logo_musiczine_nl

Zoek artikels

Volg ons !

Facebook Instagram Myspace Myspace

best navigatie

concours_200_nl

Inloggen

Onze partners

Onze partners

Laatste concert - festival

Morrissey
Kim Deal - De R...

Danny Blue

Tears -single-

Geschreven door

Danny Blue is de nieuwe naam van Danny Blue & The Old Socks, de Antwerpse alternatieve indie-rockband die haar oorsprong vindt op de middelbare school. Geïnspireerd door de 21e-eeuwse golf van eclectische indie rock wist het viertal in 2017 voor het eerst de aandacht te trekken met hun EP 'Backyard Days' en de song “Belgian Venice”.
De jaren daarna speelde de band talrijke concerten in uiteenlopende bezettingen en verscheen in 2020 de EP 'Boys'. Tegelijkertijd groeide bij de bandleden de behoefte om hun eigen artistieke pad te verkennen. De bijkomende druk van de coronaperiode leidde uiteindelijk tot een tijdelijke stilte.
Vijf jaar later keert de band als Danny Blue terug naar de oorspronkelijke vierkoppige bezetting. Het collectieve schrijfproces voor de songs staat opnieuw centraal en bracht de band dichter dan ooit bij haar essentie. Hun vernieuwde geluid zoekt het spanningsveld op tussen verleden en toekomst. Dreamy shoegaze-texturen en een rockende grunge-catharsis vloeien samen met een eigenzinnige indie-rockenergie met een jaren ’90-vibe. Dromerig maar ruw, nostalgisch maar vooruitstrevend. De naamsinkorting symboliseert die evolutie: bewust een stap vooruit, maar met respect voor waar het allemaal begon.

“Tears”, de eerste, knappe single onder de nieuwe bandnaam, is geen klaagzang, maar een innerlijke schreeuw. Het belichaamt voor de band een moment van confrontatie waarin je niet langer zeker weet wie je bent of waar je naartoe gaat. Waar dromen en sterren ooit richting gaven, groeit het besef dat niet alles voorbestemd is. Met “Tears” willen ze die twijfel vangen: een luide uitbarsting tijdens een stille strijd tussen vasthouden en loslaten.
Dit is er eentje voor De Afrekening van Stubru, zou ik denken.
https://www.youtube.com/watch?v=fWdXHwRoBww&t=1s

Montagne Noir

Zombie Circuit EP

Geschreven door

Montagne Noir is het alter ego van Emanuel De Vos. De EP ‘Zombie Circuit’ is niet zijn eerste release – er was vorig jaar bijvoorbeeld al ‘Destroyer’ -, maar hij kwam eerder toevallig nu op mijn radar terecht.
Montagne Noir brengt new beat of noem het neo new beat, omdat de glorieperiode van dat genre al even voorbij is. In de neo new beat hoorden we al interessante releases van onder meer Belgica Erotica en er was de release van de verzamelaar ‘Walhalla New Beat’ in 2023.
Montagne Noir past in dat rijtje. Geluidsmatig – en waarschijnlijk ook inzake apparatuur – blijft Montagne Noir soms heel dicht bij de originelen van eind jaren ’80, begin jaren ’90. De vervormde stem op ‘Destroyer’ was niet altijd goed te volgen, en het mag zeker een beetje mysterieus blijven, maar op ‘Zombie Circuit’ is die veel minder track te horen. Het overgaan van het ene focus-ritme naar het volgende was op ‘Destroyer’ soms wat warrig en dat is op de nieuwe release al stukken beter.
“The Executioner” klinkt een beetje industrial met een laagje retro-space erover. De vervormde stem klinkt mechanisch en traag en koud en kil, wat een contrast vormt met de gesproken soundbite, die net heel warm klinkt. “Lunar Tides” heeft iets luchtigs, zweverigs in de intro en heeft een tekstfragment dat uit een film of docu zou kunnen komen. “Broken Circuit” zit meer tegen de oldschool new beat aan, met het typische dance-ritme en de sound van die periode. “Zombie” kan mij het minste bekoren op deze EP.

