Al sinds 2019 bouwt Belgica Erotica aan een muzikale erfenis voor de new beat. Deze neo-new beat is vaak verfrissend in aanpak en uitwerking. Altijd vertrekkend vanuit de krijtlijnen die door de geschiedenis werden uitgezet inzake ritme, thematiek, songopbouw en gebruik van samples en instrumenten.
Deze “Touch Me Now” breit daar een mooi vervolg aan, al lijkt ons dit nu niet de allerbeste song uit de Belgica Erotica-familie. Nog steeds heel degelijk en met veel liefde voor het genre uitgewerkt, maar misschien toch iets te hard op de retro-knop geduwd in de productie? Muzikaal hoor ik vaag wat referenties naar “China Town” van Nux Nemo.
Touch Me Now -single-
Belgica Erotica
Eigen Beheer
https://belgicaerotica.bandcamp.com/track/touch-me-now
Voor de zomer bracht Silent Presence “Electric Heartbeat” uit. Nu brengen ze deze melancholische song “Fading Echoes” uit. Een song over mijmeren over wat was en wat kon zijn. Over beelden die vervagen in je geheugen, over mekaar uit het oog verliezen…
Een song met een sterke zang van Corina Baekeland. Een warme bas en synthwerk van Wim Guillemyn. Qua coherentie en harmonie één van hun sterkste songs tot nu toe. Verkrijgbaar op bandcamp en te bekijken op youtube. Halfweg september ook te beluisteren op spotify.
https://silentpresence.bandcamp.com/track/fading-echoes
https://www.youtube.com/watch?v=n3Ta21lbktg
Hieronder vind je de veelzeggende tekst terug
"Fading Echoes"
(Verse 1)
I hear the whispers in the wind,
A song from a time that might have been,
Faded photos in my mind,
Of a love I thought I’d never find.
(Chorus)
Oh, the echoes keep on fading,
Like a dream I’ve been chasing,
In the silence, I’m still waiting,
For the part of you I’m missing.
Oh, the past keeps on calling,
Through the rain and the falling,
Every step, I hear you saying,
“Don’t let go, don’t let go…”
(Verse 2)
I hold your letters, but the words are gone,
Like the sound of a distant song,
The memories are all I have,
But they’re slipping through my hands like sand.
(Chorus)
Oh, the echoes keep on fading,
Like a dream I’ve been chasing,
In the silence, I’m still waiting,
For the part of you I’m missing.
Oh, the past keeps on calling,
Through the rain and the falling,
Every step, I hear you saying,
“Don’t let go, don’t let go…”
(Bridge)
(Verse 3)
The streets we walked now feel so cold,
The story we wrote is growing old,
I search for you in the crowded night,
But you’re just a shadow out of sight.
I try to feel you in the quiet night,
But the warmth has faded from the light,
And all that’s left are pieces of you,
A broken heart I’m trying to glue.
(Chorus)
Oh, the echoes keep on fading,
Like a dream I’ve been chasing,
In the silence, I’m still waiting,
For the part of you I’m missing.
Oh, the past keeps on calling,
Through the rain and the falling,
Every step, I hear you saying,
“Don’t let go, don’t let go…”
(Outro)
I won’t let go.
p&c Wim Guillemyn/Corina Baekeland
Genre: indiepop/alternative/darkwave
Met “Dreams” stelt Lost In September zich voor aan het publiek. Alain Quateau en Renilde Gees kiezen voor een ingetogen debuut waarin piano en tweestemmige zang centraal staan. Het resultaat is een klein en dromerig nummer dat vooral inzet op sfeer en intimiteit.
De tekst behandelt herkenbare thema’s als verlies, onzekerheid en de hoop die in dromen schuilt. Het is niet zwaar aangezet, maar eerder op een manier die ruimte laat voor interpretatie. De melancholie in de muziek krijgt zo een tegengewicht van zachtheid en licht, waardoor “Dreams” niet bedrukt maar eerder contemplatief aanvoelt.
Qua referenties sluit Lost In September aan bij bands als Spain of Sparklehorse, al blijven ze dicht bij zichzelf. De productie houdt het sober, zonder overdaad aan lagen of effecten, en dat past bij de fragiele sfeer die ze willen oproepen.
