Na twee minder succesvolle platen uit te brengen besloot drummer Nick Hodgson er de brui aan te geven. Hierdoor vonden Kaiser Chiefs hun tweede adem wat resulteerde in het recente ‘Education, Education, Education & War’. Zanger Ricky Wilson besloot om dit album op een uitzonderlijke wijze te promoten. Hij ging namelijk in de jury van het immens populaire ‘The Voice’ zitten. Hierdoor kreeg de band weer de media-aandacht die het verdient. Het conceptalbum over oorlog had geen probleem om een eerste plaats in de Britse hitlijsten te veroveren. Nu het Belgische publiek nog overtuigen.

De zaal was aangenaam volgelopen, hoewel er zeker nog plaats genoeg was voor een band als de Kaiser Chiefs. Om het concept oorlog compleet te maken kwam de band op met “War” van Edwin Starr. De band opende meteen met het eerste nummer van hun laatste album “Factory Gates”. De sfeer was gezet en wat volgde was “Everyday I Love You Less And Less” en “Everything is Average Nowadays”. Het publiek werd vanaf het begin opgehitst waardoor de opgetogenheid van Ricky zich weerspiegelde in het publiek. Door te beginnen met enkele hits waren de toeschouwers meteen mee en werden ook de nieuwe nummers met enthousiasme onthaald.
Bij “Never Miss A Beat” stonden de gitaren iets te stil waardoor het refrein niet echt goed overkwam. Gelukkig ving het publiek dit op door zelf luid mee te zingen waardoor niemand dit echt merkte. De fantastische lichtshow die de Kaiser Chiefs hadden meegebracht n zorgde voor een extra leuk effect. Hoewel het soms beter was om eens niet naar het podium te kijken.
Ricky Wilson stond veel te praten en te lachen met zijn bandleden waaruit af te leiden viel dat ze zich echt amuseerden. “Na Na Na Na Naa” werd goed ingeleid door het publiek eerst verschillende klanken te laten nazeggen om uiteindelijk te eindigen met ‘Na Na Na Na Naa’. Er volgde een korte rustpauze voor het publiek met “My Life” en “Coming Home”.
Daarna volgde snel de apotheose met “Ruby”. Nog steeds de publiekslieveling, de zaal ontplofte. Maar er was een bepaalde charme uit het nummer verdwenen, zonder de achtergrondzang van ex-drummer Nick Hodgson klonk het niet zoals het hoorde. Maar het moet gezegd zijn, de nieuwe drummer deed uitstekend zijn werk. Maar hij was wel iets meer verlegen dan de rest van de band. Hierna kwam “I Predict A Riot” en Ricky had het idee om een klein jongentje de dag van zijn leven te bezorgen. Hij kwam bij het kind staan en liet hem meezingen. Dit was een mooi moment in de set. “The Angry Mob” sloot de set af waar ook de achtergrondzang van Nick ontbrak.
Toen ze terugkwamen met “Misery Company” was dit eigenlijk overbodig, dit nummer paste niet in hun set. Gelukkig volgde met “Oh My God” toch nog eens een laatste uitbarsting van het publiek waarna Ricky zich in het publiek begaf om zo zijn set af te sluiten.

Kaiser Chiefs zijn helemaal terug van weggeweest, een nieuw gezicht, een nieuwe adem maar nog steeds dezelfde enthousiaste bende.

Organisatie: Live Nation