The Raveonettes live in Trix - Luid, fel en compromisloos

The Raveonettes streek neer in Trix Antwerpen voor een concert dat niet alleen luid, maar ook fysiek voelbaar was. De avond zou gaandeweg uitmonden in een zintuiglijke overrompeling waarin geluid, licht en intensiteit geen enkele rem meer kenden.

Het voorprogramma werd verzorgd door Spare Skin, een band die zichzelf treffend omschrijft als ‘post-punk w/ anger & love’. Met Anne-Lise op gitaar en zang, Olivier op bas en Alisson achter de drums brachten ze een set die tegelijk scherp en emotioneel was. De woede zat in de riffs, de liefde in de melodieën. In die zin paste Spare Skin perfect in een bredere beweging die dit jaar opvallend sterk aanwezig was op de concertpodia. De vergelijking met andere punk- en postpunkbands met overwegend vrouwelijke leden drong zich haast vanzelf op: The Pill, Crybabies en dichter bij huis Maria Iskariot.
Het is moeilijk om hier níét enthousiast over te zijn. Dit soort muziek leeft, en deze vrouwen staan meer dan hun mannetje – zonder dat het ooit geforceerd aanvoelt. Een speciale vermelding voor de basist die ‘very fast’ was, een grapje gemaakt door de vrouwelijke bandleden toen hij voor het laatste nummer vlug een snaar op zijn bas moest vervangen.

Na het optreden van Spare Skin, tijdens de ombouwpauze voor de hoofdact, werd de zaal plots overspoeld door extreem luide trapmuziek. Vermoedelijk diende dit om de bassen te testen, maar het effect was allesbehalve onschuldig. Heel wat mensen grepen naar hun oren ter bescherming. Achteraf bekeken bleek dit moment een onmiskenbare voorbode: volume en fysieke impact zouden die avond een hoofdrol spelen.

Toen The Raveonettes uiteindelijk het podium betraden, werd meteen duidelijk dat ook visueel alles op scherp stond. Eigenlijk had er aan de ingang een waarschuwing voor epilepsiepatiënten moeten hangen. Of misschien had de lichtman zelf een aanval van epilepsie: zo constant en genadeloos stond de belichting in strobostand. Rust voor de ogen was er niet, maar dat paste wonderwel bij de sonische aanval die volgde. De bassen waren zo luid dat je de muziek niet alleen hoorde, maar letterlijk tegen je huid voelde, tot diep vanbinnen. Dit was geen achtergrondgeluid, dit was een lichamelijke ervaring.
Sune Rose Wagner en Sharin Foo vormden opnieuw het herkenbare, magnetische middelpunt van de band. Sharin Foo zag er nog altijd ravissant uit en stond zelfverzekerd in het stroboscopische geweld, terwijl Sune Rose Wagner aanvankelijk wat gereserveerder oogde.
Live werd het duo bijgestaan door drummer Jakob Hoyer, die met zijn strakke en krachtige spel de songs extra gewicht gaf en de massieve bassen nog meer draagkracht verleende.
De set werd opgebouwd met vroege mokerslagen als “Blackest”, “Killer” en “Speed”, waarna het publiek massaal meeging in klassiekers als “That Great Love Sound” en “Love in a Trashcan”.
Donkerder materiaal als “You Say You Lie” en “Attack of the Ghost Riders” hield de spanning strak, terwijl “My Tornado”, “Dead Sound” en “The Enemy” het geluid nog dieper en dreigender maakten. Richting het einde van de hoofdset volgden hoogtepunten als “Sisters” en “Strange”, met daartussen een cover van “Venus in Furs” van The Velvet Underground, waarna “Aly”,”Walk With Me” de overgang naar de bisronde voorbereidde.
Naarmate het concert vorderde, liet Sune Rose Wagner steeds meer van zijn aanvankelijke terughoudendheid varen. Samen met Sharin Foo en Jakob Hoyer bouwde hij gestaag op naar een steeds intensere climax. De bisronde begon met “The Christmas Song”, opvallend intiem gebracht met Wagner en Foo samen achter dezelfde microfoon, een kort moment van verstilling na het auditieve geweld. Die rust bleek van korte duur: “Last Dance” trok de spanning opnieuw aan, waarna tijdens “Recharge & Revolt” alle remmen losgingen en Wagner zonder gitaar volledig losbarstte op het podium. Het zou zomaar kunnen dat de Duvels waarvan de band tijdens het concert genoot daar iets mee te maken hadden.
Als ultieme afsluiter volgde “I Wanna Be Adored”, waarbij Sharin Foo haar gitaar achterwege liet en zingend de volledige breedte van het podium verkende. Het nummer kreeg zo een extra sensuele en bezwerende lading, een perfecte finale voor een concert dat constant balanceerde tussen agressie en aantrekkingskracht.

The Raveonettes leverden op deze zondagavond in Trix geen comfortabel concert af, maar een compromisloze, zintuiglijke aanval waarin geluid, licht en emotie samensmolten. Soms te luid, soms te fel, maar altijd intens en precies daarom bleef dit optreden nog lang nazinderen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
Spare Skin
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8936-spare-skin-14-12-2025?Itemid=0

The Raveonettes
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/8935-the-raveonettes-14-12-2025?Itemid=0

Organisatie: Trix , Antwerpen