor volgend jaar. We gaan nu even kijken wat de release doet nu. Ondertussen ben ik ook al bezig aan nieuwe nummers. Een plaat zal niet voor volgend jaar zijn daarom, maar we blijven gewoon rustig verder werken.
Je bent niet bezig met andere projecten eventueel?
Ik heb er wel aan gedacht dat het leuk zou zijn om iets anders te doen, ik ga dat niet direct pushen of zo. Voorlopig ligt de focus op Julien Firmin. Als er ondertussen iets op mijn pad zou komen, dan zien we wel. …
Ik vind dat je muziek ook zou passen bij muziek voor film of TV serie, geen ambitie in die richting?
Dat zou ik zeker willen doen, ik ben de laatste tijd bezig met producties in mijn studio. Dus ja, als zo een mogelijkheid op datzelfde pad zou komen wil ik dat zeker graag doen.
We zijn nu – min of meer toch – bij corona aanbeland; Hoe heb je deze tijden eigenlijk beleefd? En welke impact heeft dit gehad op jou als muzikant en zo?
Ik had, net voor corona begon, al ingepland om nieuwe muziek te maken. Voor mij heeft deze periode ervoor gezorgd dat ik wat meer tijd had om me af te zonderen en nummers te schrijven zeg maar. Na een tijdje begon het wel te knagen om terug op het podium te staan. Maar op zich kwam het eigenlijk wel goed uit, en was het een tijd voor bezinning die ik kon gebruiken eigenlijk. Om muziek te schrijven en me daar even op te focussen.
Live optreden kan terug een beetje, hoe heb je dat kunnen inkaderen in die periode, live streaming? Of geen voorstander daarvan?
We hebben er enkele gedaan, niet echt veel. Er was ook daar een beetje een overaanbod na een tijdje. Ik vond het ook niet zo leuk om te doen eigenlijk. Net door o.a. dat overaanbod. Ik vond het ook niet zo leuk om naar te kijken eigenlijk. Het is totaal niet vergelijkbaar met een live concert voor een publiek, zowel om zelf te doen als om naar te kijken. We hebben wel van die kans gebruik gemaakt, om enkele van die nieuwe nummers via streaming te tonen aan het publiek, dat wel. Dat was een leuke en leerrijke ervaring. Dus op zich ben ik wel blij dat we dat gedaan hebben, maar ik wil daar toch niet te ver in gaan.
Ik heb zelf in die periode enorm veel streamings gedaan en volg je daar wel in; wat me daarbij opviel is dat de drempel om iets te ontdekken buiten je comfortzone wel gemakkelijker is; heb je daar zelf ook iets van ondervonden dat je een heel ander publiek aansprak daardoor?
Of we zelf daardoor een ander publiek hebben aangesproken weet ik niet , maar dat een live streaming ervoor zorgt dat de drempel om iets te ontdekken dat buiten je eigen comfortzone ligt kan wel kloppen. Doordat het meer toegankelijk is. Bij een optreden doe je dat wellicht ook wel eens, iets gaan zien dat je niet echt kent. Maar bij zo een live streaming is het gewoon gemakkelijk, want je kunt vanuit je luie zetel zitten kijken… maar het is niet zo dat ik gemerkt heb dat we daardoor een ander publiek hebben aangesproken, dat dus niet.
Ik wou het ook eens over Gent hebben, er broeit iets daar, de bands en artiesten schieten als paddenstoelen uit de grond, en met succes; heb je daar een verklaring voor? Of zit er iets in het water in Gent?
Het is zeker een feit dat er in Gent heel goede muzikanten rond lopen. Hoe het echt komt daar heb ik geen idee over, het kan iets te maken hebben met het feit dat Gent niet per se heel groot is en je door op café te gaan of naar een optreden nogal vrij snel andere muzikanten leert kennen. Waardoor fijne samenwerkingen ontstaan, die weer zorgen voor een nieuw project of band. Maar aan het water in Gent ligt het zeker niet (haha).
Wat zijn je grote ambities, is er iets als een ‘einddoel’ of ‘doelstelling’?
Als jonge beginner was het mijn grote droom om door te breken met muziek en er van te kunnen leven. Het lijkt me nog steeds ongelofelijk om van muziek je beroep te kunnen maken en daarvan te leven. Maar dat is niet zo gemakkelijk. Als dat nooit gebeurd zou ik dat niet zo erg vinden; maar mijn belangrijkste ambitie is vooral om zoveel mogelijk mensen te kunnen bereiken met mijn muziek. Ik maak graag muziek, en als dat ook geapprecieerd wordt door mensen? Dan is op zich mijn doel bereikt.
Is er geen ambitie om bijvoorbeeld in het buitenland door te breken?
Het zou leuk zijn moest dat in de toekomst gebeuren, dat we ook in het buitenland kunnen spelen. Maar ook daar ben ik realistisch. Het Gentse is al redelijk goed gelukt, we hebben al heel toffe shows gehad. Laat ons eerst kijken of we in de rest van Vlaanderen voet aan de bodem kunnen krijgen. En vandaaruit zien waar we uitkomen, ook hier weer als het gebeurt leuk, en anders is het geen ramp. Maar het zou leuk zijn om ook in het buitenland te kunnen staan. Er is ook niet een voorkeur voor welke landen wat dat betreft, het lijkt gewoon leuk om dat ook te kunnen doen zonder meer…
In België op de radio gedraaid worden of zo, is ook niet zo simpel. Wat lijkt je dan wel een realistisch doel? Het is ook niet je ambitie om net wel radio vriendelijke (bij wijze van spreken) muziek te gaan maken en eventueel in Sportpaleizen te gaan staan?
De promotie die met ons samen werkt vertelde ons al dat het moeilijk zal worden om die muziek op de radio te krijgen. De muziek die op radio gedraaid wordt, is niet per se de muziek die ik maak denk ik. Ik heb ook geen zin om per se muziek te maken die wel op de radio gedraaid wordt eigenlijk. Als dat betekent dat onze muziek niet op de radio gedraaid wordt is dat gewoon zo. Als ik door die plaat de kans krijg om op tour te gaan, of in het buitenland te gaan spelen zou ik dat zeker doen. Maar nogmaals, als dat niet gebeurt, is ook dat geen overkomelijk probleem.
Bedankt voor dit fijne gesprek …
Reject The Sickness - De levensloop van de band is als een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd
Met een nieuwe plaat ‘While our world Dissolves’ en een broek vol goesting, zo energiek ging Reject The Sickness tekeer op het podium van Devils Rock For An Angel. Vanaf de eerste song ontstond een moshpit en gingen sommigen crowdsurfen. De band had nogal snel door dat ze het publiek voor zich wonnen.
Het volledige verslag kun je hier nog eens nalezen.
Voor het optreden hadden we een fijn gesprek met zanger/frontman Guy Vercruysse.
Reject The Sickness werd opgericht in 2008. In muziektermen is dat al een lange tijd ondertussen; wat zijn een beetje de hoogte- en dieptepunten
Ik heb Ruben, de gitarist van de band, leren kennen in 2008. Er was toen nog geen sprake van Reject The Sickness maar wel van een band. Ik was op zoek naar een nieuwe band om in te zingen. Ik ben toen een hele tijd bezig geweest om mensen te zoeken om die band te vervolledigen. Reject The Sickness is ontstaan in 2010. Met een andere drummer, bassist en gitarist. Daar hebben we onze eerste EP mee uitgebracht. En dan is alles wat beginnen lopen. Wat diepte- en hoogtepunten betreft? Dan kan ik wel stellen dat de hoogtepunten zijn, het releasen van cd’s. En ook dat de band door de jaren heen is blijven groeien. We blijven een Belgische band, en staan dus met beide voeten op de grond. Binnen de scene mogen we echter trots zijn op wat we tot nu toe hebben bereikt, dat is zeker een hoogtepunt. Ook de vriendschap die er is ontstaan binnen de band, is een enorm hoogtepunt.
Een dieptepunt is toen we als band afscheid hebben genomen van onze vorige lead-gitarist en bassist. We zijn een andere richting uitgegaan en hebben die keuze gemaakt als band. Daar is dan weer vriendschap verloren gegaan.
Diepte- en hoogtepunt was onze toer in UK. We hadden daar gewoon veel meer van verwacht. Achteraf bekeken was dat ook de beste leerschool die we hebben gehad. Van de mooiste optredens, naar concerten waar echt alles mis liep, hebben we daar gedaan. Ook soms dat ze gewoon niet wisten dat we geboekt waren. Dat was dus een rollercoaster van ups en downs, maar toch iets dat je moet meemaken als band.
Die tournee in UK heeft dus niet bepaalde deuren geopend? Of wel?
Eigenlijk wel, want in UK hebben we mensen leren kennen die heel grote fan zijn geworden van ons. Sommige radiostations daar, draaien nog steeds onze muziek. Los van een goede of minder goede toer, het feit dat je als band daar naartoe werkt, zorgt altijd voor het openen van bepaalde deuren. Of geeft je, mede door de reacties daarop, zeker steeds opnieuw een boost. Het toont ook naar organisaties toe aan dat je eraan werkt.
Conceptueel gaan de teksten over jongeren die in moeilijkheden verkeren. Je werkt als opvoeder in de Bijzondere Jeugdzorg. Bijzonder emotioneel, vaak door merg en been, ik hou van die prachtige stem. Is het een manier om je pijn en woede of zo kwijt te geraken Guy? Een soort uitlaatklep?
Deels is dat een uitlaatklep, ja Het is dus een soort verwerking, maar ook een manier om aan de buitenwereld te tonen dat er zulke problemen zijn. Want de buitenwereld ziet het niet altijd, of merkt het niet op. Men beseft soms niet, binnen zijn eigen veilige cocon, dat er zulke dingen gebeuren. Gezinnen die niet goed draaien, mishandelingen, zelfmoorden… door het te brengen in mijn teksten wil ik dat bespreekbaar proberen maken. Een klankbord zijn voor deze mensen. De teksten zijn wel fictief.
In 2018 stonden jullie op Metaldays, heeft die ervaring nieuwe deuren geopend?
