‘Nadir’ is het laatste deel van een albumtrilogie. Op ‘Neon Hawaii’ uit 2015 vertelden ze het verhaal van een reis naar een verborgen plek onder de zon. Op ‘Zenith’ uit 2018 volgden ze het licht in de duisternis terwijl ze op ‘Nadir’ onopgeloste mysteries en niet onthulde waarheden behandelen. Er wordt gezongen in het Engels, Spaans en Creools. De Italiaanse band stond dit jaar ook al op het prestigieuze Eurosonic en nog enkele festivals. Tevens speelden ze ook het voorprogramma van The War On Drugs en King Gizzard and the Lizard Wizard. Dan moeten ze toch wel wat in je mars hebben. En dat heeft deze psych-tropical-beatband dan ook.
Opener “New Millenium Labyrinth” drijft op een heerlijke en verslavende baslijn. Daarop worden psychedelische gitaarlijnen gestrooid en bijhorende percussie. Samen met de synths is de song compleet. De vocals zijn spaarzaam en doen eerder dienst als klanktapijt. Op dit album wordt de focus van disco naar eerder Zuid-Amerikaanse vibes en ritmes gelegd. Alles blijft dansbaar en heel ritmisch. Die Zuid-Amerikaanse vibes hoor je duidelijk in “Reyna Querida” waar ze als startpunt en basis gebruikt worden. “Sin Cleopatra” is een vrij catchy nummer met terug een heerlijke dansende baslijn en goed in het gehoor liggende vocals. Wellicht de meest toegankelijkste song van het album. “Horoscopic (Saturn Returns)” is een zwoele en bezwerende rit geworden. “Ka Ou Fe” maakt iets minder indruk op mij en lijkt mij wat te vrijblijvend maar afsluiter “Aya Puma” opent met een heel sterke riff. Die wordt herhaald tot aan het middenstuk van het nummer. Het middenstuk met de bas vind ik heel geslaagd. Daarna wordt de riff hernomen. Dat zorgt ervoor dat de song heel herkenbaar is maar ook dat je snel van de riff verzadigd kan zijn. Het mes snijdt wat aan twee kanten.
‘Nadir’ is, net zoals de hoes, een kleurrijke en swingende plaat geworden. Alles is vrij ruw en live opgenomen waardoor je echt wel een live-vibe krijgt. Een boeiende plaat met een aantal sterke momenten.
Heruitgaves komen niet zo vaak aan bod op Musiczine, maar voor ‘Luchtkastelen’ van de Nederlandse popdichter Ton Lebbink maken we graag een uitzondering. Dit album wordt algemeen beschouwd als een mijlpaal in de Nederlandstalige alternatieve muziek en postpunk. Voor de originele LP uit 1981 betaal je inmiddels veel geld, als je hem al kan vinden. Daarom besliste het Belgische label Walhalla Records om ‘Luchtkastelen’ opnieuw uit te brengen op vinyl, met toestemming van Ton’s weduwe Christine Sonntag en de gebroeders Bolten. Met een extra track op het vinyl (“Wat Een Klasse”, een ode aan zijn geliefde voetbalclub Ajax) en een downloadcode voor nog vijf nooit eerder uitgebrachte tracks.
Lebbink (overleden in 2017) was de drummer van het Nederlandse kunstcollectief en newwaveband Mecano. In de vroege jaren ‘80 van de vorige eeuw was hij één van de allereerste Nederlandse popdichters, beïnvloed door o.m. Linton Kwesi Johnson en John Cooper Clarke. Lebbink combineerde zijn absurdistische poëzie met synthwave en experimentele soundscapes. Tijdens opnames van Mecano werd ook ‘Luchtkastelen’ opgenomen, samen met zijn Mecano-collega’s Theo en Cor Bolten en Piet Koopman. “Voetbalknieën” werd in de jaren ’80 een culthit. Na ‘Luchtkastelen’ maakte Lebbink nog het album ‘Hongerwinter’ met een belangrijke rol voor Thé Lau.
