Amyl And The Sniffers - Bijzonder Gevaarlijk: Hoogst ontvlambare punkrock bij een hittegolf

Big Noter bleek een gloednieuwe band te zijn die in l’Aéronef pas aan zijn vierde optreden toe was, en het allereerste op Europese bodem. Eigenlijk is dit het nieuwe rock-project van de rapper Briggs, een ferm uit de kluiten gewassen en hevig getatoëerde Australiër met aboriginal roots.
Die had na al dat rappen de ingeving gekregen om een soort rap-metal band op te richten. Niet te bijster origineel als je ’t ons vraagt, want ene Ice-T had het hem meer dan 30 jaar geleden al eens voorgedaan met Body Count. En dat is ook precies waar we deze band vanavond mochten situeren, rap-metal op zijn Body Counts met wel een zeer vette knipoog naar Rage Against The Machine. Dat laatste vooral omwille van een gitarist die al zijn kunstjes schaamteloos uit de grote trukendoos van Tom Morello had gegraaid. Maar het moet gezegd, hier stond een stevige en hechte band te spelen, die gasten meenden het en het was er niet aan te merken dat ze nog maar voor de vierde keer samen op een podium stonden. Hun rap-metal werd trouwens bijzonder goed gesmaakt door het publiek dat naarmate de set vorderde alsmaar enthousiaster werd.
We hebben dit allemaal al eerder gehoord en gezien, maar in tijden waarin rap-metal en nu-metal aan een soort revival toe zijn kan het misschien wel iets worden voor Big Noter. Check ook even “Identity”, voorlopig de enige song die op de streaming platformen te vinden is, een vette track.

Met het derde full album ‘Cartoon Darkness’ zijn Amyl and The Sniffers gegroeid tot een groep die grotere zalen en festivals onveilig maakt met straight forward punk-rock. Eind vorig jaar stonden ze nog in een uitverkochte en kolkende AB, dit wilde feestje is nog altijd integraal te bewonderen op AB TV of YouTube.
De rauwheid van de begindagen is onaangeroerd gebleven, de groep is er gewoon steeds bekender, beruchter en succesvoller op geworden. En dat is voor een groot deel te danken aan de wilde frontdame Amy Taylor, een volbloed entertainster met tonnen flair, sex-appeal, charisma én onuitputtelijke energie. In een strak s-m pakje gehesen zag ze er met haar wulpse blonde haren en bloedrode lipstift een beetje uit als een sexpop, eentje die door de ganse zaal geadoreerd werd.
Het publiek at al van bij de eerste seconden uit haar hand, Taylor snelde als een dolgedraaid veulen heen en weer over het podium, de band raasde ondertussen met een rotvaart doorheen een stel van adrenaline doordrenkte in-your-face punkrock songs. Hevige uppercuts als “Don’t Need A Cunt Like You To Love Me”, “Doing In Me Head”, “I Got You” en “Do It Do I” wisselden af met riffmonstertjes die intussen al tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid zoals “Starfire 500”, “Security”, “Guided By Angels”, “Hertz”, “Jerkin’”, “You Not Should Be Doing That” en “Some Mutts Can’t Be Muzzled”.
De zeldzame rustpuntjes van hun platen waren hier nergens te bespeuren, zelfs “Big Dreams”, een op plaat welgekomen halve ballad, werd als eerste bis door een losgeslagen punkmolen gedraaid. Daarop volgde nog een uitzinnig “GFY” als finale klap, nog iets sneller, harder en luider dan al hetgeen eraan voorafging.
We gaan het blijven herhalen, de beste punkrock komt dezer dagen uit het verre Australië, met deze uitgelaten bende als voortrekkers. Amyl & The Sniffers staan voor de rest van de zomer en het najaar op zowat alle belangrijke festivals op de planeet, en dat is volkomen terecht. Ook Rock Werchter moet eraan geloven, daar zullen Amy en haar gevolg fungeren als een welgekomen muilpeer zijn op het bakkes van al die tieneridolen, r&b zangeresjes, kindsterretjes en halfbakken popartiesten.

Neem gerust een kijkje naar de pics @Kristof Acke
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/7874-amyl-and-the-sniffers-30-06-2025?Itemid=0

Organisatie: Aéronef, Lille