Splendidula – Splendidula brengt ons in een wave van loslaten

Ieder van ons heeft wel eens te maken gehad met een verlieservaring, of het een ouder is, een vriend, of een naast familie lid. Ermee omgaan, het een plaats geven en vooral loslaten is een zware last om te dragen. En hoe belangvol je omgeving je steunt, je moet het tenslotte zelf doen. Dat is ook wat Splendidula bewust wou doen met hun release show in de voormalige kerk van Maarkedal, nu GC Het Marca gedoopt , een wave van loslaten.
De nieuwste plaat 'Absentia' is een support voor iedereen die lijdt, of heeft te maken met verlieservaringen en intens verdriet.
Ook live komt het tot uiting , we merkten het onlangs nog in de Asgaard, Gentbrugge. Lees gerust 'Belangvol waren de vocals van Kristien Cools, beklijvend, zalvend als schreeuwend. De muzikanten vullen haar perfect aan. Wat een emotioneel beladen sound en set. Huiver met beelden over verdriet en de dood.'
In de eer goed gevulde Church 'Het Marca' kregen we een even sterk overtuigende set.

Als er een band is die deze duisternis goed weet te omvatten, is het My Lament (****). De Death/Doom formatie volgen we al sinds 2009. De paar keer dat we ze live hebben gezien, bliezen ze ons steeds omver. Ook in Maarkedal. Met een emotioneel beladen show, waarbij de ijzingwekkende stem van Robrecht ons letterlijk koude rillingen bezorgde. De instrumentatie moest niet onderdoen. Het is opmerkelijk dat deze band na al die jaren nog steeds diezelfde (donkere) energie uitstraalt. Een eerste uppercut, die ons met ons innerlijke-ik confronteerde

De Deense formatie Sunken (*****)was letterlijk gehuld in een walm van rook; je zag de bandleden haast niet staan, de sfeer was lekker grimmig. De rauwe vocals en de weerbarstige sound voelden aan als klauwen. Het combo drukte het gaspedaal en een monotoon opbouwende sound werd gecreëerd. Een intens waanzinnige muzikale beleving, scherp, meedogenloos en een even intense beklijvende confrontatie met je innerlijke ik. Een intens moment in de schaduw van het leven, mede door de rookontwikkeling in de kerk.

Toen de rook was opgetrokken, was het de moment van een verpozing, en kregen we de vervangende act Hellstorm Of Flaming Nothingness  (***1/2) ofwel Bjorn Gorissen die zorgde voor een intiem intens tussenin.  Hij viel last minute in voor Peter Verwimp ofwel Ashtoreth.
Zijn muziek voelde aan als een donker rustpunt. We schoven wat dichterbij en zagen een artiest, zittend op de grond met z’n laptops intense, verdwaalde drones bracht tot een zekere gevoel van ‘zen’. De donkere ambient trip kon alvast enkelen bekoren …

En toen stond de kerk helemaal vol. De band waar iedereen voor kwam schiep hoge verwachtingen. Splendidula (*****) bracht muzikale mokerslagen toe. We zagen pakkende beelden, de bijzondere stem van Kristien, en een instrumentatie die door merg en been ging. Muzikaal verdriet en pijnbeleven voelden we letterlijk. Met tot slot al deze elementen ‘loslaten’ .
De set zette in met “Absentia”, een song die , mede door die beelden van een begrafenis en het immense verdriet ermee gepaard gaand, kliefde door de ziel. Met het daarop volgende “Ecchoes of Quiet Remain”, “Gebroken” en “Dalkuldar”. Allemaal songs met intens beeldmateriaal dito teksten.
We zagen een band die zijn onmacht, pijn en verdriet uitschreeuwt en iedereen erin laat participeren. “Kilte” was ook zo’n uppercut, niet alleen door die tekst, maar ook vooral door die bijzondere emotioneel beladen vocals.
In de finale “Let it come to an end” en “Donkerte”, twee enorme nummers die tot tranen toe bewogen, waar namen van gestorven vrienden op het scherm verschenen. Wat een huivering, wat een ritueel dit (muzikaal) afscheid.

Splendidula wilde met deze show bewust een manier vinden om afscheid te nemen van hun dierbaren, wat in realiteit door omstandigheden niet is gelukt. Splendidula bood op die manier een intense show die zijn/haar eigen verdriet en pijn op spirituele wijze een plaats gaf.

Als definitieve afsluiter kregen we Thy Light (****), in black metal kringen ferm op handen gedragen. Thy Light is een Braziliaanse depri black metal band, opgericht in 2005 door Paolo Bruno. Ze staan bekend om hun rauw, emotioneel, sferisch geluid, met thema's als melancholie, introspectie en existentiële droefheid. De band verhuisde later naar Glasgow, Schotland.
Met twee kandelaars opzij het podium, geverfde gezichten en hun kenmerkende depri-rauwe sound, die eerder naar doom dan black metal neigde, bezorgde het combo ons evenzeer een intens muzikaal beleven. De emotionele uppercuts van de vorige bands werkten nu zalvend, waren een rustpunt, om alles definitief te kunnen kaderen.
Depressieve gedachten hoeven niet altijd te leiden tot een negatieve uitkomst, was hun onderliggende de boodschap. Een troost, een steun, een rugzak doorheen het leven, die je terug energie kunnen bezorgen. Een wave van ‘loslate’n om er sterker uit te komen …Wat een avond.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9526-splendidula-18-04-2026
Organisatie: Artifacts From The Tangent Universe & Church Of Doom + Splendidula