Silas en De Spreeuwen - Nederlandstalig werk in een leuk, fris jasje

Silas en De Spreeuwen is één van de projecten van Silas Van Laeken. Als kwartet brengen ze mooi amalgaan van innemende en frisse Nederlandstalige pop, kleinkunst, cabaret met een popelektronische tune. Een goed uur lang werden we ondergedompeld in mans innovatief muzikale leefwereld en gedachtengoed.

Silas en De Spreeuwen is dus een kwartet rond de sing/songwriter Silas, die met dit project z’n zoveelste creatieve ei kwijt kan. Hij trok zich terug in een bos in de Ardennen, weg van de alledaagse grote drukte. Muzikale ideetjes , verhalen borrelden op en hij zette deze om in boeiende emotievolle, meeslepende en pakkende Nederlandstalige nummers. Hij heeft een goed drietal rond zich, Annebelle Dewitte op drums , Mattias Vanhoecke op keys en piano en ouderdomsdeken Rik Vanaelst op (contra)bas; én natuurlijk Silas die akoestische en elektrische gitaar speelt, die zingt, verhaalt, alles verpakt in een dosis humor, entertainment en zelfrelativering.
Ze profileren zich ergens tussen Kommil Foo, Ertebrekers, Bart Peeters, Wim De Craene, Herman Van Veen, Boudewijn De Groot en het vroegere Jeugdtheater Stekelbees; referenties op z’n plaats in het brede, kleurrijke of sober gehouden doortastende songmateriaal.
Het (recente) titelloze plaatje stond centraal in de spotlights , maar Silas bracht ook enkele oudjes alsook nagelnieuw geschreven nummers tijdens de apero-time van het optreden. Het klonk allemaal broeierig, groovy, gemoedelijk , dromerig, gevoelig. Al die verschillende aspecten bracht het enthousiasmerende combo overtuigend samen. Het onderstreepte de elegante schoonheid van het Nederlandstalige kunstlied.
We werden stapsgewijs, eerlijk en gepassioneerd, betrokken in die muzikale leefwereld en verhaallijn.
In de eerste nummers “Wacht maar”, “Mee met de stroom”, “Later is verleden tijd” en “Het venijn” (over een op het verkeerd pad gelopen vriend) hoorden we een rockabillytune in de diepe bas en de keys, die zich een voornaam plaatsje opeisten. De zachtmoedige , strelende en opbouwende drums en het intense gitaarspel deden de rest.
“Moord in de rode schuur” is donkerder en brengt een ‘nightlife’ gevoel, een ‘Brussels by night’ (of hier ‘Zulte by night’) op z’n Tom Waits. En die donkerte en het dromerige aspect kwamen soms nog wel naar boven op o.m. de rootspop van “De zot” en “In de keuze van de copiloot”. Sing-songwriter talent op z’n best van spil Silas.
We werden verder op aangename wijze meegesleept in hun muziek. “Uw geld of uw leven” en  “Rare dagen” klonken sfeervol. Meer zwier, groove en speelsheid, soms met een hoempapa geluidje, hoorden we op “Marcel is een dromer” en de totaal nieuwe songs “10/10” , "Rede & Rijm", “13 sprookjes” en “Zorgen voor overmorgen”; ontspannend en fluitend door het leven. Diversiteit dus.
De naam ‘De spreeuw’ is ontleend aan de rits snelle zweem gedachten van Silas, z’n adhd van vele ideetjes, dromen, het letterlijk uitvliegen van de spreeuwen op de takken van de bomen. Het nummer zelf was dan ook de ideale afsluiter van dit goed uur durend optreden in de kleine zaal van de bib.

Het enthousiasme en het charisma van dit kwartet werd even warm onthaald door het publiek, dat genoot van sterk evenwichtig Nederlandstalig cabaresk werk in een leuk, fris jasje.

Organisatie: Bibliotheek Zulte ism Silas en De Spreeuwen