De Antwerpse band F.O.D is één van de absolute toppers van punkrock in ons landje. Sinds 2008 spelen ze niet alleen zalen en festivalweides plat, ze krijgen ook in het buitenland erkenning. Ook hun platen zijn één voor één punkrockpareltjes van wereldklasse. Ook in 2020 brengt F.O.D. een gloednieuwe plaat op de markt: 'Sleepville'. Een conceptplaat zo blijkt. Het verhaal draait rond twee personages, een oudere vrouw genaamd Annie die samen met Harrison mijmert over verleden , heden en die de puzzelstukje in haar leven in elkaar probeert te steken. De dingen des levens uit de doeken gedaan dus.
Het leuke aan deze schijf is dat er daadwerkelijk een verhaal wordt verteld. En zoals dat in het leven gaat, is dat met een lach en een traan. Soms woede, soms ook een schaterlach en soms ook humor. Alles binnen veertien songs die perfect op elkaar aansluiten, waardoor je deze schijf in zijn geheel dient te beluisteren.
Zoals het lezen van een spannend boek. Dit boek gaat over twee fictieve personages, het gaat eigenlijk ook over jou en mij. Iedereen die een relatie opbouwt, kinderen krijgt, werkt enzoverder, kijkt wel eens mijmerend terug op dat verleden, met een glimlach denkend aan die mooie momenten. Maar ook zich soms afvragend waarom je bepaalde beslissingen hebt genomen. De emoties spatten langs alle kanten, maar ze zijn gemeend en komen recht uit het hart.
De reden waarom we ooit fan zijn geworden, en dat nog steeds zijn gebleven, is dat F.O.D. een uitzonderlijke melodieuze punkrockband is , die de humor van een Green Day verbindt met de bittere ernst van punkbands met een boodschap. Ze rammen het door je strot, maar vergeten daarbij ook niet om alles te relativeren, waardoor een feest ontstaat in je hoofd. De heren van F.O.D. blijven daardoor eeuwig jong, maar houden ook hun fans jong en trekken jeugdige punkrockfans over de streep.
Persoonlijk ben ik niet zo een grote fan van Green Day, maar die heren kunnen wel een feestje bouwen op het podium waarop iedereen tot ver achteraan een festival weide staat te dansen tot de vroege uurtjes. Over diezelfde gave beschikt F.O.D., en dat op en naast het podium.
Met deze wondermooie conceptplaat wordt die stelling voor de zoveelste keer in de verf gezet. Dit is voor elk beetje fan van punkrock in de brede zin van dat woord puur genieten tot in de toppen van je tenen.
De uit Argentinië afkomstige alternatieve dreampopband Nax is ontstaan in 2012. De oorsprong gaat echter al terug vóór 2009 , en toen de band live begon te spelen vanaf 2010, dit door nummers van Nicolas Castello's soloalbum 'Infinito'. In 2013 brachten ze hun eerste twee werken uit, getiteld ‘Amalgama’ (EP) en ‘Anima (EP)’. Nax blijft rustig aan de weg timmeren. Er kwam nu een nieuw werkje uit 'Congelado'.
“Celebrar A-Niversarios” is een sfeervolle song die je vooral doet wegzweven naar verre oorden. “Noche”, “Hacemé Olividar” bevatten dan weer zoveel emoties dat de rust , die je voelt neerdalen in je hart , een positieve invloed heeft op je gemoed. Nax brengen hun songs trouwens in hun eigen taal, en dat is weer een extra pluspunt.
Binnen die sfeer weet Nicolas je met zijn bijzonder warme stem compleet te verdoven. Gerugsteund door muzikanten die op een serene maar vaak ook intense wijze je een warm gevoel vanbinnen geven; Nax dompelt je onder in bijzonder dromerige sferen. Enkel de vervormde gitaren bij sommige nummers laten een vleugje woede horen. Meteen komt de duidelijke verwijzing naar shoegaze bovendrijven, waardoor deze band in het hokje 'dreampop' duwen, hen tekort doet.
