Chelsea Wolfe is een singer-songwritster, een groot talent, die muzikale stijlen overstijgt , en donkere, diepe, erg persoonlijke nummers componeert . Ze is niet Gothic, ze is niet Witch-House of zo iets, maar Als je haar stijl echt wilt beschrijven, dan is het een soort van drone-folk-blues-goth-elektronische crossover ... Hopelijk helpt dit je vooruit!
Ik had haar al gezien in de Magasin 4 in Brussel in april 2012 en was onder de indruk van haar show. Maar deze keer was haar show nog veelbelovender, want Chelsea gaat een dubbele set spelen met een akoestisch deel, gebaseerd op haar alom geprezen akoestisch album  ‘Unknown Rooms’ en een elektrisch deel, met oudere nummers, aangevuld met twee niet eerder uitgebrachte nummers van haar te verwachten nieuw album in september .

Support was Heirs, vier jongens uit Australië die een soort instrumentale, drone post-metal / post-rock muziek spelen. Ze hebben al twee albums en een EP uit op Denovali Records en later dit jaar verschijnt er een derde album. Hun concert was krachtig, donker en hypnotiserend. Het is niet echt mijn favoriete soort muziek door de repetitieve ritmes en door de afwezige zang.  Ze speelden "Hunter", het titelnummer van hun laatste EP en ook twee nieuwe, nog niet eerder uitgebrachte nummers: "Evol" en "Two". Hoe dan ook, een leuke ontdekking, en bovendien ze zijn echt aardige jongens als je ze leert kennen! Bekijk een fragment uit hun show: https://www.youtube.com/watch?v=EXpWXiVA5Zg
Setlist: Strobe, Evol, Hunter, Fowl, Two. More info at www.heirs.com.au

Vóór Chelsea Wolfe het podium opkwam, was er een tape met donkere en lyrische muziek van de Poolse componist Henryk Górecki. Dan verscheen Chelsea Wolfe, gekleed in een lange zwarte, witchy dress. Ze nam haar akoestische gitaar en speelde de eerste akkoorden van "Appalachia", uit ‘Unknown Rooms’. Een complete stilte in het publiek noteerden we. Een quasi religieuze sfeer. De mooie Andrea Calderon op viool en backing vocaliste , vergezelde Chelsea en Ben Chisholm, de partner van Chelsea, hanteerde synth bass, aangevuld met geluidseffecten. Een mooi moment. Op "Spinning Centers" en "I Die For You" was de samenzang tussen Chelsea en Andrea echt geweldig en was er de sfeer van een donkere ceremonie, met zeer weinig verlichting en witte kaarsen op het podium.  "Flatlands " volgde, waarschijnlijk haar meest klassieke folk song. De laatste song van de akoestische set was "Boyfriend", gecomponeerd door een oude vriend van haar, Karlos Rene Ayala, een song met een langzame ceremoniële zang, laag gitaargetokkel  (Chelsea's gitaren zijn altijd een toon lager, in D) ondersteund van  mooie synth arpeggio's aan het eind. We werden in een droomwereld gedompeld  . Een perfecte akoestische set! Bekijk "Flatlands": https://www.youtube.com/watch?v=eUAVoE77VaI

Als overgang naar de elektrische set, speelde Andrea Calderon een zeer mooie instrumental op haar viool. De octaver effects gaf de indruk dat er twee violen speelden. Andrea, die in een prog band (Corima) speelt, is een grote fan van Magma, maar ook van de Belgische band Univers Zero en backstage vertelde ze me dat de instrumental door het nummer "Straight Edge" van deze prog band werd geïnspireerd. Een mooi moment.

Dan kwam Chelsea terug voor de elektrische set, samen met Ben, de drummer, Dylan Fujioka en de lead gitarist, Kevin Dockter. Ze begonnen de set met een gloednieuw lied, "Kings", die op het nieuwe album zal verschijnen. Het is meer elektronisch, bijna trip-hop(ish). Denk aan hypno-gotiek, en een zeer donker Portishead, met mineur akkoorden die je heel ver meenemen. Je kon zien dat Chelsea graag dit nieuwe nummer speelt , want haar ogen , haar hoofd en haar lichaam gingen mee in trance. Ben verlaat zijn keyboards en grijpt zijn Rickenbacker bas voor een lawaaierige, bijna prog-metal instrumentaal einde. Een meesterwerk! Ik wil zeker dit lied voor mijn volgende DJ set hebben ...
Hierna speelde de band een paar 'klassiekers' zoals het angstaanjagende “Demons”, de bluesy "Moses" en de betoverende "Tracks (Tall Bodies)". "Movie Screen" was weer een echte 'tour de force' op zang. Door voetpedalen versierde Chelsea een verbazingwekkend vocaal  effect op dit nummer. De synth bass en de trage, gesofisticeerde drum-play versterkten het trip-hop(ish) aspect ...
Daarna speelden ze een ander, nog unreleased nummer, "Feral Love", dat begon met mooie synthklanken en geweldige log slepende drums van Dylan Fujioka. Het laatste nummer was een zeer krachtige versie van "Pale On Pale". Na de orgel intro, speelde Chelsea een bluesy riff die nu een soort klassieker is geworden, en zong deze prachtige , klaaglijke melodie met hoge Arabische tonen die deden denken aan Lisa Gerrard. Het einde van de song  was een luidruchtige,'wall of sound' die meer dan twee minuten duurde, totdat Ben de hand hief een einde te maken aan de show.

Als ‘encore’ speelden ze "Echo", een cover van de band Rudimentary Peni. De gitaar intro klonk weer als Dead Can Dance, check de intro van "Cantara" maar, en hier ook gaf de betoverende stem van Chelsea ons rillingen.

Persoonlijk was dit één van de beste concerten die ik ooit heb gezien en het zal zeker behoren tot de 5 beste concerten van 2013. Chelsea Wolfe en haar band hebben hun vak nog verder naar perfectie geduwd, in diepte, kracht, inspiratie en soul .
Hun muziek is een kaleidoscoop van blues, folk, metal, drone, trip-hop, donkere folk, klassiek en rock, dat evenwichtig , coherent en authentiek klinkt. Ik wacht vol ongeduld hun nieuwe album af , dat belooft dus ! Een nieuw meesterwerk is in de maak!

Setlist: Acoustic set: Appalachia, Spinning Centers, I Died With You, Our Work Was Good, Flatlands, Boyfriend
Instrumental bridge
Electric set: Kings, Demons, Tracks (Tall Bodies), Moses, Movie Screen, Feral Love, Pale on Pale
Encore: Echo

Info www.chelseawolfe.net/

Philippe Blackmarquis Vertaling Philippe Blackmarquis – Johan Meurisse
Pics homepag: Xavier Marquis

Organisatie: Trix, Antwerpen