Hiphop in het dialect is de gewoonste zaak in Vlaanderen, maar het Meetjeslands kom je niet zo vaak tegen. The Sloofs zijn Mike C en Foenkmaster B en die zijn al zowat tien jaar bezig. Over hun skills valt niet te discussiëren. In de lyrics is het vaak, maar ook niet altijd raak.
De nieuwe EP ‘Dichte Bij De Waanzin’ staat veraf van de mellow reggae/soundsystemrap van hun “Ode Aan ’t Meetjesland” of “Portefoelde” en ook ver af van de trippy house van “Ik Ben Nie Zot”.
De nieuwe EP telt drie tracks. “Bollet Af” is ronduit grappig en uit het leven gegrepen, een ode aan elkeen die altijd voor iedereen goed wil doen, en die dan plots toch zijn geduld verliest als de vragen blijven komen. De beats klinken retro clubby en zijn toch gepimpt naar het hier en nu. Een gouden track.
“Eij Joonne Eij” is in de lyrics al wat meer doorsnee en cliché. De rhymes zitten in een goede flow, maar de beat mist nog iets. “BlaBlaBla” is een track die live zeker zal werken, maar die bij een luisterbeurt in de huiskamer weinig brokken maakt, zowel in de lyrics als in de enerverende en wel heel retro beats.
Diezelfde retrobeats hoor je op The Sloof’s coronaversie van Ivan Heylen’s “De Wirkmens”, waarvan ze eigenlijk enkel de titel en het onderwerp overgehouden hebben. The Sloofs werkten overigens ook mee aan “Geen Slaap Door Wuhan”, een metalversie en hilarische hertaling van “No Sleep Til Brooklyn” van de Beastie Boys, met voorts nog de gitarist van The Evil Ponys en de drummer van Days Of Betrayal. Voor die ‘covers’ moet je wel wat zoeken op het web.
Albumtitels hoeven niet altijd ingewikkeld te zijn. Soms zijn ze gewoon een aanduiding zoals ‘V’ van Havok dat gewoon hun vijfde langspeler is geworden. Nochtans konden ze het een conceptuele titel gegeven hebben , want met de songs willen ze de mensen wakker schudden zodat ze zelf gaan nadenken over de maatschappij, de sociale manipulatie en dergelijke meer. Dat concept zit wel in de schitterende hoes die gemaakt werd door de Duitse kunstenaar Eliran Kantor (zie ook hoezen van Testament en Iced Earth).
Het mixen en producen gaven ze aan Mark Lewis die er een duidelijk, vol , maar messcherp geluid aan moest geven. Iets wat trouwens goed gelukt is. Havok is op ‘V’ een puur old school klinkende trash band in het genre van Testament, Exodus of Death Angel. Op dit nieuwe album speelt ook hun kersverse bassist Brandon Bruce voor het eerst mee. Opener “Post-Truth Era” is een ferme binnenkomer: een fijne opzwellende intro, een scherpe tekst over nieuws en fake nieuws die we dagelijks over ons heen krijgen en een beklijvend refrein. Op “Fear Campaign” vliegen ze er meteen in met scherpe riffs en een knappe ritmesectie. Ze weten wel refreinen te maken die het orgelpunt van de song zijn. Ook hier weer een relevante en kritische tekst. “Betrayed By Technology” zit ritmisch en riffsgewijs knap in elkaar. De zanglijnen overtuigen net iets minder dan op de twee vorige tracks. Ze bevat wel een paar heerlijk zingende baslijnen. In totaal presenteren ze ons elf nummers. De ene al wat meer uptempo (“Fear Campaign”) dan de andere en soms iets meer midtempo (“Ritual Mind”). Maar telkens heel goed opgenomen en in elkaar gestoken waardoor ze hun effect niet missen.
Jammer dat we de festivals deze zomer moeten missen want je voelt aan de songs dat dit live allemaal voor een golf van opwinding of een moshpit in het publiek zou kunnen zorgen.