‘Congelado' is vooral een liefdesverhaal, en dat is, zoals iedereen wellicht weet , niet altijd rozengeur en maneschijn. Dat komt bij veel songs tot uiting. Vandaar dat ook die woede en pijn om de hoek komt kijkt. Geen melige toestanden echter bij Nax, maar een intens liefdesverhaal over vreugde en verdriet ; Nax schotelt dit o.m. voor op “Angeles De Hielo”, “Lune” en het wondermooie “Repetidor”. Enerzijds word je daardoor, met een ware krop in de keel, tot tranen toe bewogen. Anderzijds hoor je een vreugdekreet ontspringen die je doet dansen in de straten. Voortdurend weet Nax hun verhaal te vertellen en raakt gevoelige snaren. Het wordt op een zeer uiteenlopende wijze in de verf gezet tot het slotstuk “Congelado”.
Nax brengt met ‘Congelado’ een zeer emotionele schijf uit, waar vervormde gitaarlijnen in aanraking komen met warme vocalen. Waardoor de haren op je armen telkens rechtkomen van intens genot of verdriet. Dit bijzonder liefdesverhaal wordt op een dromerige en bijzonder uiteenlopende wijze gebracht, waardoor een lach en een traan nooit ver van elkaar verwijderd zijn. Zoals in een (h)echte relatie.
Nax brengt een zeer persoonlijke plaat uit die niet alleen hun, maar ook het verhaal van iedereen die liefdesverdriet heeft ervaren , vertelt. En dit zonder melig te gaan klinken, en op een dromerige , subtiel experimentele wijze je hart diep raakt. Het Zuid-Amerikaanse tintje, de songs in eigen taal, is de kers op de dromerige taart.
Xpus is een Italiaanse black/deathmetalband die sinds 2015 occulte paden bewandelt. De band grijpt terug naar de sound van de jaren '90 en klinkt in eerste instantie niet echt origineel. Wie echter dieper ingaat op de sound, ontdekt elementen van doom en andere duistere machten die van deze Italianen een unieke parel maken binnen dat genre. Het is de rode draad op de nieuwste release van Xpus 'In Umbra Mortis Sedent' , een plaat die, wegens de corona crisis, met vertraging op de markt kwam.
Vanaf “Abyssus Abyssum Invocat” over “Into The Sphere Of Madness” krijgen we te maken met een band die duidelijk teruggrijpt naar de oorsprong van de tweede blackmetalgolf. De ijskoude riffs en het ijzingwekkend stembereik, bezorgen je die koude rillingen van toen. Door de ietwat sombere, vaak trage manier waarop songs als “The Gates Of Doom” op gang komen, wordt trouwens ook een knipoog gegeven naar de doommetal. Waaruit dus blijkt, zoals we eerder aangaven, dat Xpus van veel donkere markten thuis is. Met songs als “Broken Is The Seal Of Equilibrium”, “Clerical Rooms Of Depravity” en “Holy Sperm Upon The Lamb” blijft Xpus je onderdompelen in een poel van pure waanzin, binnen steeds die donkere omkadering. Er wordt teruggrepen naar vaak gedoodverfde occulte formules , wat allerminst stoort.
Liefhebbers van typisch jaren '90 black/deathmetal mogen alvast watertanden. Want Xpus heeft goed naar deze bands geluisterd, zonder écht gedateerd te klinken.
Een voortdurend terugkerend element is een kerkklok, samen met een soort donker omgevingsgeluid. Het versterkt het theatrale , occulte karakter van deze schijf enorm. Waardoor Xpus toch eerder uniek klinkt binnen het overaanbod aan bands in hun genre. Door het donkere bos zie je vaak de bomen niet meer, maar Xpus kan wel boven de massa uitsteken. En dat trekt ons bij dit genre steeds opnieuw over die donkere streep!
We citeren even de Engelstalige introductie om de nieuwste release van The Murder Capital voor te stellen: ''When Annie asked us to do a live session at Maida Vale, covering FKA Twigs was an easy decision. “Cellophane” especially encapsulates such a poignant landmark of heartbreak, and its innately exposed nature further allowed us to really connect with it. The process itself was exciting for us, as we came to reshape its original mould, and impart our own sound and emotion onto the sentiment of inadequacy that she embodies so selflessly on the track.A truly unique artist who we appreciate greatly.Take it easy out there and look after yourselves.With love from us,
The Murder Capital."