Op korte tijd is er al behoorlijk wat evolutie dus voor dit project. Benieuwd waar dit naartoe gaat. Je vindt Montagne Noir makkelijk op Spotify.

https://www.youtube.com/watch?v=XYXeNQ0Dl4Y

The Black Crowes

A Pound Of Feathers

Geschreven door

The Black Crowes scoorden begin jaren ’90 van vorige eeuw met enkele goedgemaakte singles en albums. De geest van die begindagen horen we vandaag terug op hun nieuwe album.
De doorbraak van The Black Crowes in België en de rest van de wereld kwam er in 1990. De muziekbusiness zou in 1991 leren dat je ook met bands uit de underground als Nirvana, dEUS, Guns ’n Roses, Within Temptation en Metallica belachelijk veel (toen nog fysieke) albums kon verkopen. Wel meer dan wat tot dan toe als de mainstream werd beschouwd. De meeste labels haastten zich toen om een kloon van Metallica of Nirvana in hun aanbod op te nemen, maar bij het Def American-label van Rick Rubin zagen ze het grotere plaatje. Het moeten geen klonen zijn, gewoon alles is mogelijk. Def American kwam in die periode met bands als The Jayhawks en The Black Crowes en muziekfans omarmden die net zo als ze eerder met die andere bands hadden gedaan.
Het eerste salvo van The Black Crowes was het album ‘Shake Your Moneymaker’, met de singles “Jealous Again” en “Hard To Handle”. Gewoon bluesrock volgens het boekje, met een scheut gemene southern rock erbij. Daarna kwam “The Southern Harmony & Musical Companion” (met de singles “Sting Me”, “Remedy” en “Hotel Illness”) en op dat album werden nog soul en gospel toegevoegd aan het al uitstekende recept.
Het wereldwijde succes van die albums kwam voor de band wat onverwacht, maar ze genoten van het touren (met onder meer Aerosmith) en kregen wat sterallures. Of anders gezegd: alles wat ze vertelden werd uitvergroot in de Amerikaanse en Europese pers. Kleine opmerkingen werden opgeblazen tot grote verwijten – intern en extern - en dat deed de sfeer tussen de broertjes Robinson geen goed.
Daarna volgde nog het album ‘Amorica’. De ietwat controversiële hoes is bij vele fans langer in het geheugen blijven hangen dan de muziek. De singles van The Black Crowes deden het vanaf dan minder goed. De wereld had in die periode alweer zoveel nieuwe bands ontdekt. Dat de groei gestopt was, zorgde voor nog meer strubbelingen in de band. Een split volgde al snel en daarna waren er wel reünies.
Vandaag zijn ze meer dan 30 jaar verder dan de release van “Shake Your Moneymaker” en twee jaar verder dan comeback-album ‘Happiness Bastards’. De ruzies zijn bijgelegd bij de broers Robinson en de solo-albums en solo-shows staan op een laag pitje. Ze hebben misschien begrepen dat de bandnaam dan toch het meeste tickets, albums en streams en dus inkomsten oplevert. Tegelijk zullen ze moeten vaststellen dat de fans nog steeds de oudste albums koesteren en dat maar weinigen echt zitten te wachten op nieuw werk.
Nieuwe singles doen het doorgaans niet slecht, maar de impact van een “Jealous Again” zullen ze nooit meer evenaren. Maar genoeg context en over naar het nieuwe album.
Het album opent met twee pittige bluesrockers. “Profane Prophecy” is stevig, catchy en massief, met een beetje een southern Rolling Stones-vibe. “Cruel Streak” heeft een leuke intro en een nog leukere versnelling in het ritme. Deze gaat wat meer in de richting van de swampy blues. Beiden zijn vintage Black Crowes. Hadden perfect op ‘Moneymaker’ of ‘Southern Harmony’ kunnen staan.
Ook “Do The Parasite!” heeft een pittig tempo. Als dat tempo dan wat zakt, overtuigen de broertjes Robinson mij net iets minder. “Pharmacy Chronicles” is een trage bluestrack die een paar luisterbeurten nodig heeft om mij te kunnen overtuigen. “High And Lonesome” is een akoestische ballad met een treurende viool en ook “Queen Of The B-Sides” is een akoestische ballad. Van deze twee ballads is de eerste de sterkste.
Op naar de tweede helft van het album is er “It’s Like That”, met fuzzy southern rock en flink wat soul en gospel, zoals op ‘Southern Harmony’. “Blood Red Regrets” en “Doosmday Doggerel” zijn voor mij een verrassing, met hun gloomy sfeerzetting. Meer rillingen dan bij een murderballad en dat associeerde ik eerder nog niet met The Black Crowes. Misschien wel het pareltje dat het hardst schittert op ‘A Pound Of Feathers’ is voor mij “You Call This A Good Time?”.
Voor mij mag je het vraagteken in deze songtitel vervangen door een uitroepteken. Dit is schitterende dirty & gritty stompin’ bluesrock.
Algemeen besluit: ‘A Pound Of Feathers’ laat een versie van The Black Crowes horen die sterk neigt naar de begindagen. Tegelijk zitten er enkele leuke verrassingen tussen alle bevestigingen.
Of The Black Crowes live nog zo goed zijn als vroeger, dat kan je eind juni ontdekken in Antwerpen.