We hebben daar twee keer gespeeld, in 2018 en 2019. Dat was een zeer leuke ervaring. Alle nationaliteiten komen daar samen. Er was een Noor die ons online had leren kennen, en in Slovenië gewoon naar ons kwam kijken op dat festival. Dat zijn toch allemaal dingen die je bijblijven. Heeft dat deuren geopend? Als je kunt zeggen dat je daar gespeeld hebt, dan staat dat toch mooi op je CV. De mensen reageren daar wel op, en het zorgt ervoor dat je groeit als band. Het is een soort puzzel en elk stuk dat erbij komt, zorgt ervoor dat de puzzel wordt vervolledigd.
Ik hoor soms dat een Belgische band vaak pas echt erkend wordt, als ze eerst in het buitenland hebben gespeeld; ervaren jullie dat ook zo?
Je voelt dat misschien wel een beetje, maar dat is niet het enige. Je moet toch wat jaren op de teller staan hebben en tonen dat je het echt wil. Laat ons zeggen dat een goede werkethiek en goed materiaal altijd zijn vruchten afwerpt. Het is steeds opnieuw hard werken. Na al die jaren krijgen we het gevoel dat mensen ons kennen, dat geeft voldoening. En die buitenlandse optredens zullen daar zeker ook in helpen.
Na enkele jaren bij Mighty Music brachten jullie in 2019 de ‘EP The New Chapter’ uit; kunnen we dat zien als een nieuwe bladzijde en waarom? Of is dat ver gezocht?
Dat heeft inderdaad te maken met het feit dat we een nieuwe weg ingeslagen zijn. Twee nieuwe muzikanten met elk hun inbreng zorgen ervoor dat je sowieso wat anders gaat klinken. We zijn nog steeds Reject The Sickeness maar je hoort daar toch dat we een andere weg inslaan, die 3 nummers van de EP staan ook op de full cd, in een geüpdatete versie. Voordien hebben we 2 full cd’s uitgebracht bij Mighty Music, maar naderhand bleek toch dat we daar niet echt een band waren waar zij de nodige aandacht aan spendeerden.
Momenteel zijn we vrij positief op ons nieuwe label WormHoleDeath Records – die zijn veel meer geëngageerd, hebben een connectie met de band en komen wel degelijk af met voorstellen voor EU tours.
Jullie brachten dit jaar een nieuwe plaat uit ‘While our world dissolves’; ik kreeg heel de tijd koude rillingen. Is dat de bedoeling om mensen die koude rillingen te bezorgen? Iedereen voelt dat persoonlijk aan, het is zeker onze bedoeling om mensen wakker te maken en mee te nemen in de Reject The Sickness flow. Ik voel dat ook graag als sommige melodieën me kippenvel bezorgen. En dan hoop ik dat ik datzelfde gevoel kan over brengen met mijn muziek. Dat is dus zeer zeker bewust, maar iedereen interpreteert het op zijn eigen manier. Dat is juist het leuke aan muziek.
Ik las in een review het volgende ’Het album ademt van alle kanten de hoge technische standaard waarnaar de mannen gestreefd hebben. Bij tijd en wijle doet het heel erg denken aan werk van Gojira.’ Eerlijk gezegd, na enkele luisterbeurten kan ik me hierin vinden. Wat is jullie mening?
Gojira is een band die de meesten van ons erg goed vinden, dus het kan dat we daar invloeden van hebben. We kopiëren de sound in elk geval niet. Het militaristische drumwerk dat je vindt bij Gojira, vind je ook bij ons terug, wel anders natuurlijk, want Gojira is een stijl op zichzelf, haha. De nieuwe flow in de gitaarritmes is hoofdzakelijk ook door onze nieuwe gitarist zijn inbreng. Van dag één voelde ik dat Zoran en mezelf toffe zaken konden creëren. Die militaristische drums en ritmegitaren plus het toch wel indrukwekkende bas werk van Jonas past perfect bij de sfeer en de teksten. Laat ons zeggen dat ook daar een nieuw puzzelstukje de puzzel vervolledigt.
Was het niet moeilijk om midden de coronatijden een nieuwe plaat uit te brengen?
De plaat was al klaar net voor de lockdown. Door corona hadden we iets meer tijd om na te denken welke strategie we gingen doen. We waren eigenlijk van zinnens om de cd en lp volledig zelf te releasen en gingen dit doen via Gordeon music en Hardlife promotions. Maar plots kwam Wormholedeath met een enorm goed voorstel – waar we redelijk blij mee konden zijn. Dan hebben we onze oude plannen versmolten met die van Wormhole death en hebben ze de plaat uitgebracht in goede samenwerking met Gordeon en Hardlife promotions.
Het nadeel aan corona was wel dat de cd moeilijk op de markt kwam. Problemen met distributie (overal vertraging) – nu we mogen niet klagen, dit heeft ervoor gezorgd dat onze webshop nog niet heeft stil gestaan. We versturen wekelijks pakjes. Van USA tot Letland. Ik kan het nog steeds niet geloven. Corona heeft er ook voor gezorgd dat ik promotie rond de band en de webshop anders ben gaan bekijken. Ik heb lessen genomen rond online promotie enz.
Nu we toch daar aanbeland zijn, ben je daar als band sterker uit gekomen; heeft deze tijd gezorgd voor bezinning?
We zijn altijd blijven spelen, blijven repeteren. Los van het feit dat we elkaar niet constant zagen zoals anders, heeft de band nooit stil gelegen dat scheelt toch ook. Eigenlijk was dat een enorme ademruimte, ik heb samen met een goede vriend Thomas Verleye nieuwe muziek geschreven, waar de cd in preproductie ook bijna klaar van is. Niet alles aan corona was slecht dus… it was a time of creativity!
Ondertussen kan optreden terug, hoe groot was de honger terug op het podium te staan?
Dit hier was ons derde optreden. Het eerste was op Rockelingen, daar stonden we eigenlijk vorig jaar geboekt. Ons eerste optreden sinds heel lang was geweldig. Het voelde als opnieuw thuiskomen, dingen doen waar je gewoon oprecht gelukkig van wordt. Echt van genoten. De honger was dus enorm groot om opnieuw te rammen.
Op Devils Rock for An angel waren jullie headliner (of toch ongeveer); geeft dat meer druk op de schouders, een festival afsluiten?
Dat geeft zeker wat meer druk. We hadden natuurlijk wel al headline shows gedaan, deze keer was het wel wat serieuzer en het geeft ook veel voldoening, na al die jaren timmeren aan de weg. We doen ook alles zelf, van onze lichten programmeren tot het opzetten van het podium. Er komt heel wat bij kijken. Een keer dat we op het podium staan , valt die last van onze schouders, het had me ook niet uitgemaakt of ik nu de derde of de eerste band was geweest. Het is absoluut wel leuk om erkenning te krijgen, en dat krijg je als je headliner bent. Ook dat is een puzzelstuk die de puzzel van Reject The Sickness vervolledigt.
Jullie stonden ondertussen op Graspop en 2 keer op Metaldays. Jullie hebben ook in het buitenland gespeeld. Hoe veel hoger kun je als Belgische band nog klimmen eigenlijk? Met andere woorden zijn er nog ambities en doestellingen?
De grootste doelstelling is dat steeds meer mensen onze band leren kennen, het is niet omdat je nu eens de headliner bent dat je het hebt gemaakt, zo werkt dat niet. Er zijn nog altijd mensen die ons niet kennen, dus het streefdoel is steeds meer mensen over de streep trekken. We blijven evolueren, we blijven werken aan nieuw materiaal en we blijven zoeken naar de echte kern van dit alles! Met beide voetjes op de grond, alleen dan kan je springen.
Wat geniet jullie voorkeur, club optredens of festivals? Waarom ?
Een van de leukste optredens die ik ooit gedaan heb was in de Kinky Star in Gent. Zo tussen vier kleine muren, met een kot dat vol zit. Dat is voor mij gewoon de max. Alles heeft zijn charme uiteraard. In een kleine club is er voor mij gewoon iets minder stress, je staat ook veel dichter bij je fans. Je weet dat daar de mensen voor jou komen, dat is een thuisvoordeel dat je kan uitspelen in een club. Maar een festival is ook de max, gewoon anders. Laat ons zeggen dat ik niet echt kan kiezen! Als we maar kunnen spelen, dat is wat we het liefst doen!
Komt die erkenning voor metalbands naar een ruimer publiek niet door een band als Metallica, de band staat wat in de media door het dertig jarig jubileum van ‘the black album’. Maar hebben zij onrechtstreeks ook niet gezorgd dat bands als jullie gemakkelijker erkenning krijgen?
Metallica was super belangrijk voor iedere metal band. Het feit dat ze zoveel tegenkanting krijgen, wil net zeggen dat ze heel groot zijn geworden. ‘Black album’ was een mijlpaal en heeft zeker voor veel bands een deur open gedaan. Ik heb het wel veel meer voor hun oudere platen! Voor mij zijn die veel belangrijker dan ‘the black album’.
Concreet, zijn er nog verdere plannen ondertussen?
We hebben een tour in Rusland op het programma staan. Normaal ziet het er goed uit, het kan ook uitdraaien zoals onze voordien vernoemde toer in UK. Het is in elk geval veel beter georganiseerd, maar we weten ook niet waar we gaan terecht komen. We hebben ondertussen een nieuw nummer klaar. Die zal uitkomen op een EP in de nabije toekomst.
Jullie zitten al heel wat jaren in de muziek scene. Wat is jullie advies aan jonge bands die in jullie voetsporen willen treden? Een goed advies?
Eigenlijk MOET niks. Maar wat wij doen is een repetitie serieus nemen (met veel plezier en vriendschap). En vooral, je moet een plan hebben als band, als je de bedoeling hebt er ergens mee te willen geraken. Vooruit kijken en zoveel mogelijk spelen. Wetende dat je in het begin voor een appel en een ei gaat spelen, optreden, optreden en optreden. Als je het dan nog niet beu bent, om zo van het ene naar het andere podium, dorp of café te gaan in allerlei omstandigheden, dan kun je de volgende stap zetten. Het grote woord is dus vooral werken, werken, werken. En als je die werkethiek hebt, dan kun je er zeker geraken. Dat is het beste advies dat ik kan geven. Natuurlijk zijn er bands die er sneller geraken, maar dat is een minderheid. Voor mij is mooie merch ook steeds een pluspunt, dat je eens T-shirt of zo kan verkopen aan vrienden, kennissen en later aan fans. Ook dat is belangrijk.
