Het Britse trio The Subways zorgde ervoor dat we meteen 20 jaar jonger werden door hun energieke, bruisende, opwindende, krachtige en stevige melodieuze rock’n’roll/postpunkpop. Ongedwongen, speels, fris gingen ze te werk en als Duracell konijnen sprongen en hotsten zanger/gitarist Billy Lunn (een jonge Josh Homme lookalike) en de bevallige bassiste Charlotte Cooper (in glitterpak) heen en weer . En de drummer mepte er op los.
Retestrak en fel dus …, al werd af en toe wat vaart geminderd met een handvol intens broeierige rocksongs.

Ze zijn toe aan de  derde cd , ‘Money & Celebrity’ die ‘Young for Eternity’ en ‘All or Nothing’, opvolgt; de nummers zijn veel van hetzelfde , maar live krijgen ze een pittige scheut crazy rock’n’roll . Alle registers worden opengetrokken om er een ‘amazing’, ‘screaming’ rock’n’roll show en party van te maken: handclapping, refreinen meezingen , obligate ‘oohoohs’, crowdsurf en circlepits … Aaah, was is het leuk jong te zijn als je The Subways hoort … Een avondje spelplezier en fun, waarbij ze de melodieuze subtiliteit niet het oog verloren. 16 songs in een uur , en gestoffeerd met een woordje uitleg … doe het hen maar na!
Meteen was het volle gas vooruit met de strak gebalde gespeelde “Oh yeah” en “Young for eternity”, minder hels maar catchy en nerveus waren “Obsession”, “Allright” en “Mary”, die meer finesse ademden. Het nieuwe materiaal lag in dezelfde lijn, op plaat niet steeds rakend of overweldigend, maar door de dynamiek, de opwinding en de extravertie boeiden ze ongelofelijk. De single “We don’t need money to have a good time” (spitsvondige titel) overtuigde enorm … “Pop death”, “Celebrity” en “Kiss kiss bang bang” zijn, ondanks de explosiviteit en heftigheid, muzikaal minder. Maar so what, hier werden alle zorgen even opzij geplaatst en was het genieten van die brok dynamiet. En hun hit “Rock’n’roll queen” van enkele jaren terug, kon niet ontbreken.
De jonge garde houdt van The Subways en er waren opvallend veel Franstalige vrienden hier vanavond  … En The Subways hield van ons . Eenvoud troef en eenvoud overwon … Soms moet dat niet meer zijn … “The Subways it’s a Party” … het was trouwens ook de afsluitende song van deze muzikale wervelwind vol optimisme …

Het Franstalige kwartet The Dukes waren alvast een goede opwarmer . Net als op de tv serie reeks van The Dukes of Hazard gingen ze soms razend tekeer. ‘70s retrogrunge sijpelde door in hun strakke, snedig gespeelde songs . Een jonge gast van de eerste rijen kon zelfs van het lichaam van de zanger niet blijven. Geen probleem , The Dukes’ boys vingen het luchtig op, speelden door en beleefden hier ook wel hun avondje !
Hier werd al eens gecrowdsurfd  op het stevige, ophitsende materiaal. Op het eind kon het niet meer stuk met Nirvana’s “Territirial Pissings”. Onze  zaterdagavond was gelanceerd ‘like in the old days ‘…

Organisatie: Botanique, Brussel