‘Live From BBC Maida Vale’ is de laatste liverelease vòòr de lockdown. Deze EP bevat drie pareltjes van songs, die wellicht niets nieuws toevoegen aan het oeuvre van de band, maar een mooie toevoeging zijn aan de collectie van de fans. Met een wondermooie, op zeer emotionele manier gebrachte, cover van FKA Twigs “Cellophane” , treed je binnen in een wereld boordevol melancholie, met een vette knipoog naar de sound van bands als The Cure daar subtiel bovenop. The Murder Capital geeft een persoonlijke touch aan die song, waardoor deze song wordt heruitgevonden door de band. Dat is een hele prestatie. Op eerdere singles “Don't Cling To Life” en “Green & Blue”, enkele favoriete songs van de fans , legt The Murder Capital de lat verder zeer hoog. Sprankelende weemoedigheid binnen dromerige soundscapes, die je onderdompelt in donkere gedachten , is altijd een beetje de rode draad in de muziek van deze topband. En dat komt zeker tot uiting op deze zeer mooie collector’s item.
Eerlijk is eerlijk, deze EP is eigenlijk niet meer dan dat. Een mooi collector’s item voor de doorsnee fans. Maar hij bevat wel drie parels van songs die het gezicht vormen van een band die nog steeds groeit. Dat straalt uit de drie songs.
Volgens we hebben vernomen is The Murder Capital trouwens volop bezig aan nieuw materiaal . Met deze EP kunnen de fans genieten van drie van de mooiste songs die de band heeft uitgebracht, in een wondermooie live registratie die tot de puntjes is uitgewerkt. Dat het niks toevoegt aan wat we al wisten, stoort allerminst.
Een mooi cadeau trouwens, om deze barre tijden door te komen met een glimlach op de lippen!
Tracklist: Cellophane 04:20, Green & Blue 06:29, Don't Cling To Life 02:37
Felixity is een jonge artieste die puur muzikaal schippert tussen neo-soul en pop muziek. Haar muziek bevat elementen die doen terugdenken aan artiesten als Amy Winehouse, Etta Bond en Anastasia. Althans daar wordt ze soms mee vergeleken. Ze bracht nu haar debuut 'Love Sick' uit. Waar deze stelling meer dan in de verf wordt gezet.
Producer David Francolini zegt het volgende over deze schijf, we citeren: ''Given the confessional nature of Felixity's lyrics, it was important to create a dramatic soundscape; a cinematic and lush harmonic bed on top of which her wonderful voice could sit and her stories' meanings be amplified. I have shapeshifted the feel of the songs throughout the record so it feels like the emotional journey that the lyrics portray. All quite conceptual really, but always keeping it uncluttered, funky, simple, and the groove deep."
Dat komt al tot uiting bij de eerste song “Breating”. De stem van Felixity klinkt adembenemend mooi, breekbaar en broos. Maar ze straalt ook een kracht uit waardoor ze alle stormen kan doorstaan. Iets dat we ook terugvonden bij de helaas te vroeg overleden Amy Winehouse. Die soulvolle stem, gedrenkt in een weemoedige omkadering die je een krop in de keel bezorgt, doet je zweven over de dansvloer. Want dat is nog het meest opmerkelijke, ondanks die melancholische aankleding is dit best een dansbaar schijfje geworden.
Uiteraard is alles gebouwd rond die warme stem van Felixity zelf, maar de instrumentale omkadering werkt eveneens aanstekelijk op die dansspieren. Dat blijkt ook de rode draad op “The bad guy”, “On My Knees”, “Vanilla” en “Crazii”. Songs met zoveel emotie gebracht die je tot tranen toe bedwongen en je zacht laten meevoeren naar de wondermooie wereld die Felixity je aanbiedt.
Deze bijzondere artieste verstaat de kunst je ademloos achter te laten in de hoek van de kamer; ze voegt er opzwepende muziek aan toe, wxaardoor je niet kan stilzitten. Ook al gaat de hele schijf diezelfde lijn uit, bij elke song opnieuw geraak je ontroerd door inderdaad die bijzonder dramatische soundscapes, die lekker aan je ribben blijven kleven.
Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. Het extra mooie aan deze plaat is dat je een artieste hoort, die zowel doorsnee popliefhebber als die van soul kunnen aanspreken. Een zeer ruim publiek dus.
Net zoals Amy dat kon door haar bijzondere stem en uitstraling, stapt Felixity in de voetsporen daarvan en ontroert over de hele lijn, terwijl je zweeft over de dansvloer van het leven, omgeven door walmen van intense melancholie.
De bijhorende Radio-Edit van enkele songs voegen wellicht niet zoveel toe aan het origineel, maar laten horen dat deze talentvolle, ambitieuze artieste van zeer veel markten thuis is. Wat ons doet uitzien naar meer.
Nu, we hebben goed nieuws. Volgens we vernamen is Felixity al bezig aan een opvolger van deze schijf.
Door deze corona crisis vallen concerten in het water, maar we moeten deze artieste nin de toekomst in de gaten houden. Want op basis van dit sprankelend debuut, voorspellen we deze soulvolle pop prinses namelijk een meer dan gouden toekomst.
Tracklist: Breathing 03:47 - The bad guy 02:45 - On My Knees 03:48 - Vanilla 03:19 - Crazii 03:45 - You-Me 03:55 - Mr Brave 04:28 - Twisted Love 03:44 - lazy boi 03:09 - Seize 03:42 - Twiste Love (radio edit) 03:44 - You-Me (Radio Edit) 03:55 - You-Me (Oberkon Remix ) 04:09
Het duo Kippner en Weissinger wist ons in 2016 al murw te slaan met een onwaarschijnlijk gevarieerd debuut 'Mission Control'. Onder de naam I Am A Rocketship bracht de band recent een opvolger uit, 'Mind Grafitti'. Het is als artiest verdomd moeilijk nog origineel te klinken, alles is wel eens voorgedaan. Maar I Am A Rocketship slaagde er toch weer een unieke draai te geven aan de typische elektronische muziek.
De volledige recensie kun je hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/74005-mind-grafitti.html
Met 'Ghost Stories' schrijft de band een nieuw hoofdstuk, en ja hoor ook nu weer weet de band verrassend uit de hoek te komen.
Vanaf “False Impressions” word je door I Am A Rocketship meegesleurd naar een sprookjesachtige wereld, boordevol psychedelische aanvoelende elementen. De titel van de plaat dekt eigenlijk de lading. Want deze trip is inderdaad vergelijkbaar met een rit op een trein boordevol geesten en verloren zielen. Niet angstaanjagend, maar de rillingen lopen over je rug als “My Nature” je oorschelp binnen dringt, je hypnotiseert en je doet wegglijden naar een rijk boordevol wezens uit je wildste fantasie. Dat is in grote mate te danken aan een bijzonder zwevende instrumentale aankleding, maar het is vooral de stem van wiens kristalheldere stem perfect aansluit op die hypnotiserende muziek van Eric Weissinger.
Dit duo voelt elkander perfect aan, en dat zorgt ervoor dat die perfectie wordt overschreden. Luister maar naar uitzonderlijke pareltjes als “Ghost Stories” of “Come Along”. Gelukkig blijft die spontaniteit daarbij sterk overeind staan.
Song na song worden we weggeblazen door die onaardse kruisbestuiving tussen beide talentvolle muzikanten, die ook nu weer durven buiten de lijntjes te kleuren en experimenteren met klanken. Het klankentapijt dat ze uitspreiden is daardoor zo veelkleurig, dat je er nooit genoeg van krijgt. Je komt telkens wel een adembenemend landschap tegen op deze bijzondere trip, waarvan je denkt dat het eind is bereikt.
En dan schudt I Am A Rocketship plots in een schitterende finale nog enkele kleppers uit hun mouw. Zoals het bijzonder mooie “You're my angel” dat recht door je hart splijt. Dat wordt allemaal nog eens in de verf gezet bij afsluiter “The Spectacle”.
‘Ghost Stories' is een fantasie prikkelende plaat geworden, die van begin tot einde beklijft en een band laat horen die groeit, blijft groeien en zijn grenzen bovendien blijft verleggen en aftasten. Het eindpunt is zeker nog niet bereikt.