En een full cd komt pas op het einde van de rit, daar moet je niet te vlug mee bezig zijn. Dat is in eerste instantie niet echt nodig, spelen en spelen en nog eens spelen, dat wel. En veel mensen leren kennen binnen de scene, waardoor mensen je echt leren kennen.
Ook een goede tip, als je de eerste band van de avond bent wees blij dat je kan spelen ook al is dat maar een half uur en doe daar niet moeilijk over. Als je zelf blij bent met wat je doet, ook al is dat maar voor tien man en een paardenkop, dan komt de reward vanzelf! Never stop dreaming!
Pics homepag @Bianca Lootens (Musika)
Dat is een heel mooi advies om dit gesprek mooi af te sluiten. Ik blijf jullie op de voet volgen. Veel succes in alles wat je doet
Turpentine Valley - We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden
Het nieuwe album van postmetalband Turpentine Valley is intussen helemaal ingeblikt. Het trio licht al een tipje van de sluier in het interview dat we konden afnemen op de Miracle Metal Meeting in Deinze.
Op deze Miracle Metal Meeting spelen jullie bij een heldere hemel en vroeg in de namiddag. Heel wat anders dan jullie gebruikelijke concertomstandigheden?
Onze muziek komt inderdaad het best tot uiting in donkere zaaltjes, met amper podiumlicht en het visuele als een extra dimensie als tegengewicht voor het ontbreken van de vocalen. Dan wringen de omstandigheden in Deinze een beetje en wordt het moeilijker om op klaarlichte dag het juiste gevoel over te brengen op het publiek. Maar we zijn er helemaal voor gegaan, zoals we dat bij elke show doen. Dit keer hebben we er ook visueel het maximum uit gehaald met extra veel rook en licht.
Het vorige album, ‘Etch’ uit 2019, werd overal positief onthaald en heeft heel wat deuren geopend voor de band. Wat kunnen jullie al vertellen over het nieuwe album?
De opnames zijn achter de rug. We kozen net als voor ‘Etch’ opnieuw voor Stef Exelmans als producer. Hij werkte eerder ook al met Carneia en Bear. Voor onze nieuwe plaat werkte hij samen met Tim Toegaert (van o.a. Fleddy Melculy en Janez Detd). Als alles verloopt zoals gepland, komt het nieuwe album in het voorjaar van 2022 uit bij dunk!records, ons huis van vertrouwen.
Hoe klinken de nieuwe tracks?
De sound zal een beetje anders zijn dan op ons debuut. Bij de opnames van ‘Etch’ verkenden we de instrumentale postmetal nog compleet met open vizier. Voor de opvolger weegt onze rugzak al wat zwaarder. We weten beter waar we naartoe willen en wat we willen vermijden. Nu zullen we al sneller een stuk van een nummer laten vallen of veranderen als we vinden dat het te veel klinkt als iets van een andere band.
Ook het componeren verliep anders dan bij Etch?
Een paar nummers waren al klaar voordat de pandemie uitbrak, maar de viruscrisis heeft ons wel parten gespeeld. Doorgaans ontstaan onze nummers uit jams tijdens de repetities. Tijdens de lockdown waren er geen repetities en lieten we via Zoom stukjes muziek aan elkaar horen. Dat werkt ook, maar op een andere, minder spontane of organische manier. Het is moeilijker om helemaal mee te zijn en in dezelfde flow te zitten als je naar een scherm moet kijken en luisteren tegenover als je naast elkaar in dezelfde ruimte staat te spelen.
Jullie hebben de nieuwe nummers nog niet live getest?
In ons genre is het altijd moeilijk om in te schatten hoe een bepaald nummer zal onthaald worden. En hoewel we geen teksten gebruiken, zit er voor ons een zekere logica in de volgorde van de nummers, zowel op het album als live. We kunnen live een korte of een lange set spelen, maar die organische volgorde en opbouw zullen we altijd zoveel mogelijk respecteren en dan is het moeilijk om als test een paar nieuwe nummers in de set te smokkelen. Dat zal bij het nieuwe album waarschijnlijk hetzelfde zijn. Op de Miracle Metal Meeting konden we sowieso maar een korte set brengen en was er dus weinig ruimte voor nieuw materiaal. Op een concert in Luik een week daarvoor hebben we wel al één nieuw nummer live kunnen testen. De reacties uit het publiek waren heel positief.
Bij de vorige release deden jullie twee releaseshows, in Roeselare en Deinze. Wat mogen we deze keer verwachten?
We staan als band al wat verder en daarom willen we het nog wat groter aanpakken. En dus daagden we onszelf uit met het ambitieuze plan om zelf een releaseshow op poten te zetten in elke Belgische provincie. Een aantal van die tien shows liggen al vast – o.m. die in de Elpee in Deinze – in andere provincies zijn we nog volop de nodige afspraken aan het maken. Niet altijd even evident, maar wel spannend. Deze release shows worden ook onze aanloop naar hopelijk een paar zomerfestivals en wie weet ook wat shows in het buitenland.
Wat is de volgende grote afspraak voor Turpentine Valley?
Elke show is belangrijk, maar we kijken toch uit naar de Waregemse Metal Days. Daar mogen we op de derde festivaldag (zondag 5 december 2021) openen voor o.m. Psychonaut, King Hiss, Heisa, Stake en Amenra. Vroeg komen is de boodschap!
Frozen Crown - We sure choose to be more ‘into you face’, yes. But we are not a band who completely change our direction to something that is not Frozen Crown anymore
Italian band Frozen Crown is one of the world's most famous bands in the genre. With over 18M YouTube plays, 25K Spotify followers and 5M streams, this formation is at the top of power metal. 'Winterbane' is their new third album and features 'haunting melodies, tasteful riffs, speedy guitar leads and catchy refrains in an outstanding mix of classic heavy metal, aggressive modern day power metal and captivating female vocals' .
The first two albums 'The Fallen King' and 'Crowned In Frost' showed a more symphonic side of the band.
A new record, 'Winterbane', was recently released, you can read its review here
Following this release, we had a nice conversation with vocalist Giada "Jade" Etro , of course it was also about the pandemic and future plans.
For our reads who don’t know you , who is Frozen Crown, how did it all started?
Frozen Crown is a band from Italy, we play heavy power metal, very classic from some point of view. We started back in 2017. Federico Mondelli, who founded the band, was looking for a singer. He made some auditions and I won the contest (haha) We started writing songs, for the first cd and we found other members to make the band complete, that’s how it started.
Why Power metal? Not that there is something wrong with that of course …
Frederico had the desire to write heavy power music, because it’s just the kind of metal he always loved. But you can also hear a lot Swedish melodic death metal in our sound. That he put in the new album. Soo he found the singer that also love that kind of metal. I grow up with bands like Blind Guardian. But I also liked the power of voices like Floor Jansen, who is nog singer of Nightwish. We both walking together in this direction. It’s just a way we both always loved.
I like the band because it’s not just strictly power metal, that you say Nightwish is a good example I think.
Something else, the band has announced that they’re parting ways with Thalìa Bellazecca (guitars), Alberto Mezzanotte (drums) and Filippo Zavattari (bass) through social media. The three members decided to leave Frozen Crown last year in order to focus on their personal projects. I think this was a very difficult time, how did you survive this as band?
They took the decision to leave the band in 2020. We announced end of the year, but it was something that happened true severely months. For us it was not this big problem, because we had the time to work on new solutions and found some great new members. Like Fabiola "Sheena" Bellomo , Francesco Zof and Niso Tomasini. We are very happy with the new members because they are a breath of fresh air in the band. That’s why we could make this album with new energy, new power and in the end we are happier than ever.
Next to this, what are the highs and lows till now?
The only thing is. Like everyone, this corona virus is sure a low moment because you missing the gigs and contact with fans and things. That’s for every band the same I guess. That was the hard part of our story so far. The interesting thing is we decided to take the contest with our fans in a other way. We were aware from the fact that we needed to find a way to let them know we still alive. We open our own YouTube channel where we publish almost weekly some new video interact with them. We making some live streams, we can chat and we publish some video’s where we undercover about the process of writing songs and things like that , too keep in contact with the fans.
https://www.youtube.com/c/FrozenCrown/featured
In a lot interview bands and artists say they don’t like doing streams of live streams. But you did it? Why?
We never did concerts on live streams, we just made some acoustic sessions of what we were busy with. The ‘live streams’ we made where more chats with band members and fans.. something complete different than a concert on live stream. Soo I agree what you say about making a live streaming of concerts, I understand why other bands don’t like that. It’s hard and there is nobody really not that satisfying for bands or fans, in my opinion. We not wanted to do that, but we wanted keep connected..
With over 18M YouTube plays, 25K Spotify followers and 5M streams are at the top of power metal. How important is the impact of streaming like Spotify or Youtube to you guys as a band?
In this days it’s more important than ever. Because there was no change to play live, having a lot followers sure have an impact in this times of pandemic we living in.. because it is , like I said, the only way to be connected, so yes that impact was Hugh.
It’s indeed important, but a band doesn't make any money from it... so why still release records?
Yes, true. But you know , typical metalheads still buy records. That still want to have the physical stuff. That’s why we still can record, because a metalhead still buy a cd or vinyl. That’s the good thing about being in a metal band. Of course you can’t make money with Spotify, it’s just a good way to make people learn to know you better, but it sure helps in that way.. but like I said, metalheads are still old-school on that, we lucky (haha)
Also when I go to hardcore, punk or any other festival there is more younger people (mostly) than on a metal festival. It’s maybe because of that? A little older generation who still buy records? And the younger generation not?
That’s true. But also, the younger generation don’t have the money to buy a lot records. Back in the days I think people where start working on a much younger age than nowadays. The younger generation now got a job on later age, so they not have the money when they are younger. They go to festivals, or concerts, but barley have the many to buy supply’s about the bands they like because of that reason.
