In de categorie 'onderschatte deathmetalbands' kun je wat ons betreft Fractured Insanity zeker en vast onderbrengen. Deze Belgische band wist ons zowel op als naast het podium al meermaals murw te slaan met een brutale soort deathmetal waarbij je een spiegel wordt voorgehouden en je compleet van de kaart achterblijft in de donkerste hoek van de kamer. De muzikanten van deze band zijn één voor één sympathieke mensen; eens ze hun instrumenten omgorden en vocalen door de ether sturen , worden echter demonische wezens op de aarde los gelaten. Dat was al zo bij de vorige plaat 'Man Made Hell' (2016) dat is wat Fractured Insanity nu ruimschoots tien jaar doet, sinds hun ontstaan in 2004. Het was een tijdje wachten maar nu is er eindelijk een kersverse deathmetalparel uit , die ons vanaf de eerste song met beide voeten op de grond doet terecht komen. Brutaal en zonder mededogen met de mensheid.
“Crusade Of The Offended” opent een doos van Pandora waaruit je niet kunt ontsnappen. De band verstaat de kunst op een ingetogen maar dreigende wijze , je tot waanzin te drijven, om daarna in een razend snel tempo uiteindelijk je zodanig door elkaar te schudden dat je staat te beven met het angstzweet op de lippen. Een gewaarwording die ons bij elke deathmetalplaat over de streep trekt.
Fractured Insanity doet dit op een zodanig hoog niveau, nee er valt nergens een speld tussen te krijgen, dat koude rillingen letterlijk over onze rug lopen als de samensmelting van dreigende riffs en verschroeiende drumsalvo's , die uitmonden in een vocale inbreng die de haren op je armen doet rechtkomen. Jawel, van angst. Pure angst voor het onbekende. Ook bij “Baphomet Bringer Of A Free Mind”, “Hell Of No Man’s Land” (met Memoriam- en ex-Bolt Thrower-frontman Karl Willets als gastzanger, blijven de heren lekker op hetzelfde gevarieerde elan doorgaan. Want gevarieerd is deze schijf zeker en vast. Elk aspect van duisternis en kwaad wordt door je strot geramd op een bijzonder luidruchtige wijze. Het lijkt wel alsof de heren elke frustratie, woede en pijn uit hun instrument en strot jagen. Luister maar naar “Massive Human Failure” en voel die woede opborrelen, tot een kruitvat dat op ontploffen staat. Op dat elan blijft de band gewoon doorgaan tot de ultieme doodsteek in de vorm van “Rise All Above”.
Fractured Instanity doet anno 2020 niet aan zieltjes redden, eerder zal elk mens branden in de Hel als het van hen afhangt. Het album is min of meer een conceptalbum over het op alle fronten falen van de mensheid , en dat wordt op een bijzonder verschroeiende wijze over de hele lijn in de verf gezet. Fractured Insanity haalt alles uit de kast om de aanhoorder het hierbij zo oncomfortabel mogelijk te maken. Geen enkele keer zie je een straaltje licht op het einde van de donkere tunnel.
Deze bijzonder donkere schijf laat een beeld zien en horen van een wereld in verval. Hoe de toekomst eruit ziet is een groot vraagteken. Fractured Insanity biedt ook geen oplossing daarvoor, maar ramt wel een mening door de strot, waaruit de luisteraar hopelijk iets leert. Want het is nooit te laat om te veranderen.
Kortom 'Massive Human Failure' is een zeer persoonlijke plaat waar elk van de leden van deze band zijn ziel blootlegt en je confronteert met elk zijn grootste angst en woede. En net dat laatste, omdat de band eerlijk en oprecht hun verhaal vertelt op deze bijzonder verschroeiende wijze, trekt ons nog het meest over de death metal streep. Een plaat die ook jou hopelijk met de neus op de feiten drukt!

We hebben het al aangehaald, er bloeit de laatste jaren iets moois in het moderne jazzgebeuren. Jonge muzikanten die het genre omarmen en het genre zelfs heruitvinden tot een vorm van 'improvisatie tot het oneindige' , schieten als wortels uit de grond. Eén daarvan is SCHNTZL die in 2016 een succesvol debuut uitbracht. Pianist Hendrik Lasure en drummer Casper Van De Velde zijn ondertussen veelgevraagde gastmuzikanten bij uiteenlopende projecten. Zo zijn ze te vinden bij edgy electropopbands als Bombataz of verlenen ze hun medewerking aan jazz/not jazz-formaties als Donder en Warm Bad. Samen zijn ze ook gerekruteerd door An Pierlé voor het An Pierlé Quartet. Hiermee deden ze in 2018 een internationale theatertour. Ondanks die goedgevulde agenda vond de band toch de tijd een nieuwe plaat op de markt te brengen. Met 'Catwalk' zet SCHNTZL zijn weg naar dat improviseren tot kunst verheffen gewoon verder. Het album werd vastgelegd in de studio van Koen Gisen (ook bekend als de derde SCHNTZL of het hoedje van de gelijkbenige driehoek) en verscheen op W.E.R.F. Records.

