Miles Kane - Compromisloze, zwierige Britpop die emotioneel rockt!
Miles Kane, Isidore

Miles Kane is één van die Britpop artiesten die coolness en warmte in elkaar verweven. Altijd wel een plezier en beleven om deze veertiger aan het werk te zien met rechttoe-rechtaan, zonder al te veel franjes of poespas nummers, heerlijk, emotievol, energiek.

‘Sunlight in the shadows’, z’n zesde soloplaat intussen, kwam vanavond in de spotlight te staan. Het brengt hem terug op het voorplan in die Britpopscene. Net veertig geworden, 15 jaar solo bezig met een mooi palmares muzikaal van The Rascals tot talrijke samenwerkingen, o.m. met Alex Turner onder The Last Shadow Puppets.
De Britse scene loves Miles en omgekeerd. We werden mooi ingeleid met materiaal van The Jam en The Beatles en hun prominente figuren Paul Weller en John Lennon. Uitgewuifd werden we met muziek van Frank Sinatra.
‘He did it his way’, onze Britpop/rock-er pur sang met een vleugje glamrock’n’roll en een dosis gevoeligheid in een handvol sfeervollere songs. We kregen een mooie backcatalogue van mans oeuvre in korte, kernachtige songs. Op een goed uur tijd kregen we er achttien letterlijk over ons heen. Een terugblik naar de begindagen ‘Colour of the trap’, ‘Don’t forget who you are’, ‘Coup de grace’ die de brug maakten naar ‘One man band’ en de in het najaar van 25 verschenen ‘Sunlight in the shadows’. En de man interacteert met z’n publiek, of hoe coolness en warmte elkaar vonden. Het geheel klonk vaardig, zwierig, broeierig, meeslepend, dromerig, emotievol. In de sound de invloedssfeer van de eerder vernoemde pijlers, maar maak gerust de link naar de recentere Oasis en Arctic Monkeys.
Aanstekelijk, dynamisch melodieus materiaal dus, die enkele rustpunten biedt. Een leuke, ontspannende trip/set dus van deze charismatische artiest, die in momenten zijn publiek weet op te zwepen.
Meteen werden we gedropt in het nieuwe materiaal als “Sing a song to love”, “Electric flower” en iets verderop “Without you”, “Blue skies” en de titelsong “Sunlight in the shadows”. We kwamen ideaal in die Brit’ Mod’ sfeer. In de beginfase was er ook al snel de herkenbaarheid en het meezinggehalte met een “Rearrange” en het gejaagde “Inhaler”, overtuigende doorbraaksingles van Kane.
Het zat goed, Kane heeft het publiek mee en we zijn volledig ondergedompeld in die kenmerkende stijl door de snelle opeenvolging. Intenser, broeierig, spannend klonk “Troubled son”, een van de pareltjes van de vorige plaat ‘One man band’ uit 2023.
Halfweg zijn we dan in deze set, en dan wordt pedaal even minder ingedrukt met het sfeervolle, dromerige “Love is cruel”, “My love” en “Heal”. Om dan terug het tempo op te drijven met het opbouwende “A walk in the oceans”, “Coup de grace” en “Never talking me alive”. De gitaarlicks zijn iets meer glamrockends en krijgen hier meer ademruimte. Een cinematografische factor borrelt op.
Het brengt ons naar een opwindende, speelse closing final met oude hitjes “Don’t forget who you are” en “Come closer”, waarvan de hakkende ritmes, de uptempo’s en de refreinen sieren. Een levendig optimistisch afsluiten zondermeer.
Miles Kane is een sing-songwriter, eentje om te koesteren met z’n compromisloze, zwierige Britpop die rockt zonder z’n gevoeligheid te verliezen.

Support was het Franse Isidore die zich ook heeft gewenteld in die Britpopscene met een indie inslagje tussenin. Een intens broeierige sound, die ons af en toe eens lekker deed wegdrijven. Leuk, onbezonnen, goed.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing