Louise Van Den Heuvel ‘Sonic Hug’ - Puur genieten van jazz diversiteit
Louise Van Den Heuvel


Voor het optreden van Louise Van Den Heuvel - Sonic Hug (*****)  hadden we in de café van de Casino een fijne babbel met Piet Breda. In dat gesprek hadden we het ook over de evoluties binnen de jazz en de toekomst van het genre. En vooral, wat zal die toekomst brengen? Het antwoord kwam later in de bovenzaal van De Casino. "wil je weten wat er NU gebeurt, dan moet je Sonic Hug horen", lezen we in de biografie.
Louise Van Den Heuvel is een jonge Nederlandse muzikant die aan een opmars bezig is; ze is ook bezig in allerlei projecten als Dishwasher en met Lander Gyselinck en Zwangere Guy. Nu is ze klaar om zelf in de schijnwerpers te staan met een persoonlijk project. Ze is goed omringd voor dit Sonic Hug project, Hendrik Lasure (Schntzl, An Pierlé Quartet, solo) is een van de meest gevraagde en gelauwerde muzikanten van zijn generatie. Saxofonist Werend Van Den Bossche (Dishwasher, The Green Mean Machine) is een veelzijdig muzikant, en drummer Daniel Jonkers, bekend van o.m. Profound Observer, is bijzonder actief binnen dat jazz wereldje. Een mooi gezelschap dus.
Het werd een goed, gevarieerd, fijn uurtje … Puur genieten!

Het combo weet hun instrumenten enorm te beheersen, naast het bedwelmende basspel is er het uitgekiende pianospel van Hendrik, in combinatie met z’n verbluffende sax solo’s. En Daniel op z’n beurt streelt, bewerkt z’n drumvellen. Al meteen viel ook Louise haar sprookjesachtige vocals op die weten te ontroeren.
Opvallend aan het ‘Sonic Hug’ concept is het uitgebreid palet aan stijlen en switchs in tempo, wisselend in kracht (intimiteit - swing) en emotie, het gaat van jazz, pop tot experiment en zelfs lichtjes neigend naar metal. Je voelt de groove en de warmte in de sound. Uitermate boeiend alvast hoe alles op zijn plaats viel …
Hun persoonlijke 'touch ' sluit er perfect op aan. In hun persoonlijk verhaal gaat het van grappige anekdotes uit je kinderjaren en jeugd, maar evengoed over wat je meemaakt van pijn en verdriet. “Blauwe velden” is er zo eentje, een vage herinnering van toen ze drie of vier jaar was, over een veld met blauwe bloemen , met op de achtergrond een huis met wit-rode raampanelen . Verder verhalen over relatiebreuken en de emotionele schade. Met een lach en een traan . Muzikaal een avontuurlijk jazzy geluid …
Het kwartet klonk spannend en wist een ruim publiek aan te spreken. Dit was puur genieten van jazz diversiteit. Sjiek!

Pics homepag @Sven Dullaert

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas + Jazzlab