Lenny Kravitz – Ego groter dan muzikaal talent

De coole zestiger Lenny Kravitz hield halt in het Sportpaleis. Het was één van de vele etappes in zijn ‘Blue Electric Light’ (trouwens zijn nieuwe plaat) tour.

Als support had hij Durand Jones & The Indications mee. Een voor ons onbekende vijfkoppige soulformatie. Het kwam in het begin wat lauwtjes over, maar naarmate de set vorderde, kreeg de groep het publiek mee. Het was vooral voor de drummer die de meeste zangpartijen voor zijn rekening nam. De frontman lag letterlijk in de knoop met zijn veel te grote ongepaste veelkleurige sjaal.

En dan was het tijd voor grote ster Lenny …En zoals vele beroemdheden, liet hij op zich wachten. Een kwartier later dan voorzien kwam dé Lenny , de man met de lange dreadlocks en grote zonnebril aan , in jeans en met leren jacker aan.
Hij begon al zingend “Bring it on” en kwam uit het podium omhoog; de aanzet van een rockavond van formaat, denk je dan. Met een afwisseling van oud en nieuw wou hij ons bij de leest houden .
Het viel ons alweer op dat de oude nummers het deden. ”Always on the Run” en “Fly away” katapulteerden ons in die nineties rockjaren, maar het was vooral het knallende “Always on the run” die ons totaal in extase bracht. Onze luchtgitaar werd opgestoft, gewoonweg hét beste nummer van de avond. Op de vroegere ballads als een “ I’ll be waiting” , Lenny alleen op piano trouwens, klonk het emotievol, pakkend , ontroerend. Lekker aanstekelijk, ingenomen. Mooi alvast en retro op z’n best.
De nieuwere nummers vallen eerder ten prooi aan het lauw herkauwbare van de oude nummers en ze missen daadkracht, sterkte en spanning, buiten die comebacksingle ‘”TK421”.
De vele onderbrekingen waarop Lenny zich als een rechtstreeks vertegenwoordiger van de liefde ziet namen de vaart uit het concert. Het was op die momenten dat de negenkoppige band met in de hoofdrollen gitarist Craig Ross en drumster Jay Kayser het concert staande hielden.
Wat helaas ook in zijn nadeel kwam, zijn enkele meesterlijke songs als een “Mister cab driver” die in de tour links gelaten worden tav het bijna halfuur durende slotnummer “Let love rule” . Echt niet nodig , het biedt niet de kans tot het brede oeuvre van deze wereldlijke rockgod. Hierbij ging Lenny langs alle kanten van het Sportpaleis, bij zijn publiek, bij zijn fans, bij de hulpbehoevenden , …  wat hem siert, maar er is een beetje teveel gimmick en poeha aan. Een deel van het publiek hield het na een kwartier ‘love’ voor bekeken en verliet de zaal.
We hadden het eigenlijk graag wat anders . Meer songs, de groove, de dynamiek , de ontroering, kortom meer hits …
Een middelmatige score voor onze Lenny , maar een over verdiende 9 voor zijn begeleiding.

Organisatie: Live Nation