Het is bijzonder leuk om dit album nog eens in een maagdelijke versie op je platenspeler te kunnen leggen en ik vermoed dat heel wat van de oorspronkelijke kopers alleen al daarvoor het nieuwe vinyl zullen aanschaffen. Als je dit terughoort , klinken een aantal tracks gedateerd. Dat kan ook moeilijk anders, na bijna 40 jaar. Maar de meeste zijn nog steeds grappig, boeiend en inspirerend. Vooral het driegende “Kom Bij De Machine”, “Vol Gas” en “Voetbalknieën” hebben nog niets van hun kracht verloren.
De niet eerder uitgebrachte tracks wisselen van kwaliteit. Christine Sonntag zingt met vermoedelijk Lebbink als begeleider “Advent”. Dat levert een interessante song op. “De Laatste Dagen Van Het Jaar” drijft op een jazzy synth-tapijt en past in hetzelfde concept als de tracks van ‘Luchtkastelen’. Deze song had gewoon op het originele album moeten staan. “The Eternal Second” is een instrumentale track van liefst twaalf minuten. Het zou mooi zijn mocht het label hiermee aan de slag gegaan zijn om er bv. toch de stem van Lebbink op te plakken, of zou je dat niet durven? Voorts zijn er nog instrumentale versies van “Voetbalknieën” en “Wat Een Klasse”.
Walhalla Records levert naar goede traditie een prima heruitgave af met vinyl van kwaliteit, een interessant tekstvel en digitale extra’s waar toch wat moeite in gekropen is. Je zou hopen dat ook ‘Hongerwinter’ met dezelfde aanpak eerherstel krijgt.
De Amerikaan Matt Watts geeft Guido Belcanto de erkenning die hij verdient door zijn “Ik Weet Niet Waar Mijn Meisje Is” te vertalen naar het Engels. Zelf hadden we eerder Eels of Calexico in gedachten als Brits/Amerikaans equivalent van onze Vlaamse treurwilg, maar de in België aangespoelde Amerikaan Watts kwijt zich ook prima van zijn opdracht. Ze zitten een beetje in dezelfde kringen en delen behalve hetzelfde platenlabel ook nog eens een groot stuk van hun begeleidingsband. In het Engels klinken de lyrics van Belcanto breekbaar en oprecht, zonder dat je meteen aan smartlappen gaat denken.
Matt Watts is een gedroomde vertaler van Guido Belcanto. Over Watt’s laatste album (‘How Different It Was When You Were Here’) schreven we dat mocht liefdesverdriet een Olympische discipline zijn, Matt Watts voor niet minder dan goud kon gaan. Het ene gebroken hart is het andere niet, maar deze twee treurwilgen bieden dezelfde troostende schouder waarop de luisteraar kan uithuilen. Op deze single pakt Watts meteen de juiste vibe. Hij begint met een minimum aan begeleiding en bouwt van daar op naar een sfeervolle mix van americana en blues. Met als kers op de taart een stukje mondharmonica van Belcanto erbij.
Een prima zet van Starman Records om deze twee te koppelen.
Binnen het wereldje van post-rock en aanverwante genres is We Lost The Sea (ook WLTS genoemd) intussen een gerenommeerde naam geworden. Deze Australiërs begonnen in 2007 en vooral sinds hun derde album ‘Departure Songs’ wisten ze naam te maken binnen het genre. Voor mij staan ze qua bekendheid en op hetzelfde niveau als bv. Explosions In The Sky. Dit jaar kwam er een live-album uit (‘Live at Dunk!Fest 2017’) en nu is er een vierde studioplaat die zeven tracks bevat.
De band bestaat uit zes leden: drie gitaristen, een bassist, een piano/keyspeler en een drummer. Het zijn dus allemaal instrumentale stukken muziek (dit sedert de dood van hun vocalist Chris Torpy in 2013) die heel verhalend en gevarieerd kunnen zijn.