Dat experimenteren met geluiden, zowel piano klanken als drumpartijen, komt al bovendrijven bij “Otis”, “Lovers” en Natalia”. Binnen een minimalistische omkadering, er worden geen geluidsmuren gesloopt, kom je binnen in een bijzonder filmische en kleurrijke wereld die SCHNTZL je aanbiedt. De band houdt ervan de aanhoorder daarbij telkens op het verkeerde been te zetten, waardoor de aandacht ondanks die eerder intieme sfeer geen enkel moment verslapt. Dat was eigenlijk al de reden waarom we in 2016 vielen voor de band en dat sprankelende en grensverleggende titelloze debuut.
Anno 2020 is SCHNTZL echter volledig volwassen geworden. Mede door de niet afhoudende werkkracht, straalt deze plaat dan ook een enorme perfectie uit zonder het spelplezier echter uit het oog te verliezen. Gelukkig maar. Fladderend als een vlinder vliegt het duo van de ene bloem naar de andere en doet je vol bewondering naar adem happen. Want eigenlijk zijn het niet afzonderlijke songs als “Sunshine Baby”, “Thin Boy” of andere “Sumi” of afsluiter “Tujiko” die ons over de streep trekken, het is het totaalplaatje dat klopt bij SCHNTZL. Die fantasieprikkelende lijnen die je boordevol vragen achterlaten in de hoek van de kamer, waardoor je na enkele nieuwe luisterbeurten terug ontdekkingen doet. Dat keert over de hele lijn terug op deze 'Catwalk'. Elke song is eigenlijk een nieuwe bladzijde in het boek dat de naam 'Catwalk' draagt.
Je beluistert deze zeer visuele plaat dan ook best als het lezen van een boek. Elke pagina doet je weer voor een andere verrassende wending te staan en bij het slot blijf je nog met veel vragen zitten. Dat is het soort boeken - of films- waar ik het meest van hou.
SCHNTZL wandelt, gracieus als een kat, doorheen deze plaat. Wondermooie schoonheid, binnen een avontuurlijke omkadering, dat is dan ook de ultieme rode draad op deze parel van een jazzschijf , die geen jazzschijf meer is, net door dat avontuurlijke karakter waardoor grenzen worden verlegd, en waar grenzen vervagen. Daarom is deze 'Catwalk' een schijf om te koesteren als jazzliefhebber , een jazzliefhebber die houdt van grenzen in het oneindige af te tasten en te verleggen.