TRACK LIST: 01. False Impressions - 02. My Nature - 03. Ghost Stories - 04. Come Along - 05. Crush - 06. Resolve - 07. Give - 08. Walk With Me - 09. Five Points - 10. You're My Angel - 11. The Spectacle
Elektro/Alternatief/experimenteel
Ghost Stories
I Am A Rocketship
Er zit iets in het water in Gent waardoor getalenteerde bands zomaar uit het niets tevoorschijn komen, rode draad is jazz …De gerelateerde artiesten in het genre houden en vinden elkaar in het oneindige improviseren van uiteenlopende projecten. Een gloednieuw project is SUMI. We citeren: ''Gitarist Cyriel Vandenabeele en bassist Mattias Geernaert kennen elkaar van de succesvolle jazz-dub band Kosmo Sound. Daarmee groeiden ze in korte tijd uit tot een vaste waarde binnen de hedendaagse dub scène. Zo goed kunnen ze het met elkaar vinden dat ze nu ook SUMI in het leven hebben geroepen. Samen met drummer Elias Devoldere (bekend van bands zoals Nordmann, Hypochristmutreefuzz, John Ghost, ...) vormen ze een straf instrumentaal trio dat van de eerste slag weet te overtuigen.''
Dat deze jongen verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn bleek al uit het interview dat we onlangs hadden met SUMI: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78284-sumi-we-zien-ons-zelf-ook-niet-als-muzikanten-die-een-bepaalde-stijl-spelen-of-zoiets-het-houdt-ons-niet-bezig-dit-is-ook-waar-sumi-de-beer-als-symbool-voor-onschuldige-waarneming-over-gaat.html . Diezelfde zelfverzekerdheid straalt dit trio ook op hun debuut 'SUMI' uit.
Het interessante aan deze schijf is dat de plaat live is opgenomen, met publiek. De ingetogen songs worden dus vaak afgesloten met een sober maar zeer gemeend applaus. Ook wij applaudisseren al bij het eerste pareltje “Green Road”, een waar oorgasme voor elke muziekliefhebber die graag buiten de lijntjes kleurt. Ook al worden de oorschelpen vaak ingetogen gestreeld, de band durft flirten tussen de dunne lijn van intimiteit en geluidsmuren afbreken, en het voortdurende schipperen tussen uiteenlopende tempo wisselingen, binnen een improviserende omkadering. Het is de rode draad in elke songs opnieuw. Ook “Blue Road”, “Ristorante”, “Kowboy” gaan diezelfde intens mooie richting uit. De live sfeer zorgt voor een extra sterretje op het plantsoen.
Het extra mooie aan deze plaat, elk puzzelstuk binnen deze band blijkt perfect te kloppen en is even belangrijk. Het is niet zo dat de drums de gitaar of bas lijn overstijgen. Het is de samensmelting tussen al die elementen dat dit project zo bijzonder maakt. De heren hebben al heel wat uiteenlopende watertjes doorzwommen, en zijn binnen die andere projecten ook niet vies om op avontuur te trekken door het ‘muziek’landschap. Samengevoegd zorgt het voor uitzonderlijk pareltjes dat je muzikaal niet kunt labelen, gelukkig maar. In de grenzen , , die worden verlegd tussen een oorverdovende en verstilde sfeer , die je hart beroeren, blijft SUMI gewoon aanhouden tot het einde met knappe songs als “Kowboy”, “Dessert” en “Ballade”.
Conclusie: SUMI brengt met 'SUMI' wondermooie schoonheid in een kunstvorm gegoten, door talentvolle muzikanten die muziek spelen én muziek -letterlijk- doen leven; het zorgt voor een intens mooi kunstwerkje dat aan onze ribben blijft kleven en ons met een gelukzalig gevoel vanbinnen achterlaat. Puurder dan dit kan improviserende ingetogen muziek niet klinken. Het applaus is ook bij ons dus even oprecht als bij het publiek tijdens de opname van deze klasse plaat.
