Circa tien jaar geleden wist Tame Impala aangenaam te verrassen met zijn debuut 'InnerSpeaker'. De psychedelische muziekfan begon er prompt van te watertanden. Ook opvolger 'Lonerism' was een schot in de roos. Zijn laatste schijf 'Currents' zorgde vijf jaar geleden echter voor verdeelde reacties. Onlangs kwam eindelijk een nieuwe schijf uit van Tame Impala, die meer de kant van de popmuziek uitgaat, en die eveneens zal zorgen voor verdeeldheid bij de fans, vrezen we een beetje.
De aanstekelijke starter “One More Year” ligt zeer gemakkelijk in het gehoor. Hiermee wordt bewust een ruim publiek aan popliefhebbers aangesproken. De liefhebber van de neopsychedelische muziek waarmee Tame Impala grenzen wist te verleggen zoveel jaren geleden , zal wellicht ontgoocheld afdruipen, want daar doet Tame Impala niet meer aan mee. In die lijn van gezapige popmuziekparels liggen ook “Instant Destiny”, “Borderline” en “Posthumous Forgiveness”. Lekker aanstekelijke softpopgerichte songs, waarbij niet meer buiten de lijntjes wordt gekleurd. Op zich een beetje jammer, want die avontuurlijke aanpak van die eerste plaat trok ons toen enorm over de streep.
Kevin Parker kiest op zijn nieuwe schijf echter voor softpop- en dansvloermuziek. Hij blijft daarbij iets te nadrukkelijk uit datzelfde vaatje tappen, waardoor de aandacht gaandeweg wat verslapt, ondanks aantrekkelijke pop parels die ons met verstomming slaan. Zzoals we aangaven zullen de meningen over deze schijf sterk uiteenlopen. Songs als “Is It True”, en de eerder psychedelische parel “One More Hour”, geeft aan dat Tame Impala bewust schippert tussen zijn neopsychedelische verleden en de softpop van de recente jaren. De lijn daartussen is bijzonder dun. Wij verkiezen het eerste.
We houden het bij een zeer fijne popplaat, waarbij Tame Impala helaas iets te nadrukkelijk de gemakkelijke weg opzoekt en zijn publiek aan het dansen wil zetten. Voor ons had het net iets meer avontuurlijker gemogen, maar kun je het een artiest kwalijk nemen , dat hij teruggrijpt naar een formule die werkt? We denken van niet.
We kunnen dan ook besluiten: deze 'The Slow Rush' is een plaat die zonder meer zal zorgen voor verdeelde reacties. Wij zitten eigenlijk een beetje tussen beiden in geprangd. Aan de luisteraar het laatste oordeel. Aan de kritische hoorder kunnen we enkel aanraden: geef de songs wat tijd om echt tot jou te laten doordringen. En dan herken je best aantrekkelijke, zeer aanstekelijke poppareltjes die aan je ribben kleven en je tot dansen aanzetten. Ook al is dat niet over de hele lijn het geval, dat laatste trok ons fors over de streep van deze fijne softpopparel van Tame Impala.
Victories At Sea is een uit Birmingham afkomstige indie/postpunkband die na hun debuut ‘Everything Forever’ in 2015 zijn stempel leek te gaan drukken op de indie- en postpunk. Volgens onze bronnen ging de band op bezinning in Schotland om alles wat op een rijtje te zetten. Het resulteert in het tweede album 'Everybody's Lost And All I Want Is To Leave' uitgebracht via Gentlemen Recordings. Opvallend op deze schijf is de bijzonder weemoedige en melancholische ondertoon.
“When The Dark” doet je alvast vertoeven in een zweverige, eerder donkere omgeving. En geeft eigenlijk al perfect de toon van deze plaat aan. Geen duisternis die je verstikt of angst inboezemt, eerder van de soort die een deugddoende gemoedsrust op jou doet neerdalen, krijg je over de hele lijn voorgeschoteld. Songs als “Quiet House”, “Late” en “Breathe Slowly” ademen allen diezelfde sfeer uit. Je zou kunnen stellen dat daardoor alles diezelfde lijn uitgaat en dat daardoor de verveling snel optreedt, maar niets is minder waar. Je wordt gewoon meegezogen naar die kleurrijke wereld die Victories At Sea je aanbiedt.
