Dourfestival Dour 2013 – donderdag 18 juli 2013 – indrukken

Eén van Europa's grootste alternatieve underground festivals gaat sinds jaar en dag door in Dour. Het festival staat voor een avontuurlijke, muzikale ontdekkingstocht. De sfeer van het vierdaags ‘alternative music event’ is er eentje om te appreciëren.
Hoedanook, het Dourfestival is de uitgelezen kans om in een brede waaier van muziekstijlen een pak nieuwe groepen en alternatieve bands te leren kennen, de ideale windowshop-geleider door ruim 200 bands voor te stellen over zes tot zeven verschillende podia.
…En goed nieuws, qua weersomstandigheden is het Dour als vanouds . Heerlijk dampende muziek , zwetende lijven, de geur van eet – en drankstandjes en het opwaaiende ‘Dour’stof . De blubbermodder van vorig jaar is definitief doorgespoeld .
Bon soit, we staan (even) stil dat ‘Dour’, eventjes vier dagen de muziekhoofdstad is.

… Op de eerste dag ervaren we gretig spelende artiesten en bands , wat uitermate goed werd ontvangen . Een Dour als vanouds dus … 25 years of love – We are Dour …

Ons parcours
In de vroege nam hadden we de fijne pop van The 1975. Ze hebben al een paar leuke, prettig in het gehoor liggende nummers uit, als “the city” , die niet ontbraken . Genietbare pop, de start van de vierdaagse trip!

Nicole Willis & the Soul Investigators en Charles Bradley & His Extraordinaires . Wat een begeleidingsnamen , maar beiden staan voor het beste wat er in de soul kan gebeuren . Sterke présence , uitstaling , intens broeierige, groovy soulpop , funky loops, 70s retro , helder indringende vocals en een bredere waaier aan instrumenten, waarbij de blazers en de danspasjes elan en kleur geven aan het songmateriaal . Heerlijk overtuigende trips .  

We werden iets later overdonderd van de set het uit het uit Austin , Texas sympathieke kwartet White Denim , Wat eerst werd ingezet als ordinaire, meeslepende rock groeide uit tot een uitgelaten , losgeslagen concept, waar de instrumenten spraken en snedig , gedreven klonken . Southern retroamericana op z’n best …

Even de drum’n’bass checken van Murdock. Er was bijna geen doorkomen aan de Balzaal hier . Iedereen ging uit z’n dak op de harde, pompende en trancegerichte beats die zijn drum’n bass een fris kleurtje boden . Een MC vulde aan en hitste op . Een donderdagnamiddag zoals we nog niet veel gekend hebben .

Onze Franstalige vrienden Brns , spreek uit Brains,  is er eentje die we al een tijdje in het oog hebben . Ze hebben in een goede twee jaar tijd een pak live ervaring opgedaan , die z’n weerslag kent in positieve zin op het materiaal . Want hun gespierde indierock , klinkt met nog meer hooks , en houdt van postrock en – metal . Twee percussionisten , boeiende, indringende gitaar –en baspartijen die onverwachtse wendingen ondergaan. Kortom, een gretig , gemotiveerd spelende band. Sterk!

Ook The Horrors hadden er duidelijk zin in , hoor. Ze speelden een goede afwisseling van hun verschenen plaatwerk , met een contactzoekende zanger; muzikaal hielden ze het midden tussen pop, rock en shoewave . Heerlijke variërende trips van “who can say” , “sea within the sea”, “still life” en “moving further away” .

Eén van de zovele projecten van Mike Patton is terug op de rails geplaatst . Na Mr Bungle , Fantomas , de uitstapjes met John Zorn , is Patton er met Tomahawk opnieuw . “We’re an old band” kondigde hij doodleuk aan …  Samen met o.m. ex Helmet , huidig Battles drummer John Stanier (kan niet anders met die hoog opgestoken cymbalen!), brengen ze toegankelijke, avontuurlijke en experimentele arty farty rock,  tegendraads door de tempowisselingen, de  onverwachtse wendingen , de stemvarianten van Patton , de ruizige gitaarlicks , de diepe dreunende bass en de opzwepende drums . Gek genietbaar … ‘First time in Europe since years’ . Overtuigend .

Een stukje Bonobo en Trentemöller deed ons even de wenkbrauwen fronsen . De tent zat afgeladen vol voor de filmische jazzy triphoplounge van Bonobo , die inwerkt op de dansspieren . Soms met vijf op het podium én met een zangeres. De elektronische invalshoek op z’n Cinematic Orchestra’s  imponeerde . Eén van de favorieten uit de Ninja Tune stal . Een hartveroverend aapje dus .
Ook het Scandinavische Trentemöller onderging met de jaren een facelift. Geen DJ sets meer, maar met een full band rond zich , met retro , psychedelische symfonische uitstapjes . De songs klinken pittig, gedreven , rockend en ook hier zorgde een zangeres voor de opsmuk en de friste aan het materiaal . De koele wave elektronica  en ijzige soundscapes als op “moan” die de man kenmerken , smolten als sneeuw voor de zon .

We waren blij met de return van The Yeah Yeah Yeahs . De drie grote ‘Y’s hingen torenhoop op het podium … een happy return dus van Karen O en haar NY-se band . Een ‘typical american’ show brachten ze , die meteen lonkt naar Pukkelpop en Rock Werchter . Toegegeven , het nieuwe materiaal is soms wat flets , maar de live boosts op gitaar, drums en synths  , en de hyperkinetische danspas , zang en gilzang vingen dit op. De melodieus naar ‘80s retro wave ruikende songs klonken snedig , fel en verbeten . Een uptempo electrorockshow die we uitermate konden smaken en een headliner op z’n plaats.

Tot slot laat in de nacht was er nog één van die hiphopsensaties van de nineties The Wu-Tang Clan die op de mainstage afsloot , maar dan was deze net naar huis toe gebold …

Tot op dag 2 in het zonovergoten Dour

Organisatie: Dourfestival , Dour