Tracklist: Green Road 05:27 - Blue Road 04:58 - Ristorante 05:10 - Kowboy 06:26 - Dessert 04:45 - Bao 04:16 - Ballade 04:17
De Duitse singer-songwriter Friede Merz is niet alleen een talentvolle zangeres, ze heeft door de jaren bewezen van vele markten thuis te zijn. Friede ging in haar archief en stootte op opnames die ze met de uit IJsland afkomstige gitarist Daniel Fiorik Boovarsson, in Berlijn in 2012. We citeren: ''German singer/songwriter Friede Merz went through her archives and found a diamond in the rough: iPhone recordings of a session with Icelandic guitarist Daníel Friðrik Böðvarsson, happening on a Berlin kitchen table in 2012. she and her then partner in crime were supposed to get together a jazz program for a gig in an old people’s home. instead they ended up playing songs of Friede’s musical heroes an “Two Old Ladies” was born.
The EP is released on 1st of May on spray can records.’
Met deze 'Two Old ladies-Lost Tapes' laat Friede Merz zich van de meest poëtische kant zien en horen. Het is een tristesse overgoten met veel tonnen melancholie en weemoedigheid. Op de eerste song “Cupid’s trick” wordt de breekbaarheid van Friede haar stem aangevuld door aanstekelijk gitaar getokkel , dat je koude rillingen bezorgt. Het zal niet alleen de rode draad vormen door deze ene song, het is hoe de volledige schijf echt in elkaar steekt. Verwijzingen naar Elliot Smith komen we geregeld tegen. Maar ook Joy Division’s “Love Will tear us apart” wordt in een eigentijds kleurtje gestopt, ook al is dat kleurtje nog steeds donker en somber. De impact die Ian Curtis op deze song had op meerdere generaties, blijft dankzij diezelfde stem van Friede Merz stevig overeind staan, en dat trekt ons bij deze song nog het meest over de streep.
Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel, de meer up tempo songs als “What different does it make?” doen je eerder dansen in de huiskamer, “You and me and the devil makes 3” klinkt zwevend, aanstekelijk en lekker energiek. Van de Marilyn Manson versie schiet door de link naar de countryfolk wellicht niet veel meer over, maar dat stoort allerminst.
Besluit: Friede Merz laat zich van veel kanten zien en horen op deze 'Two Old Ladies-'Lost Tapes'. De inbreng van Daniel Fiorik is daarbij zeer belangrijk, zijn lekkere aanstekelijke gitaarlijnen vormen een meerwaarde. Vreugde en verdriet zitten zeer mooi verpakt binnen elk van de songs. Er zijn soms verrassende versies, die bij sommigen de wenkbrauwen fronsen. Voor ons klinkt het allemaal zeer verfrissend. De manier waarop Friede Merz deze songs brengt , is bijzonder poëtisch, eenvoudig en boordevol melancholie, die ervoor zorgt dat je een traantje wegpinkt, wellicht met een glimlach op de lippen. Ga het bij dit mooie kunstwerk vooral niet te ver zoeken. Deze songs zijn letterlijk gebracht vanuit een soort huiskamer sfeer, waarbij geen geluidsmuren worden afgebroken, maar harten op een ingenieuze wijze wel degelijk over de hele lijn diep worden geraakt.
Tracklist: Cupid's trick 02:32 - Insight 04:20 - Love will tear us apart 04:49 - What different does it make? 03:25 - You and me and the devil makes 3 03:40
We volgen de activiteiten van Obaro Ejimiwe aka Ghostpoet sinds zijn sprankelende debuut ' ‘Peanut Butter Blues & Melancholy Jam' in 2011. De man verbindt melancholie perfectiet, met elementen van soul, die aanvoelen als een warm deken in koude winter- of zomeravonden. Een beetje in het verlengde van Massive Attack, maar ook een beetje anders. Nu kwam zijn nieuwste parel van een schijf op de markt 'I Grow Tired But Dare Not Fall Asleep'. In slaap wiegen deed hij , ondanks de sobere en intieme omkadering zeker en vast niet.
