World/soundscapes/field recording
Fandamental -single-
SRP
SRP is een muzikant uit Tokyo (Japan). Hij maakt heel uiteenlopende muziek en soms onder andere namen. Er is muziek die als Japanese skate punk klinkt maar dit hier is zachte muziek met zijn wortels in de Japanese muziek. Toch klinkt het modern en experimenteel. We horen traditionele instrumenten maar ook synths en waarschijnlijk ook wat fieldrecordings. Het is geen muzak geworden maar een uitdagende instrumentale rit dat heel filmisch klinkt.
Te ontdekken op soundcloud en zijn website maar vergeet niet om te laten vertalen naar het Nederlands ?.
https://soundcloud.com/usersrp-0727
https://www.srpofficial.com/
Dub
The Dance of Time -single-
FankyAmix ft. Jordi
De samenwerking tussen de Japanese FankyAmix en de Duitse Jordi levert een mooi resultaat op. De track “The Dance of Time” heeft een mooie dub en triphop percussie met een bassist die graag funky uit de hoek komt.
Neem daarbij de zwoele en laidback vrouwelijke zang en je krijgt iets tussen Tricky en Morcheeba. Verder zie ik dat Jordi veel samenwerkt met andere artiesten, met verschillende genres en veel gebruikt maakt van loopcloud voor o.a. vocal lines. Het ontdekken waard.
Er zijn niet veel Vlaamse zangers/zangeressen die wegkomen met lyrics in het Frans. Isolde Lasoen is een welkomen uitzondering. Wat kan ze niet, overigens?
Iedereen heeft z’n eigen drama, draagt zijn of haar eigen kruis. De ene loopt ervan weg, de andere zoekt het net op. Isolde Lasoen bewaart haar eigen drama liefst voor haar muziek. Voor haar zit de mooiste vorm van drama tussen de muzieknoten, in de spanning tussen harmonie, ritme en melodie, in mineurakkoorden en bombastische orkestratie.
Haar nieuwe single – en titeltrack van het nieuwe album (uit in 2026) – “My Kind Of Drama” gaat niet over tragiek, maar over de schoonheid van emotie. Over durven voelen, over het durven omarmen wat ons raakt. Een ode aan drama in de muziek. De retro-synth-toetsen van de intro voeren ons terug naar de soundtracks van de vroegere typische Franse zomerfilms (‘L’Année des Méduses’, ‘Le Grand Bleu’, ’La Cage aux Folles’, …).
Fransman-met-Vlaamse-naam Mitch Declerck, bekend van zijn werk met o.a. Kavinsky, Justice, Parcels en Jungle, viel als een blok voor de demo’s van Isolde en tekende voor productie en mix.
https://www.youtube.com/watch?v=x1XUpvgXbcg
De Belgische metalband Splendidula (black/atmospheric/doom) heeft voor hun nieuwe single “Echoes of Quiet Remain” de hulp gekregen van Aaron Stainthorpe, tot voor kort de zanger van My Dying Bride. Stainthorpe is als gastzanger ook te horen op het nieuwe album van de Oekraïense band 1914. Ook een voormalig gitarist van Splendidula kreeg een lang gesproken stuk tekst (in het Nederlands).
De single is de voorbode van het album ‘Absentia’ dat volgend jaar uitkomt. De band ging sinds 2022 door een moeilijke periode en kende tal van bezettingswissels. Vandaag gaat Splendidula door als trio. Het plotse verlies van de voormalige bassist en ander menselijk verlies en lijden staat centraal in deze meeslepende single van bijna 10 minuten.
De muziek werkt louterend en zuiverend en heeft niet of toch minder de agressie van de voorgaande single “Behind My Semblance”, die vermoedelijk niet op het nieuwe album zal staan.
Dat opgestapeld verdriet zo gekanaliseerd kan worden naar iets helends, dat is mooi.
https://www.youtube.com/watch?v=6tuzT0jWt6A
Dumont, de indie/americana/rockband uit Genk werkte eerder al samen met de legendarische Elliott Murphy, maar kan ook makkelijk op eigen kracht overtuigen. Dat blijkt opnieuw op hun nieuwe single “Shelter”.