https://www.youtube.com/watch?v=OijKt39iE9M

Suecide High

Feel The Flames -single-

Geschreven door

“Feel The Flames” is de eerste single van het aankomende debuutalbum van Suecide High, een nieuwe Belgische band onder leiding van Renaud Mayeur (Hulk, Triggerfinger, Dario Mars and the Guillotines, La Muerte, …), met voorts nog Fabrice Giacinto (Romano Nervoso), Stephane Panozzo (Nehal & Osvald) en Charly Cornez (the Sidz, Criminal Animal).
“Feel the Flames” staat bol van de rauwe energie die de band ook op het podium brengt: ergens op het kruispunt tussen Kyuss en Black Flag met een flinke scheut 70’ jaren punkrock. Inhoudelijk gaat het nummer over de onmacht om positief te blijven in een steeds meer chaotische en vervreemde wereld.

Dit is de eerste single van het album ‘Chaos Has Its Charm’.
https://www.youtube.com/watch?v=ZyGXFY6ZXQE

Neon Electronics

Liberation (Vinyl Ltd 12’’)

Geschreven door

Met deze gelimiteerde vinyl sluit Dirk Da Davo een era af. Bijgestaan door zijn trouwe muzikale metgezellen Glenn keteleer (aka Radical G) en Pieter-Jan Theunis moet deze verzameling songs op ‘Liberation’ de essentie van zijn productieve en sterke periode voorstellen.
De plaat bestaat uit zeven tracks en opent met “Liberation”. Een track die zo de donkere dansvloer kan vullen. Een sterke opener. Daarna krijgen we twee versies van “Justification Unknown”. Enerzijds de original mix en anderzijds de ‘Ancient Methods’-mix. Die laatste geeft een heel andere vibe aan het nummer en je hoort de EBM nadrukkelijker in de muziek.
“Nothing For Nothing” uit 2025 staat hier in zijn origineel kleedje en tevens in een N4N Covict Remix door Patrick Codenys van Front 242. “One Word, One Crime” doet aan de jaren 90 denken. Met name het begin van de Electro en New Beat scene toen de mainstream in het genre nog ver weg was. “Disappear” sluit de vinyl stijlvol af.
Voor de digitale format is er nog een achtste song: “Walking Around” dat vrij aardig richting postpunk gaat. Zeker ook een song dat het ontdekken waard is.
Met deze kwaliteitsvolle release sluit men bij Neon Electronics hun era sterk af!