Deze plaat ligt eigenlijk een beetje in verlengde van het in 2017 verschenen: 'Dark Days + Canapés'. Ghostpoet laat zich weerom van zijn meest poëtische kant zien en bedekt elk van zijn songs met zoveel donkere weemoedigheid dat je er als luisteraar stil van wordt. De man mag dan een mening hebben, hij duwt die niet door je strot, maar laat je op een zachtaardige wijze wegzakken naar zijn melancholische leefwereld. Dat is altijd al de grote sterkte van Obaro geweest, en dat zet hij ook nu weer in de verf. Luister maar naar songs als “Breaking Cover”, “Concrete Pony” of “Humana second hand”. Je hoort zeker enige frustratie, woede zelfs in zijn stem. Soms rapt hij zijn teksten alsof hij je een spiegel voorhoudt. Ghostpoet blijft je hart op een warme wijze bewerken. En dat maakt deze artiest zo uniek. Bovendien werkt Ghostpoet samen met enkele vocalisten, die een meerwaarde vormen.
De stemmen van Art School Girlfriend, Delilah Holiday (Skinny Girl), SaraSara en Katie Dove Dixon zorgen voor een broeierige, warme aankleding die de temperatuur naar een kookpunt doet stijgen. In samensmelting met de stem van Ejimiwe zorgt dit voor een krop in de keel. Luister maar naar songs als “This train wreck of a life” en voel je wegglijden naar die andere donkere oorden in je ziel, waarbij je een traan wegpinkt. Met de vuist in de lucht dus. Want dat is dus eigen aan Ghostpoet. Hij brengt eigenlijk protestsongs aangekleed in een gewaad boordevol melancholie. Die lijn wordt verder door getrokken op de daarop volgende songs “Nowhere to hide” met een lekker rockende instrumentale aankleding daarbovenop. Tot afsluiters “I grow tired but dare not fall asleep” en “Social lacerations”.
Besluit: We zouden kunnen stellen dat sinds dat debuut er niet zoveel is veranderd. Hij weet op een dichterlijke wijze je net daar te raken, waardoor je diep ontroerd, je neervlijt in donkere gedachtenkronkels. Hij doet je nadenken en doet een intense gemoedsrust neerdalen over je bange hart.
Tracklist: Breaking Cover 06:31 - Concrete pony 04:06 - Humana second hand 03:55 - Black dog got silver eyes 04:22 - Rats in a Sack 03:39 - This Train Wreck of a life 04:06 - Nowhere to hide now 04:34 - When mouths collide 04:26 - I grow tired but dare not fall asleep 04:35 - Social Lacerations 05:43
Het Duitse Acylum beweegt zich in de underground van de EBM en andere industrial gothic electro. Dat ze nog zullen doorbreken naar een ruim publiek, daar durven we geen geld op zetten, maar ze zijn wel lekker tegendraads en dilettant. Acylum heeft de corona-lockdown aangegrepen om een digitaal verzamelalbum samen te stellen met demo’s, remixes, ruwe versie en samenwerkingen. En de voorraad daaraan moet groot zijn, want dit is al de tweede editie van hun ‘Filthy Memories’.
Dit is de stuff voor wie Front 242, Dive en Nitzer Ebb nog wat te gewoontjes en mainstream vindt. Toch staan er een paar parels op deze digitale verzamelaar, zoals het sublieme “No Way Out” en “Northern Sons Under Southern Skies”, beide in versies die niet zo heel erg lijken af te wijken van de bestaande albumversies. Anderzijds heb je een aantal ruwe versies en demo’s waaraan je meteen merkt dat er nog flink wat productionele ingrepen nodig zijn om het niveau van die twee (en een paar andere) te halen. Ook niet elke remix is een schot in de roos. De foute-discotheekversie (Club Mix - Demo) van “Black Death” kan je o.m. zonder omkijken doorspoelen. Soms is een remix wel puur goud, zoals de lekkere retro, zelfs bijna new beat op de May Fly-versies van “Trip Of Hate” en - ja diezelfde - “Black Death”.
Met 20 tracks op een verzamelaar heb je natuurlijk altijd wel wat kaf tussen het koren. Het voordeel is dat deze verzamelaar op Bandcamp uitgebracht wordt. Je kan dus eerst eens luisteren vooraleer je geld op tafel moet leggen.