Ten opzichte van hun vorig album ‘Conformicide’, dat nogal wat jazzy elementen en virtuoze versieringen kende, is dit terug Trash dat meer naar de basic gaat. Daardoor kom je niet veel muzikale verrassingen tegen maar hetgeen ze doen is wel goed en alles klinkt met het nodige enthousiasme.
Het album is ook toegankelijker dan zijn voorganger en enkele songs gaan zich vrij snel nestelen onder je hersenpan.
Er waait een nieuwe wind door Havok en het zal velen bevallen.
Ivolve is een muzikant, artiest en kunstenaar die van enorm veel markten thuis is.
Dat bewees de man met recente releases
Vulture - http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78346-vulture.html
Verloren Woorden - http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/78348-verloren-woorden.html
'Randomize The Insanity' is de derde release op zeer korte tijd van Ivolve. En wie had gedacht het meeste te hebben gezien en gehoord van deze man, zal ook nu weer iets gloednieuw ontdekken. Welkom in de absurde wereld van Ivolve die je deze keer meeneemt naar de donkerste kant van het menselijke brein tot hij je tot waanzin heeft gedreven.
Variatie in zoveel stijlen, stijlbreuken plegen en daarmee wegkomen? Ja, Ivolve doet het weer. Deze keer doet hij je, op een dreigende wijze, wegzweven naar de meest macabere en donkere gedachten bij “Synth Called Korsakov” en “Beautiful Nurse”. Bij “On My Own” krijgt Ivolve ondersteuning van de bijzonder kristalheldere stem van Lena die een meerwaarde vormt in het geheel. Eens je denkt te weten welke richting deze schijf echt uitgaat - intensieve triphop die aanleunt bij o.m. ambient of dreampop - slaat Ivolve weer een andere weg in op “Puppy Named Clipper” , een dansbare song, gekruid met aanstekelijke percussie , die een hypnotiserend werking heeft op je onderbewustzijn.
Remixen van “On My Own” laten horen dat op de inspiratiedrift geen stop staat bij Ivolve. Dat bewees hij al bij andere releases. Dat zet hij hier nog eens in de verf op deze nieuwe release 'Randomize The Insanity'. Dansen of zweven over de dansvloer, je onderdompelen in donkere gedachten boordevol mysterie en waanzin, binnen een experimentele omkadering. Dat komt ook bij “Come Along”, “Slow Down” en het dreigende, wondermooie sluitstuk “Memories” voldoende tot uiting.
Elk nummer op deze schijf opent een andere deur, naar een nieuwe wereld waarbij je fantasie op een intense wijze wordt geprikkeld. Zwevend van de ene naar de andere bladzijde. Tot je er daadwerkelijk waanzinnig van dreigt te worden. Deze keer is er iets minder vocale inbreng, ook al blijkt die telkens een enorme meerwaarde te vormen in het geheel, zoals die inbreng van Lena haar prachtige stem.
Maar ook door middel van een quasi-instrumentaal eigenzinnig pareltje bewijst Ivolve dat hij een ware kunstenaar is met klanken. Ofwel dompelt hij je onder in angst, ofwel doet Ivolve je dansen tot in de vroege uurtjes. Maar wat ons weerom het meest opvalt aan deze release - we vergeleken zijn vorige werken al met een schilderij van Picasso – is dat hij met deze nieuwe parel van een kunstwerk deze stelling alleen maar bevestigt.
Zonder meer is Ivolve dan ook de Picasso van elektronische /triphop die, binnen een experimentele en gevarieerde omkadering, je doet binnentreden in zijn wereld boordevol waanzin van de puurste soort.
