Het uit Toronto , Canada , afkomstige Born Ruffians is met ‘Birthmarks’ al aan hun derde cd toe en heeft het rauwe karakter van het debuut en de ‘moeilijke’ tweede duidelijk gepolijst . Het rommelige , rechtlijnige  van vroeger heeft dus plaats gemaakt voor een fris, clean, broeierig geluid . Ook vocaal weet Luke Lalonde te ontroeren , hij kreeg van de andere bandleden zelfs de ruimte alleen “Undone” , een verstilde liefdessong, van z’n soloplaat, te spelen en pakte ons volledig met z’n heldere , indringende stem .
Het nieuwe materiaal mag dan nog meer intelligent doordacht zijn , qua stekeligheid moeten ze niet onderdoen, “6-5000”, “Ocean’s deep” , “Too soaked to break” en “Needle” zijn doordrongen van het gitaarspel, de – riedels , de drums en de diepe basstunes , soms mooi aangevuld door de sfeervolle, zalvende  keys, die hier voor de  bredere  laag zorgden, en de groove van Vampire Weekend , Beach Fossils of  Talking Heads omarmden .
Het hartverwarmend onthaal was nog iets groter bij die directe, sprankelende  nummers als “Kurt Vonnegut”, opener,  “Retard canard” , “Hummingbird” en “What to say”, waarbij de drummer en de bassist hier nadrukkelijk meer speelruimte kregen en  lekker gecontroleerd te werk gingen, zonder  in chaos te verzuipen . “Foxes mate for life” koesteren we en is één van die onweerstaanbare oudjes!    

Born Ruffians zorgde voor een uiterst aangename, gevarieerde set , kon uit twee vaatjes tappen, maar gaat stapsgewijs richting catchy dromerige indiepoprock.

Een andere Canadese band , Moon King, leek regelrecht van de Nieuwe Lichting van StuBru geplukt . Het piepjonge trio , dat een zekere punky touch had in hun kledij, speelde heerlijke onschuldige dreampop , doordrongen van elektro en psychedelica . De galmende , etherische zang zweefde over de sound . Een broeierige dynamiek schuilde in het materiaal . Een gretig spelende band , die uiterst amicaal was in de omgang,  genoot van de respons bij hun eerste oversteek naar Europa .

Organisatie: Botanique , Brussel