Een beetje een buitenbeentje om te beginnen. Frankie Traandruppel, alias Lee Swinnen, kwam een handvol goudeerlijke ruwe songs spelen op zijn elektrische gitaar. Buiten het jatten van een songtitel had zijn muziek verder overigens niks te maken met de claustrofobische klanken van het legendarische Suicide.
Swinnen bewees dat hij ook zonder de wilde garagesound van Double Veterans of Tubelight best wel doorleefd kon uit de hoek komen. Maar of zijn act paste in het totaalplaatje van de avond ? daar moeten we een volmondig neen op antwoorden.

Geen idee in wiens brein het eerst was opgekomen, maar het idee om Rumours in de prachtige Gentse Minardschouwburg te laten aantreden bleek een voltreffer. Te meer daar men ook de ruimte achter de coulissen in het totaalconcept mee had opgenomen. Zo leek de band in een heuse club te spelen met een driedimensionale lichtshow achter hun rug. Die lichtshow was naar het schijnt voor een deel overgekomen uit de Kompass Club. Die hadden ze daar toch niet meer nodig na die bedenkelijke stunt van de kersverse Gentse burgemeester Matthias De Clercq. Die oetlul heeft zich met het sluiten van de club al meteen onsterfelijk belachelijk gemaakt. Zijn burgemeesterschap is nog maar net begonnen en bij de Gentse jeugd heeft hij het al volledig verkorven.
Maar goed, terug naar de orde van de dag.
Tweede geniale idee van de avond was om het concert te laten beginnen met de apocalyptische klanken van Mattias De Craene. Hij deed in de verte iets onheilspellends met allerlei instrumenten, en dat op een ontspoorde beat van dreigende jungle-drums, alsof er ergens elk moment iemand zou geofferd worden in de stomende kookpot van een stel losgeslagen kannibalen.

De bevreemdende set van De Craene ging vloeiend over in de elektronica van Rumours. En die elektronica kwam veel sterker tot zijn recht dan op het overigens ook niet onaardige album ‘Megamix’. Hier in de heerlijke Minard leek alles op zijn plaats te vallen, de vocals, de vibe, de lichtshow en de vloeiende klanken die de band uit de synthesizers en keyboards haalde.
Eén en ander zorgde ervoor dat het bij momenten wel heel indrukwekkend en intens was. We bespeurden op de rustige momenten af en toe het mysterieuze van Portishead, elders dan weer de  licht zwevende dansbare klanken van Bonobo of Floating Points. Op zijn stevigst creëerde Rumours zelfs een soort bezwerende industrial techno-sound die met de forse uithalen van zangeres Hannah Vandenbussche vaak tot een stomend hoogtepunt uitgroeide. Vandenbussche stuwde met haar innige stem, die een gothic tintje had, de songs naar een hoger universum. Als wij het hier over een gothic tintje hebben, versta ons dan niet verkeerd. Dit was heus geen fuckin’ Within Temptation, denk eerder aan Chelsea Wolfe die zich in een bedje van synthesizers wentelt.
Op de plaat was de kracht van dit collectief ons nog niet helemaal opgevallen, maar live kwam het allemaal veel sterker uit de verf. Kortom, Rumours is wederom het soort band die je live aan het werk moet zien om er ten volle te kunnen van genieten. En op een toplocatie als de Gentse Minard was dat al zeker het geval.  

Knappe show, en vooral een knap totaalgebeuren.

Organisatie: Schmink vzw