Ter introductie citeren we even uit de biografie op de website van De Havilland zelf: ''In het Universitair Psychiatrisch Centrum, Kortenberg spreken auteur/componist Rudolf Hecke en professor Dirk De Wachter voorjaar 2015 af om samen te werken aan wat Rudolfs debuutroman ‘Wondenland’ zal worden. In de wachtzaal vindt nog een ontmoeting plaats. Nathalie Van den Meutter, die stage loopt als psychologe, wordt door Rudolf aangesproken, het begin van een bijzondere samenwerking. Rudolf heeft een berg songs geschreven en is op zoek naar de stem om ze leven in te blazen. De songs worden herwerkt en Nathalie op het lijf herschreven. Songschrijver en zangeres geven hun samenwerking een naam. De Havilland, naar de inmiddels 103-jarige actrice Olivia en naar de vliegtuigbouwer die bijdroeg aan de bevrijding van het fascisme. Het duo start een zoektocht naar geschikte muzikale compagnons en vinden Willem Heylen wiens dromerig inventief gitaarspel mee de sound boetseert en Lotte De Peuter, backing zangeres en fluitiste. Er wordt meteen opgenomen. "
Met de EP 'De Havilland' wordt een bijzonder melancholische plaat uitgebracht die meerdere snaren raakt. Jazzklanken worden aangesterkt met dromerige soundscapes, die een gemoedsrust doen neerdalen over je bange hart. Iets wat we in deze barre tijden zeker kunnen gebruiken. De kers op de taart wordt echter geleverd door die bijzonder breekbare en kristalheldere stem van zangeres Nathalie Van Den Meutter die je met haar stem hypnotiseert en naar verre oorden doet verlangen waar geen pijn en vertwijfeling meer heerst. “Sleep Happy” is alvast een song die je hart verdooft, je ziel doet bloeden van innerlijk genot en daardoor pink je een traantje weg. De krop in de keel krijg je eveneens van de daarop volgende parels “Seven Letter Words” waar ook een lekker uptempo klank enige positieve energie door de boxen stuurt. Ook hier weer hoor je die opvallende breekbare vocale aankleding die je in vervoering brengt. “The Disease” en afsluiter “Gardienne”, weer zo een intiem, broos en breekbaar meesterwerk, gaan diezelfde weg op.
De Havilland brengt een EP uit waar een tranendal van geluk wordt verbonden met tonnen melancholie en weemoed. Waardoor je als aanhoorder de zorgen in je leven even kunt vergeten.  
Met deze dromerige EP worden niet zomaar snaren geraakt, deze songs kunnen je leven een mooiere wending geven als je de broosheid en de schoonheid daarvan ondergaat. Waardoor zorgen niet worden vergeten, maar je wel even tot gemoedsrust komt in een intieme omgeving die de band je op deze mooie EP aanbiedt.

De Amerikaanse formatie The Mystery Plan in een muzikaal hokje duwen is deze band tekort doen. Sinds 2010 bracht de band rond Jason Herring, Amy Herring, Jeff Chester, Otis Hughes en Patty McLaughlin ongeveer 10 EPs en LPs uit, waar ze die stelling in de verf weten te zetten. Dreampop, folkinvloeden, fuzzy beats die op de dansheupen werken, intimiteit die je hart verwarmt, … je vond en vindt het nog steeds terug bij The Mystery Plan. Ook de nieuwste schijf 'Zsa Zsa' is een samenstelling van parels van songs waar deze stelling nogmaals wordt bewezen.
Die heel gevarieerde aanpak, met een mysterieuze tint daarin verborgen, komen we al bij de eerste song tegen. “Those Stars” is een circa zeven minuten lang pareltje dat je hart verwarmt, binnen een toch wel donkere omkadering. Binnen die weemoedige manier van elektronische pracht, op dezelfde wijze zoals bands als Massive Attack dat plegen te doen, weet Mystery Plan snaren te raken en bezorgen ze je een zeer visueel klinkende totaalbeleving die je niet snel zult vergeten. Luister maar naar zo een dromerige song als “We All Get Down” of “Ballad Of JC Quinn”. Het zijn één voor één songs die ergens wel aan je ribben blijven kleven. De warme en weemoedige aankleding, bezorgen je een krop in de keel en kippenvelmomenten in veelvoud. Elke song zorgt ervoor dat je wegzakt in diepe gedachten, op een zeer sensuele wijze. En dat is de verdienste van elektronische klanken die ontroeren. Maar vooral ook een vocale aankleding die de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen. Geluidsmuren worden daarbij niet verpulverd, maar de intense inwerking op uw gemoed zorgt voor een gemoedstoestand waaruit je nooit meer wil ontsnappen. Relaxerende dromerige songs als “Sweet Tart”, ”Long Way Heaven” en afsluiter “Distant Sirens” zijn songs waarbij die stelling alleen maar wordt bewezen.
The Mystery Plan brengt vooral een gevarieerde dromerige, chill outschijf uit boordevol moderne, klassiek getinte klanken en stemmen die je wegvoeren naar andere oorden waar het steeds fijn vertoeven is. Een soort duisternis die je hart tot rust brengt dus. En bovendien geeft  'Zsa Zsa' je telkens dat gevoel van innerlijk welbehagen waardoor je de zwaarste stormen in het leven kan doorstaan. Binnen een donkere en melancholische omkadering, dat wel. Maar nooit word je er somber van. Eerder daalt een gelukzalig gevoel over jou neer dat je terug doet keren naar de essentie en de schoonheid van het leven.

