Ter land, ter zee en in de lucht schieten Fogerty tribute bands als paddenstoelen uit de…  grond. Toch is er, ondanks het overaanbod,  steeds de verleiding om aanwezig te zijn. Het repertoire van John Fogerty is zowel eindeloos als eindeloos goed. Vanavond krijg ik de kans om Cosmo’s Foger-T aan het werk te zien, al moet ook gezegd worden dat ik graag Frankie Saenen (Scabs) nog eens aan het werk wil zien.

Al tijdens de soundcheck ervaar ik de nood om voeten te bewegen en de dansvloer ligt er wat verleidelijk bij. Als de performance hetzelfde effect op me heeft, spreken we van een geslaagde opzet.
Natuurgeluiden en cowboy hoeden kondigen de komst van de mannen aan en in mijn hoofd zitten we allen rond een gezellig kampvuur, vol ongeduld te wachten op wat komen gaat.
Dat er relatief weinig volk is, kan zowel ons als Cosmo’ s niet deren. De dansvloer mag nu zonder pardon worden ingepalmd en Frankie en de zijnen weten ons muzikaal uit te nodigen. Hoewel de stem van Fogerty niet kan vergeten worden, bemerk ik rondom me niets dan goedkeuring.
Fortunate Son en Hey Tonight doen de zaal daveren en de mannen lijken er zelf steeds meer zin in te krijgen. De pauze die voorzien is, komt voor iedereen als geroepen en ik krijg de kans even te ventileren.
Een glimp op de tracklist verraadt wat nog komen gaat het is uitkijken naar deel 2. Het nummer Molina ontbreekt voor vanavond, maar er wordt me plechtig beloofd dat ze dit bij mijn volgende aanwezigheid onder de knie zullen hebben. Iets om naar uit te kijken dus.
De rest van het publiek heeft begrepen dat dansen is toegestaan en de dansvloer raakt steeds meer gevuld. Als Have you ever seen the rain en Who’ll stop the rain worden ingezet, blijken we stuk voor stuk fantastische zangers te zijn. Puur kippenvelmoment! De gitaarsolo’s en mondharmonica-momenten van Jo Neyskens vallen evenzeer onder dit kippenvelmoment genre en we hopen op een eindeloze avond.
Persoonlijke favoriet Up around the bend ontbreekt gelukkig niet op het lijstje en de danself in me neemt het volledig over, dat heet dan gelukkig zijn. De afwezigen hadden vandaag groot ongelijk.
All good things must pass zong George Harrisson ooit, zo ook deze avond. Na enkele, zeer terechte, bisnummers sluit Cosmo’s Foger-T af en hervatten we een doodgewone zaterdagavond.
John Fogerty zal nooit vervelen, dat is vanavond weer bewezen. Dat Cosmo’s versie van Midnight Special mij meer wist te bekoren dan het originele, spreekt boekdelen over de kwaliteit van deze tribute band, een must-see voor iedere Fogerty fan!

Eens terug thuis, herval ik in volle CCR luistermode, Cosmo’s Foger-T put a spell on me en ik beloof hun bij een volgend optreden opnieuw aanwezig te zijn. Ik ben fan!