Lang geleden dat ik nog zo uitkeek naar een optreden van een groep uit onze eigen regionen, maar de vorige keer dat ik Manwhore uit Gistel aan het werk zag, lieten ze me dan ook behoorlijk euforisch achter. Nu was het dus tijd voor hun vuurdoop in de 4AD en eerlijk gezegd bleef ik wat op mijn honger zitten. Slecht was het zeker niet, hun duidelijk op de seventies (niet echt mijn favoriete decennium) geïnspireerde muziek klonk voldoende, zoals ze dat in die tijd wisten uit te drukken, groovy. Dit vijftal rond de broers Robin (drums, zang) en Sacha (gitaar, zang) Algoedt heeft nu duidelijk een eigen sound gevonden maar die vond ik net iets te weinig transparant. Zo hoorde ik het orgel van Sander Vanderheyde, die de groep zeker boven de middelmaat zou weten uit te tillen, veel te weinig. Wat meer ademruimte voor de instrumenten onderling zou beslist geen kwaad kunnen. Op sommige momenten klikte het wel en wist Manwhore met enkele broeierige songs zelfs in de buurt van JJ Grey & Mofro te komen. En dat in de buurt komen mag je heus als een compliment beschouwen want de met soul en blues doorregen rootsrock van JJ Grey, dat is de eenzame, haast onbereikbare top. En als ik dan nog eens zag hoe gitarist Jeff Munger van The Sound Outside, Duveltje in de hand, mateloos stond te genieten kan ik enkel concluderen dat Manwhore zijn stek wel degelijk verdient in het overbevolkte rocklandschap.

Vooraf had men me gewaarschuwd : die stem van Sallie Ford zou wel eens flink kunnen tegenvallen. Niets bleek echter minder waar. Het was net die, uit duizenden herkenbare, stem die het verschil maakte. Ze deed me onwillekeurig denken aan de wonderlijke Erika Wennerstrom van Heartless Bastards, maar dan iets schriller.
Waar men mij niet voor gewaarschuwd had, was de verschijning van Sallie Ford. Het was verdomd even schrikken (ik verslikte me ternauwernood in mijn pintje) toen ze op het podium verscheen en ook haar voortdurend nerveuze gelach (leek eerder gehinnik) werkte ook al danig op mijn systeem. Ze leek echt eerder op het kneusje van de klas dat er haast om vraagt om gepest te worden dan op de schitterende muzikante die vanuit Asheville, North Carolina naar Portland, Oregon verkaste om daar in het keldercircuit (wat je letterlijk mag nemen) een groep bij elkaar te sprokkelen.
Maar eenmaal de strot opengetrokken smolten alle vooroordelen als sneeuw voor de zon en transformeerde ze, althans in mijn geest, tot een heuse rockdiva. Samen met haar stevige band liet ze ons proeven van delicieuze roots rock-'n-roll die weliswaar vintage klonk maar zeker niet puristisch was.
Naast Sallie, zelf zeker niet onaardig op haar pas verworven gitaar uit 1963, blonk vooral gitarist Jeff Munger uit. Een lust voor het oor op de snaren, spaarzaam maar uiterst efficiënt liet hij me voortdurend hunkeren naar meer. Rock-'n-roll zoals het hoort en dat zonder vetkuif of leren jekker.
Naast al het mooie eigen werk (een misser was echt niet te ontwaren) waren ze niet te beroerd om ook enkele covers te brengen. Naast een obligate Buddy Holly wisten ze ons te verrassen met minder voor de hand liggende songs van Tom Waits en Wreckless Eric.

Het werd een bijzonder intens concertje dat deugd deed als een warme douche in deze barre ijsdagen. Bovendien lijkt deze Sallie Ford & The Sound Outside me de ideale band om de Titty Twister op Sjock Gierle deze zomer in vuur en vlam te zetten!

Organisatie: 4AD, Diksmuide