Deze krachtige en tegelijk heel kwetsbare melancholische strijkersballade gaat over het hebben, vinden of nodig hebben van een schuilplaats van zorg en menselijkheid, waar afscheid troost vindt. Het nummer zweeft ergens tussen Allerheiligen en Kerstmis, en dan hebben we het niet over de releasedatum, maar over de bedoelde invulling van die dagen die deze song oproept. Het nummer werd opnieuw geproduced door Zjef Cludts.
We kunnen niet zeggen dat Dumont de meest productieve band van het land is, maar als ze een single uitbrengen, dan is het wel raak.
Deze “Shelter” is zo mogelijk nog sterker dan voorgangers als “The Gun”, “100 Years” of “Stay A While”, en ook dat waren allemaal kleine meesterwerkjes.
https://www.youtube.com/watch?v=-hsctOOjstI
Postmetal/posthardcore/rockband Brutus heeft een nieuw live-album. Na ‘Live in Ghent’ uit 2020 (opgenomen in 2019) is het nu aan ‘Live in Brussels’. Aan echt originele albumtitels doen ze niet meteen bij Brutus, toch niet voor hun live-albums.
De nieuwe live-registratie werd eind vorig jaar opgenomen in de Ancienne Belgique, in Brussel dus inderdaad, op de laatste dag van drie uitverkochte concerten in die AB. Brutus had er bij de opnames in dat jaar al twee Amerikaanse tournees opzitten en een goedgevulde festivalzomer (Graspop, Hellfest, Rock Werchter, Wacken, Dour). Om maar te zeggen dat het trio de setlist van de opnames al goed in de vingers hadden.
Tussen ‘Live in Ghent’ en ‘Live in Brussels’ zit enkel het album ‘Unison Life’ uit 2022. Dat album vormt dan ook de hoofdmoot van ‘Live in Brussels’.
Bij de start lijkt het alsof de band dat album integraal en in volgorde zal brengen, maar na het tweede nummer halen ze de volgorde door elkaar. “Unison Life” wordt wel op één track na integraal gebracht. Enkel “Dreamlife” haalde de setlist in Brussel niet. Aanvullen doen ze met vier tracks uit ‘Nest’ uit 2019, twee uit ‘Burst’ uit 2017 en de recente losse single “Paradise” uit 2024.
Opmerkelijk: de overlap met ‘Live in Ghent’ blijft beperkt tot vijf nummers. Dat is knap voor een band die nog maar drie studio-albums heeft.
De set die ze speelden in de AB bevatte 16 nummers en die staan ook allemaal op het album. Er werden geen nummers overgeslagen omdat de kwaliteit niet voldeed of omdat het dan bijvoorbeeld niet op het dubbele vinyl zou passen.
Op het geluid valt niets af te dingen. Dit is Brutus op het toppunt van hun kunnen. Als vaandeldragers van wat je de ‘nieuwe lichting’ in metal zou kunnen noemen, moeten ze inzake populariteit misschien enkel het Franse Gojira laten voorgaan. Maar die zijn dan ook al net iets langer aan de weg aan het timmeren.
Al twee live-albums tegenover slechts drie studio-albums lijkt ambitieus of pronkerig, maar als ze dit niveau aanhouden, mag Brutus na elk studio-album een live-album uitbrengen.
https://www.youtube.com/watch?v=M-LjNxPXX8A
Hatria is al 24 jaar de zangeres van de Italiaanse gothic/synthwaveband Beata Beatrix. Misschien hier niet zo bekend, maar ze speelden reeds supports voor bands als Clan of Xymox, Kirlian Camera en the Beauty of Gemina. “Il Salice” (de wilg) is al haar tweede recente solo-single.
De grens tussen Hatria-solo en Beata Beatrix is dun. Mede-bandlid Crowley van Beata Beatrix verzorgt hier alle muziek (bas, beats en galmende gitaren) en Hatria zingt en schrijft de teksten. In het Italiaans. Enkel gitarist Ricy Trix ontbreekt (officieel toch) om er een band-project van te maken. En bij Beata Beatrix zijn de lyrics in het Engels.
