Sick Thoughts - Strakke en verrassend melodieuze punk

Dit was pas mijn eerste optreden dit jaar in The Pit's, maar het was er meteen eentje die kon tellen.

De eerste band was Sick Pack, nog maar eens een nieuwe telg uit de wijdvertakte Antwerpse undergroundscene. De prijs voor de meest originele naam zullen ze niet winnen want er bestaan al groepen met die naam in zowel de VS als Rusland. Maar dat ze hun naamgenoten het nakijken zullen geven, daar twijfel ik geen seconde aan.
Ik herkende meteen de gitarist, Brent Pauwels, die me onlangs nog bijzonder aangenaam verraste als zanger-gitarist van Bront, in het voorprogramma van Psychedelic Porn Crumpets in De Zwerver. Hier liet hij de zang over aan Kevin Schuit, de helft van het synthpunk duo Badtime. Om het helemaal tot een supergroep te maken schoof Dennis Van Hoof van Mitraille aan als bassist.
Deze drie muzikanten, elk met een heel uiteenlopende achtergrond, bleken samen een verrassend geslaagde symbiose te vormen. Strakke psychrock voorzien van een onontkoombare drive gebracht met een gezonde punkattitude.
Het trio boetseerde een verbazingwekkend krachtige sound waarin de licht psychedelische gitaar van Brent Pauwels op een heel creatieve manier haar weg vond. Het deed een paar keer denken aan Osees in hun betere dagen en liet allerminst vermoeden dat het hier om een pas opgerichte band ging.
Knappe set die doet uitkijken naar een eerste plaat!

Sick Thoughts is de groep, met voortdurend wisselende muzikanten, van multi-instrumentalist Drew Owen, opgegroeid in Baltimore maar intussen reeds geruime tijd gesetteld in New Orleans. In 2016 was de band al eens te gast in The Pit's maar uit mijn notities blijkt dat dit toen geen onverdeeld succes was. Owen hypothekeerde het optreden toen door niet bepaald nuchter achter het drumstel te kruipen. Ditmaal leek hij niet onder invloed en had hij bovendien een drummer bij zich, wat als frontman een stuk handiger is.
Naast die drummer zagen we nog een gitarist en een bassist terwijl hij zelf ook gitaar speelde. De telkens met een 'one, two, one, two, three, four' gelanceerde nummers bleken stuk voor stuk pareltjes die verrassend melodieus en helder klonken.
De door sommige bronnen voorspelde chaos bleef uit en Owen bleef het strak en transparant houden. Dit was heerlijke punk die gulzig putte uit glamrock, hardcore, garagerock, hardrock en powerpop.
Ook nuchter bleek Owen niet bepaald de aangenaamste kerel, zo bleek toen hij na een gebroken snaar onbehouwen om een andere gitaar vroeg. Gelukkig wist de bassist de aandacht te verleggen door wat te dollen met het basloopje van "White rabbit".
Enkele tellen later had hij dan toch lovende woorden voor The Pit's: hij vond het hier beter dan in Luik en Gent, waar hij eerder had gespeeld. Dat had vermoedelijk alles te maken met de weliswaar wat laat gevormde, maar daarom niet minder intense moshpit.
Drew Owen wordt vaak vergeleken met Jay Reatard, met wie hij dat nukkige karakter gemeen heeft, iets waar ik me in kan vinden, al vind ik hem net iets toegankelijker dan de overleden held uit Memphis.
Hij slaagde er in The Pit's trouwens in wat op zijn platen niet lijkt te lukken: van de eerste tot de laatste noot boeien. Dat was uiteraard mede te danken aan de drie uitstekende muzikanten die hij meebracht.

Organisatie: Pit’s, Kortrijk