Er zijn zo van die concerten die je dermate naar de keel grijpen dat ze nog dagen blijven nazinderen; waarvan er zich flarden ongewild aan je opdringen als je al een hele voormiddag tegen je computer aankijkt: beelden van weidse landschappen, waar brede rivieren meanderen tussen groene heuvels en velden van wilde bloemen schitteren onder een blauwe hemel. En dan is er die eenzame reiziger, die in een bos naar de hemel staart, gaat zitten en een wondermooi lied tevoorschijn tovert op zijn gitaar. Dit mooie land lag woensdag heel even in Gent, waar The Bony King of Nowhere zijn laatste plaat voorstelde, samen met zijn goede vrienden en vaste muzikanten – waaronder Gertjan Van Hellemont, alias Douglas Firs.

The Bony King of Nowhere zette meteen de toon met “Across The River”, een nummer uit de geweldige soundtrack van ‘Les Géants’, de coming-of-age film van Bouli Lanners. Wat een intro! De Tim Buckley van de lage landen, met zijn fragiele stem en akkoorden in mineur! “Night of Longing” klonk theatraler met drie gitaren, maar meteen volgde de hamerslag met het intens mooie “On My Way Home”, waarin hij zo eerlijk de wens uitdrukt: “I want to start a brand new life and deny all the things I have learned in the past”. Het lijkt erop alsof Bram Vanparys door deze plaat ook zelf veranderd is en zich niet meer kan vereenzelvigen met de persoon die jaren geleden zijn eerste stappen op het podium zette.
“Het is nooit een bewuste keuze om een lied te schrijven”, verklaarde de zanger, waarna hij het wondermooie “The Rain Falls Down on Mirwart” liet horen. Dat nummer refereert aan Mirwart, een lieflijk plaatsje in Wallonië, waar hij zich twee weken terugtrok om de plaat neer te pennen. De melodie kwam zich gewoon aandienen tijdens een wandeling in de bossen. De zaal werd er stil van, en koud was het ondertussen ook, want het was dikke truiendag en de temperatuur was bewust een graadje verlaagd. “Eleonore”, een lied dat evengoed in de jaren ‘60 had geschreven kunnen worden, bracht de zaal weer op temperatuur. Voor een alternatieve versie van “Alas my Love “ werd de voortreffelijke Gentse folkband The Cataconics, die het voorprogramma hadden verzorgd, op het podium geroepen. Leuk was ook de cover van “Down By the River” van Neil Young & Crazy Horse, die hij opdroeg aan zijn jarige schoonbroer. Maar het duurde niet lang of de poorten van de romantiek werden weer wagenwijd opengezet voor intieme nummers zoals “Lonesome Girl”, “Another Day is Done” en “Wild Flowers”.

The Bony King of Nowhere sluitte de avond af met “Maria”, een a capella gezongen traditioneel lied en “Travelling Man”, waarin hij belooft: “one they I’ll be free and rise to the sky”. Ik denk dat hij al een flink stuk op weg is. Prachtig concert!

Organisatie: Vooruit Gent