Let's also talk about the latest release 'Winterbane' The first two records 'The Fallen King' and 'Crowned In Frost' showed a rather symphonic side of the band. This is 'into you face' metal, energetic, fast, hard, is that a conscious path you have followed as a band or am I seeing it wrong?
No, you see it right. We decided to make a more ‘into you face’ path , we were working a lot on heavy riffs. Inspired to melodic death metal. We just wanted to explode that side of us. We moved a lot keyboard sound in this record. We just wanted exactly doing that, follow this path.
The closing “Blood On the snow" even shows a dark side of the band. Is that done on purpose? Will the next disc go in that direction? Or are you not working on that yet?
I don’t think we going to follow that direction for the future. But we wanted to experiment more on it, it’s the latest and the longest song on the album. Frederico loves bands like Anathema and some darker and gothic bands. And I been singing for years in a gothic metal band to. We have writing this song in a proposing to having fun, and write something that we have inside, that we simply can’t put in the other songs.
How were the regular reactions till now?
We had reviews that were enthusiastic. We always been happy with review of record, by record. But this one was reviews with a lot fireworks on it, absolutely wonderful. So we are really happy with the reactions in it.
That’s maybe because you guys don't necessarily stay on the same path, and dare to leave the comfort zone, maybe because of that? i think, in these times, people are looking for new stimuli, and that's what you guys are also doing ‘adding new stimuli’ to the power metal sound
We sure wanted to hide an evolution in our sound, but not become something complete different. We sure choose to be more ‘into you face’, yes. But we are not a band who completely change our direction to something that is not Frozen crown anymore. Soo we experiment, but want to walk our own path. But of course, nowadays, but the fact on the internet everything is fast going. Is sometimes frustrated because you release the album, and one month after some people are already asking for something else, that’s not how we work. Ten years ago, a band released one album every five years. Now, it’s just under your nose, you can listen to a lot stuff on Spotify or things like that. For Free, you can’t give an album the right reward and that’s sometimes frustrated yes. Because making an album comes from the hart. That’s maybe the darkest site of the internet. That people get used of getting everything under their nose, for free..
Like everyone else I guess this COVID 19 times give you a lot problems. How did you survive this times?
In my opinion that times have not been that bad for music. Ok, people be not able to go to festivals and things. But we still had time to check our video’s to keep in contact, to stay connected in a way. Soo in music terms it not been that bad, except the part of not have concerts. The fans still wanted music, so they moved to the internet to find it. That’s why we happy we had this YouTube channel. That’s why we also wanted to release a album in the middle of this corona times, because people are there. They not going anywhere at all (haha).
But the fact that you can’t play that record live on stage, or bring it on stage, it is not a good thing to then? You need to show it on stage, right?
That’s the frustrating part, of course. Going to festivals and concert, and everything around that, is my favorite part of making records and music. We had so much fun on the festivals, when we hang out with other bands. The true connection with fans and everything around it, yes that’s a part that been missed. I hope we can do that in 2022.
In the meantime there are again possibility’s to play live again, here in Belgium there was Alcatraz Metal Fest. How big is the hunger and when will you play live again?
The Hunger is very big. At the moment, the only gig we confirmed is in Norway. At the Oslo Festival. But, in January 2022 we will see if we will manage to go back on tour. And play on the festivals that will take place. But it’s all unsure, it’s a mess. So, we only can hope things get better next year and sure go on tour than. We very hungry for that.
What are the future plans, next to concerts?
We just hope for the concerts, that’s the most important plan now. For the rest, we just going on with our YouTube Channel. It just gives us a lot of satisfaction and we will focus on that mainly, we want just to find a other way to contact with the fans while we waiting to go back on tour. That’s it right now. We just mad new music, with our new members. Other music video’s been planned for the next months.
What are the ambition – next to world domination – and is there something like an end goal?
I want to be the new Floor Janssen (haha) As band we want to play in every country in the whole world, it’s just amazing to see every place in the world, in real That’s our biggest ambition maybe, to play in every country around the world, an visit all this places.
Is that not something every band want? It’s not you ambition to become rich with your music and play in Wembley Station or something like that, become world famous maybe? ?
I want to do my own work, and choose myself what to do with music. And not let others decide me what to do. Improved with what I really love, and not too losing my passion for singing when I doing it pure for the money. And singing something I don’t want to. I think that answer the question?
It’s only strange, every band or artist tell me almost the same, when I ask. But there are bands and artists who choose a path to make more money with music, even it costs them a part of the passion
Money is important, for sure you have to work in live. But maybe I would do it to if I got the change, who knows? People make this compromise for a reason. But without the passion? I don’t know.
Thanks for this nice interview, we hope to see you in Belgium someday soon or later …
RONKER - Ambitie? De focus nu op mooie shows spelen en ons laten zien aan het publiek en vandaar uit kunnen groeien
RONKER speelde in Denderleeuw zijn allereerste show, en dan nog een thuismatch.
Het verslag kun je hier nog eens nalezen.
De muzikanten binnen deze band hebben de klappen van de zweep al onder de knie in andere projecten, maar met RONKER tasten ze hun grenzen af, treden ze uit de comfortzone en spelen ze op hoog niveau.
We hadden een fijn gesprek met de band over het ontstaan van RONKER, de impact van de coronacrisis, de toekomstplannen en Rage Against the Machine.
Naar onze lezers toe, wie is RONKER, en heeft de naam iets te maken met snurken? Die vraag hebben ze nog gesteld zeker?
Nee, met snurken heeft dat niets te maken. Al is dit inderdaad vaak de eerste vraag die mensen ons stellen. RONKER is een noisy gitaarband, met vette knipogen naar de 90’s en meer dan een stevige scheut melancholie. We hadden de naam al lang op onze shortlist staan (grijnst). Het moest echter nog klikken met het juiste muzikale palet. De bandleden spelen in andere projecten en houden er dus een drukke agenda op na. We zijn al lang aan het flirten met een terugkeer naar onze muzikale roots, maar het was nooit echt de moment om er onze schouders onder te zetten. Wel was het een uitgemaakte zaak dat wanneer we ooit tijd zouden vinden voor onze comeback naar zware-gitaren-land, het kind RONKER zou heten. In 2020, net voor de lockdown, hadden we muzikaal dan eindelijk de ruimte. Bram en mezelf hadden net een heel melodische plaat gemaakt met onze band If Anything Happens To The Cat en het borrelde om iets muzikaals volledig anders te gaan doen. Door corona is het serieuzer geworden dan wat we aanvankelijk dachten. We hadden wat tijd nodig om de meest passende bezetting van de band en de muzikale richting die we wilden uitgaan, te achterhalen. Die tijd hebben we door corona wel kunnen nemen.
Als ik het goed begrijp is het eigenlijk begonnen als een zijproject? En heeft corona alles doen versnellen?
Onrechtstreeks wel, maar het werd ons heel duidelijk dat er veel meer in de muziek zat dan gewoon nostalgie ophalen. Daarom besloten we al relatief snel om er meer mee te gaan doen. We hebben er alle vier enorm veel zin in, en dat spat er af. We fungeren als band nogal democratisch en hebben elk van ons veel bewegingsruimte in wat we muzikaal naar de band brengen. Dat maakt het net zo interessant en dat wilden we ook bewust doen, niet binnen een bepaald lijntje of stijl lopen. Dat maakt het allemaal wat spannender of onvoorspelbaarder. De emotionele geladenheid van de band is dan ook nogal schizofreen; angst wordt snel agressie in de wereld van RONKER.
Dat merkte ik ook op het podium, de muziek ging eigenlijk alle kanten uit, van zulke bands hou ik enorm. Daardoor kun je op jullie muziek geen label kleven
De bedoeling was aanvankelijk om ons heel hoorbaar te laten inspireren door Black Sabbath, maar veel verder dan de snor van Tony Iommi zijn we niet geraakt. Dus begonnen we te zoeken naar klanken om daar aan toe te voegen. In Ronker stappen we alle vier uit onze muzikale comfortzone omdat we uit een heel verschillende genre komen ofwel een ander instrument bespelen. Zo is de bassist eigenlijk een drummer en de zanger een bassist. Binnen RONKER wilden we ook dat aspect uitspelen, en onze ‘versheid’ ombuigen naar een heel eigen sound. Er worden heel wat genres door de mangel gehaald, van heel 90’s dingen tot de beginsels van de HC-Punk of first wave of Black Metal. Daardoor gaat het, zoals je hebt gemerkt, inderdaad alle kanten uit op het podium.
Dat emotionele viel me ook op, zowel vocaal als instrumentaal. Schuilt daar iets van frustraties of zo achter? Of moet ik het zo zwaar niet zien
Het voorbije jaar is voor iedereen zo heftig geweest, we gaan dat verdriet zeker niet claimen. Je eerste optreden als band voelt als een ontlading. Maar door noodgedwongen pauze tijdens de crisis werd de anticipatie naar de show voor ons wel groot. Laat ons stellen dat er een hoop opgekropte emoties uitgezweet zijn. De coronacrisis heeft echter niet veel rechtstreekse invloed gehad op de tekstuele inhoud van de nummers. Heel ver ga ik daar niet over uitweiden, maar door de lens van RONKER wordt er allerhande verwerkt.
Heeft die coronatijden jullie als band dan dichter bij elkaar gebracht, sommige trekken er de stekker uit, jullie zijn er dus sterker uit gekomen? Of moet ik dat zo niet zien?
Er waren uiteraard frustraties, maar ergens heeft die corona er ook voor gezorgd dat we echt tijd hadden om uit te zoeken waar we echt naartoe wilden. Waardoor we naar elkaar zijn toegegroeid in die twee jaar dat we niets konden doen. Er zijn ook nieuwe nummers uit gekomen. Het was best heftig en frustrerend om zo lang niet te kunnen optreden, maar er schuilt dus ook een positief verhaal achter.
Heb je in die coronatijden overwogen om live streamings te doen? Wat is jullie mening over het fenomeen?
Nee, we wilden ons debuut maken met zwetende lijven rondom ons. Livestreaming of sessies zijn een wijs medium, maar niemand heeft nood aan iemand die de markt nog meer komt verzadigen.