Tracklist: Synth Called Korsakov, Beautiful Nurse, On My Own (feat. Lena), Diplomatic Shrooms, V8 Bit.C 'GG' (Ivolve Remix), Temple, It's All Gonna Be Fine, Puppy Named Clipper, On My Own (Frietboer Remix), Come Along, Slow Down, Memories
Elektro/Dance/Hiphop
Randomize The Insanity
Ivolve
Wagonmaniac Music
Devil's Bargain is een heavymetalband uit het Waasland. De band brengt sinds 2013 heavy metal in zijn meest pure vorm, mét power maar ook een - naar onze mening - duister kantje. In 2018 kwam hun debuut 'Deal With The Devil' op de markt, en nu volgt er een opvolger 'Visions'.
Releaseshows vallen in het water door deze coronacrisis, maar we vonden dit een mooie gelegenheid om de band wat prangende vragen voor te schotelen. Over het nieuwe album, over de toekomst en het verleden.
Het volledige interview kunt u hier nog eens nalezen http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/78392-devil-s-bargain-we-hebben-het-zelf-moeilijk-om-onze-muziek-in-een-hokje-te-steken-we-worden-immers-door-zoveel-zaken-beinvloed-de-gemene-deler-is-toch-gewoon-heavy-metal-hoor.html
We legden ons oor te luisteren, en horen een band die old school heavy metal trouw blijft, maar ook vooruit kijkt.
Met de komst van Juan Carlos Galdos op gitaar en Arthur Melchior Pagliarini op zang stroomt er nieuw bloed in Devil's Bargain. Je hoort een band waarbinnen iedereen meer dan ooit tevoren dezelfde kant uitkijkt, die spelplezier beleeft en meer op een energieke wijze van begin tot einde alle registers opengooit.
Het zeer uiteenlopende stembereik van Arthur Melchior blijkt trouwens, met alle respect voor de inbreng van de instrumentalisten, een grote meerwaarde te zijn. Hij kan zowel de hoge tonen aan, maar ook de meer cleane vocalen die de haren op je armen naar omhoog laten komen, tenminste als je houdt van die typische heavy metal met een power en donker kantje aan. Want vaak merken we ook een streepje duisternis als bij “No Return”, “Sign Of The Times” en “Endless Fight”. Eveneens loeien opgekropte emoties uit de boxen als een mokerslag in je gezicht.
Volgens we vernamen werd het debuut niet laaiend enthousiast ontvangen. Maar hier horen we een volwassen band die zijn grenzen heeft verlegd, een nieuwe bladzijde omdraait en zijn stempel wil en zal drukken op dat typische heavymetalgebeuren. Songs als “Your Disposal” en het lange, lekker op verschroeiende riffs gedreven “Symphony of Silence” laten inderdaad horen dat Devil's Bargain een grote stap voorwaarts zet.
Met 'Visions' zet Devil's Bargain meerdere stappen voorwaarts om hun doel te bereiken. Is dit vernieuwend? Nee, dit is een typisch heavymetalband. Maar eentje van uitzonderlijk kaliber. En dat wordt hier over de hele lijn dik in de verf gezet. Door de frisse wind die door de band waait, worden wegen ingeslagen die ons doen uitzien naar een gouden toekomst.
'Visions' is dan ook een schijf die iedere fan van het betere heavy metal zonder verpinken in huis kan nemen, want deze band bezorgt de heavy/power liefhebber een waar oorgasme en zorgt ervoor dat je lekker zit te headbangen en je krijgt bovendien kippenvelmomenten erboven op, mede dankzij de frisse inbreng binnen de band. Wat dan weer zorgt dat de haren op je armen voortdurend rechtstaan van innerlijk genot. Dat daarvoor wordt teruggegrepen naar een gedoodverfde formule, malen we totaal niet om. Want ons heavymetal hart stond in brand, ook na meerdere luisterbeurten.