Het grote pluspunt is daarbij de vocale inbreng. JP White’s bijzonder heldere en veelzijdige stem doet je namelijk wegdromen naar andere oorden. Dat trucje haalt hij dus ook boven bij “Dont’t Waste Your Life” en “Midnight Song”. Telkens op een weemoedige wijze die je een krop in de keel bezorgt of tot tranen toe dwingt. Die bijzondere hypnotiserende inwerking op je gemoed, is daardoor een meerwaarde binnen dit bijzonder concept dat ervoor zorgt dat je de greep niet verliest. En daardoor blijf je niet alleen geboeid luisteren, maar vooral intens genieten. Want inderdaad, door de wat monotone ondertoon dreig je met momenten toch even in slaap te worden gewiegd, daardoor helpt het dat die warme en heldere stem je uiteindelijk toch in trance brengt. Dat wordt verder in de verf gezet bij het meer dan zeven minuten lange “Exit”, een klepper van een song die aanstekelijkheid en melancholie perfect met elkaar verbindt.
Victories At Sea dobbert op zijn tweede schijf een beetje in het vaarwater van bands als White Lies en The National. Bands die op dezelfde weemoedige wijze zelfs grote festivalweides in vervoering weten te brengen. Of dat ook bij Victories At Sea zal lukken valt af te wachten, maar deze magisch, emotionele en melancholische trip verwarmt ons hart op diezelfde wijze zoals die andere bands dat doen. En dat is een referentiepunt dat ons hoopvol doet uitzien naar meer moois, binnen een sfeer die je in een diep tranendal doet belanden. Maar ook op die aanstekelijke wijze, je al zwevend doet dansen op de dansvloer.
Jochen Tiberius Koch is een Duitse componist aan wiens werk we in het verleden reeds de nodige aandacht hebben besteed. Zijn vorige album 'Walden' (2018) was geïnspireerd op het boek '’Walden of life in the woods’ en sprak zeer tot de verbeelding. De man verbindt zoveel muziekstijlen, en brengt zoveel uiteenlopende emoties naar boven bij een mens dat we prompt bereid waren ook zijn nieuwste kunstwerk 'Astoria' de nodige luisterbeurten te bezorgen.
We citeren even: '' This album tells a story about the history of "Astoria", a hotel built in 1915 located at Leipzig, Germany. The building was damaged during the war and air raid, but it has been refurbished brilliantly then became as the most beautiful building in the country. The music tells a story, how it was affected from the political issues and survived during the period of division and reunification of the country, until the closure of the hotel. Also, this story also can be read from the CD booklet.'' Bij aankoop van de plaat dus zeker dat eens lezen. Het loont de moeite, en gaat over een stukje Duitse geschiedenis van vlak na de oorlog. Waar eigenlijk niet zoveel staat over geschreven …
De songs ademen dat stukje Duitse geschiedenis dan ook letterlijk uit. Vaak wordt dit bewust aangesterkt door enkele mooie spoken words, of een vocale inbreng die ons doet terugkeren in de tijd van weemoed of melancholie als op 'The Ballare' , gezongen door Mina die deze song een emotionele uitstraling geeft waardoor je zachtjes een traan wegpinkt. Ze doet dit kunstje nog eens over op “33/45”.
Jochen is zelf een veelzijdig virtuoos die perfect het ontwerp van deze plaat uitbeeldt door een kleurrijk en intens mooi klankenpalet aan te bieden, binnen een zeer intieme omkadering. De wonderbaarlijke klanken brengen je vooral tot rust en kalmte, nergens worden de geluidsmuren afgebroken. Ook “After the war”, “Another world” en “Epiloog” stralen een absolute rust uit, zo eigen aan een land dat door oorlog geteisterd , terug probeert recht te geraken.
Besluit: Hoewel het strikt genomen gaat over dit hotel, gaat het dus eigenlijk ook over een volledig land. De beelden die worden opgeroepen is een verscheurd land, dat dus wordt heropgebouwd. Een periode van kalmte komt eraan. En daarover gaat deze plaat dus vooral over. Elke song opnieuw straalt perfectie uit, Koch is een meester in beelden opwekken die aansluiten bij de muziek en de stemmen -- zowel spoken word als gezongen - vormen daarbij een zeer grote meerwaarde. Het hotel vertelt namelijk vele verhalen rond die periode, zeer mooi samen gevat in dit boek dat Koch visueel probeert uit te beelden op zijn songs. Een opgave waar hij weer in brio in slaagt, want naar goede gewoonte klinkt dit meesterwerk wederom zeer filmisch. En spreekt tot de historische verbeelding van de luisteraar.