Komt er dan ook een plaat uit, want ik vernam voor het optreden dat jullie in november starten met opnames?
In november beginnen we met opnames. In het voorjaar plannen we heel wat shows te spelen om zo te werken aan een mooie release van onze EP. We gingen onlangs naar de studio en naar de producer, een bezoekje brengen en hebben daardoor alleen meer zin gekregen om er in te vliegen.
Is het in tijden van Spotify eigenlijk nog interessant iets op plaat uit te brengen denk je?
Zeker weten! Persoonlijk houden we allemaal van een fysiek muzikaal product en we denken dat er toch nog een publiek is die dat ook wil. Muziek is de laatste jaren steeds minder tastbaar geworden, streamingsdiensten pushen ook steeds dezelfde eenheidsworst in je mond. Waardoor er snel veel releases van de radar verdwijnen. Een plaat releasen is iets vluchtig geworden en zeker online sterven er veel goede underground releases een snelle dood. Met
vinyl heb je toch meer muziekbeleving: het vergt geduld, maar de beloning als luisteraar is groter. Ideaal verjaardagscadeau ook, zo een vinyl! (knipoog)
Naast eventuele releases, zijn er naast deze gewonnen thuismatch in Denderleeuw, nog plannen voor optredens?
In het najaar –nu dus- gaan we hier en daar wat guerrilla-optredens geven. Op 9 oktober staan we in Strijtem met Cyclone en zowat alle streekgenoten die iets van oversturing door hun gitaren jagen. Dat is een show waar we wel echt naar uitkijken. Vooral omdat ik persoonlijk een grote boon heb voor 80’s Thrash. Voor de rest zijn we bezig met het plannen van ons voorjaarsoffensief, hou dus maar een oogje in het zeil.
Wat zijn de ambities met RONKER? Heb je bepaalde doelstellingen voor ogen?
Wellicht nog een mooie plaat uitbrengen, binnen dit en twee jaar, maar voorlopig focussen we ons op mooie shows spelen. Omdat onze muziek zoveel raakvlakken heeft met verschillende genres, zijn we ook van veel markten thuis. Stiekem willen we vooral veel spelen. Echt extreem veel spelen. Dat is nu onze grote ambitie.
Laat ons eerlijk zijn als je in ons land vier keer rond de kerktoren bent gereden, ben je rond … Zijn er dan geen plannen om ook in het buitenland potten te gaan breken? Of is dat niet jullie ambitie?
We hebben met andere projecten al vaak in het buitenland getourd en dat is vaak een hit or miss-scenario. Natuurlijk zouden we –net als zowat elke band- een buitenlands verhaal willen schrijven, maar zoiets moet je opbouwen. Laat ons maar eerst beginnen bij onze tronie te tonen in de kleine clubs, dicht bij de actie.
Zou een mooie ambitie niet zijn dat je als band underground bekend zou kunnen worden, en binnen dat wereldje je stempel kunnen drukken en erkenning krijgen?
Dat is zeker een doel! Pas op, als Rage Against the Machine belt om mee op arena-tour te trotten, mag dat voor mij een schoon fin de carrière moment zijn. (lacht) Nee, serieus; RONKER, Run the Jewels en Rage Against the Machine! Wilt iemand arena’s beginnen boeken?
Pics homepag @Yngwie Vanhoucke
Bedankt voor dit fijne gesprek, heel veel succes met de eventuele nieuwe release en we duimen dat je dat doel bereikt, jullie verdienen het gewoon!
Jij bedankt Erik, voor al je mooie werk in de scene!
Liquid Therapy - We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden
Het is moeilijk om op de muziek van Liquid Therapy een label te kleven. Dat is de reden waarom we vielen, en na deze passage op Devils Rock For An Angel, nog steeds vallen voor de band. Met hun recente release ‘Breathe’, uitgebracht in maart 2020 trouwens, net voor de eerste lockdown. De band kon die plaat nu eindelijk voorstellen, en stond op Devils Rock For An Angel, een festival waar ze eigenlijk een beetje buiten de comfortzone treden.
Hoe ze daarmee zijn omgegaan? En hoe de reacties waren? We vroegen het hen na hun optreden in een gezapige, zeer gezellige babbel. Eveneens werden de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Ik vond het een heel geslaagd optreden, hoe is het voor jullie verlopen?
We zijn over het algemeen tevreden. We hadden een goede interactie met het publiek, ja best tevreden over dit optreden ja. We wisten dat we een beetje een vreemde eend zouden zijn op het programma, en waren toch wat zenuwachtig hoe de reacties zouden zijn. Maar ik had toch de indruk dat de mensen zich hebben geamuseerd. Dus ja, geslaagd!
Dat jullie buiten de lijntjes kleuren is net de reden waarom ik jullie zo goed vind eigenlijk. En ja ik had wel de indruk dat de grote meerderheid van mensen mee was. Zie je het na deze energieke show nog zitten voor vanavond, want jullie treden nog eens op?
Het tweede optreden is in een café, vol fans. Dus dat zien we zeker zitten ja. Het is ook een breder publiek dat puur van ons komt, daarom zijn we ook zo tevreden dat we op Devils Rock For An Angel toch een heel ander publiek over de streep hebben kunnen trekken.
Welke stijl kun je eigenlijk kleven op Liquid Therapy? Niet dat het moet voor jou, ik hou daar niet van om bands een label te geven
We laten ons vooral niet in een bepaald hoekje duwen, dat is voor ons heel belangrijk. Als we optreden, of een set brengen, kiezen we er bewust voor dat het ene nummer verschilt van het andere. Soms zal er dat voor zorgen dat bepaalde mensen dat ene nummer beter vinden dan het andere, maar we willen bewust niet altijd op datzelfde lijntje zitten als we live spelen. We zijn heel graag creatief bezig met onze muziek, en daar andere wendingen aan geven is een bewuste keuze.. het is om die reden dan ook leuk dat iedereen binnen de band zijn ei kwijt kan, en dat we elkaar daarmee aanvullen of beïnvloeden.
Ik vind het mooi dat jullie ondanks dat niet hebben ingehouden, is dat een beetje de nieuwe tendens twee keer per dag optreden , ik veronderstel van niet
Het is de eerste keer dat we dit moeten doen, veertien dagen geleden hebben we ons eerste concert gegeven sinds lang. Het deed oprecht deugd, zeker nadat we stil hebben moeten liggen vlak na een release zonder dat we die plaat echt hebben kunnen voorstellen. Eigenlijk waren we twee weken geleden minder zenuwachtig , ook omdat we de enige band waren en het publiek kwam enkel voor ons.
Ben je daar als band sterker uit gekomen uit die corona tijden, of niet?
We hebben ook niet echt stil gelegen, we hebben veel vergaderd en de koppen bij elkaar gestoken. Dus het contact is er ondanks alles geweest, dat is wel belangrijk. We hadden wel geen zin om aan nieuwe nummers te beginnen, net omdat we die vorige plaat nog niet live hadden kunnen voorstellen. Dat moest eerst gebeuren. Maar nu dat wel het geval is, gaan we vanaf volgende week beginnen repeteren met wel nieuwe nummers. De goesting om dat te doen is, we hebben ook een nieuwe drummer bij de band, dus ja we hebben er weer zin in om aan iets nieuw te beginnen..
Over een nieuwe drummer, daar wou ik het ook nog over hebben. Jullie hadden vorig jaar ook spijtig nieuws jullie maat en drummer Luc moet door een medische blessure de band verlaten. Hoe gaat het met hem ondertussen en is hij nog verbonden met de groep?
We zijn in alle vriendschap uit elkaar gegaan, het contact is er nog steeds. Luc heeft meer dan zijn bijdrage geleverd aan onze cd. Daarvoor zijn we hem dankbaar. We zijn een band die er is voor elkaar, we vangen elkaar goed op. Onze nieuwe drummer werd dus zeker met open armen ontvangen. We gaan heel los met elkaar om, dat is altijd zo geweest en onze grote sterkte we grappen en grollen soms met elkaar, we vinden dat belangrijk.
Het is een beetje als fietsen, maar bij de eerste repetities, hebben jullie ook niet ondervonden dat het wat stroef ging, bij sommige bands hoorde ik dat naar boven komen in interviews?
Dat is inderdaad een beetje als fietsten, in het begin ging dat even stroef maar eens we weer bij elkaar zijn gekomen pikten we de draad vrij snel weer op. De vibe was ook wel een beetje weg, dat moest terug een beetje groeien. Maar ook dat kwam na enkele repetities weer snel terug. We hebben er heel hard aan gewerkt..
Het is eigenlijk niet meer zo simpel om plannen te maken, maar wat zijn de verdere plannen? Nog meer optredens hopelijk? Ook wat platenwerk of zo betreft?
Inderdaad nog meer optredens doen, en eens kijken om nieuwe nummers te beginnen schrijven. Dat is niet direct op korte termijn, nu is het vooral dus die plaat voorstellen. Maar vanaf het voorjaar 2022 zullen we toch wat meer gaan focussen op nieuwe nummers en zo. Normaal spelen we ook in Berlijn, als dat doorgaat want dat is allemaal koffiedik kijken.
Dan zitten we aan ‘het buitenland’. Zijn er ambities in die richting? Jullie spraken de ambitie uit om op Graspop te staan, wellicht kan dat lukken door eerst in het buitenland te staan? Hoe zie je dat?
Zeker en vast! Als er zich een kans voordoet zullen we er ook volledig voor gaan, we kunnen er ons ook in duwen bij manier van spreken.
Een ambitie die jullie uitspraken is op Graspop staan, een festival als Alcatraz heeft deze zomer bewezen dat je best een deftige affiche kan vullen met Belgische bands, en daar succes mee hebben. Zou het niet beter zijn die ambitie te verleggen naar Alcatraz?