Muzikaal leunt dit volgens Hatria dichter bij de Italiaanse synth/darkwave van de jaren ’80 dan Beata Beatrix, dat dan soms wat meer gothic rock (van de 90’s) zou moeten zijn. Hatria’s zang en timbre wordt al eens vergeleken met die van Siouxsie en daar is wel iets van. Ze zingt heel mysterieus, sensueel en dat Italiaans maakt het wel lekker, al geef ik toe dat ik inhoudelijk helemaal niet mee ben.
Haar vorige single als Hatria (“Quién Soy En Este Mundo”) was muzikaal nog sterker en helde nog meer over naar de synthwave en die zullen sommigen misschien wel nog leuker vinden. Nog meer goed nieuws voor de fans, want er komt binnenkort een nieuw album aan van Beata Beatrix.
Als er daarnaast ook nog een solo-album van Hatria van de persen rolt, zullen wij daar niet rouwig om zijn.
https://www.youtube.com/watch?v=O1ScOm-A63U
Deathmetalband 1914 uit Oekraïne heeft een nieuw album. Muzikaal is het (opnieuw) een doorontwikkeling of uitkristallisering van de sound van de vorige albums. Inhoudelijk is er wel een kleine koerswijziging.
Niet het hele concept van de band wordt overboord gegooid. Muzikaal blijft dit nog steeds intense blackened death-doom en met atmosferische stukken. De teksten gaan nog steeds uitsluitend over de Eerste Wereldoorlog. Waar het op eerdere albums vaak uitsluitend ging over de ellende en verschrikkingen van oorlog, gaat het op dit nieuwe album ook al eens over de kameraadschap die ontstaat tussen soldaten, over het samenbrengen van mensen en samen de krachten bundelen. Kameraadschap die dan vaak lang doorwerkt, ook als de oorlog reeds voorbij is. Misschien is dit concept een manier van de band om dank te zeggen aan de Europese fans die deze band blijven steunen, ondanks de beperkingen door hun eigen oorlog, waardoor ze beperkt zijn in bijvoorbeeld het op tournee gaan. Misschien is de shift in de onderwerpen meer een oproep, als spreekbuis van een land in oorlog, een land dat nu veel vrienden nodig heeft.
Albumtitel ‘Viribus Unitis’ was het persoonlijke motto van Franz-Jospeh I, de voormalige leider van het Oostenrijks-Hongaarse rijk. Het Latijnse motto betekent zoveel als ‘met vereende krachten’. In de songtitels maakt 1914 het ons (alweer) niet makkelijk. Elke track verwijst naar een specifieke veldslag van de Eerste Wereldoorlog, beleefd door de ogen van een Oekraïense soldaat en in een bepaalde volgorde. Elk van de vijf oorlogsjaren heeft een eigen track en toch komen ze aan 10 tracks. Er is de openingstrack “War In” en de albumafsluiter “War Out”. Ze tellen de oorlogsjaren tot 1919 (symbool voor de nasleep van de oorlog) en het jaar 1918 wordt gespreid over drie nummer.
Er doen een aantal gastzangers mee: Christopher Scott van Precious Death en Aaron Stainthorpe van My Dying Bride en High Parasite. De nummers met de gasten kan je er wel makkelijk uithalen zonder voorkennis, maar het is niet dat daardoor de sfeer van het album gebroken wordt.
‘Viribus Unitis’ heeft bijzonder weinig entertainende waarde, maar wie op zoek is naar loutering en zuivering door agressief geluid, die zit hier aan het juiste adres.
1914 kan je volgende zomer aan het werk zien op Alcatraz in Kortrijk. Het is er hun tweede passage (ze stonden er al in 2022).
https://www.youtube.com/watch?v=-pN7DggXfvU
Op soundcloud kan je enorm veel muziek ontdekken: Onbekende artiesten, meer underground of lo-fi en in alle genres. Per toeval kom ik Ono Moloko tegen met het nummer “Smoke and Flames”. Ono Moloko is de muzikant Nejib Seddik en heeft als uitvalsbasis Gent. Voor de teksten werkt hij soms samen met Sarah Van Den Bossche. Hij is heel actief bezig want op soundcloud en spotify staan er dit jaar vrij veel releases van singles op.