Blues/Jazz
Catwalk
SCHNTZL
W.E.R.F Records/Gentlepromotion

De Noorse formatie Ruphus is een legendarische progressieve rockband die enige furore maakte in de jaren '70. Op eerdere albums maakte de band muziek in de stijl van Jethro Tull en Uriah Heep. Nadat de toetsenist inspiratie haalde bij de jazzformatie Moos Loose waar hij deel van uitmaakte, werd er een meer jazzy sound gebracht binnen de plaat 'Let Your Light Shine'. Een schijf die in 1975 op de markt werd gebracht. In 2019 volgde de heruitgave.
De quasi instrumentale aanpak heeft een psychedelische inwerking op je gemoed, op een wijze zoals enkel die typische jaren '70 bands dat konden. Dat komt al naar voren bij het eerste “Sha Ba Wah”, een klepper van circa zeven minuten lang. Je kunt inderdaad niet voorbij aan invloeden van die jaren '70 bands, maar Ruphus klinkt ook opvallend hedendaags. Alsof ze hun tijd ver vooruit waren. Dat laatste keert ook terug op het korte “Nordlys” en wordt verder in de verf gezet op “Second Corner” tot het lange “Let Your Light Shine”. Prompt voel je je wegdrijven naar hogere sferen wanneer de lekkere gitaarriffs en drumsalvo's op ingenieuze wijze met elkaar worden verbonden. Het soort magie dat je doet terugdenken aan die gouden tijden van toen dus. Ruphus bewijst hiermee hoe ze meesters waren in hun vak. Na het korte “Grass” zijn we weer vertrokken voor een bijzonder gevarieerde trip van circa negen minuten lang. Waarbij de band de stelling nog maar eens in de psychedelisch aanvoelende verf zet.  Het extra leuke is dus het vermengen van typische progressieve rock met jazzy invloeden, dat telkens terugkeert op deze plaat. Door deze gevarieerde aanpak blijf je ook geboeid luisteren en genieten van deze schijf. De sobere vocale inbreng, o.a. bij de titelsong, is een kleine meerwaarde, maar geen must.
Wat ons bij 'Let Your Light Shine” het meest aanspreekt is dat etaleren van een instrumentaal enorm veelkleurig klankentapijt. Ook anno 2020 klinkt dat nog steeds opvallend fris en monter. Meer nog , het lijkt wel alsof Ruphus niet alleen zichzelf heruitvindt, maar ook een muziekstijl die teruggrijpt naar het verleden. En dat is misschien nog de voornaamste reden om deze plaat in huis te halen.  Als je liefhebber bent van die typische jaren '70 progressieve/jazzy muziek, met een experimentele inbreng , dan zult u zeker niet van een kale reis thuis komen. Ruphus haalt hier namelijk alles uit de kast om meerder muziekstijlen perfect met elkaar te verbinden, door middel van een gevarieerd allegaartje waarbij het aanvoelt alsof diezelfde jaren '70 opnieuw zijn begonnen.  Sterk, zeer sterk water daar in Noorwegen. Een aanrader.

Binnen het deathcore-gebeuren is Suicide Silence uitgegroeid tot een begrip. De band had de laatste jaren echter af te rekenen met zware verliezen. Het overlijden van voormalige frontman/zanger Mitch Lucker bij een jammerlijk ongeval , is een mokerslag die een schokgolf deed ontstaan doorheen het deathcore-gebeuren. De band kroop langzaam recht en stelt nu zijn nieuwste album voor. Na enkele minder sterke platen , slaat de band eindelijk die zwarte bladzijde volledig om.
Met “Meltdown” voel je al koude rillingen over je rug lopen en dan zijn we vertrokken voor de ene na de andere energieke uitspatting die als een uppercut in je gezicht terecht komt. Het is alsof de band zowel instrumentaal als vocaal zijn frustraties uitschreeuwt, binnen een razende omkadering die geen rekening houdt met eender welk heilig huisje. Het geduw en getrek dat je hoort en voelt bij “Two Steps”, “Feel Alive”' - een titel die de lading dekt trouwens - en “In Hiding” voelt aan alsof het vuur eindelijk terug brandt bij deze band, en daar zijn we heel blij om. Anno 2020 krabbelt de band duidelijk terug recht en gaat in een rechte lijn, die als een mes door je metal hart boort, van bij “Love Me To Death” tot de afsluiters “Serene Obscene” en “Become The Hunter”. Soms is het gestroomlijnd, om daarna in een razend tempo zodanig verschroeiend hard uit te halen , dat je het aanvoelt alsof je door elkaar wordt geschud tot je niet meer recht kunt staan.
Als fan die de band al jaren volgt mogen we anno 2020 terug opgelucht ademhalen. Na enkele luisterbeurten en zoveel haren die op onze armen rechtkomen van innerlijk genot , stellen we namelijk vast dat Suicide Silence uit de doden is opgestaan, en hoe. 'Become The Hunter' is een opgestoken middelvinger naar de dood, die ons allen treft. Vernieuwen doet de band niet meer, in het recente verleden zorgde dit dus zelfs voor die minder sterke platen van de band. En ook daar zijn we eerlijk gezegd blij om. Suicide Silence brengt terug die lekker old school deathcore uit hun beginjaren en drijft het tempo zodanig op dat je haast voortdurend naar adem moet happen bij zoveel verschroeiende mokerslagen die als een granaat in je gezicht tot ontploffing komen. Zo eten wij onzen boterham met deathcore nog steeds het liefst.
Ook al zijn we eerder voorstander van bands die zichzelf vernieuwen, in het geval van Suicide Silence zijn we dus eerder blij dat deze band teruggrijpt naar hun oorspronkelijke sound. 'Become The Hunter' is dan ook een plaat om te koesteren als liefhebber van het genre, en elke fan van deze top band staat op vrijdag 19 juni op Graspop Metal Meeting, en dat is op basis van deze knallende en knetterende deathcore schijf  een aanrader van formaat.