Het is niet zo zeker dat het zal lukken, veel Belgische bands op Alcatraz zitten in het water van bijvoorbeeld Stoner, geen probleem daarmee. Maar het valt op dat Stoner nu wel aandacht krijgt, meer dan andere stijlen. Dus ook dat is afwachten en koffiedik kijken of het gaat lukken. Het is wat aftasten, we springen er een beetje uit. We hebben wel een grote aanhang, op die korte tijd. Dus wie weet lukt het daardoor dan weer wel. Ze mogen ons allemaal vragen…
“Het is moeilijk maar we blijven gemotiveerd en hard werken. Volgend jaar willen we er staan. Geen discussie.” Zeiden jullie in ons gesprek vorig jaar rond deze tijd. Na een jaar is het al een beetje beter, maar nog steeds moeilijk toch? Of is er licht aan het einde van de tunnel…
Op dit moment is het drummen voor iedere band om ergens te kunnen spelen.. wat ook normaal is na lange afwezigheid van Covid. Naarmate de tijd vordert valt alles ook wel op zijn plaats en stromen de optredens in komend voorjaar en najaar wel binnen.
Pics homepag @Musika
Bedankt voor dit fijne gesprek, veel succes in alles wat jullie doen, we blijven jullie op de voet volgen
Sin Savage - Ons doel is dus vooral ons ding kunnen doen, en dat kunnen over brengen naar zoveel mogelijk mensen
Sin Savage, is een belgische heavy-metalband opgericht in 2019 door Zan Geeraerts, Jasper Vanderheyden, Vassili Golfidis en Andreas Timmerman. Deze mannen hadden al heel wat ervaring opgedaan in vorige projecten maar wilden hogerop geraken, ‘they wanted to make Belgium great again!’. En zo werd Sin Savage geboren. Ze lieten het publiek kennis maken met hun eerste single “Lost In The Dark”. Enkele maanden later volgde hun allereerste album, een 4 nummers tellende EP, ‘Lost In The Dark’.
Op Devils Rock For An Angel zagen we een ijzersterk collectief aan vrienden, die de puurheid van old school heavy metal hoog in het vaandel blijken te dragen.
Naderhand hadden we een fijn gesprek met de band over dat optreden, en uiteraard werden ook de verdere toekomstplannen uit de doeken gedaan.
Ik had vorig jaar een interview met jullie naar aanleiding van de release van een nieuwe single ‘“Hearts under fire”. Ondertussen zijn we een klein jaar verder, hoe gaat het tegenwoordig?
Het is een rustige periode geweest, we hebbe niet veel te doen gehad. Onze drummer gaat ons ook verlaten nu. We hadden vandaag op Devils rock for An Angel onze eerste show sinds heel lang. Dus ja.. we zijn terug op rails nu.
Er kwam ook minder goed nieuws dat drummer VASSILI er de stekker uit trekt, zit corona daar voor iets tussen? Of spelen er andere dingen mee (als het te persoonlijk is hoef ik dat niet te weten hoor)
Nee, niets met corona te maken. Hij heeft de kans gekregen om te gaan drummen bij HEXA MERA. Het werd steeds minder evident om dat te blijven combineren, we zijn als goede vrienden uit elkaar gegaan en alle begrip voor die beslissing. Het probleem was ook de afstand, hij woont op meer dan een uur rijden van ons, dat werd allemaal een beetje moeilijker en moeilijker. Maar met corona heeft het dus niets te maken.
Wat heeft corona dan wel met zich mee gebracht. Bezinning? Nieuwe ideeën of nieuwe nummers?
We hebben nog niet samen gezeten om sessies te houden, maar hebben elk apart al wat nummers geschreven. Het is nu allemaal nog maar uit de startblokken geschoten eigenlijk. Dat eerste optreden doet het vuur binnen de band terug branden, zoveel is zeker.. de rest volgt wel.
Jullie waren toch actief in die periode? Live Streaming?
We hebben inderdaad enkele nieuwe singles uitgebracht in die periode. Die hebben we stelselmatig op de markt gebracht, in dat eerste jaar na corona. We hadden die net voor de lockdown opgenomen, en dus wel iets achter de hand om iets mee te doen en zo in de schijnwerpers te blijven staan. We hebben die nog nooit live kunnen spelen. We hebben ook een video clip gedaan van ‘Hearts on Fire’.
Hoe voelde het om eindelijk terug op te treden? waren de reacties vandaag op jullie eerste optreden sinds heel lang? En hebben jullie niet ondervonden dat het na al die tijd wat stroever ging dan anders?
Vooral een ontlading eigenlijk, de reacties waren toch goed en we zijn ook best tevreden. Wat de skills betreft, we zijn elk apart thuis altijd wel blijven oefenen. De eerste repetitie samen verliep wellicht een beetje meer stroef, maar eens we vertrokken waren… je hebt dat snel terug onder de knie.
Veel optredens die werden verzet naar 2021 zijn wellicht ook nu niet kunnen doorgaan, zijn er plannen in het water gevallen? Of naar het buitenland toe?
We zaten in Alctraz Metal Battle, om op Alcatraz te spelen. We zaten in de halve finale en moesten die nog spelen. Dat is uiteindelijk afgelast en we hebben er uiteindelijk ook niets meer van gehoord achteraf. Dat had een springplank kunnen zijn. Naar het buitenland toe hebben we niet echt kansen gehad. Maar voor ons is dit hier in Zillebeke bijna buitenland (haha).
Over dat Buitenland gesproken, zou het niet interessant zijn als band om via dat buitenland zo door te breken en dus eerst in het Buitenland iets opbouwen?
Dat zou tof zijn, maar we missen op het moment te contacten om daar binnen te geraken in dat circuit voor het buitenland; maar zeg nooit, nooit uiteraard.
Voorlopig is er dus nog niet de ambitie in die richting, wat is dan wel jullie ambitie?
Vooral dat we zoveel mogelijk mensen kunnen bereiken. Zoals we daarnet goede commentaren hebben gekregen, als de mensen positief zijn dat geeft wel een boost, dat is dus zeker een ambitie. Ons doel is dus vooral ons ding kunnen doen, en dat kunnen over brengen naar zoveel mogelijk mensen. En op Graspop staan…
In dat interview vorig jaar, toen ik vroeg, wat is jullie ambitie zeiden jullie ‘’ Eerlijk gezegd is onze eigenlijke ambitie om ooit op Graspop te staan’’ Nu heeft Alcatraz Metal Fest wat mij betreft bewezen dat je met een grotendeels Belgische affiche zeker volk kunt lokken. Zou je niet beter de ambitie verleggen naar Alcatraz?
We hebben het vandaag al horen vallen, dat zou een heel mooie optie zijn. Het positieve aan corona is dat Alcatraz inderdaad, deels doordat ze niet anders konden, naar een quasi volledige Belgisch getinte affiche hebben moeten grijpen. Het schept hopelijk ook meer mogelijkheden voor Belgische bands naar de toekomst toe.
Laat het ons inderdaad hopen, uiteraard is er ook die typische Belgische mentaliteit om sceptisch te staan tegenover eigen kweek. Hebben jullie daaromtrent ook al dingen ondervonden? Dat het voor jullie moeilijk is om aan de bak te komen? Sommige bands lieten we me weten als ze in Duitsland spelen, spelen ze in het voorprogramma van een Duitse band, als ze hier spelen met een middelmatige Amerikaanse band spelen ze ook in het voorprogramma
In sommige andere landen, zoals Duitsland, leeft metal wel meer dan hier daar moet je toch ook rekening mee houden. Persoonlijk verkiezen we ook eerder om dingen als vandaag te kunnen doen, dan in het voorprogramma spelen van die Amerikaanse middelmatige band.
Wat verkiezen jullie festivals of club optredens? En waarom?
Op Graspop staan… Nee, kijk, voor ons is elk optreden even belangrijk of dat nu een festival of Club concert is we geven ons altijd 100% en echt een voorkeur ? nee niet echt wat dat betreft.
Indien jullie de kans krijgen om een succesvolle plaat uit te brengen, die totaal afwijkt van wat jullie willen doen, en daarmee op wereld toer kunnen gaan en veel geld verdienen, zouden jullie dat doen? Er zijn wel degelijk bands die dit hebben gedaan. En nee dan heb ik het niet over Metallica…
Als de muziek voor ons persoonlijk goed zit? Dan zouden we dat wel doen, het moet iets zijn en blijven waar we zelf achter staan dat is belangrijk. Zo een kans gaan we dan niet laten liggen. Maar puur en alleen voor het geld dus niet. Je moet het op een of andere manier kunnen over brengen, en dat kan enkel met iets dat je graag doet en waar je zelf achter staat.
Nu we het toch over Metallica hebben, die staan nu wel in de schijnwerpers met 30 jaar het ‘Black Album’, denk je dat hun succes ook niet heeft gezorgd dat er voor bands als jullie gemakkelijker deuren open gaan naar een ruimer publiek dan enkel metal?
Voor sommige bands zal dat wellicht wel een springplank geweest zijn, Metallica stond plots op grote niet metal festivals, dat heeft wel gezorgd dat die festivals metal boeken. Wij persoonlijk hebben niet direct een link met Metallica, en het heeft voor ons persoonlijk ook niet per se andere en nieuwe deuren geopend eerlijk gezegd.
Wat zijn eigenlijk de verdere plannen met de band?
Songs schrijven, terug wat componeren; Op zoek gaan naar een nieuwe drummer.. verder optreden .. gewoon doordoen zoals we terug bezig zijn.
Pics homepag @Musika
Een heel goede ingesteldheid, dank voor dit fijne gesprek. Veel succes in alles wat jullie doen
Fleur De Feu - Omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn
We zakten af naar Les Nuits Botanique voor een avondje met Jozef Van Wissem + Fleur De Feu. Het werd een ceremoniële en occulte totaalbeleving die aan het netvlies bleef kleven. Vooral bij Fleur De Feu bleek dat zelfs bepaalde grenzen te overschrijden, ons verslag kun je hier nog eens nalezen.
We hadden naderhand een heel fijn gesprek met Dominique Van Cappellen, over dit bijzonder project en het ontstaan daarvan. Maar ook haar project ‘Baby Fire’ en het managementbureau ‘Une Fois’, dat zich inzet voor de ondersteuning van vrouwen in de muziek wereld.
Hoe is het idee rond het project Fleur De Feu ontstaan?