Wat valt op? De sfeer die hij neerzet, de professionele opnames en mix. Daarnaast is “Smoke and Flames” een heel goed nummer met een zangeres dat hier schitterend werk aflevert. Een nummer in hetzelfde genre en stijl is “Only a Memory”.
Ik heb ook “A Real G Birthday” erbij geplaatst omdat dit nummer dan een iets andere kant toont van Ono Moloko. Maar de sfeer en vibes blijft wel in hetzelfde genre.
Als ik voor deze twee songs vergelijkingen of raakvlakken moet maken dan denk ik aan: Gorillaz, Twenty One Pilots, Morcheeba, Dido…
Pop/Electro/trip hop/lounge
Smoke and flames - A Real G Birthday -single-
Ono Moloko
https://soundcloud.com/onomoloko
https://music.youtube.com/playlist?list=OLAK5uy_lCXVfqIahXO0zGZPe7pVJaxKYCvUCt_m0
https://open.spotify.com/artist/4ZA1z96B7kSTPmfvmRWTsN?si=7-YUilgiRnS4dOrUkX8kcg
Emma Rotsaert kwam als Parkaparaplu al de neus aan het venster steken tijdens de coronapandemie. Tijdens de lockdown studeerde ze nog en voor haar eindwerk heeft ze nummers geschreven en opgenomen en zelf videoclips gemaakt. De resulteerde in het album ‘De Dood Van Een Tuinkabouter’.
Sindsdien is er heel wat veranderd. Emma speelde in de tv-serie How To Kill Your Sister wat haar jeel wat media-aandacht opleverde en ze zit in Arbeid Adelt!, net als Geert Vanbever, haar compagnon de route in Parkaparaplu. Het opzet van Parkaparaplu is niet of nauwelijks veranderd: donkere Nederlandstalige poëzie op een bedje van dark, cold en new wave. Het ligt allemaal niet zo ver van bijvoorbeeld Nel & J.P.
“Liefde Is Dood” is een prima single, met de kille sound van de jaren ’80 (Sisters, Anne Clark, The Sound, Bauhaus, ..) en een intrigerende tekst over liefde en religie.
Misschien is die losjes geïnspireerd door de tv-reeks Godvergeten, maar het kan ook op eigen ervaringen gebaseerd zijn.
parkaparaplu - liefde is dood - Google Zoeken
Giöbia is een Italiaanse instrumentale spacerockband die al een paar keer in België kwam optreden. ‘X-Æon’ is hun zesde studio-album.
Hun sound is een mix van spacerock, psychedelische acid rock, synthrock en prog. De invloeden komen waarschijnlijk van bands en artiesten als een Mike Oldfield, Pink Floyd, Kayak, Hawkwind, Gong, Ozric Tentacles en Jean-Michel Jarre.
De progressieve elementen in de songopbouw en de kosmische facetten (dromerige riffs, zweverige synths, …) zijn knap uitgewerkt en krijgen veel plaats en ruimte op dit nieuwe album. Bij momenten klinkt dit wat retro, maar er zitten ook recentere invloeden bij. Wanneer die recentere invloeden benadrukt worden, hoor je vooral heavy, hypnotiserende psych. Niet altijd super-heavy, maar wel opvallend zwaarder en logger dan de andere stukken. Samen is het een boeiende mix van oud en nieuw, zonder breuklijnen tussen de tijdsgeesten. In “The Death Of The Crows” zit nog een extra genre dankzij een opvallende postpunk-vibe.
“L’Eau Fugitive” gooit mij terug naar het ietwat miskende album ‘Rubycon’ van Tangerine Dream uit 1975. Eén song op dit album (“1976”) heeft een lang gesproken gedeelte in het Engels, maar voor het overige is dit album volledig instrumentaal. Deze gesproken track doet mij wat denken aan de EP ‘Intersatelital’ van Vinnum Sabbathi en andere tracks doen mij wat denken aan de Duitse Spacelords, maar deze Italianen zijn wel degelijk authentieke pioniers in het genre van de cosmic psychrock.
Als geheel is dit album een verkenning van het onbekende, zowel in het muzikale als in de songtitels. De wereld die we kennen is verloren en de band gaat next level om ons mee te nemen hetgeen wat zou kunnen volgen. Als Giöbia daarbij de soundtrack mag leveren, is het einde van de wereld misschien toch niet zo afschrikwekkend.