Tracklist: Sewer Rats, Endless Fight, No Return, Devil's Bargain, Sign Of The Times, Your Disposal, Symphony Of Silence
Hats Off Gentlemen It's Adequate is het eenmansproject van Malcolm Galloway. De multi-instrumentalist /componist maakt echter ook gebruik van de muzikale diensten van zijn echtgenote Kathryn Thomas die fluit en zang voor haar rekening neemt. Voorts Mark Gatland op bas, Rudy Burrel op drums en zijn zoon Ethan Galloway eveneens zang. Dit resulteerde eerder in parels van albums 'Still Standing' (2017) en 'Out Of The Mind' (2018). Met 'Nostalgia For Infinity', ondertussen al de vijfde plaat van deze topartiest, spreidt Hats Off Gentlemen It's Adequate een veelkleurig klankentapijt uit, waardoor je zijn muziek niet kunt labelen. Dat trekt ons nog het meest over de streep.
Dat laatste komt al tot uiting bij “Century Rain”, voortdurend lijnen aftasten van elektronisch vernuft, het koppelen van melancholische zangpartijen en daar streepjes experimentele muziek aan toevoegen, dat is de rode draad op die eerste song, maar ook op de volledige schijf , zo blijkt.
'Nostalgia For Infinity' is, volgens we vernamen, trouwens een concept plaat over de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving met zeven nummers geïnspireerd door scifi-auteur Alistair Reynolds. Die kwetsbaarheid kom je geregeld tegen op deze pracht schijf. Neem nu “Twin Earth” dat aanvoelt als een trip naar een onontgonnen wereld, als je je fantasie voldoende de vrije loop laat. Elke song is bovendien weer een ander hoofdstuk, van nostalgie en melancholie; of alle registers worden opengegooid en een andere vocale inbreng wordt er aan toegevoegd.
Telkens zet Hats Off Gentlemen It's Adequate je bewust op het verkeerde been. Soms doet het wat denken aan wat Pink Floyd ooit deed, als bij “Voyager”; we weigeren bewust te verwijzen naar een artiest of band, maar deze band is vooral uniek in wat ze doen, door een trend van verrassen, je op het verkeerde been zetten, en telkens weer een andere onverwachte wending te geven aan het geheel - zowel vocaal als instrumentaal; het wordtverdergezet bij songs als “Nostalgia For Infinity” tot afsluiter “Sixth Extinction”.
Hats Off Gentlemen It's Adequate brengt een veelkleurig kunstwerk uit, waar niet alleen aan stijlbreuken wordt gedaan. Ook qua muzikale inbreng gaat het alle kanten uit. Over de hele lijn voelt de plaat dan ook aan als een avontuurlijke ontdekkingsreis door adembenemende landschappen, waar hobbelige valleien, stormachtige watervallen en paden boordevol bloemenpracht elkaar ontmoeten en je verwonderen.
Je vindt Hats Off Gentlemen It’s Adequate overal, of dat nu op onze planeet is of ergens ver verwijderd van ons heelal. Deze bijzonder veelkleurige schijf prikkelt je eigen fantasie. 'Nostalgia For Infinity' is een kunstwerk, waar je alle kleuren van de regenboog tegen komt.
Tracklist: Century Rain 09:17, Twin Earth 05:59, Ark 11:47, Nanobotorna 5:26, Chasing Neon 05:34, Glitterband 05:32, Conjoiners 04:31, Scorpio 01:19, Inhibitors 03:25, Nostalgia For Infinity 06:59, Voyager 05:50, Sixth Extinction 04:06
Augustijn eert zijn moeder met een cover van “Everyday” van Buddy Holly, een nummer waarvoor zelfs de ouderen onder ons al heel diep in hun geheugen moeten graven. In zijn hertaling geeft de Oostendenaar een paar knipogen naar de coronacrisis. Muzikaal blijft hij wel dicht bij het origineel, met een beperkte bezetting van akoestische gitaar, een dun lijntje synth/speelgoedpiano en heel zuinige percussie. Breekbaar en elk foutje zou meteen uitvergroot worden, maar Augustijn doet dit foutloos.