Neem nu opener “Towers”. Een nummer dat epische proporties aanneemt. Zo’n vijftien minuten lange trip waarbij ze je meenemen doorheen hun wereld: soms heel melodisch, dan donkerder, afwisselend uptempo en midtempo. Maar bovenal mooi en boeiend luistermateriaal. Het is meteen ook het langste nummer terwijl “Dust” met zijn vier minuten de kortste song is. Een heel melancholisch klinkende song dankzij de alternatieve gitaarstemming. De song drijft op een drone-achtige synthsound waarboven de rest muziek of sfeer aanvoert. Hier is de songstructuur niet klassiek opgebouwd. Ook “Distant Shores” valt hier een beetje onder. Alleen is het meer verhalend en bevat ze meer structuur dan “Dust”. Op “A Beautiful Collapse” drijft de song dan op een gevoelige gitaarlijn. Die wordt verder uitgewerkt in een soort thema totdat de song abrupt verandert van stijl en intensiteit. De drums vallen in en de gitaren worden zwaarder versterkt. Het thema komt nu voorzichtig terug in rockstijl. Knappe song. “Parting Ways” heeft in de eerste helft van het nummer een heel andere feel: eerder wat jazz ritmes en psychedelische invloeden.
In het tweede deel gaan ze terug meer op de ‘old-school’ toer. “The Last Sun” begint met heerlijk klinkend gitaarwerk. Ook deze song bestaat uit verschillende delen die telkens op- en afbouwen. Het begin rockt lekker, maar daarna krijg je een weemoedige en rustig stuk te horen. Wanneer de drums terug invallen voel je de song terug opbouwen naar iets anders. Op afsluiter “Mothers Hymn” horen we piano en een vrouwenstem. Een ferme stem van ene Louise Nutting (ze zingt geregeld bij het jazztrio Wartime Sweethearts) die de gevoelige snaar weet te raken met haar vertolking.
De nieuwste van WLTS is een intense en goed opgebouwde plaat. Hiermee bewijzen waarom ze tot de kopgroep binnen het genre behoren. Samengevat: kwaliteit en emotie.
Temple of Nihil is een Russisch blackmetalconcept, ontstaan in 2015. Oorspronkelijk als duo, maar sinds 2017 aangevuld met drummer Nikolai Vykodtsev bracht de band reeds een EP op de markt boordevol grimmige blackmetal.. 'Schadenfreude' is het eigenlijke debuut van een band die grasduint doorheen de donkerste zijde van dat genre, zonder compromissen te maken.
Na de duistere intro (“Descending”) zijn we vertrokken voor een grimmige trip doorheen de donkerste zijde van onze ziel. “Into The Slough” is dan weer een verschroeiende song die je hart doormidden klieft. Door middel van eerder melodieuze gitaarriffs wordt de sfeer steeds intensiever, tot dat kookpunt wordt bereikt. De vocale aankleding is echter het meest opvallend, dankzij de variatie daarin. Eerder blackmetalgerichte screams worden afgewisseld met growls die je eerder terugvindt in deathmetal. Meer nog in sommige songs herkennen we eerder een fluisterende toon tot gesproken inbreng, die je nog meer koude rillingen bezorgt. Wonder bij wonder sluiten die perfect op elkaar aan, waardoor je nog dieper wegzakt in de poel van bederf die Temple of Nihil je aanbiedt.
Nee, lichtjes op het einde van de tunnel moet je niet verwachten bij de daaropvolgende, best lange songs als “Ode”, “Schadenfreude”, “Snakes In My Skull” en “Postbeing”. Die laatste is een duistere klepper boordevol donkere variatie die afklokt op meer dan acht minuten. Dat zowel instrumentaal als vocaal tot in het oneindige variëren is bovendien niet alleen de rode draad op deze volledige schijf. Het zorgt ervoor dat je bij de les blijft en geboeid op het puntje van je stoel zit te luisteren en genieten. Tenminste als je houdt van dit potje intensieve donkere blackmetal met sauzen boordevol death en andere donkere metalen. Een ander opvallend punt is dat de langere songs vaak worden voorafgegaan door een melodieuze soort intro van circa één minuut, zoals “Htrib”, waarbij het bloed je vanonder de nagels wordt gehaald. Wat perfect aansluit op de volgende zwartgeblakerde en intensieve song “Postbeing”. Op dit elan blijft Temple of Nihil gewoon doorgaan tot afsluiter “To Fireburners” Waarna je met het vrij korte “With Flames And Chaos” de doodsteek wordt toegediend.