Als eerste single laat “Dreams” vooral zien waar dit duo voor staat: tweestemmige luisterliedjes met een herfstige ondertoon. Het is geen grootse entree, maar een bedachtzame kennismaking die nieuwsgierig maakt naar wat nog volgt.
https://lostinseptembermusic.wordpress.com
Tarmak is een Gents trio dat zich sinds 2020 specialiseert in instrumentale postrock, postmetal en stoner. Voor hun debuutalbum ‘Plow’ werden vergelijkingen bovengehaald met Pelican en Russian Circles. Voor opvolger ‘Delete To Proceed’ is “Blue Renewed” de tweede single, na “Careless CRISPR”
Het is geen ongewoon gegeven in postrock en postmetal, maar met een speelduur van bijna 9 minuten, moet je toch wel best even gaan zitten voor deze single. Maar je krijgt er wel wat voor terug. De sound van Tarmak klinkt hier meer puurder en inzake songopbouw en spelen met de spanningsboog staat het trio alweer enkele stappen verder dan op ‘Plow’. Dit is bovendien een stuk zwaarder en donkerder dan hun vorige werk, maar daar houden wij wel van. Er zitten vocalen in de intro van deze single, maar het zal voor de band en producer/mixer misschien een compliment zijn dat ik dat niet meteen doorhad. De stem als instrument in postmetal: check.
De emoties die Tarmak wou vertalen in deze song zijn eenzaamheid en ontgoocheling en het element geheugen. Inhoudelijk wordt gespeeld met hoop die oplicht aan de einder en het opbranden en helemaal desintegreren van die hoop. Het blijft instrumentaal, dus je beslist voor jezelf of je dat erin terughoort, maar het is leuk dat een instrumentale band zoveel richting geeft over een song in plaats van ‘de luisteraar moet het maar voor zichzelf uitvogelen waarover dit gaat’. Ook bij “Careless CRISPR” – over genetische veranderingen in planten en dieren, en misschien bij mensen – had Tarmak wel wat te vertellen.
Wie geïntrigeerd is geraakt door deze single, die moet Tarmak zeker ook eens live gaan checken. Dat kan bijvoorbeeld op zaterdag 11 oktober in de Kinky Star in Gent, waar ze op uitnodiging van No Name Collective het podium delen met hun Franse collega’s van Mama Youth.
https://www.youtube.com/watch?v=5dMpQ1-Qkdo
Rond Usi Es was er een tijdje radiostilte, maar sinds haar vorige single, “Sender Unknown”, is ze helemaal terug. Achter Usi Es zit voortaan meer een band, met behalve frontvrouw Esther nog drummer Tom Leyman en toetsenist jan Borré. Ook Dijf Sanders is opnieuw van de partij, als coach en voor de mix.
De nieuwe single “Konami Codi” is lekker gedurfd: urban soul, verleidelijk gefluister over zachte synthmelodieën en percussie-beats, experimenteel en gelaagd in de muziek.
Op “Konami Code” trekt Usi ES een metafoor tussen mentale gezondheid en videogames: vastzitten in één level en verlangen naar een cheat code om verder te kunnen. Voor mij gaat ze hier al next level.
Net als bij “Sender Unknown” is er een heel beperkte oplage van deze single als cassette-release
https://musiczine.net/index.php/nl/item/75036-mutiny-ep
https://musiczine.net/index.php/nl/item/79650-darwin-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99402-sender-unknown-single
https://www.youtube.com/watch?v=835mFroBa1w&t=11s
“Envoler” is reeds een geruime gekend van hun live concerts en vanop het album ‘Paradoxial Sleep’ uit 2025. Het werd eigenlijk in de jaren 80 gecomponeerd maar heropgevist voor hun laatste album. Voor deze release, bestaande uit drie tracks, werd de single heropgenomen. Daarnaast is er ook de her-interpretatie/rework van “Envoler” door het Parijse collectief ‘Curtain’. Tot slot hebben ze ook een Nederlandstalige versie van de song gedaan en heet “Wegvliegen”. Om het Nederlandtalig publiek aan te spreken misschien geen slecht idee; alhoewel de band reeds voldoende aandacht en speelkansen in Vlaanderen krijgt.
Alle versies behouden hun dromerige en melancholische vibe. De verschillen zijn eerder nuances en iets anders gemixt. Voor wie van zweverige cold wave houdt zal hier zeker aan zijn trekken komen. De synths klinken alvast heerlijk.