In april 2020 stierf een vriendin van mij alleen in het ziekenhuis. Wegens covid veiligheidsmaatregelen mocht niemand op bezoek. Niemand mocht bij haar begrafenis. Dit vond ik overweldigend. Zoals de Franstalige schrijver Françoise Bloch zei: « On a pu réfléchir à comment ouvrir un fastfood, pas comment honorer les morts » (« we were capable of devising how to reopen a fastfood joint but not how to honour the dead »)
Het was op Les Nuits Botanique een bijzonder occulte totaalbeleving, maar niet enkel als eerbetoon aan mensen die gestorven zijn aan corona had ik de indruk? Het gaat toch verder dan dat?
Het ging echt om de mogelijkheid te bieden aan het publiek om hun tijdens de corona periode gestorven vrienden en familieleden te kunnen eren . Ik heb wel gebruik gemaakt van elementen die belangrijk zijn in de sjamanistische tradities, zoals vuur en sjamanistische beats. Deze laatste kunnen helpen om uit de lineaire tijd te stappen. Het inleidende stuk van onze set was een uitnodiging om uit de lineaire tijd te stappen en de heilige tijd binnen te gaan. In de heilige tijd bestaat de dood niet. Wat het gebruik van vuur betreft, dit symboliseert eeuwigheid, niet alleen in de sjamanistische tradities maar ook in vele andere religies. De ceremonie was dan ook spiritueel, voor iedereen. Men kon ook onze set zoals een gewone optreden beleven.
Het meest pakkende was toen op het einde van de set blaadjes ceremonieel werden verbrand; had je die impact verwacht dat er toch heel wat mensen zouden in meegaan?
Ik had niet verwacht dat zoveel mensen een laurier blaadje zouden willen branden. Ik was heel ontroerd. Mensen hebben echt nood om te kunnen rouwen. Tijdens de lockdown was dit mogelijkheid er vaak niet en dat is tragisch en angst inducerend.
Hoe waren de algemene reacties naderhand?
Vrienden hebben heel mooie teksten in het Fleur de Feu gastboek geschreven. Na de ceremonie zei een vriend mij dat ook hij graag zijn angsten had verbrand. Ik had nog een blaadje bij. Die heb ik hem gegeven en aanbevolen om er zijn angsten op te schrijven en het blaadje te verbranden als hij thuiskwam. De ceremonie was trouwens gefilmd. De film heb ik schrijver en filosoof Penny Rimbaud (one of the founding members of Crass, the anarcho-punk collective) gestuurd. Penny liet me weten dat hij had tranen in zijn ogen had, van vreugde en liefde . Hij bedankte me ook om mezelf te zijn. Ik heb heel veel van Penny Rimbaud geleerd qua DIY en artistieke ethos, en ook qua levenswijze. Dat ik iets kon teruggeven vind ik nog steeds ongelooflijk.
Zijn er nog verdere plannen met het project Fleur De Feu in de richting van platenwerk of zo?
Er komt een digitale release op 15 oktober, in eigen beheer, alleen op Bandcamp en helemaal gratis.
Of nog andere live optredens? Waar kunnen we je nog live zien?
Toen ik in mei en juni e-mails stuurde naar culturele centra en zalen kreeg ik vaak te horen dat ze al volgeboekt waren. Voorlopig is maar één ceremonie gepland en dat is in La Zone in Luik op 10 december. Deze keer met Déjà (Wolvennest…) op gitaar en Cécile Gonay (Seesayle, Baby Fire…) op viool.
Hoe heb je persoonlijk deze corona periode eigenlijk beleefd en overleefd als muzikant maar ook als mens?
In maart en april 2020 was het helemaal frustrerend , ik had optredens met Baby Fire in België en Frankrijk. ‘Searching for Grace’, de vierde Baby Fire release, kwam uit op 6 maart 2020. Perfect timing, niet waar? (lacht)
Hoe groot was de honger om terug op te treden?
Met het ouder worden leer ik om niets te forceren. In 2020 heeft Baby Fire 3 keer mogen optreden en ik was al blij omdat onze laatste optreden het beste concert ooit was. Dit jaar was het moeilijker omdat we maar één keer hebben kunnen repeteren. Er is maar één optreden gepland dit jaar, op 5 november in de Rockerill in Charleroi.
Je gaf het al een beetje aan. Ik had het dus ook graag over je andere projecten gehad. Je bent ook frontvrouw van ‘Baby Fire’ , hoe is het met deze band en wat zijn de plannen voor de toekomst?
‘Grace’, de vijfde plaat van Baby Fire, zal in maart 2022 gereleaset worden. Het is een project van lange adem. De plaat moest in oktober 2019 verschijnen. De release show en een tentoonstelling (over de thema van de genade) waren in culturele centrum BRASS in Brussel gepland sinds oktober 2018. Maar in november 2018 heb ik mijn schouder gebroken en alles was afgelast.
Hoe heeft de band deze crisis doorstaan? Zijn jullie er sterker uit gekomen?
We zijn dankbaar geweest voor die drie optredens die we mochten geven in 2020. De lente van 2021 was moeilijker voor mij omdat het onmogelijk was om elkaar te zien en te repeteren. Toen we eindelijk elkaar konden weerzien eind mei praatte ik daarover en ik kreeg onmiddellijk steun van de andere bandleden. Het was hartverwarmend.
En jij persoonlijk, ben jij er sterker uit gekomen uit deze crisis? Sommige artiesten wisten me te vertellen dat ze tot rust en bezinning zijn kunnen komen, anderen hebben de stekker eruit getrokken. En jij?
In het begin van de lockdown, toen alle optredens afgelast werden, voelde ik me in zekere zin opgelucht dat ik niet meer aan het boeken van optredens moest werken. Ik boek zelf de optredens voor Baby Fire, Stroheim, Veda en Fleur de Feu. Het is geen keuze van mij maar een noodzaak. DIY boeking is veeleisend ook omdat je vaak geen antwoord hebt. In het verleden heeft dit me soms bijna gek gemaakt omdat ik me daardoor onzichtbaar voelde als artiest.
Verleden mei was ik weer een beetje zenuwachtig omdat het tijd was om weer boeking e-mails te sturen. Sinds maart 2020 voel ik dat ik sterker en wijzer geworden ben. Spiritueel ben ik gegroeid, deels dankzij meditatie, deels dankzij een online cursus in wicca en een paganisme gegeven door Phyllis Curott. Ik heb daardoor nu een grotere band met de natuur. Ik leer ook steeds meer om los te laten en te vertrouwen op het levensproces. Dat Baby Fire na zoveel albums nog steeds underground is, maakt me niet meer zo van streek als vroeger. Wat ik leuk vind aan het Fleur de Feu project is dat het meer over andere mensen gaat. Artiesten kunnen vaak egocentrisch zijn. Er is nauwelijks sprake van ego bij Fleur de Feu, alleen de minimale wil en drive om de vuurceremonies te laten gebeuren.
Je bent ook mede- oprichtster van managementbureau Une Fois, waar je vrouwen in de muziek wil ondersteunen. Is de muziekwereld nog steeds een mannen bastion? Of is er wat verbetering?
De muziekwereld blijft helaas een mannen bastion. Er is wat verbetering maar er is nog steeds een grote meerderheid van mannen in « key posts » bij labels, boeking agency, journalisten en op de radio. In sommige muziekgenres zoals Metal, Doom, Black Metal zijn vrouwelijke muzikanten weinig te zien in ons land. Soms, als zangeres bij Von Stroheim, ben ik de enige vrouw op de affiche van de hele avond. Er is dus nog heel veel werk aan de winkel.
Wat is het voornaamste doel van Une Fois?
Samen netwerken, elkaar steunen, adressen uitwisselen, elkaar om advies vragen. We zijn van plan om af en toe optredens zelf te organiseren en andere vrouwelijke muzikanten uit te nodigen. Sisterhood is essentieel voor ons.
Je zit eigenlijk niet stil ? vallen al die projecten nog met elkaar te combineren en met je privé leven? Hoe doe je dat toch allemaal?
Ik heb het geluk het kunstenaarsstatuut te hebben. Ik kan dus veel tijd aan muziek besteden. Ik heb geen kinderen - mijn platen zijn mijn baby’s - en ik krijg steun van mijn partner.
Wat zijn je grote ambities en doelstellingen na al die jaren? Iets dat je absoluut zou willen bereiken of ben je daar niet mee bezig?
Na bijna 30 jaar muziek weet ik dat ik nooit een rockster zal worden en ik ben OK daarmee (lacht). Het zou prachtig zijn als met het aankomende ‘Grace’ album Baby Fire meer bekendheid zou krijgen. Maar omdat ik de laatste jaren als persoon zo geëvolueerd ben, vertrouw ik er meer en meer op dat wat er ook gebeurt, dit dan gewoon het beste voor me zal zijn. Wat er gebeurt met Fleur de Feu is een zegen op zich.
Heeft u nog belangrijke mededelingen of ‘links’ waar mensen eventueel merchandiser of zo kunnen kopen?
Via http://www.babyfire.net/ is het mogelijk om mij te contacteren of in te schrijven voor een ‘newsletter. En we zijn op Bandcamp: https://babyfire.bandcamp.com/
Von Stroheim heeft ook en Bandcamp: https://vonstroheim.bandcamp.com/
Veda : https://veda-doom.bandcamp.com/releases
En last but not least, Fleur de Feu: https://fleurdefeu.bandcamp.com/
Pics homepag @Cécile Gonay
Enorm veel succes in alles wat je doet, ik was diep onder de indruk van je performance in de Botanique en hoop je spoedig in een van je projecten live te zien
Hartelijk dank, Erik
Le Villejuif Underground - Nathan Roche - My career is a joke, I get by on a hobby, a hobby horse, it’s a hobby that gets you from A to B but only because I have low-standards of living
Last week we”ve been to Les Nuits Botanique Brussels, and saw some wonderful bands on a underground evening with Vox Low + Le Villejuif Underground + Bryan's Magic Tears You can read the review of this evening here .
Le Villejuif Underground, for its part, offers more variety and puts more zest into its set. The band around Nathan Roche has a kind of punk attitude, which is regulation. The gentlemen play impressively, and Nathan has vocals that will thrill you. We had a nice conversation with Nathan about the band, his future plans, and so on. It was an interview full of humor and entertainment, with the same charisma that he has on and off the stage...
