Death Valley Girls - Een nieuwe bezetting maar nog altijd even adembenemend
Death Valley Girls + Bella and The Bizarre

Dit concert was een van de haltes van Les Femmes S'en Mêlent, een rondreizend festival met maar liefst 72 artiesten op het programma, verspreid over 35 Franse steden. Al 27 edities lang zet Les Femmes S'en Mêlent (mooie naam trouwens) vrouwelijke artiesten uit de alternatieve muziekscene in de schijnwerpers en ijvert het festival voor gendergelijkheid en meer zichtbaarheid voor LGBTQIA+-artiesten. E
en mooi initiatief waar ik, vreemd genoeg, nooit eerder van had gehoord.

In een behoorlijk gevulde Club, de kleine zaal van de Grand Mix, mocht Bella and The Bizarre de avond openen. Ik zag deze Berlijnse band rond de dochter van King Khan eerder dit jaar al  in The Pit's en ik kan u meteen vertellen dat het toen toch een stuk beter was. Maar er waren verzachtende omstandigheden: leadgitariste Oliwia Krzysztofik was er niet bij. Deze Poolse, die haar naam al eens durft te verbasteren tot Oblivia, als eerbetoon aan haar favoriete band Oblivians, zorgde toen voor de nodige rock-'n-roll, die hier helaas ontbrak.
Maar er bleek nog meer veranderd. Zo bleek het rommelige uit de set verdwenen waardoor meteen ook een deel van de charme verloren ging.
Ook het showelement waarbij Bella koketteerde met haar eigen gemaakte juwelen, had het veld moeten ruimen. Toch bleef het een best genietbare set en dat had veel, zo niet alles, te maken met Bella's ontwapenende gratie. De eenvoudige nummers werden steevast knap gezongen en dreven grotendeels op aanstekelijke grooves die schatplichtig waren aan de meidengroepen uit de jaren zestig.
De band heeft een album uit op het prestigieuze In The Red maar van die plaat kregen we amper twee nummers te horen: "No More" en "Don't you wait". Veel nieuw materiaal waarbij het Duitstalige "Wo Bleibst Du?" eruit sprong. Maar het absolute hoogtepunt was ongetwijfeld "How Many Sisters", een bezwerend nummer dat ongewenste aanrakingen door mannen aan de kaak stelde. Bella en bassiste Miran Zwick brachten het nummer huiveringwekkend a capella, met slechts enkele desolate drumroffels van Finnian Charlton Jones als begeleiding.
Ze hadden gerust wat meer van dit soort eigenzinnige nummers in de set mogen smokkelen.

Death Valley Girls uit Los Angeles werd in 2013 opgericht maar wandelde pas zes jaar later definitief mijn leven binnen nadat ik ze in 2019 drie keer live aan het werk zag. Na die adembenemende concerten zag ik de groep niet meer terug, maar vergeten was ik ze allerminst.
Toen ik vernam dat Death Valley Girls naar Tourcoing kwam, heb ik dan ook geen seconde getwijfeld. Nochtans hing het voortbestaan van de band even aan een zijden draadje. Vorig jaar verloor Bonnie Bloomgarden, boegbeeld van Death Valley Girls, bij de verwoestende Californische bosbranden niet alleen haar huis, maar ook haar dierbare hond Tommy. Maar Bloomgarden krabbelde weer overeind en vond in dat drama zelfs inspiratie voor een nieuwe plaat, ‘Welcome to Earth’. Dit was de eerste dag van de tour en Bloomgarden liet weten blij te zijn dat ze even weg was uit haar thuisland en in Frankrijk kon vertoeven. Dat het ook in Frankrijk niet allemaal peis en vree was, was haar kennelijk ontgaan. Nu viel er in Tourcoing, op de weggehaalde deelfietsen na, niets van de tumulte te merken.
De vier dames openden de set met een vreemd ritueel waarbij ze tegenover elkaar de handen in de lucht staken. Daarna baanden roffelende drums de weg voor "Abre Camino", een donker, melancholisch nummer dat ook in 2019 het spektakel mocht ontsluiten. Het eerste deel van de set bestond voornamelijk uit oud materiaal dat voortdurend zoete herinneringen opriep aan die magische concerten van zeven jaar geleden. Splijtende psychrock met een vleugje gothic, met Bloomgarden zelf, de scheurende gitaar van Laena Myers en de uitbundige drums van een stralende Bailey Chapman als pijlers. Tour bassiste Teddy Georgia, die een paar keer de zang voor haar rekening nam, maakte de volledig hertimmerde bezetting compleet. Beukende psychedelische rock-'n-roll waar geen ontkomen aan was, met het bonkende "Death Valley Boogie" als een van de vele kersen op een rijkgevulde taart.
Daarna werd het tijd om de pas uitgebrachte plaat voor te stellen. Die nieuwe nummers klonken een stuk bedaarder van toon en leken de overrompelende kracht van het oudere werk te missen. Misschien zat het ontbreken van de sax van Sarah Safaie, die op "Welcome to Earth" toch een bepalende rol speelt, daar voor iets tussen. Op die plaat is trouwens nog een zesde bandlid te horen: toetsenist Gregg Foreman, bekend van The Delta 72 en Cat Power, die kort na de opnames op 53-jarige leeftijd overleed.
Er viel ook nog een cover te noteren: het door een speelse gitaar opgejutte "Fire and Brimstone", dat toch net niet kon tippen aan de manier waarop James Leg het tijdens zijn optredens naar zijn hand zet. Tijdens de finale ging het beukgehalte opnieuw de hoogte in en ontpopte Bonnie Bloomgarden zich steeds nadrukkelijker tot een bijzonder charismatische frontvrouw. Nauwelijks een schop hoog, gekleed als een ondeugend schoolmeisje en pratend met een enerverend hoog piepstemmetje: niets daarvan hield haar tegen om het publiek in haar greep te krijgen. Tijdens het zingen veranderde dat piepstemmetje wonderlijk genoeg in een beklijvende stem die soms aan Siouxsie and The Banshees deed denken. Verder was ze ook niet te vervaard om het publiek in te duiken waar ze er een sport van maakte, smartphones af te pakken om er selfies mee te nemen of filmpjes mee te maken.
Net voor de obligate bis volgde opnieuw dat transcendente ritueel, al mochten we dit keer met zijn allen mee de handen in de lucht steken. Vervolgens kregen we de keuze: een nummer over de 'world' of eentje over Satan. Uiteraard kregen we ze allebei waarbij nog eens alle remmen werden losgegooid en duidelijk werd dat we deze Death Valley Girls veel te lang hadden moeten missen.

Organisatie: Grand Mix, Tourcoing