Lucy Dacus - Gevoelige en brute eerlijkheid

Van gevoelige snaar tot brute eerlijkheid. Lucy Dacus wist opnieuw het publiek in te pakken met haar beklijvende en rake pareltjes in een uitverkochte Rotonde. Ze is daarmee op weg naar het beste van haar prille carrière.

De eerste noten van vanavond werden verzorgd door de Britse Fenne Lily die al voor de tweede keer met Lucy Dacus op tour ging. Met twee albums, ‘On Hold’ (2018) en ‘BREACH’ (2020), had Lily al voldoende songs om ons een half uur te intrigeren. Het subtiele contrast van zacht naar hard in “Car Park” en “Birthday” werkte aanstekelijk. Het doodeerlijke “I Used to Hate My Body but Now I Just Hate You” raakte live nog harder onze gevoelige snaar dan op de plaat. Vergelijkingen met Dry the River of Marika Hackman en uiteraard Lucy Dacus waren niet ver te zoeken. Met twee beklijvende nieuwe nummers sloot de aimabele Fenne Lily de support-act krachtig af.

Lucy Dacus wist de laatste jaren met eigen muziek en zijproject Boygenius (met Julien Baker en Phoebe Bridgers) meer en meer muziekfans te overtuigen. Niet verwonderlijk dus dat ze veel mensen naar de Botanique wist te lokken. Op haar laatste plaat ‘Home Video’ (2021) blikt ze - meestal autodidactisch - terug op haar jeugd en hoe ze omgaat met haar gevoelens of geaardheid. In opener “Triple Dog Dare” en iets later in het swingende “Hot & Heavy” vatte Lucy Dacus dat alvast goed samen. Al vroeg in de set bracht ze één van haar indie-hitjes “Addictions” die zachtjes werd meegezongen door vele toeschouwers.
Zonder blozen en met enorme veel charme haalde ze haar beste Frans voor de bindteksten. Het is met diezelfde natuurlijke charme dat ze ons imponeerde met het kabbelende “VBS” (over bijbelkampen) en het sferische ingetogen “Cartwheel”. Haar cover van Edith Piaf’s “La Vie en Rose” paste perfect in het plaatje.
Wat opvalt is dat Lucy Dacus rijkere arrangementen gebruikte in haar meest recente muziek. De keuze voor autotune vocals in “Partner in Crime” voelde eerst ongewoon aan maar het geheel klopte uiteindelijk. Ondanks de zachtaardige verschijning kwam ze verrassend hard uit de hoek in “Thumbs”. In deze song over oprechte medeleven en diepe empathie kreeg ze het publiek muisstil en liet ze hier en daar traantjes rollen. Even later met “Please Stay” deed ze dit kunstje opnieuw over met een schepje er bovenop.
Tijdens het hartverwarmend kampvuurmomentje in “Going Going Gone” zongen we gezellig mee met de band die vooraan het podium opgesteld stond. Meezingen of beter gezegd meebrullen konden we later met “I Don’t Wanna Be Funny Anymore” en - uiteraard - het ijzersterke “Night Shift”.
In de ongeplande encore kregen we een uitgepuurde “Fool’s Gold” te horen en zagen we hoe Lucy Dacus er ongelooflijk van genoot.

Setlist: Triple Dog Dare - First Time - Addictions - Hot & Heavy - Christe - VBS - Cartwheel - La vie en rose (cover) ) - Yours & Mine - Partner in Crime - Brando - Thumbs - Going Going Gone - Please Stay - I Don’t Wanna Be Funny Anymore - Kissing Lessons - Night Shift - Fool’s Gold

Organisatie: Botanique, Brussel