Elke song is voorzien van een videoclip door Misty, hun vaste partner voor het maken van hun visuals. De cover van de cd is geïnspireerd door werk van Antoine Brodins illustratie van een zwerm spreeuwen.
Envoler: https://www.youtube.com/watch?v=kcrOFjUY1Ys
Wegvliegen: https://www.youtube.com/watch?v=n5ghqbFdHZc
Cold Wave
Sam Bettens probeert wat los te komen van K’s Choice, ondanks dat die band in Vlaanderen nog steeds op handen gedragen wordt. Rex Rebel was Sam’s eerste poging daartoe, maar dat bandproject wist niet iedereen vlot te overtuigen. Nu doet hij het solo met het country/americana-album ‘Coming Home’.
Bij die laatste zin van de inleiding moeten we meteen al wat nuances zetten. 100% solo is dit natuurlijk niet. Hij heeft alle lyrics zelf neergepend, zingt en speelt gitaar, maar hij wordt op dit album goed omringd door een rits Amerikaanse klasbakken, zowel in de productie en mix als bij de muzikanten. Een echt country-album is het eveneens niet geworden. Al zeker niet als country voor jou betekent dat op elk nummer een viool, trekzak, mondharmonica en pedalsteel moet te horen en/of dat de lyrics zijn opgebouwd uit een eindeloze reeks gebroken harten, heimwee naar de bergen en het zich verliezen in drank. Het gaat – anders dan bij Rex Rebel – in de lyrics ook veel minder over de transformatie van Sam. Dat zit er nog wel in – het tegendeel zou ongeloofwaardig overkomen – maar veel minder. Het gaat meer over universele gevoelens als liefde, verlies en vreugde. Er staan op ‘Coming Home’ ook al geen covers van country-standards.
Muzikaal hadden een paar nummers zo (of met een kleine aanpassing) op een album van K’s Choice kunnen staan. Dat geldt bijvoorbeeld voor openingstrack “Last Time”, voor “Bounce Back”, “Table For Four” en afsluiter “Superman”. En misschien wel nog meer nummers. Het vogeltje zingt zoals hij gebekt is, en daar is niets mis mee. Er zijn voorts genoeg nummers die het country/americana-jasje wel passen. Titeltrack “Coming Home” heeft een hoog Tom Petty-gehalte, om er nu maar één te noemen. Wat we een beetje missen, is een hoog oplaaiend vuur van emotie. Country en americana zijn vaak een broeihaard van grote of dik uitgesmeerde emoties en met de onderwerpen die Sam op dit album aanraakt, zou je dat ook moeten kunnen horen in de songs. Die vonken zijn er niet op elke song. Maar dan kijk ik nog eens naar de albumtitel als gemeenschappelijke noemer en dan wordt het duidelijk. Thuiskomen betekent ook rust vinden, genieten van kleine routines en kleine momenten. De grote oorlogen in een mensenbestaan hebben vaak hun roots in een thuissituatie, maar worden niet altijd op die plek uitgevochten. Thuis is waar je je wonden likt en je het leven opnieuw opneemt.
Wij hebben op dit album het hardst genoten van “Bounce Back”, “Coming Home” en “Your Kid”.
Coming Home
Sam Bettens
Bettens Entertainment
https://www.youtube.com/watch?v=Bi5_vGOIeTo
The Mono Kids is een Nederlandse tweemansorkestje dat grossiert in garagepunk. Het duo doet lekker z’n eigen ding, maar op een manier die makkelijk te verteren is en die een breed publiek kan aanspreken. Ze steken regelmatig de grens over naar ons land en eerder dit jaar speelden The Mono Kids hun eerste tourneetje in de UK.
‘Lucky Guys’ is na een reeks digitale releases hun eerste release op vinyl.
Openingsnummer “Cherry Kisses” is de single die zopas al via Dammit Records uitkwam, met – voor de kenners – een oude Nissan Cherry in het artwork. Deze track is net als de andere nummers op de A-kant van deze vinyl-release een beetje een zonnig, zomers garagepunk-anthem. Stevig en gemeen, maar met de glimlach en catchy. De ‘cherry’ van de track-titel werd overigens doorgetrokken in de roze kleur van het vinyl en in het ook al roze artwork.