De corona-quarantaine heeft gezorgd voor een zondvloed aan akoestische versies, covers, vertalingen en interpretaties waarmee entertainend Vlaanderen ons probeerde zoet te houden. Vaak met een bedenkelijke kwaliteit van opname en uitvoering, omdat de middelen beperkt zijn en vooral de bedoelingen goed. Dan springt deze “Elke Dag” er tussenuit, met een sterke keuze van de te interpreteren song, een goede en originele hertaling, een meer dan degelijke uitvoering en een prima opname.
Augustijn kampte met dezelfde beperkingen als alle andere artiesten, maar heeft uit elke beperking zijn voordeel gehaald. Je merkt aan de productie niet dat dit opgenomen is in coronatijden. Dit had net zo goed op ‘Gin Oge Toe’ kunnen staan. Skoone!
Ongeveer hetzelfde kan je zeggen van de clip. Ook hier werkt Augustijn met niet meer middelen of mensen dan anderen, maar aan niets merk je dat dit clipje in quarantaine gemaakt is. https://www.youtube.com/watch?v=GF2_ST44Jw0
Biznaga is als band fier op zijn thuisstad Madrid. Toch zijn ze vernoemd naar een fenomeen van een andere Spaanse stad. Biznaga is verse jasmijn die op een gedroogde stengel van een andere plant verkocht wordt. Als symbool kan dit beeld wel tellen: deze vier Spanjaarden zetten een fris geluid op een oud genre. Hun punky garagerock klinkt tegelijk fris en toch heel retro. Van de lyrics in het Catalaans krijg ik niet veel mee, maar op dit derde album gaat het over hoe ons hele leven online vastgelegd wordt. Bij alles wat we doen is er wel ergens iemand achter een scherm die meevolgt of is er een algoritme dat alles noteert en opslaat. Alles wat we (online) zoeken, zal ons ooit vinden. Het scherm (pantalla) heeft ons in zijn macht. Dat is niet makkelijk om in lyrics te vatten, in om het even welke taal. Toch geeft de context de tracks een zekere sense of urgency. Muzikaal klinkt dit heel Brits: The Jam, Frank Carter & The Rattlesnakes en soms een beetje The Clash.
De kwaliteit van het album is heel consistent. Als we dan toch een paar uitschieters moeten aanduiden, dan wel “La Pantalla: Usos”, “No-Lugar” en “Error 404”. Deze Spanjaarden hebben ook een klein beetje een band met België: ze gebruiken vaak een Paul Delvaux-achtig schilderij (met de bandleden erbij) als band-foto.
Het Catalaans is zowel een drempel als een troef. Enerzijds geeft de taal deze band iets exotisch, iets waarmee ze zich onderscheiden van de duizenden andere bands in het genre. Anderzijds is het ook een rem op de beleving.
Samengevat is dit ‘Gran Pantalla’ een fijne muzikale ontdekking. Spanje is al langer een rijzende ster in het rocklandschap en Biznaga is daarbij zeker één van de sterkhouders.
Tolga Özbey kan je kennen als gitarist van de Turkse band Reptilians From Andromeda of van de legendarische punkband Rashit. Özbey heeft van de lockdown in Istanbul gebruik gemaakt om een nieuw project te starten. Eentje met het voordeel dat hij alles zelf inspeelt (gitaar, bas, drum en theremin) en dus ook waarbij hij zijn liefde voor rockabilly, surf, fuzz en retro-garage volledig kan uitleven en meteen zijn liefde voor oude horror- en ufo-movies daar kan aan koppelen.
Dat leverde een digitale EP op bij zijn eigen Kafadan Kontak Records en voor de liefhebbers van retrorock is het smullen geblazen.
Openingstrack “El Diabolico”, daar moet je wel eerst even doorheen bijten. Dat is een knip- en plakwerkje met wel een paar leuke riffs en hooks, maar ook vooral een overdaad van samples en filmfragmenten (B-horrormovies) en het is een gaan en komen van ritmes zonder organische overgangen of duidelijke songopbouw. Een samenraapsel zo lelijk als het artwork bij deze EP.