Electro/ebm/postpunk
https://dirkdadavo.bandcamp.com/album/liberation

Brazzmatazz

Walk The Plank -single-

Geschreven door

Brazzmatazz is een 18-koppige steampunk-brassband uit Gent die theatrale showelementen combineert met rauwe muzikale energie. Met een unieke mix van New Orleans-grooves, Balkan-vibes, funk, drum-’n-bass en stevige beats creëren ze hun kenmerkende brassband bangers: energieke, dansbare nummers die elk publiek meeslepen.
De band staat bekend om explosieve concerten vol kleur, kostuums en stoomkracht, waarin het publiek wordt ondergedompeld in een totaalervaring.
De voorbije jaren speelde Brazzmatazz doorheen Europa, met shows op de Boomtown Fair (UK) en optredens in Kroatië, het Baskenland, Nederland, Frankrijk, Luxemburg en België, (Gentse Feesten, Dranouter, Bozar, Vooruit en DeSingel).
Daarnaast bracht de band een eigen boek uit, waarmee ze hun steampunk universum en verhaal verder tot leven brengen.

In de lente van dit jaar verschijnt hun derde studioalbum ‘Crank Up The Pressure’, waarin ze hun sound en energie naar een hoger niveau tillen. Als voorproefje van het aankomende album is er “Walk The Plank”,  een zinderende brass-expeditie vol zilte zeelucht, krakende masten en dreigend tromgeroffel aan de horizon. De groove rolt als golven tegen de boeg, terwijl de blazers als meeuwen boven een naderend gevecht cirkelen. Het nummer laveert tussen een strak arrangement en ontembare energie, met solo’s die als kanonschoten door de mist knallen: baritonsaxofonist en componist Mathias Van Severen laat zijn instrument grommen als een onweer boven open zee, terwijl trombonist Pieter Verraes de luisteraar meesleurt in een kolkende draaikolk van koper en bravoure.
De grappige videoclip toont de band als een bende moderne zeerovers die verschillende schepen proberen te kapen. Het nummer werd opgenomen, gemixt en co-geproduced door Geert De Waegeneer (Thou, Va Fan Fahre, Ghent Folk Violin Project, …) en gemasterd door Jonas Nyaarrr.

https://www.youtube.com/watch?v=5HhNdntepQI

The Me In You

Ida Fischer Is Niemand

Geschreven door

Op hun nieuwe album keert The Me In You terug naar het idee van het conceptalbum, zoals ze dat in 2018 al deden op ‘Stuart Conroy’. Toen hielden ze vol dat het ging om een bestaand persoon terwijl ze het album deze keer vormgegeven hebben rond een fictief personage.
Ze stelden een interessant uitgangspunt – noem het een leidraad – voorop voor hun fictieve personage. “In een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst, voelt de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit; ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.”
Het uitgangspunt is gelaagd, abstract en filosofisch. Het laat heel veel ruimte voor muzikale invulling en biedt weinig handvaten voor authenticiteit. The Me In You greep deze wolk van ideeën aan voor een breed geschakeerd palet van muzikale tinten: van dreampop over melancholische, filmische ambient tot noiserock. Het ligt verder uit elkaar dan op voorganger ‘How Does It Feel To Be Wrong All The Time’. Het avontuurlijke van dit album doet mij twijfelen of het verhaal wel als uitgangspunt diende. Is het verhaal er misschien achteraf bij verzonnen om de ver uit elkaar liggende (muzikale) punten alsnog te verbinden of cohesie te geven? En doet dat er eigenlijk toe voor de luisteraar? Voor sommige luisteraars zou het misschien een klein verschil kunnen maken. Als je een album als concept in de markt zet, wil een deel van de luisteraars dat concept kunnen vatten en de bouwstenen daarvan terughoren in de songs. Op zich is ‘Ida Fischer’ niet echt een moeilijk album, maar wel als je de songs wil inpassen in het verhaal erachter.
Ik heb het hardst genoten van het rockende “Sturmfrei” en het melancholische “Himmelgeist”. “Music For Carports” krijgt een eervolle vermelding voor de goed gevonden songtitel.
https://www.youtube.com/watch?v=n1AwmjQn8fY&list=RDn1AwmjQn8fY&start_radio=1