Elk van de songs op 'Schadenfreude' is meedogenloos en genadeloos in zijn aankleding. De band voelt zich comfortabel in het bezorgen van een intensief pakket dat alle richtingen uitgaat. Vervormde grooves, raspende tot schreeuwende vocalen en songs die vaak van traag en intens overgaan tot krachtig en vol passie. Laten dan ook een band horen die houdt van het extreme donkere binnen het blackmetal gebeuren, en dat door je strot ramt op een zeer gevarieerde wijze. Waardoor je vanaf de eerste tot de laatste noot gekluisterd zit te luisteren en je gewillig laat onderdompelen in die intensieve donkere atmosferen die de band je over de gehele lijn aanbiedt.
Iedereen kent het verhaal van Dr. Jekyll and mr. Hyde. We vonden ook de vrouwelijke versie op een Black Metal gerichte plaat. The Fifth Alliance is een Nederlandse band die in 2015 voor het eerst van zich liet horen met dat grensverleggende donker pareltje 'Death Poems'. Nu is er de ondertussen derde schijf 'The Depth Of The Darkness'. Waarbij die stelling over de hele lijn in de verf wordt gezet door de uitstraling en stem van frontvrouw Silvia Saunders
Zonder afbreuk te doen aan de instrumentale omlijsting. Want menig donkere riff, die langzaam naar omhoog kruipt tot de oorschelp is bereikt en de hersenpan uiteen spat door een overdosis intensiviteit, doet ons huiveren van angst. Silvia haar stem gaat echter van kristalhelder, weemoedig en melancholisch over naar verschroeiende screams die zo oorverdovend klinken dat je ziel in gruzelementen op de grond terechtkomt, telkens in een spookachtige en mysterieuze omkadering. De best lange duurtijd van elke song - die klokken af tussen de zeven en tien minuten - zorgen voor een spanningsveld dat traag wordt opgebouwd tot een climax die ervoor zorgt dat apocalyptische wezens iedereen op de aarde vertrappelen. Het geschreeuw van Silvia klinkt als de schreeuw van slachtoffers van menig aardverschuiving die daarop volgt.
“Black” is al een eerste, zeer gevarieerde, uppercut die waarbij langzaam wordt opgebouwd naar een zekere climax, vandaar de 'post' in dat blackmetalgebeuren. Want ook bij “Hekate” - een klepper van tien minuten - gaat het eerst de eerder trage en slome weg op, om daarna in een overdrive alle registers, zowel instrumentaal maar dus vooral vocaal, open te gooien. Demonische wezens sleuren je uiteindelijk mee naar de diepste krochten daarvan. Het gekrijs van Silvia - hoe haar stem dit volhoudt is ons een raadsel - gaat door merg een been. Eens tot waanzin gedreven, doet de band het nog eens fijntjes over met “Hellfire Club”, weer zo een donkere mokerslag in het gezicht van circa acht minuten en zesentwintig seconden lang. In diezelfde lijn gaat het ook uit bij “Into Extinction” en “Aleister”. Zwartgeblakerde duisternis, binnen een spookachtige omkadering is de rode draad op elk van de songs.
De donkere, mystieke sprookjes van Grimm. Dat is wat we ons voor de geest halen bij deze knappe schijf. Binnen dat sprookjesbos huizen geen liefelijke elfjes en kabouters, maar demonische wezens die je op verschroeiende wijze meesleuren in diepe duistere gedachten. Op een eerder melancholische wijze, tot het uitdelen van de ene na de andere mokerslag die je compleet murw slaat. Dat is vooral de verdienste van die bijzonder gevarieerde vocale aankleding, die ons met verstomming slaat. Silvia bedwelmt je eerst op een engelachtige wijze, om daarna haar demonen op jou los te laten waardoor niet alleen de trommelvliezen barsten maar ook je donkere ziel brandt in de Hel die zij u daardoor aanbiedt.
Dat is nu eenmaal het gevoel dat we altijd moeten krijgen bij het beluisteren van een doorsnee post-blackmetalplaat. Dat is wat The Fifth Alliance ons over de gehele lijn ook aanbiedt. Intensief en verschroeiend hard, meedogenloos je hersenpan inslaan en je hart verbrijzelen.
De Amerikaanse formatie Seratones is de band rond gospel zangeres A.J. Hayens. Seratones bracht in 2016 een gesmaakt debuut op de markt 'Get Gone'. De band kreeg hiervoor zeer goede recensies. Nu komt het langverwachte tweede studioalbum 'Power' uit via New West Records.