Vanaf “There’s Something Inside Me” is het wel raak: minder geluidsfragmenten, langer aangehouden ritmes en een heel zomerse, coole vibe. Hetzelfde geldt voor “I Drink Your Blood And I Eat Your Skin” en - één van de coolste songtitels ooit - “Heartbeats Of The Undead”. De outro “The Devil Of Asakava” is met 26 seconden eigenlijk te kort om te vermelden.
Dit is een alleraardigste EP die veel te snel voorbij is. Hier zit echt een toekomst in. Graag een volledig album hiervan Tolga, en dan op vinyl uiteraard.
Het lichtjes fantastische en dwarsliggende Limburgse trio Heisa heeft zijn debuut uit en dat kreeg de titel ‘Joni’ mee. Ze schopten het al tot op de playlist op StuBru; wat met hun genre van muziek een wonder mag heten. Net zoals zoveel bands zijn de plannen voor deze release nogal in het water gevallen. Ze stonden o.a. geprogrammeerd op het ArcTanGent festival in Bristol (UK) samen met onder meer Chelsea Wolfe, Swans en Amenra. Gelukkig voor hen is dit geen afstel en werd het festival intussen verplaatst naar 2021.
Opener “Let Go” bestaat uit bezwerende zang, onverwachte wendingen in de ritmesectie, een gitaar die naar postrock neigt samen met nu en dan een scheutje noise. Om je een idee te geven: soms gaan ze richting Motek uit en de andere keer neigen ze naar Peuk of Millionaire. Maar ze hebben wel al een heel eigen en herkenbaar universum. Op “A March” drijven ze op een constante groove met een galmende zang die een psychedelische sfeer oproept. Sfeer oproepen is iets dat wel regelmatig terugkomt wanneer je hen beluistert. “Serenity Now” ligt in het verlengde van “A March”. Op “Break” krijgen we aantrekkelijke zang en backings. Een warme postrockgitaar geeft verschillende aanzetten tot een vertrek uit de startblokken, maar ze houden de spanning erin door niet uit te barsten en in de startblokken te blijven hangen. “For Yours” is een gelijkaardige song, maar donkerder gekleurd. “Don’t Worry It’s Ok” is een kort breekbaar instrumentaal stukje muziek. Het gaat haast geruisloos over in “Keep It”. Een warm, catchy nummertje dat de nodige weerhaakjes bevat. “Cloudpreaser” heeft een lekkere groove en is een van de weinige songs waar de melodie niet zo aanwezig is. “Detach Mend” is terug een heerlijk bezwerende en epische track geworden van maar liefst zeven minuten. Er wordt daarna afgesloten met een kort instrumentaal stukje muziek.
Zoals ik al zei in de inleiding: Heisa is een lichtjes fantastische band en onderlijnt dat met verve op hun debuut. Schitterende plaat met een eigen origineel geluid. Wie iets meer zoekt in muziek dan de doorsnee ruis die we te horen krijgen zal hier op ‘Joni’ zonder twijfel aan zijn trekken komen.
Kwaliteit komt altijd bovendrijven zeggen ze. Wel hier is ze aanwezig en deze band heeft alles om het buiten de landsgrenzen te maken. Dit wordt zeker één van de platen in mijn top tien voor 2020!
Mint is een rockband uit de UK die met de regelmaat van de klok catchy singles loslaat op de wereld. Hun jongste worp heet “Turbulence” en gaat over hoe we in de digitale wereld en met name op de socials met z’n allen proberen voldoen aan eenieders verwachtingen en de psychische problemen die dat veroorzaakt. Muzikaal klinkt het een beetje als The Hives meets Tien Ton Vuist: cool, smooth en toch met een setje weerhaken in de aanbieding. Een fijne ontdekking, deze Mint.