genre: Indie Pop / Electronica / Modern Classical
Tracklist: PROLOG 02:10 UPLIFTING MONUMENT 04:39 SUNRISING 02:50
BEHIND THE BACKDROP 05:10 THE BALLARE 03:16 THE LOBBY BOYS 05:44 33/45 06:18 AFTER THE WAR 05:07 ANOTHER WORLD 06:37 DECLINE 02:40 LOST PLACE 08:29 EPILOG 03:37
De uit Eindhoven afkomstige doom/sludge/postmetalformatie An Evening With Knives wist ons in 2018 aangenaam te verrassen met een emotioneel beladen schijf 'Serrated', met ook een zeer persoonlijke boodschap. De Nederlandse band zag het levenslicht in 2015 en heeft ondertussen zijn stempel gedrukt op de doom/sludge. Het ging hen goed, want ze mochten o.a. op Alcatraz Metal Fest staan en kregen overal goede recensies. De heren zijn natuurlijk niet aan hun proefstuk toe. Ze speelden voorheen bij al even gerenommeerde bands en ook die ervaring in het vak keert terug op die schijf.
Ondertussen hadden we al een fijn interview met de band, dat je hier nog eens kunt nalezen: http://www.musiczine.net/nl/interviews/item/77625-an-evening-with-knives-het-is-fijn-om-te-merken-dat-er-een-steeds-grotere-groep-mensen-is-die-niet-bang-is-om-buiten-de-hokjes-te-gaan-dan-zit-je-bij-an-evening-with-knives-aan-het-goede-adres.html
Een tweede full album 'Sense of Gravity' kwam op de markt. Dat klinkt, ondanks de vlagen van weemoed, opvallend positiever.
“Sacrifice” is al zo een binnenkopper van formaat die, naar goede gewoonte bij deze topband, letterlijk door je ziel boort , maar je deze keer daardoor niet per se in een tranendal achterlaat. Meesterlijke riffs en verdovende doomachtige drumpartijen worden aangesterkt door een vocale aankleding die de haartjes op je armen doet rechtkomen. Het is niet alleen opvallend aan deze song, het zal de rode draad vormen op de volledige schijf. De sterkte van An Evening With Knives is dat ze de perfectie overschrijden , wat de kruisbestuiving betreft tussen doom en sludge.
Deze keer komen de typische postmetalelementen zelfs meer om de hoek kijken. Luister maar naar de opvallende climaxen bij songs als "Escape”, ”Turn The Page” - een boodschap die sterk aanleunt bij het concept van deze plaat, naar onze mening - en “Endless Night”, wederom zo een donker deken dat je hart verwarmt in koude winterdagen. Om even terug te komen op “Turn The Page”; daar hoor je duidelijk dat de band na een persoonlijke zeer zware periode in privé-sfeer, een pagina omslaat, niet door plots vrolijk en huppelend door het leven te stappen, maar eerder op een al even melancholische en weemoedige wijze een gemoedsrust over ons, en ook over henzelf, laat neerdalen. Want ondanks dat, de pijn die je voelt zal nooit echt overgaan. Je kunt het alleen een plaats proberen te geven tijdens een 'very ordinary day' in je leven. Die boodschap komt dus over de hele lijn duidelijk naar boven drijven bij An Evening With Knives die weer eens grenzen verleggen in de sludge/doom .
An Evening Wit Knives brengt wederom een bijzonder emotioneel beladen schijf uit, die de perfectie meerdere keren overschrijdt. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen als de zware riffs en drumpartijen in je vege lijf klieven en je hart doen bloeden. Waarna de bijzonder weemoedige stem van Marco je letterlijk tot tranen dwingt. Echt enorm veel is er dus op het eerste gehoor en gevoel niet veranderd sinds het debuut, of het moet de positieve energie zijn die ons geen tranen van verdriet maar van geladenheid doet plengen. Terwijl zij en wij een bladzijde omdraaien, met een krop in de keel en kippenvelmomenten.
'Sense Of Gravity' is echter wel een pak stappen voorwaarts naar eeuwige roem binnen de typische doom/sludge- en postmetal. Deze band, waarvan we dachten dat ze na dat sprankelende debuut ons niet meer konden verrassen, doet ons dan ook versteld staan en met verstomming achterblijven in de donkere hoek van de kamer waar we zo graag vertoeven.
Een brok rock/pop geschiedenis … In de jaren '90 was The Pilgrims een succesvolle Nederlandse formatie die door opzwepende rock muziek de harten sneller deed slaan. Na vier albums en talloze singles, waaronder een top-20 hit als “White Man”; optredens op o.a. Paaspop en Parkpop werd gitarist Persijn getroffen door een herseninfarct. Het werd toen ook stil rond de band.