We citeren even: ''Op ‘Power’ laat ze horen hoe kwetsbaarheid je sterk kan maken. Zo gaan de teksten onder andere over abortusrecht (Haynes werkte jaren in een abortus kliniek), maar ook over rassengelijkheid, persoonlijke obstakels overwinnen en haar liefde voor poëzie.'' Waar proto-punk en garage rock het vorige album Get Gone nog zo typeerde, heeft die sound nu plaatsgemaakt voor meer rauwe soul.Vanaf de eerste song hoor je inderdaad al dat dit een zeer persoonlijke schijf is geworden. Een schijf waarop Seratones de mensen wil confronteren met zijn of haar diepe zielsroersels en dus bewust iedereen, en niet alleen zichzelf, een spiegel voorhoudt.”
Emoties en pijn, angst en vertwijfeling. Het komt al terug op de eerste song “Fear”. Echter straalt deze schijf eveneens veel hoop uit. Dat is al het geval bij het zeer aanstekelijke “Power”. Een titel die trouwens perfect aansluit op het ontwerp van deze plaat. Dat voortdurend schipperen tussen vele uitersten is trouwens een gegeven dat we doorheen de hele schijf ontdekken. Opzwepende songs als “Gotta get to know ya” worden afgewisseld met songs die gevoelige snaren raken. Haynes beschikt over een zeer krachtige stem die veel kanten uitgaat. Omringd door muzikanten die perfect meegaan in het verhaal, slaagt ze er dan ook in een boodschap te verkondigen.
Aangezien ik eerder muziek beluister vanuit het buikgevoel ipv het gehoor, is het belangrijkste voor mij, kan Seratones ook bij ons het gevoel opwekken dat kwetsbaarheid je sterker maakt.
Nu, de rode draad blijkt inderdaad het vertellen van een persoonlijk verhaal. Haynes geeft zich volledig bloot op deze knappe schijf. Bij elke song opnieuw. Of dat nu is bij “Lie to my face” - een confronterende song die aanvoelt als een mokerslag in je gezicht. Of door middel van op een intimistische wijze je daar te raken, waardoor tranen opwellen. Telkens slaagt Seratones er inderdaad in het te doen aanvoelen alsof pijn, smart en verlies je hart kunnen verbrijzelen, maar eens je bent opgestaan diezelfde pijn je ook - inderdaad - sterker maakt. Je moet alleen willen je leven terug op rails krijgen, en niet bij de pakken blijven zitten.
Soul muziek past in ieder geval perfect in dat plaatje, maar Seratones steekt zoveel gevoel in die muziekstijl dat het niet enkel een zeer persoonlijk verhaal wordt, maar ook één over u en mijn leven. Elke song is bewust opgebouwd, rond persoonlijke emoties, waardoor je als aanhoorder van begin tot einde mee bent met het verhaal. Net omdat het dus ook over u persoonlijk gaat.
De bijzonder veelzijdige stem van Haynes is daarbij de belangrijkste kers op die taart. Het is echter dat totaalplaatje van emoties tot het oneindige, dat er moet voor zorgen dat ook u diep ontroert een traan zal wegpinken, met de glimlach op de lippen. In een land waar vreugde, verdriet en geluk verbonden worden tot een magisch geheel. Uit het leven van elke dag gegrepen. Daar vinden we een band als Seratones. En zorgt ervoor dat deze soulvolle schijf niet alleen een pareltje is geworden om te koesteren. Maar ook om uit te leren.
Tracklist: Fear - Power - Heart Attack - Lie to my face - Gotta get to know ya - Over You - Permission - Sad Boi - Who are you Now - Crossfire
Even leek het erop dat de nalatenschap van Rammstein zou eindigen met ‘Liebe Ist Für Alle Da” uit 2009. De Duitsers hebben hun fans tien jaar laten wachten, maar het was het waard. De vooruitgeschoven single “Deutschland” liet al het beste verhopen. “Radio” was als tweede single wat braafjes, maar met “Ausländer” als derde single schopt Rammstein opnieuw lekker keet.
