Meskerem Mees - Meesterlijke en frivole spontaniteit

Meskerem Mees is na haar overwinning op Humo’s Rock Rally in 2020 en enkele radiohitjes al lang geen onbekende meer in het Belgische muzieklandschap. Onlangs heeft ze eindelijk haar debuutplaat ‘Julius’ uitgebracht waaruit ze voor dit optreden veel uit geput heeft.

Als eerste aan de beurt was er Sura Sol. De Brusselse heeft al wat muzikale ervaring met het trio Las Lloronas. Sura brengt diezelfde mix van akoestische muziek en slam poetry met uiteraard veel persoonlijke toetsen. Ook al was ze op van de stress, toch bracht ze haar muziek met overtuiging en finesse, wat merkbaar was in "Seaside" en "Other Side". Niet enkel had ze haar sterke en gevarieerde (soms een hoge, soms eens diepe) stem, een akoestische gitaar en een ukulele tot haar beschikking, ook gebruikte ze al borstkloppend haar lichaam om één van haar nummers te brengen. In “Le clown est mort” etaleerde ze enig haar meertaligheid in het Frans en het Spaans. Met oprechte charme kreeg ze in "Little Humans" en afsluiter "Shine" iedereen zachtjes aan het zingen. Een leuke en geslaagde opwarmer!

Meskerem Mees kwam met (vervang)cellist Frederik Daelemans het podium op terwijl het voor de rest muisstil was. Toch maakte ze een ontspannen indruk toen ze zachtjes begon met het fantasierijke “Astronaut”. Aarzelend en aftastend maar vervolgens overtuigend was het publiek zeer dankbaar voor deze opener. De rijke fantasie die Meskerem Mees heeft, speelde haar in “Parking Lot” parten waardoor ze de aanzet van lyrics even vergat. Gezwind en charmant maakte ze dat slippertje even recht, wat haar meer dan hartelijk werd vergeven. Het publiek genoot ingetogen van het schouwspel waardoor je tijdens “Season Shift” als het ware een speld kon horen vallen.
Dat Mees een bezwerende stem heeft, was al vroeg in de set merkbaar maar die ontplooide ze volledig in het sterke “Song for Lewis” en het heerlijk kabbelende “Blue and White”. Soms balanceerde de Gentse tussen opgewekte zelfzekerheid en twijfelende droevigheid. De frivoliteit in “Queen Bee” en “Where I’m From” stond mooi in contrast met het droevige “Man of Matters”. Even beeldde ze het nummer in door naar het plafond te staren.
Het meer bekende “Joe” en uiteraard “The Writer” kon op heel veel enthousiasme rekenen van de toehoorders. Tussendoor liet ze met een nieuw nummertje even zien wat ze nog in haar mars heeft. Het bisnummertje “Better Never than Forever” diende als leuke afsluiter waar ze het publiek al zingend helemaal meekreeg.
Elk detail in de muziek, de bindteksten en de mimiek maakte dit een perfect concert. Meskerem Mees’ spontane quasi speelse onbezonnenheid en de uiterst kundige muzikale pareltjes maken haar een zeer boeiende artiest die je graag in je gezelschap wilt.
Door omstandigheden was dit helaas haar laatste concert van dit jaar al zullen we uiteraard nog veel van haar blijven horen!

Setlist
Astronaut - Parking Lot - Season Shift - Song for Lewis - Man of matters - Try You Might - Dandelion - Joe - Queen Bee - Blue and White - Away the Sparrow - Best Friend - The Writer - Where I am from - Better never then forever

Organisatie; Botanique, Brussel