De zesentwintigjarige Lana Del Rey is de laatste jaren niet weg te slaan uit de hitlijsten. Haar singles tellen meer dan een miljoen hits op Youtube. Nochtans lijkt de donkerharige New Yorkse evenveel voor- als tegenstanders te hebben. In de pers werd ze ‘fake’ genoemd, een product gelanceerd door haar steenrijke vader, kan ze live geen toon houden….

We waren dus benieuwd naar haar doortocht in een uitverkocht Vorst Nationaal, die zowel tieners – die Lana duidelijk als stijlicoon aanbidden – als oudere muziekliefhebbers mocht ontvangen. Del Rey bracht drie albums uit, waarvan ‘Born To Die’ en de EP ‘Born To Die – The Paradise Version’, kassuccessen werden en meer dan een handvol pareltjes bevatten.
Lana start alvast veelbelovend met “Cola”, een nummer met een erg suggestieve tekst en bezwerende melodie. Met haar contra-alt snoert ze alvast een deel van de criticasters de mond: ze zingt toonvast en lijkt geen moeite te hebben om veel emotie in haar stem te leggen.
Lana beweegt zich in een erg indrukwekkend decor: een overwoekerde ruïne, die de eind negentiende-eeuwse Romantiek lijkt op te wekken, waarin kaarsen, vogels en ook palmbomen voorkomen. Ook haar videoclips suggereren een voorliefde voor de glitter and glamour van de jaren ’50-’60 van vorige eeuw.
Na het eerste nummer voert Lana een verplicht stukje op wanneer ze publiek op de eerste rij uitvoerig begroet, handtekeningen uitdeelt en geschenken ontvangt.
Zelf lijkt Del Rey gelukkig geen diva te zijn: ze brengt onder meer “Body Electrics”, de cover “Blue Velvet” en de single “Bluejeans” met plezier en  vol overgave. Een minder moment volgt wanneer ze “Knocking On Heaven’s Door “ aanvangt, dan hadden we liever haar verdienstelijke cover van Leonard Cohen’s “Chelsea Hotel #2” gehoord.
Af en toe verliest ze de aandacht van het publiek – alvast op de tribunes – want met haar muziek gaat ze immers door op hetzelfde elan: traag of mid-tempo, donker en filmisch ondersteund door beelden, en gezongen met eenzelfde diepe stem die zwemt in een bad van melancholie.
Dat Lana zelf ook een carrière als actrice overweegt heeft ze zelf in meerdere interviews aangegeven. Eerste stap in die richting is alvast “Young and Beautiful” , een nummer dat als officiële single uit de soundtrack van Baz Luhrmann’s ‘The Great Gatsby’ werd uitgebracht. Na opstekers zoals “Summertime Sadness” en “Gods and Monsters”, brengt ze tenslotte de single waarop iedereen zit te wachten, “Videogames”, een nummer dat ze schreef over het routineus leven met een ex-lief, wordt absoluut de apotheose van de avond.

Uitstekende passage dus voor Del Rey, alhoewel ik persoonlijk vind dat haar songs veel beter tot uiting zouden komen in de intimiteit van een kleinere zaal.

Pics homepag: (c) Kmeron/DaMusic

Organisatie: Live Nation