“L.O.V.E.” is heerlijke noisepunk en gaat een versnelling harder dan “Cherry Kisses”. Militanter ook. En ondanks de korte speelduur is de songopbouw best leuk. “My Friend” is een scherpe punky ode aan de vriendschap. Peter Van Gelder (Peter Pan Speedrock, TankZilla, …) zat voor deze A-kant achter de knoppen en hij leverde prima werk.
De B-kant is eigenlijk de vinyl-release van wat tot dusver de digitale EP ‘Drei Wunderschöne Melodien’ van The Mono Kids was. Die kwam vorig jaar uit en daarvan herkennen we meteen “The Sun = # 1” (the sun is number one) met een heel aanstekelijk meebrul-refrein. “Rock It” is een heel degelijke en ietwat vrolijke, noisy proto-punkrocker. De rammelende rechtdoor-nonsense van “PS/P-love” sloot die EP en nu ook dit album af.
‘Lucky Guys’ schiet twee keer raak. The Mono Kids blijven stronteigenwijs hun zelfgekozen koers varen en tegelijk doen ze dat op zo’n manier dat het voor de luisteraar bijzonder aanstekelijk is.
https://themonokids.bandcamp.com/album/lucky-guys-6-track-pink-vinyl
I H8 Camera is het improvisatiecollectief van ‘master of ceremonies’ Rudy Trouvé, die al meer dan 15 jaar een steeds wisselende line-up van absolute topmuzikanten leidt in een waanzinnig avontuur door rock, jazz, folk, krautrock, no wave, post-punk...
Het collectief staat voor grenzeloze improvisatie op basis van een paar korte aanwijzingen... Het is innovatief, tegendraads, schurend en vaak briljant. Je bent voor of tegen, er is geen weg daartussen. Wie er van houdt, kan er vaak niet over ophouden, of koestert deze band als een collectief geheim.
Het dubbelalbum ‘Live at L’Archiduc’ werd opgenomen tijdens een vijfdaagse residentie in de club met die naam in Brussel in mei 2023 met een geweldige line-up: Rudy Trouvé, Stef Kamil Carlens, de betreurde Matt Watts, Teun Verbruggen, Teuk Henri en Jef Mercelis. Gastoptredens zijn er van Catherine Graindorge, Rodrigo Fuenteabla Palavicino, Florian Guibert, Lennart Van Praet en Seppe Gebreurs. Ook Roland Van Campenhout komt langs om een stukje gitaar mee te spelen en toch verschilt dit album heel sterk van ‘Two Days In August’, het album van I H8 Camera en Roland dat eerder dit jaar uitkwam.
Productie en mix waren in de bekwame handen van Stef Kamil Carlens.
Het is niet enkel de sterke bezetting die tot de verbeelding spreekt op dit album. Bij heel wat gelegenheidsgezelschappen komt de collectieve sterkte niet tot zijn recht omdat die tijdelijke bandleden niet op elkaar ingespeeld zijn of omdat de muziek en de lyrics die ze samen brengen niet uitstijgt boven de optelsom van de individuen. Die twee loopholes vormen hier nu net de sterkte. Bij I H8 Camera zijn geen twee concerten identiek. Ceremoniemeester Trouvé verzint ter plekke de aanwijzingen voor tekst en muziek en elke avond wisselt de bezetting, al vormt er zich ook wel een vaste kern. Improviseren is een stiel en de ene voelt zich daar al beter bij dan de andere. Het is misschien jammer dat we de aanwijzingen niet te horen krijgen die Trouvé zijn band influistert.
Op dit album heb ik het meest genoten van “Love Me Like A Vegetable”, “Get Yourself Together” en “The Right Way”.
Daarnaast is vooral het afsluitende “Sick Of Words, Sick Of Language” een echt meesterwerkje. Zappa en Talking Heads meets dEUS en Evil Superstars. Een magische song van internationale allure, bij elkaar verzonnen in enkele minuten. Zo zullen er op elk concert van I H8 Camera wel vlagen van genialiteit opduiken, maar we zijn alvast bij met dit tijdsdocument.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/97163-two-days-in-august
https://www.facebook.com/p/I-H8-Camera-100028127329341/
Balratmort is een nieuw eenmansproject. Met een nom de plume die verwijst naar een inmiddels opgedoekte jaarlijkse verkleedpartij en met single-titels over meeuwen en garnalen, moet dit wel uit Oostende komen. De man achter het project is Rudi Dewilde, die je nog kan kennen van Subversion, Anchor, Slow Children, Mandrake, Yong Sun Park, Friends of Amos en Rebelge. Na een radiostilte van zowat tien jaar waagt hij zich opnieuw aan componeren en zingen.