Nathan, you're a jack of many trades, tell us a little more about yourself and your projects?
My plan was to attempt to be a literary character out of something like a Blaise Cendrars novel, boy-turned-jewl-thief-turned-butcher-lawyer-conman-gambler-prisoner-murder-sporting-hero-chef-shepard-comedian and so on, to squeeze the juice out of the grapes of life as much as possible. Get something out of every corner and aspect..
But you know, for now I got stuck somewhere between musician-homeless-author-cyclist-actor-living-in-a-hotel-in-the-forests-of-ardeche ..
The solo music is simple, it says whatever is in front of me, it is constructed with the same simple chords I’ve used and never advanced from since I was fifteen, and I don’t think about it for more than 15 minutes…Le Villejuif Underground is slightly more, wordy? Almost like rapping but not in a embarrassing slam poetry way (at least i hope not)..
the others in Villejuif provide their individual personality and chaos and let me run riot.. on the other hand, experimental duo with painter Paul Bonnet, CIA Debutante, is pure body horror, paranoia and current or permanent obsessions lurking through cracks, and gas leaks of noise and confusion…most of my mind is dedicated to that project, physical energy to villejuif.
I’ve read you’re being from Sydney, however you grew up in Townsville. What was it like growing up in North Queensland as an artistically minded kid and what took you to Sydney?
It was an incredible place to grow up, and I learnt more from there than anywhere else about character. CHARACTER! There are so many characters, and not wanting to miss out, I tried to adapt to all of them,,, the footballers, the I.T geeks, the drama students, the artists, the handymen and women, ship workers, port people, junkies, scholars, miners, bakers, and whatever else…my life might seem exciting to someone in Townsville now, but maybe my life wasn’t as versatile as it was back then, hanging out with graffiti gangs, and then going to the horse-races..
These days I seem to be stuck with the same crowd, which isn’t a bad thing. But I miss going to rugby matches, and following friends to go gambling at the casino on the weekends.. waking up on the beach in a three-piece suit and overlooking Magnetic Island before a military man walks past and calls me a faggot.
Of course when you are younger, you want to go to where the art is, or more of it and that was Sydney. I loved this city, living on the harbor, riding my bike everywhere. It was a very exciting place to live and somedays I am sad that I left it all behind, all that harbor beauty.
But, after 2 weeks going back to Australia I suddenly feel the same way about France/Europe so you can never win…and must be forever stuck in limbo… the dangling man..
You also have write a book or books? Is that correct? Tell us more about this please?
Ah, I’ve written some poetry collections and about 15 novels.. none of them are incredible except the last three,
“What Without Character” a metaphysical detective novel, the final in a trilogy about a detective in St Kilda who has a homeless bum for a sidekick, and a psychiatrist giving him pills to cancel out the first person narrative. Its a satire take on cancel-culture. Thank god the internet never read it or i’d never get a gig on this planet again.
Before that, “The Shallow End Of Enceladus” , a women obsessed with swimming pools, set in the near future where the sea has been polluted and the only solution lays underneath the layers of ice of Enceladus (a moon of Saturn)
No one read it except my dad and the musician King Khan, and he wrote a song about it and I saw him perform it with The Shrines to 1500 people in Lyon.
The other book, “Behind The Curtain of Death”, is a political satire set in Czech Republic where a absinthe-obsessed magician makes a death with death to make people disappear for the sake of his magic show, he later sobers up on spring water in Karlovy Vary.
You also are a traveler , is that correct? You lived everywhere?
Well, not everywhere. .I think that would be impossible… I’ve definitely travelled to a lot of places, but most Australians have,,
Australians are obsessed with travelling, they work for a bar for six months then disappear off the face of the earth in the jungles of Thailand or the beaches of Mexico for six months.
It’s actually considered normal.
I can’t travel alone anymore, I’ve become so used to touring as a musician in Europe these past 7 years, that the idea of going to an Auberge de Jeaunesse or not having free alcohol, food and a guide makes me scared…Honestly, it’s a shame. .I’ve become reliant on a system of luxury and decadence.
You moved to Paris. How is Paris ?
So good that I went insane and had to leave. I think Hemmingway said to live there in your twenties was the best thing you could possibly do, but that was probably if everyone knew you were a great author, artist and drunkard..
I lived in Paris from 24 until 28 years old,
and the horrors of poverty and the help of strangers really opened my brain up to a whirlwind of experiences that occurred literally every night of the week for four years…
I love going back there all the time, but I can’t live there even if it seems romantic…
I have been exhausted by this place, but it was my own fault for wanting it all.. Parisians know how to live, and I didn’t know how to live as a Parisian, just a young man who wanted to see everything and go eventually go mad.
How does the French audiencs go with your extremely Australian sense of humor?
It doesn’t really work, because self-deprecation is a very big part of Australian humor.
But, in saying that.. Anglo-Saxon types, have grown up around television more so than French, and if I’m in Australia, USA or UK I feel like I’m in a TV show when I talk to people, sometimes I just talk to Australians like it’s an episode of Seinfeld or Arrested Development and I love it, it’s hilarious…but I can’t do that here.. no one knows what those shows are.. anyway, “taking the piss” doesn’t really work here, people just think you are arrogant if you try to do it.. in English you can just invent metaphors, just invent them, on the spot.. you can do whatever you want with the language.. in France you can’t bend it, you can’t be as spontaneous or ridiculous…because there is a system to the language.. I find it beautiful, but somewhat restricting, especially when humor should be limitless.
How did you get in touch with Born Bad Records and what impact did it have on your career?
My career is a joke, I get by on a hobby.. a hobby horse ..it’s a hobby that gets you from A to B
but only because I have low-standards of living. I sent JB an email at like 2h in the morning five years ago seeing if he’d like to put out a 7” and I think he replied at 8h saying yes…
we reached a bigger audience after years of small bars, and it was a wonderful experience, but as with all things villejuif..every good experience we were given we completely fucked up.
Like Kevin Ayers, we blew lots of great opportunities and might never bounce back from them. Oh well, this isn’t a big priority. We don’t have band meetings if that’s what you’re thinking, not even band rehearsals really…
I saw you live with 'Le Villejuif Underground' and was particularly impressed by the punk attitude spiced with post punk elements, dashes of absurdity but also bitter seriousness ; is that the right description of your music?
I am used to playing more guitar in bands, but since Villejuif that gave me the freedom to dance around. In Sydney I saw bands like Royal Headache, and Eddy Current Suppression Ring, Straightjacket Nation, Whitehorse or whatever hundreds of times,,,, so it just seemed normal to be a psychopath and do whatever like the front men of those bands… I am definitely influenced by punk like everyone, but also the absurdity of Ivor Cutler or life in general..
What was the general reaction and how did you like Brussels?
I’ve been to Brussels about 40 times I think, starting from when I was 17 backpacking around Europe and there was an old man sitting next to me jacking off in the botanic gardens on the park bench.. this traumatized me as a teenager, and I don’t think I ever recovered… I’m more of a Gent person, because Brussels makes me stressed.. but Jeu de Balle is great, and of course all the people and music is amazing.. but the city itself never really made me want to live there, I don’t know why.. It doesn’t matter..
I agree with you, I prefer Gent myself to, I have a kind a of hate/love thing with Brussels, but that’s a chat for when we meet again in real.
Tell us a bit more about the further plans with this project?
With Le Villejuif? That is anyone’s guess! No one ever knows…I’m sure I could say that is part of its charm, but I’d be lying.. that is it’s curse! its treacherous curse that will never be lifted. We are doomed! No matter what large French festival calls us up after another band has cancelled…
It would be much more efficient if we functioned like the other cogs of the music industry.
The latest plan is we will try and AirBNB a Chateau in November to record our third album called “En Daxi” … but we will probably just end up riding horses and drinking a hundred bottles of wine in the country side, or the Tuscan 388 will explode and kill us all instantly.
You also have a record out 'Drink up, rainforest Sinatra' fan of Frank Sinatra? it's also a very different path that you're going out on there? Tell us a little more about this release?
Well, it’s my fourth solo album under my own name since 2013 so its the same path but I just took a break on the walk..
to be honest its more of the same from the first three solo albums, or even the Marf Loth albums which came out as far back as 2008… its that sorta 70s avant-rock arty stuff, Brian eno solo pop records, John Cale,,,bloody Fear is a man’s best Alex chilton, blablabla all the same chords, hundred overdubs.. girls singing, saxophones howling, honkytonk piano etc sure, I love Frank Sinatra, but just as much as Frank Zappa, Frank Herbert, Frankenheimer, or any other Frank .. but none nearly as much as Belgiums finest..Frankie Traandruppel!!!!!
Frankie Traandruppel ? I’m fan. But ok. I always ask some questions about corona … How did you experienced these times as a musician and a human being?
I drank a lot of them, with squeezed lime inside.
Hahaha , I’m not much into that beer honesty, I prefer Duvel. anyway.. Did you come out stronger as a musician?
Alcohol has always fueled my life.
It always does. Something else. What are the further plans with this and other projects?
To buy another case of corona, and get back on the road … CIA Debutante have two records coming out in the next few months, the next full length LP is called “Dust” and it could very well be the thing I am most proud of in my musical attempts.. it finally seems like something original, which is what I hoped to achieve with the last books I did.. I can’t describe it,,, but I’ll probably hate it in two months.
What are you future ambitions, are there any ‘end goals?’ or are you not busy with that?
I don’t know, I toured Italy last month. .I’d like to learn Italian and move there, maybe to Sicily or Roma, or Naples, or Bologna or something..
like that old Woody Allen joke, a shark dies when it stops moving.
I have given up writing books, chosen to live life instead.. there is no point being alone in a room for ten hours a day anymore..
I wouldn’t mind some more acting jobs, because I was in two short films this year and I loved the experience…it was wild, like being on tour! But everyone was so focused and productive, it gave me an electric energy..
I would also like to write for theatre, and then be on Saturday night live, and then die peacefully in my sleep next to my wife and cat.
Thanks for this nice interview, we sure need to chat face to face and drink some more ‘corona’, even I prefer Duvel... Good luck in everything you’re doing. See you soon
Nederlands 
Français 