Ook de video is degelijk en wie een beetje zijn weg vindt op het internet kan ook uitkomen bij een reeks retro-ringtones gebaseerd op deze single.
https://www.youtube.com/watch?reload=9&v=baRAcl3BLHs&feature=youtu.be
The Calicos werd opgericht als begeleidingsband van de in België verblijvende Amerikaan Matt Watts. Na één album en een tournee ging elk zijn eigen weg. Matt Watts bracht vervolgens een paar prachtalbums uit met (opnieuw) een heel degelijke begeleidingsband. The Calicos bleven eerst wat op de achtergrond, maar scoorden dan voluit door in 2018 Humo’s Rock Rally te winnen. Waar heel wat bands in de geschiedenis van deze bandbattle de fout maken om dan snel een album te willen uitbrengen, namen The Calicos rustig de tijd.
Hun eerste single “Nova” is er nu pas. Het is een vlotte brok dreampop/rock. Het nummer heeft een beetje het wijdse en desolate van The War On Drugs (maar dan zonder de scherpe randjes) en het dromerige van het nieuwe album van SJ Hoffman. De recente sound van School is Cool en die van sommige tracks van Cigarettes After Sex, dat zit er ook wat in.
Het is nog wat vroeg om op basis van deze single te zeggen dat The Calicos hun eigen geluid gevonden hebben, maar ze zitten toch al in de juiste richting. Als er nog een paar singles van dit kaliber volgen, komt het wel goed.
Wij leerden de klassieke pianist Tom Kristiaan kennen via zijn parel , de soloplaat 'In Deep Woods'.
We hebben de nodige aandacht besteed aan de plaat, de recensie kunt u hier nog eens nalezen
http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/75189-in-deep-woods.html
Tom heeft ondertussen niet stil gezeten. Hij staat er nu terug met een toch wel bijzonder gewaagde onderneming. Hij steekt de pianowerken 'Gymnopédies' van Erik Satie, een klassieker uit de 19e eeuw, in een nieuw kleedje. Daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan.
Tom Kristiaan is echter een pianovirtuoos die geen piano speelt, hij leeft op dat instrument. Daardoor brengt hij die oude muziek terug tot leven, met respect voor dat verleden. De intensiteit van het werk blijft bewaard, maar Kristiaan geeft er op een dromerige en bijzonder melancholische wijze een eigenzinnige draai aan. Zoals we ondertussen van hem gewoon zijn; hij komt er gewoon mee weg. Bij “Tom's Gymnopédie 1” neemt Tom je mee naar een onaards mooie wereld, waar melancholie en weemoedigheid hand in hand gaan. Je voelt je wegglijden in diepzinnige gedachten gedragen door het klankentapijt dat Tom uitspreidt. Een tapijt dat zoveel schoonheid bevat dat er een gemoedsrust over jou neerdaalt waardoor je niet in slaap wordt gewiegd, maar eerder met de krop in de keel een traan voelt rollen over je wangen. Dat is ook bij "Tom's Gymnopédie 2” het geval. Al dien je die twee songs in zijn geheel te zien en te beluisteren, omdat beide hoofdstukken nu eenmaal perfect op elkaar aansluiten.
Sommige werken hebben nu eenmaal het label 'verboden aan te komen'. Werken van Satie behoren, wat ons betreft, zeker tot die categorie. Het mooie aan deze EP is dan ook dat Tom Kristiaan die enorme emoties die uitgaat van dit bijzonder werk van Erik Satie, weet te bevatten.
Wat Tom ermee doet is die sound van toen bewaren, en een extra sausje melancholie aan toevoegen waardoor verleden en vandaag perfect met elkaar worden verbonden. En dat trekt ons nog het meest over de streep.
Een filmische bewerking van een meesterwerk, schotelt Tom Kristiaan ons hier voor met deze 'Gymnopédies'.
Tracklist: Tom's Gymnopédie 1, Tom's Gymnopédie 2
Klassiek/New Age
Tom’s Gymnopédies
Tom Kristiaan
Nederlands 
Français 