Zoals voor veel instrumentale bands is het bij Giöbia één van de uitdagingen om spannend te blijven zonder lyrics, maar dat lukt prima op X-Æon. De leukste tracks zijn voor mij “Les Ferromagnétaux” en “Fractal Haze”.
Giöbia komt in februari van volgend jaar naar het tweedaagse Heavy Psych Sounds Fest in het Brussel, samen met Conan, Belzebong en Lord Elephant. Giöbia was er overigens ook al bij op het eerste Belgische festival van hun label, in 2019 in Magasin 4. Toen speelden ze met onder meer Black Rainbows.
https://www.youtube.com/watch?v=VZCTrMucz4Q
Na twee goed ontvangen albums (‘Chimera’ en’ Parallel Lives’) is Paul Numi al terug met ‘Wired on Wonder’, zijn derde album in vijf jaar tijd. Dat hoge tempo betekent niet dat er ingeboet wordt inzake kwaliteit.
Voor ‘Wired on Wonder’ stapt Paul Numi het veld op met een nieuwe ploeg. Eén van de bekendste in het team is drummer Mario Goossens. Dat is inderdaad de Mario van Triggerfinger. De vaste producer van Triggerfinger is de Amerikaan Greg Gordon en die deed de mix van ‘Wired on Wonder’. We vermelden ook Bart Van Huyck, die in het verleden al meespeelde op een album van Lords of Acid. Voorts mag de pianist van Chimera terugkeren in de opstelling en werd een beroep gedaan op een koor uit Nigeria. Ook opvallend: Paul Numi neemt hier voor het eerst meer rollen op dan op de twee vorige albums. Hij zingt (ook de backings) en speelt bas en gitaar en hij is uiteraard ook de songschrijver, waar hij op vorige albums grofweg enkel de zanger en songschrijver was.
Namedropping is een leuk spel, maar niet altijd leveren bekende namen ook een degelijk album op. Hier wel. ‘Wired on Wonder’ is ondanks alle hulp van buitenaf het meest persoonlijke album van Paul Numi. En dan niet omdat hij muzikaal het laken naar zich toe trok. De lyrics zijn persoonlijker, graven dieper en nemen al eens een maatschappelijk standpunt in of tonen meer persoonlijke emoties (er komen twee vrouwennamen langs). Dit is ook het eerste album sinds het overlijden van Paul Numi’s broer, die een belangrijke rol speelde in zijn artistieke bestaan.
De stevige rocker “To What Seems” doet in de intro wat denken aan Echo & The Bunnymen. Verderop schuift het nummer wat op naar de Manic Street Preachers. De zang klinkt misschien net wat heser en dunner dan op de vorige albums, maar tegen de natuurwetten van de ouderdom is niemand opgewassen. “Don’t Let The Old Man In” legt de vinger op de wonde inzake ouder worden en “AI Gets Deal Fever” houdt onze generatie een spiegel voor op een leuke melodie. De lyrics daarentegen graven op dit album merkelijk dieper, voor wie de tijd wil nemen om die te ontdekken.
“What We Believe” start als een pianoballad van Elbow of Smith & Burrows en met dat gospelkoor erbij krijg ik meteen een Kerst-gevoel. “Someone” heeft een Departement S-vibe. “Phoebe My Dear” is in lengte, songtitel en akoestische aanpak een knipoog naar een track van de Stone Roses op hun debuutalbum. Een leuke knipoog, maar als je die context niet kent, is het misschien eerder een wist-je-datje. “Guide Me Towards The Light” moet heel zwaarwichtige lyrics op de schouders dragen, maar blijft wel nog overeind. Liever wat diepzinniger dan al te luchtig. “A Roving Still” is Paul’s antwoord op het gedicht So We No More Go A Roving Still van dichter Lord Byron.
De leukste tracks op ‘Wired on Wonder’ zijn voor mij de vooruitgeschoven singles “Caroll An” en “Love Still Sleeps In Futuropolis” en “To What Seems”.
https://www.youtube.com/watch?v=ZM5Cp-pDc4w
Nederlands 
Français 