Na circa twintig jaar vonden The Pilgrims terug nieuwe energie om de gitaren uit de kelder te halen en stevig te gaan jammen. Voor de fun deden ze in 2017 een succesvolle tournee alsof ze nooit waren weggeweest. Uiteindelijk resulteerde dit in het album '6IX' dat in maart op de markt kwam.
We citeren: ‘6IX’ is opgenomen in de RAW Studio in Zaandijk en bevat 14 nieuwe songs, met twee Otis Redding-covers als bonus-tracks. Het nieuwe album, gemixed door Emile den Tex en gemastered door Peter Brussee, laat een sfeervolle en energieke mix horen van bluegrass, folk, soul en rock, overgoten met de kenmerkende strot van Reniet. De nummers zijn authentiek, puur en gaan over thema’s als internet-seks, dementie, haantjesgedrag en dankbaarheid. De titel verwijst uiteraard naar het zesde album en geeft een knipoog naar de sexy kant van het werk van The Pilgrims'. The Pilgrims zijn terug van nooit weggeweest. Zo blijkt uit die aanstekelijke tracks.
Die aanstekelijkheid en groovy lijnen waarop je onmogelijk kan stilzitten komen al boven drijven bij “Happy”. In die zelfde lijn blijft de band verder werken. Rock en soul verbinden zodat je uit de bol kan gaan op de dansvloer, alsof het weer de jaren '90 is, maar met beide voeten stevig in het heden. En toch varieert The Pilgrims opvallend op deze plaat. Er zitten enkele pakkende songs in, waar de soulvolle vocale aankleding je niets meer of minder dan een kippenvelmoment bezorgt. Want ondanks de energieke riffs en drumpartijen, is het net die bijzonder veelzijdige stem van Renit, die na al die jaren nog steeds zeer goed bij stem blijkt te zijn, dat ons het meest over de streep trekt. Luister maar naar het intieme en wondermooie pareltje “Coffin For My Daughter” dat ons tot tranen brengt. Soul met een grote S. Zoals alleen de groten op aarde dat plegen te doen, waartoe The Pelgrims zeker behoren. Een andere emotionele rollercoaster, waar de vocale inbreng de haren op je armen doen recht komen , is 'Wild'. The Pilgrims slagen er bovendien in niet te verzanden in een kleffe aankleding, tijdens die emotioneel beladen songs, maar eerder je een ferme krop in de keel te bezorgen.
De twee Otis Redding-songs voegen wellicht niets meer of minder toe aan het origineel, maar klinken even energiek als Otis Redding , en meer hebben we niet nodig om over de streep te worden getrokken. Dat wilden we ook nog even meegeven, om af te sluiten. Plots krijgen we weer die aanstekelijke en groovy kant te horen bij “Sugar” en “Motorway”. De aanhoorder wordt dus over de hele lijn van het ene naar het andere hoogtepunt gedreven, tot en met de parel van een afsluiter “(Sittin' On) The Dock Of The Bay”.
The Pilgrims hebben na al die jaren geen routineklus afgewerkt, maar brengen een knappe soul/rockschijf uit alsof ze nu pas zijn begonnen. De ervaring in het vak is natuurlijk een voordeel dat ze knap uitspelen. Maar het is net die spontaniteit, dat spelplezier - zowel in de pakkende songs als deze boordevol aanstekelijke refreinen - dat ons het meest over de streep trekt. The Pilgrims zijn terug onder ons, alsof ze nooit zijn weggeweest.
We citeren ter introductie van Caroline Rose het volgende bericht: "Caroline Rose stond in het begin van haar muzikale loopbaan vooral bekend als een folky countryzangeres uit New York. Bij het befaamde label New West Records was ze dus precies aan het juiste adres. Op haar derde album ‘Loner’ (2018), haar eerste voor New West, sloeg ze echter een behoorlijk andere weg in met aanstekelijke popliedjes, die haar in deze contreien onder andere op het podium van Paradiso, Metropolis, Botanique en Best Kept Secret brachten. Met ‘Superstar’ gaat ze nog een gedurfd stapje verder; ‘It’s a bigger, badder, glitter-filled cinematic pop and soul record’. Met nog steeds een indie geest vol avontuur en creativiteit klinkt ze als een vrolijke en catchy kruising van Lana Del Rey en Prince; deze alternatieve pop prinses."