De Zweedse dreampopformatie Tiny Fighter liet via prachtige singles als “Strangest Things” en “Perfect Game” al een tipje van de sluier zien en horen. Breekbare songs die sprankelend je tot dansen aanzetten. Lekkere aanstekelijk dus, binnen een dromerige omkadering. Met het debuut 'Going Home' brengt Tiny Fighter een debuut uit dat lang blijft hangen. Je zingt de songs ook prompt lekker mee.
En toch is het niet enkel dat dansbare dat komt boven drijven. Intimiteit binnen een zeer sobere omkadering, vinden we ook terug. Niet bij “Strangest Things”, een lekker uptempo song, maar “Perfect Game” laat Tiny Fighter van zijn meest breekbare kant horen. Met de vocale inbreng die je hart beroert op een ingetogen wijze, drijf je weg over walmen van intense melancholie en weemoed. Bij “Rollercoaster” worden de dansheupen op zwevende wijze aangesproken.
Tiny Fighter brengt aanstekelijke dreampop voor een zeer ruim publiek, dat blijkt ook uit de daarop volgende songs als “Echo”, ”Maybe” en het prachtige “Stars”. De bijzonder emotionele stem van Therese Karlsson ontroert je telkens opnieuw, waardoor je een traan wegpinkt met de glimlach op de lippen. Want ondanks die zweem van weemoedigheid is dit geen sombere schijf geworden. “Vessels” en “Hold On” blijven je datzelfde gevoel van welbehagen bezorgen.
Tiny Fighter drukt door dit sprankelende debuut zijn stempel op het dreampopgebeuren, door een zeer gevarieerde schijf voor te schotelen die harten doet breken, maar ze ook terug lijmt , door die bijzonder zonnige omkadering. Weemoedigheid die je hart in vuur en vlam zet is de rode draad op 'Going Home' waardoor een ruim publiek aan liefhebbers van de betere dreampop over de streep moeten worden getrokken. Ondanks de indrukwekkende instrumentale omkadering is het telkens Therese die je met haar bijzonder breekbare en kristalheldere stem doet vertoeven in oorden waar melancholie je doet schitteren in het licht.

Hallows is een dark electronic collectief uit Seattle. De band ontstond in 2018 en grasduint door de postpunk, new wave en andere donkere elektronische muziek uit de jaren '80. Met hun debuut 'Subtle' levert de band een EP af die echter daardoor niet gedateerd, maar opvallend fris en monter klinkt. Een postpunkrevival waar we met de glimlach op de lippen zitten naar te luisteren en vooral genieten tot de toppen van onze tenen.
Hallows trapt namelijk niet in de val van zomaar die muziekstijl te kopiëren, ze doen er daadwerkelijk ook iets mee door er een eigen en moderne draai aan te geven. Waardoor het lijkt alsof die muziekstijl wordt heruitgevonden. En daar slaagt niet elke postpunkopleving dezer dagen nog in. Dat blijkt al uit die ijskoude, lekker donker klinkende “Out Of Sync”. Niet alleen door de opmerkelijke instrumentale klanken die je doen teruggrijpen naar dat verre verleden, ook de lijzige stem doet een duistere walm over de hoofden waaien, waardoor je je puntschoenen aantrekt en lekker gaat zweven over de dansvloer alsof die jaren '80 nu pas zijn begonnen. Die aanstekelijkheid keert ook terug op “Subtle”, soms in een eerder, hoe zullen we zeggen, intieme sfeer als bij “In A Sleeping World” het geval is, maar die ook ook lekker uptempo alle registers opentrekt, zoals bij ''The Call//Ravenous'' en de prachtige afsluiter “Far Too Gone”.
Hallows zet zijn eigenzinnige stempel op een genre dat nog niet vergeten is en geeft het gelukkig een eigen en modern gezicht. De band heeft een zeer gevarieerd pareltje van een EP die smaakt naar meer, binnen die nog steeds groeiende postpunkrevivalbands die bewust grasduinen in het genre, met elektronische invloeden .
Hallows klinkt opvallend fris, monter en vooral vrij uniek. Daardoor zal deze band één van de weinige zijn die kan doorbreken in dat postpunkbos, waar je vaak de bomen niet meer ziet. Deze schitterende EP bewijst dan ook dat er nog bands zijn die dat wel kunnen. Hallows is dus een naam om te onthouden in dit genre. We voorspellen hen op basis van deze EP in elk geval een gouden toekomst.

Dance/Electronic
Subtle
Hallows