Maria Iskariot - Charismatische, ongetemde frontvrouw

Achteraf waren de meningen over de eerste groep van de avond op zijn zachtst gezegd nogal verdeeld. Daar was voor sommigen het contrast met Maria Iskariot wellicht te groot voor, hoewel er toch ook enkele gelijkenissen waren.
Een mooie naam had het viertal uit Gent in ieder geval wel: Kleinpunk. Niet helemaal origineel want er loopt ook nog een zekere Gert Kleinpunk rond. Een naam waarbij ik meteen dacht aan een kruising tussen punk en kleinkunst maar dat bleek niet echt te kloppen. 'Klein' blijkt te staan voor de gemiddelde lengte (1,70m) van de groepsleden terwijl de punkfactor niet bijster hoog was tenzij misschien tijdens de eerste nummers. Kleinpunk nam een stevige start met enkele erg knappe songs waarbij de zoetgevooisde Luna Maes, tevens op toetsen, zich opwierp als een innemende frontvrouw met een heerlijke souplesse. Eén van die eerste nummers was de gloednieuwe single: het pittige "Stanny wilde zanger worden", waarvan de hilarische tekst zomaar uit de koker van Hugo Matthysen of Kamagurka had kunnen komen. De Stanny in kwestie was de West-Vlaamse drummer Stanny Rijckaert, die zijn droom een beetje later alsnog werkelijkheid zag worden toen hij "Caravan" mocht zingen. Helaas volgde er al (veel te) snel een dip waarbij hun muzikale exploten termen als kermisdeuntjes, lounge of bloedeloze technopunk door mijn hersens joegen. Net toen ik dacht dat het kalf al verdronken was, veerde de groep alsnog recht met enkele aanstekelijke, funky nummers die zowaar aan Talking Heads deden denken. 

Toen de vier van Maria Iskariot het podium bestormden viel het verschil in maturiteit met de eerste band meteen op. Hier stond een zelfverzekerde groep zonder enige schroom die heel goed wist wat ze wilde. Daar zullen de meer dan honderd optredens die ze intussen op de teller hebben staan of die geslaagde tour door Europa en het Verenigd Koninkrijk met het Australische Tropical Fuck Storm zeker voor iets tussen zitten.
Vond ik Luna Maes al een indrukwekkende frontvrouw, dan was Helena Cazaerck toch nog van een geheel ander kaliber. Met een master in de filosofie op zak, een verleden als oorlogsverslaggever in Oekraïne en de trofee van Humo's Rock Rally op de schouw, ontpopte Cazaerck zich hier als een uitermate charismatische, ongetemde zangeres die het publiek moeiteloos aan haar voeten kreeg.
Hiermee wil ik zeker geen afbreuk doen aan de kwaliteiten van gitariste Loeke Vanhoutteghem, bassiste Amanda Barbosa en drummer Sybe Versluys maar het boegbeeld van Maria Iskariot bleef uitgesproken Helena Cazaerck die alle aandacht telkens naar zich toe wist te zuigen.
En of ze er zin in hadden? Vooraf hadden ze zich twee uur beziggehouden om het podium volledig in te pakken met zilverpapier wat de temperatuur daar een aanzienlijk aantal graden de hoogte in joeg. Maria Iskariot nam een droomstart met de, aan het rollend gitaarloopje van "I wanna be your dog" opgehangen, garage punk stomper "Lief klein kind". Het werd de opmaat voor een set frisse, spannende punk met spitse Nederlandstalige lyrics waarin geen blad voor de mond genomen werd.
Een paar keer werd er wat gas teruggenomen maar ook dan bleef de groep uit Gent elektriserend.
Toch waren het vooral de ruigere nummers die het langst zullen bijblijven. Zoals "Tijm", een cover van de Pixies en een souvenir uit de Rock Rally, waarin Helena Cazaerck wild dansend het publiek in trok.
Het was zeker niet de enige keer dat we haar op de begane grond tussen het volk aantroffen. Zo liet ze tijdens de Gorki-cover "Dat vind ik lekker" enkele mensen de titelregel zingen in haar microfoon. Iets waaraan ook ondergetekende niet wist te ontsnappen en ik me zo ook even Stanny voelde.
Publieksparticipatie hoort er tegenwoordig blijkbaar bij en dan was het dubbel zo jammer dat het applaus na de set een wel erg vroege dood stierf. Als je hier niet wild van werd, dan weet ik het ook niet meer.
Gelukkig volstond het om even vanachter het gordijn te piepen om de handen terug op elkaar te krijgen zodat we de opgespaarde bisnummers alsnog te horen kregen. Het eerste was een nieuw probeersel waar zo te horen nog wat werk aan was.
Eindigen deden ze zoals ze begonnen waren: met een prijsnummer uit hun debuut EP ‘EN/EN’, het met waanzinnige oo-oo-oohs gelardeerde "Bedankt". De perfecte uitsmijter van een begeesterende set.

Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge