De Noorse progressieve rockband Magic Pie haalt sinds 2006 zijn inspiratie bij een hele rits bands als Genesis, Dream Theater, Pink Floyd, Kansas, Yes, Deep Purple en zoveel andere. De epische sound die de band naar voorbrengt, daarmee worden namelijk grenzen verlegd.
De band heeft met heel wat tegenslagen af te rekenen gehad. Oorspronkelijke zanger Olsen verliet de band al na het tweede album 'Circus Of Life' in 2007. Na het uitbrengen van 'The Suffering Joy' in 2011 had Magic Pie af te rekenen met een verwoestende brand. Met het vierde album 'King Of Day' liet de band in 2015 gelukkig weer van zich horen. En nu is er dus 'Fragments Of The 5th Element'. Een plaatje waar ieder beetje liefhebber van die grensverleggende progressieve metal prompt mag gaan watertanden. Opvallend zijn de best lang uitgesponnen songs, waarbij de gitaristen van dienst hun kunsten vertonen op een zeer uitgebreide en magische wijze. “The Man Who Had It All”, “P&C” en “Table For Two” zijn één voor één lekker lang uitgesponnen progressieve rockpareltjes die je, als je echt houdt van het genre, gegarandeerd koude rillingen zullen bezorgen. Bij voorkeur tijdens het headbangen met een luchtgitaar in de hand.
De zanglijnen klieven doorheen je rockhart, waardoor je die songs prompt gaat meebrullen. Maar het is toch dat indrukwekkende gitaarwerk van o.a. Kim Stenberg dat de haren op onze armen doet rechtkomen van innerlijk genot. De scherpe wijze waarop deze man zijn riffs door de lucht doet klieven, voelt aan als onaards en zelden voorgedaan. Wie had gedacht om na het wonderbaarlijke “Touched By An Angel” het beste te hebben gehad, moet nog voorbij circa 23 minuten lange “The Hedonist”, een epische song die wat opbouw betreft perfect in elkaar steekt. Geen enkele speld valt er tussen te krijgen. Soms kun je die spelden zelfs letterlijk horen vallen bij intieme momenten of als de stem van Eirikur Hauksson je hart in vuur en vlam zet. Ook nu valt op wat voor een getalenteerde topmuzikanten deel uit maken van deze band. Meermaals wordt het tempo opgeschroefd, om dan weer te vervallen in intense momenten boordevol melancholie. Net lang genoeg om weer die registers open te trekken. In die 23 minuten word je in golvende bewegingen meegevoerd naar een bonte progressieve rockwereld, die je met een glimlach achterlaat in de hoek van de kamer.
Magic Pie brengt met 'Fragments Of The 5th Element' de perfecte progressieve plaat uit, die elk beetje liefhebber van het genre meerdere oorgasmes moet bezorgen. De muzikanten van dienst blijven toveren met riffs, de zang doet rillingen over je lijf ontstaan en de drumsalvo's verdoven je uiteindelijk. Dit is de soort progressieve rock muziek dat blijft kleven aan je ribben, eens je onder invloed bent geraakt van deze bijzonder aanstekelijke rockplaat.

Mars Red Sky is een Franse stoner/sludgeband die na circa tien jaar aan zijn ondertussen vierde album zit. Met 'The Task Eternal' drijft de band eigenlijk een beetje weg van dat typische sludge/stonergeweld. En ook weer niet. Eerder schippert Mars Red Sky tussen jaren zeventig psychedelica en moderne stonerrock. Je houdt er van of je houdt er niet van. Wij hielden alvast van de eerder experimentele, soms vreemde zijde van deze plaat en band. Vooral de vocale inbreng is van een bijzonder veelzijdige aard, waar je eveneens voor of tegenstander van bent.
Die toch wel avontuurlijke aanpak, waarbij telkens buiten de lijntjes wordt gekleurd, merken we al op bij “The Proving Grounds”. We wilden net schrijven 'een rit door een woestijnlandschap, typisch aan het stonergenre' als Mars Red Sky plots verrassend uithaalt met “Collector” of de eerder gezapige en trage gang opgaat, op een dreigende ondertoon bij “Crazy Heart”. Er zijn zoveel bouwsteentjes, zoveel puzzelstukjes dat een normaal mens zijn weg er niet in vindt. Nu, wij houden van bands die het soort muziek brengen waar buiten de lijntjes wordt gekleurd, wat zorgt voor gefronste wenkbrauwen bij anderen. Ons bezorgt Mars Red Sky door deze zeer gevarieerde en psychedelische aanpak eerder een glimlach op de lippen.  Een weg die de band trouwens verder zet op “Hollow King” en “Soldier On” en een zeer intiem gebracht “A Far Cry”. Waarbij een krop in de keel, vioolklanken en kippenvelmomenten elkaar opvolgen. Telkens binnen een intensieve omkadering waarbij geschipperd wordt tussen licht en duisternis.
Het meest interessante aan deze plaat is dus dat je een band hoort die elke regel aan zijn laars lapt. Mars Red Sky biedt ons een trip aan, flirtend met enerzijds angst inboezemen en anderzijds op een weemoedige wijze een gemoedsrust over jou laten neerdalen. En zo de aanhoorder telkens op het verkeerd been zetten. Meermaals waren we onder de indruk van de instrumentale aankleding die wat doet denken aan bands als bijvoorbeeld Pink Floyd en een zeer kleurrijke vocale aankleding die werkelijk alle kanten uitgaat. Deze band bewijst al ruimschoots dat eigenzinnig je eigen weg volgen, zijn vruchten kan afwerpen. En ook op deze nieuwe schijf verlegt de band weer een grens. En slaat ons van begin tot einde compleet met verstomming.

Tracklist: The Proving Grounds (7:55), Collector (4:13), Recast (7:18), Reacts (7:42), Crazy Hearth (5:04), Hollow King (6:20), Soldier On (6:18), A Far Cry (4:55)

Body Hound is een Engelse progressieve rockband die eigenlijk al ruim vijf jaar experimenteert en aan zijn geluid aan het schaven is. Eind september kwam eindelijk het debuut 'No Moon' op de markt. Hard werken loont altijd en dat wordt hier nog maar eens bewezen.
Om een puur instrumentale plaat te maken en het daarbij boeiend te houden voor de luisteraar, daarvoor moet je zeer sterk in je schoenen staan. Door onvermoeid op een sonische en hypnotiserende wijze soundscapes op te bouwen tot een meerdere uiteenlopende climax wordt hier de aandacht over de gehele lijn scherp gehouden.
Vanaf “Stargazer” krijg je al het gevoel welke richting het zal uitgaan. Met best lang uitgesponnen progressieve parels, die allen even episch klinken, verlegt de band grenzen waar geen grenzen zijn. Het jarenlang noeste werken aan een sound werpt ook bij de daaropvolgende “Second Blend” - eentje dat afklokt op iets meer dan zeven minuten- zijn vruchten af.  Doordat de band in golvende bewegingen soundscapes naar voor brengt die je van de ene naar de andere emotie doorverwijzen verveel je je geen seconde. Door dit allemaal te doen zonder inbreng van zang, neemt de band een enorm risico. Echter door de gevarieerde aanpak blijf je geboeid zitten luistern en enorm genieten.
Body Hound levert een knap staaltje van instrumentaal vernuft af, waarbij de aanhoorder door een gevarieerde aankleding van begin tot einde van de sokken wordt geblazen. Net dat laatste zorgt er namelijk voor dat je je geen seconde verveelt. Wat bovendien zeer opmerkelijk is binnen die context, de zang wordt wonder bij wonder nergens gemist. En daarvoor moet je als band toch ijzersterk in je progressieve schoenen staan. Wat bij Body Hound zeker het geval is. Missie geslaagd.

Aafke Romeijn is een Nederlandse muzikante en schrijfster die ook in België scoort. Vorig jaar verscheen haar debuutroman ‘Concept M’ en daar hoort een soundtrack bij waarop ze via liedjes een rondleiding geeft in haar sciencefictionroman. Het gaat over een alternatieve versie van onze wereld waarin een meisje door een mysterieuze ziekte haar kleur verliest. Vastberaden de ziekte uit te roeien besluit ze een radicale daad te stellen. De soundtrack waaiert genadeloos uit: van piano tot orkest, van vrijblijvende bekentenissen tot donkere electro, van hiphop tot fuga. Dat levert een wonderlijk landschap op met samples van obscure soul- en jazzplaten, modernistische dichters en noise, die moeiteloos samenvloeien met grootse strijkers- en blazersarrangementen waarop Romeijn met haar kenmerkende stemgeluid zingt over de lotgevallen van de personages.
De voorafgaande single “Ameland”, een duet met Spinvis, deed het bijzonder goed op de radio. De tweede single is “Een Heel Klein Beetje Oorlog” van de Belgische rockband Noordkaap, een dreigende en beladen song over het nut van escalatie. "Ik ben al heel lang verbaasd dat Noordkaap en songschrijver Stijn Meuris relatief onbekend zijn in Nederland. Meuris heeft ontzettend sterke nummers geschreven. “Een Heel Klein Beetje Oorlog” is het verslag van het verlangen naar een ruzie op leven en dood, uitgevochten in de huiskamer. Het nummer past perfect bij mijn boek, omdat hoofdpersoon Hava eveneens op zoek is naar een gewelddadige manier om haar idealen kracht bij te zetten", zegt Romeijn.
Noordkaap heeft wel meer sterke nummers gemaakt. Ze zaten in de golf van Nederlandstalige rock die begin van de jaren ’90 Vlaanderen en Nederland overspoelde, met aan Nederlandse zijde The Scene en de Trockener Kecks en in België behalve Noordkaap nog Gorki en De Mens.
Andere sterke singles/tracks van Noordkaap zijn “Stil Verdriet”, “Wat Is Kunst”, “Gigant” en “Satelliet Suzy”. Aafke Romeijn heeft er wel meteen net die track uitgekozen waarvan zelfs de talrijke Meuris-haters meteen zullen toegeven dat het een bijzonder sterk nummer is, in de lyrics, maar ook in de muziek van Lars Van Bambost. Aafke’s versie blijft trouw aan de lyrics, maar mist muzikaal wel wat drama. Zo’n tekst over ‘onuitgevoerde moorden en lachjes van venijn’ moet je voeden met passie en woede, met daadkracht en overtuiging. Als er bij het inzingen niet een beetje spuug aan de microfoon hangt, mist deze track doel, zou je denken. Aafke’s begeleiding op deze single, met akoestische gitaar, piano, handgeklap en soundscapes lijkt wat braaf, maar sluipt als een gif door je hoofd en laat het haar op je armen rechtkomen. Die huilende viool die na de drums invalt , duwt zout in elke wonde die je je kan herinneren. Het is een andere benadering - meer het accent op de ingehouden spanning vooraf dan op het opborrelen van de woede - en een benadering die een beetje tegen de verwachting in ook werkt. Sterk.