We legden ons oor te luisteren en waren onder de indruk van de kruisbestuiving tussen aanstekelijke popsongs met een soulvolle en warme vocale inbreng die de gevoelige snaar raakt.
Al vanaf “Nothing’s Impossible” valt al op dat deze artieste de dunne lijn tussen popmuziek en alternatieve muziek bewandelt zoals weinigen dat kunnen. De catchy songs geven je een goed gevoel vanbinnen. In harde en donkere tijden zorgt Caroline voor een zon in je hart zonder al te klef of oppervlakkig te gaan klinken. Je voelt gewoon dat ze het meent. En dat laatste trekt ons ook bij “Got To Go My Own Way”. Bovendien varieert Caroline Rose tussen dansbare en aanstekelijke songs en bijzonder intieme pareltjes waarmee ze je hart zeer diep raakt als op “Feelings Are A Thing Of The Past”. Daarbij gooit ze telkens haar bijzondere soulvolle stem in de strijd, een stem die doet denken aan popprinsessen en soulzangeressen uit het verleden. Die worden door deze aanpak allemaal verenigd tot een wonderbaarlijk geheel dankzij deze bijzonder veelzijdig artieste die Caroline Rose is. Luister maar naar bijzondere kleurrijke songs als “Pipe Dreams”, “Back At The Beginning” en “I Took A Ride” en je begrijpt prompt wat we bedoelen.
Als geen ander weet Caroline Rose op deze bijzonder aanstekelijke 'Superstar' popinvloeden perfect te verbinden met soul. Dit door vooral haar al even veelzijdige stem in de strijd te gooien. Een stem die een warme gloed doet neerdalen over je hart, maar je ook doet zweven over de dansvloer.
'Superstar' is een dansplaat die dan ook een gevoelige snaar raakt.
Mintzkov won in 2000 Humo's Rock Rally en is sindsdien niet meer uit de schijnwerpers verdwenen. De band behaalde enkele hits, onder andere met “Copper”, “United Something” en “Mimosa”. Doorheen de jaren bleef de band zijn stempel verder drukken op het Belgische rockgebeuren, zowel op als naast het podium met als laatste wapenfeit 'Sky Hits Ground' in 2013. Toen werd het stil. Tot nu, 2020. Mintzkov brengt namelijk een gloednieuwe schijf uit 'Oh Paradise' als trio.
Een song als “August Eyes” kleeft lekker aan de ribben. De hoge toegankelijkheidswaarde van songs als “When Ghosts R Out” en “Distance To Mars” - je zingt ze prompt mee - is een ander pluspunt. Al vinden we dat er al te vaak angstvallig binnen de lijntjes wordt gekleurd, het mocht gerust wat avontuurlijker. Toch blijf je geboeid zitten luisteren en genieten tot in de toppen van je tenen. Net door die bijzonder aanstekelijke wijze waarop Mintzkov je hart diep raakt. Een ding is zeker. Mintzkov is terug van nooit echt geweest en zorgt voor een positieve noot in het leven. Die lekker catchy baslijnen, gezapige gitaar- en drumlijnen en dat bijzonder zomerse tintje waarrond songs als “Unlike The Sun” en “Odyssey” als een oorwurm je doen zweven over de dansvloer, zorgen ervoor dat de kritische benadering prompt in de prullenmand terecht komt. Vernieuwend is het allemaal niet wat Mintzkov anno 2020 doet, maar ons daardoor een warm gevoel vanbinnen geven , doet de band wel. Dat wordt op de daarop volgende songs “Horizon” en afsluiter Oh Paradise” nog maar eens in de verf gezet.
Mintzkov brengt vooral wat meer kleur in het leven van zijn medemens en daar kan nooit iets verkeerd mee zijn, dit op een gezapige, eenvoudige , catchy wijze. Wie had gedacht dat Mintzkov na al die jaren een avontuurlijke plaat zou uitbrengen, komt van een kale reis thuis. Wie echter houdt van een rockband die op een aanstekelijke wijze binnen de lijntjes kleurt en daardoor je koude hart verwarmt, die zal zeker zijn gading vinden in deze knappe schijf. Mintzkov kan door deze aanpak een ruim publiek over de streep trekken en zijn plaats in dat typische rockgebeuren in ons land terug innemen. Maar vooral bevat 'Oh Paradise' één voor één enorm aanstekelijke songs die naar onze mening pas op het podium echt tot hun recht komen. Net door dat zomerse tintje, waardoor je lekker zit mee te deinen tot in de vroege uurtjes. En dat trekt ons uiteindelijk nog het meest over de streep.
Baxter Dury speelt op zijn nieuwe album in elke song een andere rol. Op “I’m Not Your Dog”, veruit de beste song op ‘The Night Chancers’, spiegelt hij zich aan Serge Gainsbourg. Niet alleen door die Franstalige backing vocals (met geinig Brits accent), ook met dat schijnbaar ongeïnteresseerde parlando en die basic elektropop. Dury neemt de Fransman een tweede keer in het vizier op “Samurai” , door het op een heel basic drumbeat leunende nummer op te leuken met een aanhoudend gekreun en gehijg. Op de retro-eurofunk van “Slumlord” zet hij zich in het spoor van Shane McGowan en andere dronkemannen. “Saliva Hog” komt uit hetzelfde nest als “Atmospherics” van Tom Robinson. Op “Sleep People” en “Carla’s Got A Boyfriend” klinkt hij als een harteloze en onbeleefde versie van Leonard Cohen, die ook nog eens lak heeft aan rijmschema’s. Muzikaal blijft de slome funk op “Hello, I’m Sorry” mooi overeind, maar in de lyrics raakt Dury hier toch de bodem, of hij nu een typetje speelt of niet. Ook “Daylight” had beter nooit het daglicht gezien. Met zijn parlando en omdat hij grofweg hetzelfde stemtimbre heeft, doet hij op dit album soms denken aan zijn vader, wijlen Ian Dury. Het verschil is dat Ian ook nog lyrics schreef die er echt toe deden.
Als album blijft ‘The Night Chancers’ enkel overeind door de band, de backings en de knappe arrangementen. Baxter Dury zelf doet als zijn typetje (the slumlord) keihard zijn best om elke track naar de verdoemenis te helpen. Op het afsluitende “Say Nothing” proberen de backings nog iets goed te maken met een lange herhaling van het zinnetje ‘Baxter loves you’, maar dan is het kalf al lang verdronken. Als Baxter ons inderdaad zo graag ziet, kan hij niet tevreden zijn met ‘The Night Chancers’.
De single ‘’’t Is Wat Het Is’ is een blij terugzien met iemand die eigenlijk nooit is weggeweest. Pierre Goudesone doet als artiestennaam niet echt een belletje rinkelen, maar dit is de man achter de illustere newwaveband Flesh & Fell. Goudesone wist zich altijd te omringen met ervaren muzikanten en producers en dat is ook het geval voor zijn nieuwe single onder de nom de plume Goudi, met Michel Dierickx achter de knoppen voor de mix en Laurent Stelleman (Flesh & Fell) op gitaar en Ron Reuman (Rick De Leeuw, Eva De Roovere, Lieven Tavernier, …) op drums. Ook werkten nog Axl Peleman (De Kreuners) en Joachim Saerens (Selah Sue) mee. Goudesone’s zang is tussen praten en rappen in, denk aan de Fun Lovin’ Criminals, maar dan in het Oostends dialect, waardoor het meteen wat aan Arno doet denken. Leuk, sfeervol en het swingt op een urban-light manier, maar het had misschien ook nog straffer gekund. Met een punch in het refrein zodat het echt in je geheugen gebeiteld staat. Maar zo is deze Arno-meets-Fun Lovin Criminals ook al prima te genieten.
Jack Poels is al 35 jaar de zanger van de Nederlandse band Rowwen Heze. Pas nu probeert hij het solo. De blauwe veer staat symbool voor de trigger die hem deed besluiten eens alleen de studio in te duiken. Op de dag dat zijn zoon naar Seoel vertrok, vond hij ook die blauwe veer en dat zette het hele proces in gang.
Poels kan op ‘Blauwe Vear’ makkelijk overtuigen. Tuurlijk is het anders. Niet de punky-prettige americana-oorlogsmachine die Rowwen Heze soms kan zijn, maar dat verwachten we ook niet. De bezetting is minimaal, met enkel piano en gitaar, maar die volle stem van Poels en dat sappige Limburgs maken met de introspectieve lyrics, een beetje kwetsbaar zelfs, dat je in deze drie minuten een volledige maaltijd voorgeschoteld krijgt. Poels zingt ook anders, met meer variatie in de toon en met meer emotie dan we van hem gewoon zijn. Als de rest van het album hetzelfde niveau haalt, wordt dit een album om echt naar uit te kijken.
Ter introductie van piano virtuoos Mirek Coutigny citeren we even de tekst: ''Pianist en producer Mirek Coutigny sleutelde de laatste jaren aan een eigen klankwereld met elektronische en akoestische instrumenten. Hij improviseerde verder op schetsen die hij in de loop van de laatste 10 jaar bijeen schreef en herwerkte deze voor piano, strijkers, percussie en electronica. De rode draad op ‘The Further We Ventured’ is een fascinatie voor de ‘suburbs’, meer bepaald de tegenstelling tussen de vaak gelijkende voorgevels en de diversiteit aan verhalen die zich achter die gevels afspelen. Dat uit zich ook in het contrast tussen het akoestische van de plaat, het ‘Safe Grey’ van de buurt waarin je opgroeit, met de sluimerende electronica, het ‘Colorful Danger’ dat de opholgeslagen fantasie van een kind typeert.
Deze tweede plaat klinkt een stuk intuïtiever en organischer: waar het debuut ‘Revisions #1’ een plaat was vanuit het bedachtzame, is ‘The Further We Ventured’ een plaat vanuit het hart. Nu eens complex, dan weer verbazingwekkend toegankelijk; vergelijkingen met Jóhann Jóhannsson of Ólafur Arnalds zijn nooit ver weg.’
Toen we Mirek Coutigny zagen optreden op We Are Open in TRIX schreven we daarover. ''Op het podium laat hij zich omringen door celliste Jolien Deley en percussie virtuoos Jonathan Bonny die zorgen voor iets meer pit. Dit aangevuld door de magisch mooie piano klanken die Mirek over de hoofden doet waaien op een intens mooie wijze. Waardoor het stil wordt in ons hart. Net doordat elk van de muzikanten elkaar diep raken door middel van hun sprankelende instrumentale inbreng, kom je compleet tot rust. Weggevoerd naar sprookjesachtige mooie oorden."
… Om maar te zeggen. De virtuositeit en veelzijdigheid van deze pianist kent zowel op als naast het podium geen grenzen. Wie piano recitals maar een saaie bedoening vindt, zal dan ook raar opkijken en ademloos zitten luisteren naar wat Mirek uit dat instrument tovert. “Colorful Danger” geeft al de toon aan. De piano klanken gaan zoveel kanten uit, het lijkt zelfs of de man klanken uitvindt op dat instrument waarvan we het bestaan niet kenden. Grensverleggende schoonheid dat is wat Mirek Coutigny ons voorschotelt. Maar vooral een avontuurlijke trip in het landschap dat door diezelfde piano wordt gecreëerd. luister maar naar een zeer veelzijdige song als “Atlas” of “The Stairs , één voor één songs die tussen de filterdunne lijn pareren van breekbaar en zelfs lichtjes verschroeiend hard , die trommelvliezen strelen zonder ze te laten barsten. Zeer bewust zet Mirek je door middel van parels, waar elektronisch vernuft en piano virtuositeit steeds met elkaar worden verbonden, op het verkeerde been. Luister maar naar een song als “Positive Loops” en voel gewoon hoe Mirek met je gevoelens speelt. Dat laatste wordt nogmaals in de verf gezet op afsluiters: “Ripples” en “Safe grey”.
Conclusie: De klassieke piano liefhebber zal wel wenkbrauwen fronsen, de muziekliefhebber die houdt van buiten elk lijntje van de elektronische muziek en het klassiek kleuren houdt, zal echter vol bewondering die plaat meermaals opleggen en tot de toppen van zijn of haar tenen genieten daarvan. Mirek Coutigny laat bewust niet in zijn kaarten kijken, het is aan de luisteraar om de bubbel te doorbreken en binnen te treden in de magie die hij je aanreikt. 'The Further we Ventured' is een plaat die klassiek en elektronica verbindt tot een logische geheel voor zij die daar, net als wij, echt willen voor open staan.
