Buffalo Tom – 40Y backcatalogue, nog niet uitgedoofd!

Met regelmaat van de klok komen we nog eens Buffalo Tom tegen voor een optreden . Zij vinden elkaar terug en wij vinden hen terug. Een band, die ons evenredig genegen is van een warm hart toedragen. Goed anderhalf uur lang werden we meegesleept, -gezogen in hun backcatalogue van 40 jaar in een rits heerlijk genietbare, warme, stevige, stemmige indierocknummers.

Meteen zat de sfeer erin en zat het trio in een uitverkocht Depart op dezelfde golflengte met z’n publiek. De band werd op handen gedragen door de melodieuze emotievolle rocker, “Summer’s gone”, die de zomer uitwuifde. Het tempo hielden ze strak met een “Treehouse” en trokken hun sound breder open met “Mineral” , een van de sterkhouders van het doorbraakalbum ‘Let me come over’ uit 92.
Het trio grasduinde maar al te graag in hun succesvolle 90s periode met albums ‘Let me come over’, ‘Big red letter day’, ‘Sleepy eyed’ en ‘Smitten’; ze deelden af en toe een sneert uit naar hun eerste twee. Eind de jaren 90 stopte het trio om dan in 2007 elkaar terug te vinden; er verscheen af en toe dan eens een album. ‘Jump rope’ uit 2024 is het laatste album. Muzikale noemer van het trio Bill Janovitz, Chris Colbourn en Tom Maginnis, al dag en dauw op elkaar ingespeeld, is broeierige, meeslepende, intens gevoelige gitaarrock met wat weerhaken, leuk, speels, genietbaar, die ons een gevoel van welbehagen bezorgt. Gitaar, bas, drums, meer moet het soms niet zijn om je als liefhebber te raken. De drie slaagden er spontaan, losweg met verve in. Geen opsmuk, gewoon inpluggen, spelen en warm, gerespecteerd hun publiek omarmen.
Melodieus rockend materiaal en een factor herkenbaarheid, die de dansspieren prikkelde, de luchtgitaar bovenhalen en het refrein meezingen- neuriën. Met de vuist omhoog .
Ook bij Buffalo Tom is de doorsnee een plus vijftiger, die elkaar verbindt met hun nostalgische sound. Bill heeft nog niks ingeboet in z’n emotievolle, indringende zangpartijen en aan vitaliteit op het podium. Af en toe wordt de zang eens overgelaten aan Chris, die een meer directere sound laat horen. Tot slot intrigeren en zwepen de drums van Tom het geheel op. Het klinkt allemaal afwisselend, levendig, opbouwend, dromerig. Oud en nieuwer materiaal horen we, met ademruimte voor de instrumentatie. 
Hun grungeroots hebben ze niet verloochend met oude kleppers “The bus”, “Velvet roof” en “Sunflower suit”(eentje die we nauw aan het hart dragen en die nu na lange jaren werd opgestoft !).
Een hommage aan Grant Hart van Husker Dü hoorden we met het sfeervol opbouwende “2541”.
In de set een mooie afwisseling van “Rachael”, “Kitchen door”, “Sodajerk”, “Larry” , ”I’m allowed”, “Taillights fade” (in deze hoor je waar bands als indiehelden Big Thief de mosterd haalden) met een “All be gone”, “You’ll never catch him”, “Dry land” en “New girl singing”.

Ok, een “birdbrain” mocht nog toegevoegd worden, maar anders niks dan lof over deze band die speels, spontaan, doordacht rockend kon bekoren. Onze vriend Peter keek tevreden op het trio en ons neer, en knikte ‘in heaven’ dat het supergoed was. Ook zijn vlammetje bloosde van de overheerlijke set van de zestigers. Nee, Buffalo Tom is nog uitgedoofd …

Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk