Al meteen een geslaagde opening van de avond was de vunzige garagerock van Nightbeats. Deed een beetje denken aan The Black Angels, maar dan zonder de zweem van psychedelica en met een zwaardere voet op het gaspedaal. Vooral de gitaar van Lee Blackwell zorgde voor het nodige venijn.

Ook de heerlijke no-nonsens rock van The Intelligence mocht op onze goedkeuring rekenen. De Band van Lars Finberg hing ergens tussen punk, garagerock, surf en postpunk en vloeide daarbij vlotjes van het een in het ander. Uiterst korte punky kopstoten (dikwijls van amper een minuutje) wisselden af met postpunk die al eens naar Wire en Devo neigde. Een aardige kennismaking met deze band die niet toevallig is ondergebracht op het ‘In The Red’ label.

Samen met bevriende acts Ty Segall en Mikal Cronin zijn Thee Oh Sees verantwoordelijk voor een nieuwe frisse wind in de wereld van de garagerock. Hier en daar hadden we al iets vernomen van de fameuze live reputatie van de band van John Dwyer. Daar wilden we dus wel even het fijne van weten, zeker nadat we het nieuwste album ‘Floatin’ Coffin’ al meteen tot één van onze jaarfavorieten gebombardeerd hadden. En of Thee Oh Sees hun reputatie nakwamen, dit bruiste en kolkte dat de stukken uit de muren vlogen. Op het moment dat een allesvernietigende tornado over hun thuisland trok, stormden Thee Oh Sees met dezelfde kracht doorheen de Antwerpse Trix.
De fans waren duidelijk een halve orkaan verwachtende, want al van bij de eerste noten van het uiterst explosieve “The dream” stond het kot op zijn kop. Het bier gutste over de hoofden, de halve zaal begon te pogoën en de skydivers zweefden door de lucht. Die briljante nieuwe single “Toe Cutter / Thumb Buster” stak de vlam nog wat meer aan en het vuur werd alsmaar verder aangewakkerd met adrenalinestoten van songs als “I come from the mountain”, “Strawberries one & two”, “Tunnel Time” en de stampende funrocker “I was denied”.
Veel van dat vuurwerk had te maken met de intensiteit die de uiterst energieke frontman John Dwyer voortbracht. De man raasde (in korte broek nota bene) met forse kracht en met volle goesting door zijn songs en speelde ondertussen een spetterend potje gitaar. Dit mondde uit in de meest zinderende garagerock die men dezer dagen kan meemaken, met hier en daar wat psychedelica en met een pure punkspirit en dito dynamiek. Enkel het fraaie rustpuntje “Minotaur” kon net voor de bisronde de gemoederen wat bedaren, maar daarna ging het dak er onherroepelijk terug af voor een broeiende finale.

Zowel op het podium als ervoor zorgde een ongebreideld enthousiasme voor uiterst wilde taferelen die van dit concert een legendarisch gebeuren maakte die elke aanwezige nog lang zal bijblijven. Sommigen zullen er dan ook niet zonder builen of blutsen uitgekomen zijn, maar dat namen ze er graag bij. Dit zal voor eeuwig in de annalen van de Trix geboekstaafd staan als een memorabel moment. Ook voor ons was dit één van de meest opwindende concerten of all times. Wetende dat onze concertteller na al die jaren zowat de 1000 stuks moet naderen, kan dit wel tellen.

De geweldige Thee Oh Sees zijn deze zomer nog te bewonderen op de slotdag van het Dour Festival (21/07), het perfecte moment om uw laatste krachten er uit te persen.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/night-beats-20-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/the-intelligence-20-05-2013/
http://www.musiczine.net/nl/fotos/thee-oh-sees-20-05-2013/

Organisatie: Heartbreaktunes (ism Trix Antwerpen)