piano/elektronica
Tracklist
Colorful Danger 05:06 Atlas 04:46 The Stairs 02:39 Positive Loops 06:34 Ripples 04:39 Safe Grey 04:09
KOLFSKOP werd opgericht in 2013. Onder hun muzikale invloeden rekenen ze o.a. The birthday party - Captain Beefheart - Tom Waits - Primus - Nick Cave - Melvins - Bonzo Dog Doo-Dah Band - The Doors . Een bont allegaartje van klasse artiesten dus. In 2014 bracht de band zijn debuut uit: 'A birth of A Ham'. Gevolgd door een nieuwe EP in 2016. 'Half Man, Half Wolf, Hal Boar.' Waaruit vooral bleek dat de heren zeer goed hebben geluisterd naar die voorbeelden. We lezen dan weer een link naar een andere grootheid binnen 'experimentele muziek die tot kunst wordt verheven’: Frank Zappa. De band bracht een nieuwe plaat uit 'De Kiendjespieker'. Een conceptplaat zo blijkt, we citeren: ''Sluip mee in de betoverende, verbeeldende en snedige plaat van dit kwartet en beleef de wondere wereld van 'De Kiendjespieker'. Kinderen worden gepiekt in een post apocalyptische vlietende wereld. Niemand minder dan Named Seuqaj, een krachtpatser met een groot hart gaat op queeste. Zal hij hun redden? Wie zal er voor de kinderen zorgen? KOLFSKOP speelt hun nieuwe conceptplaat. Rauw, elektronisch en begeesterend. Kruip mee in dit verhaal, zonder dat iemand je gezien heeft, ..."
Rauw klinkt “Kosmische sleutel” in elk geval, apocalyptisch eveneens. En dan zijn we vertrokken voor een toekomst die er eigenlijk angstaanjagend uit ziet. Want deze bijzonder fantasieprikkelende schijf boezemt je inderdaad angst in voor de toekomst. In die lijn ligt ook de daarop volgende songs “Getatoeëerde kat”, “De kiendjespieker” en “Stiekem in Stiekemland”. En ondanks de grauwheid van het bestaan , straalt de plaat ook een hoge dosis zelfrelativering uit, dat sprankeltje hoop waar een mens zich in barre tijden aan optrekt, niet alleen in de fictieve persoon 'Named Seugaj' uitgebeeld, maar ook puur muzikaal hoor en voel je de zonnige kant tevoorschijn komen in de muziek van KOLFSKOP . Dat was eigenlijk al de grote sterkte aan die vorige platen, het voortdurend schipperen tussen angstaanjagend , en rustgevend het gemoed tot bedaren brengen.
De gevarieerde aanpak en de filmische aankleding, een zeer visuele plaat, zijn de grote pluspunten aan band en plaat. Aan het ingrediënt is wellicht niet zoveel veranderd, het is de verhaallijn, dat belangrijk is. De band laat je vertoeven in een sprookjesachtige wereld boordevol absurditeit. Dat laatste wordt verder in de verf gezet op de daarop volgende songs “Droom voeding”, “Transformatie” en “Durverstocht”. Daardoor is deze 'De Kiendjespieker' vooral een plaat die leest als een spannend boek. Bij elke bladzijde volgt er een andere wending die je op het puntje van je stoel doet genieten, althans als je houdt van verhalen die de haren op je armen doen recht komen en je tot waanzin drijven. We houden niet van vergelijken maar dat is in hoge mate hoe voorbeelden als Captain Beefheart en Frank Zappa ook ooit tewerk zijn gegaan. Een fictieve wereld creëren die angstwekkend sterk aanleunt bij de harde realiteit van het leven.
Conclusie: Toen we in 2017 KOLFSKOP zagen optreden in de Kinky Star, Gent schreven we daarover: '' Zonder meer beleefden we in deze intieme omgeving van Kinky Star een avond waarop 'Muziek en Kunst' elkaar vonden, in een vreemde sprookjesachtige en spookachtige wereld. Wij zijn er zeker van dat Zappa van hierboven met een brede glimlach heeft toegekeken naar dit wonderbaarlijke schouwspel." Laat dit laatste nu ook het gevoel is , dat ons overvalt bij het beluisteren van deze zeer visuele plaat. Er gaat een sprookjesachtige wereld open, waar muziek tot kunst verheffen hoog in het vaandel wordt gedragen. Maar ook de fantasie van de luisteraar wordt geprikkeld, binnen een al even absurde omkadering. KOLFSKOP zijn daar sinds 2013 grootmeesters in, en zetten dat nu in 2020 op een bijzonder vakkundige wijze nogmaals in de verf.
genre: alternatief/improvisatie/experimenteel
Tracklist: Kosmische sleutel 04:42 Getatoeëerde kat 01:41 De Kiendjespieker 04:13 Stiekem in Stiekemstad 01:08 Named Seuqaj 05:01 Psjiewhiewhiewhiewhie 00:52 De Nacht en haar kinderen 05:17 Kamehamiauw 02:24 Transformatie 01:19 Droomvoeding 04:35 Durverstocht 04:11 Afkieteling 02:26
Nederlands 
Français 