Tailgunner

Midnight Blitz

Geschreven door

Tailgunner gaat al een paar jaar over de tongen in de metalwereld als een sterke belofte voor de toekomst. Ze blazen het stof van het ietwat oubollige genre heavy metal. Hun tweede full album ‘Midnight Blitz’ is een mokerslag die ook metalheads buiten dat genre kan aanspreken.
Tailgunner – vernoemd naar een track van Iron Maiden (van op ‘No Prayer For The Dying’) - is een Britse heavymetalband die werd opgericht in 2018 maar het is pas een paar jaar later dat er echt stoom op de ketel kwam. Van de allereerste bezetting is enkel nog bassist Bones aanwezig. De bal ging pas goed aan het rollen met de EP ‘Crashdive’, opgenomen met Olof Wikstrand van de band Enforcer achter de knoppen. De eerste stappen buiten de UK werden gezet in 2023, met onder meer een opgemerkte passage op Keet It True Rising in Duitsland. Een jaar later stond Tailgunner op Bloodstock en kwamen ze naar Vlaanderen (Bilzen) als support voor Riot V.
In 2025 mochten ze aantreden op Into The Grave en dit jaar staan ze op de affiche van Alcatraz in Kortrijk, nadat ze eerst nog op tournee zijn met Hammerfall, Fozzy en Accept. In december staan ze in de AB als support van de Duitse metallegende Accept. In 2023 was er overigens al een lovende review op deze site van hun debuutalbum ‘Guns For Hire’ (link onderaan deze review).
Dat mooie lijstje wil alvast zeggen dat Tailgunner live best oké is. Hun nieuwe album ‘Midnight Blitz’ heeft KK Downing, de voormalige gitarist van Judas Priest, als producer. Hij is niet zo heel vaak producer van een album, maar het is ook weer niet zijn debuut. Hij was al producer van albums van Judas Priest en KK’s Priest, maar eveneens van bands als Hostile en Violent Storm. Hoe groot Downing’s inbreng als producer was, daar hebben we het raden naar. Het geeft deze reelease alvast een extra gouden randje. Nog mooier had het geweest als Downing een stukje had ingespeeld voor Tailgunner, maar je hoort ons niet klagen. Ze hebben overigens een leuke gastbijdrage van Adam Wakeman, de toetsenist van wijlen Ozzy Osbourne, op de sentimentele powerballad “War in Heaven”.
Maar genoeg duiding en op naar de muziek zelf. Het tempo ligt hoog, de refreinen wachten om meegebruld te worden en de riffs knallen erop los. Tailgunner pikt de leukste kersen van de heavy metal-taart en brengt de nummers alsof de hoogdagen van de heavy metal tot vandaag voortduren. Geen pastiche, geen tribute, geen melancholie naar vervlogen tijden, … Wel vanuit de eigen sterktes en met veel panache voortbouwend op het beste uit het verleden. In de lyrics houden ze net als op ‘Guns For Hire’ vast aan een soort van universele battle hymns (die anders dan bij bijvoorbeeld Sabaton, 1914 of FireForce niet aan één gevecht of oorlog toe te wijzen zijn). Vocaal heeft Craig Cairns een stap vooruit gezet ten opzichte van ‘Guns For Hire’ en het vele touren heeft ervoor gezorgd dat de composities een stuk organischer aan elkaar hangen.
De leukste tracks zijn voor mij titletrack “Midnight Blitz”, “Bloodsacrifice” en “Follow Me In Death”. Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar ze brengen het op een manier dat je makkelijk meegaat in hun trip. En toegegeven, als je ziet hoeveel fans Iron Maiden en Judas Priest vandaag nog hebben, moet er zeker ook een publiek te vinden zijn voor Tailgunner.
Je bent voor of tegen, maar je zal toch moeten toegeven dat ‘Midnight Blitz’ een prima album is. Tailgunner is misschien wel de nieuwe headliner-kandidaat waar heel wat metalfestivals op zitten te wachten.

https://musiczine.net/index.php/nl/item/91410-guns-for-hire
https://www.youtube.com/watch?v=nnsTQq_8mR8

Pagina 2 van 460