Electro/Dance
Filthy Memories - Part 2
Acylum
https://alfamatrix.bandcamp.com/album/filthy-memories-part-2
Mijn eerste referenties toen ik het album van de Barnill Brothers hoorde, die heb ik maar meteen geschrapt. Die hebben waarschijnlijk meer te maken met mijn leeftijd dan met die van de bandleden en ze zouden alleen daarom dodelijk kunnen zijn voor de geloofwaardigheid van deze jonge Brusselse band. De Barnill Brothers hebben niet dezelfde familienaam, maar als je de samenzang van dit duo hoort, ga je daar toch aan twijfelen. Ze sluiten zowel aan op de kampvuur-en countryfolk van heel vroeger als de nieuwe lichting van pakweg Bear’s Den, The Jayhawks en Mumford & Sons of minder bekende namen als Henry Jamison, Old Sea Brigade en James Ollier. Dichter bij huis komen we uit bij o.m. Nomden of Pauwel De Meyer, om het voor u nog wat moeilijker te maken.
“Carry Me Home” heeft een beetje een cheesy kampvuur-refrein, maar het werkt wel. En of het werkt. De sound is heel Amerikaans, van de grote dagen, toen ze op de radio een song nog de tijd gaven om te groeien in de hoofden van de luisteraars. “Reverie” gaat meer naar Fleetwood Mac en Crowded House en is daarmee net iets minder representatief voor het album als geheel. De lyrics op dit album zijn doorgaans poëtisch en heel organisch-logisch: de verhaallijn is klaar en je moet niet te ver zoeken naar aanknopingspunten of driedubbele bodems. Soms wat te braaf en als ze dan eens uithalen in de tekst, zoals op “Eternal Morning” met ‘I cheated on my girl’, dan klopt het niet meteen met de zachte, zalvende melodie.
Het hele album ademt een sfeer van ‘het komt wel goed’ en jeugdig enthousiasme, ondanks dat er dergelijke en nog andere addertjes onder het gras zitten. Songtitels als “Childhood Dreams” en “Eternal Morning” geven dat wat onschuldige vertrouwen in een hoopvolle toekomst nog het beste weer. Aan zo’n vertrouwen willen we ons allemaal wel eens warmen, zeker in deze tijden, met elke dag hel en verdoemenis in het nieuws dat we in de lockdown moeten bekijken. Het nummer dat er inzake songopbouw en tekst wat bovenuit steekt, is “Red Lodge”. Dat ze ook zonder tekst je aandacht niet verliezen tonen ze op “Grace”.
‘A Perfect Place’ is zo het perfecte antiserum voor elke lentedag waarop de wolken de zon verbergen en tegelijk de soundtrack die elk glas wijn bij een ondergaande zon nog wat extra smaak en glans geeft.
En die belegen en bestofte referenties dan? De samenzang van Simon & Garfunkel, de harmonieën van Crosby, Stills & Nash, de eenvoudige emoties en sentimenten van John Denver, de onhandige bekentenissen van Gilbert O’Sullivan (die ‘dear mom & dad’ uit “I Won’t Try”). Maar dat hebt u niet van mij.
Folk/Americana
A Better Place
Barnill Brothers
De Schotse metalcoreformatie Bleed From Within is geen onbekende voor ons land. Ze speelden al twee keer op Graspop en de band heeft met ‘Night Crossing’ een mooi voorafje op hun album ‘Fracture’ dat eind mei moet uitkomen. Niemand minder dan Matt Heafy, zanger van de nog bekendere, Amerikaanse metalband Trivium, komt op het einde van deze single meedoen. Wie dacht dat Heafy zou zingen, die moeten we ontgoochelen, want hij brengt een knappe gitaarsolo. Een solo die wel compleet de vaart uit deze song haalt, maar wel knap.
Deze ‘Night Crossing’ is voorts alles wat de fans leuk vinden aan metalcore: pompende ritmes van drum en bas, veel snelheid en agressie in de gitaren, dreigend en sloganesk geschreeuw, …
Deze Schotten bijten zich nog steeds vast in je oorbuis als een roedel hongerige wolven. Als elke track op ‘Fracture’ dit niveau haalt, dan zal Bleed From Within er weer nieuwe fans bij kunnen winnen.
De corona-clip bij deze song is niet bijster origineel, maar er zitten wel een paar grapjes in.
https://www.youtube.com/watch?v=2IKmVLmNj7w&feature=youtu.be
Nederlands 
Français 