“Seagull” is voor mij een betere single dan “Shrimps” dat Balratmort eerder al losliet op de wereld. De combinatie van donkere, doorleefde, gefluisterde vocalen met een catchy elektrobeat, met nog af en toe een gitaarlick en wat backings, het klinkt allemaal knisperend fris. Modern, indie en heel dansbaar, met toch nog twee voeten in het verleden (postpunk). Het doet mij soms wat denken aan Goudi en Augustijn, nog twee artiesten met een Oostende-link die heel aangename fluister-indie brengen.
Bij “Shrimps” waren we nog snel mee met de inhoud van de lyrics (waar zijn de garnalen naartoe, die vraag leeft breder dan Oostende en is ideaal als metafoor voor zoveel meer in het leven).
Waar “Seagull” over gaat, is wat moeilijker te ontcijferen. We moeten – zoals de meeuwen - onze vleugels gebruiken en vooral niet opgeven, wat toch wel heel algemeen is. We wachten wel op de lyric video of het interview. Echt belangrijk is het misschien allemaal ook niet.
“Shrimps” kon mij muzikaal niet helemaal overtuigen, maar inhoudelijk wel, en bij “Seagull” is het net omgekeerd. Er is nog meer op komst van Balratmort en wij hebben daar een goed gevoel bij.
https://www.youtube.com/watch?v=y6pR47Xuuqs&list=OLAK5uy_n7BQ-l---_uWamHs1dGzLYfneALr_bDHc
We kennen ondertussen wel allemaal Dirk Da Davo (Neon Judgement, Neon Electronics en nog enkele projecten). Een flink aantal mensen zag hem met Neon Electronics ook aan het werk deze zomer op de Fonnefeesten in Lokeren.
Er komt in september een single uit onder zijn eigen naam. De single “Running Up The Hillside” is heel herkenbaar als een werkstukje van Dirk en neigt ook een beetje naar Neon Electronics. Naast de single vinden we er ook twee knappe remixen van het nummer op terug. Daarvoor nodigde hij Mass Formation Audio en Formshift uit.
Mass Formation Audio is een soloproject van Matt Brock die ook daarnaast sedert de jaren negentig actief is bij de dark electro band “Dicepeople”. De remix van Matt Brock voegt er industrial en EBM tonen en beats aan toe waardoor deze een stuk harder klinkt dan de originele versie. Maar een zeer geslaagde bewerking. Het voegt wat lagen en diepte toe aan de muziek.
Formshift is een techno en electro project van Gavin Bucktrout. Zijn remix is dan weer anders. De vibe is meer darkelectro. Ook hier duwen de beats de song in een hogere versnelling.
Beide remixen zijn meer dan de moeite waard en een reden om deze EP aan te schaffen. De digitale release is voorzien voor 15 september op het Dancedelicd label van Dirk Da Da Davo.
Electro/Darkwave
Running up the Hillside EP -single-
Dirk Da Davo
Een nieuwe naam in het Belgische muzieklandschap is de band Obsidian Flux. Het duo is afkomstig uit Gent en bestaat uit Johan Braet en Olivier Lecluyse. Samen zetten ze een lekker duistere en dystopische wereld neer in “Karma (is a bitch)”. Met rake lyrics en een haast minimale sound die drijft op een synthmelodie en beats. Het nummer is goed opgebouwd en heeft de nodige elementen om meerdere luisterbeurten te doorstaan.
Ik denk zelfs met een remix dat dit tot een ferme clubtrack kan omgebouwd worden. Ook de videoclip is minimalistisch maar doeltreffend. Nice!
ElectroNoir/Darkwave
Karma ( Is a Bitch) -single-
Obsidian Flux
Clip op Youtube
https://youtu.be/N_d7RvzNrLg?si=w-m5utLwhNRwp-34
https://obsidianflux.bandcamp.com/track/karma-is-a-bitch
Nederlands 
Français 