Wie het hele album op de weegschaal legt, moet toegeven dat er heel wat vlees aan het been zit. Voor deze comeback had Rammstein de reputatie - al dan niet terecht - dat hun albums een paar sterke singles hadden, maar dat de andere tracks lauwe vullertjes waren. Dat telt alvast niet voor dit nieuwe, titelloze album. “Sex” en “Tattoo” kunnen zo een volgende single worden. Met een titel als “Sex” hadden we misschien op meer gehoopt, maar het “Tattoo”-refrein ‘zeig mir deins, ich zeich dir meins’ zal rammstein vast wekenlang in De Afrekening van StuBru kamperen. “Puppe” en “Zeig Dich” hebben die allure niet, maar zijn beide om duimen en vingers bij af te likken. Op “Puppe” laat Rammstein zich op zijn hardste en rauwste horen.
De lyrics zijn vintage-Rammstein en toch heel actueel. Nationaliteit en identiteit doken eerder al vaker op, maar zijn opnieuw brandend actueel in Duitsland, Europa en de rest van de wereld. Dat ze die onderwerpen durven bekijken uit een hoek die de goegemeente als politiek niet-correct aanduidt, ook dat is niet vreemd aan de band van Lindemann. Ook (foute) liefde, verlangen en sex komen op zowat elk album van deze Duitsers aan bod. De bitterzoete ballad “Diamant” is Rammstein op zijn meest kwetsbare, breekbare wijze. “Diamant” is zo een typisch traag-groeiende klassieker. Dit jaar zullen velen nog op de fast forward-toets drukken, te traag en te melig, maar als we binnen pakweg 10 of 20 jaar kijken welke tracks van het album gecoverd worden, zal “Diamant” er zeker bij zijn.
Muzikaal is alles heel herkenbaar. ‘Tanz-metal’ is het steeds minder, maar de basis blijft een mix van luide gitaren en barokke EBM. De intro’s en arrangementen zijn heel minutieus uitgewerkt en vaak zit er ergens een knipoog naar wat mogelijk inspiratiebronnen zijn geweest. De intro van “Deutschland” doet postpunkers van boven de veertig meteen denken aan de intro van “Our Darkness” van Anne Clark. “Radio” is zowel in de titel als in de synth-stukken een ode aan Kraftwerk. “Halloman” heeft het theatrale en over-the-top-drama van de oude Alice Cooper en muzikaal en inhoudelijk alles om would be-freaks als Marilyn Manson vervroegd op pensioen te sturen.
Rammstein heeft zijn tijd genomen, maar heeft dan ook wel opnieuw een meesterwerk afgeleverd.
Trond Kallevåg Hanse is een Noorse gitarist en componist die in 2017 reeds hoge ogen gooide met het album 'Se Meg En Annen Dag'. Samen met medemuzikanten Alexander Hoholm (contrabas) en drummer Ivar Myrset Asheim, waarmee hij ook op die vorige plaat werkte, brengt hij nu een nieuw filmisch meesterwerk uit 'Bedehus & Hawaii'. De titel verwijst volgens onze bronnen naar de zomers die hij Trond doorbracht bij zijn grootouders in Bømlo en zijn interesse voor reizen.
“Flanellograf” is een zeer rustgevende song die aanleunt bij die adembenemende mooie omgeving. Feitelijk is die Hemelse rust zelfs de rode draad op de volledige schijf, zo zal later blijken. Want ook die intensieve rust en chill atmosfeer vind je terug op de daarop volgende songs als “Flukt”, “Slektstreff”, “Fartein Valen” tot “Kapellet” en afsluiter “Halvvåkne Drømmer Fra Baksetet”. Allemaal songs die zo zijn opgebouwd dat u tot complete zen wordt gebracht, zonder dat je in slaap wordt gewiegd. Geluidsmuren afbreken is er uiteraard ook niet bij. Trond Kallevåg Hanse houdt, net als vele jazzmuzikanten, bovendien van experimenteren en improviseren. Maar hem dat label 'jazz' opkleven is de man tekort doen. Net doordat hij verschillende stijlen zoals jazz, folk en ambient perfect met elkaar verbindt.
We raden aan om het bij het beluisteren van deze schijf het niet te ver te gaan zoeken. Laat de bijzonder intensieve klanken gewoon als een briesje op warme zomeravonden op je afkomen, sluit de ogen en open ze pas als je diezelfde zon in de horizon ziet verschijnen boven het stille water. Het gevoel dat je dan overvalt is vergelijkbaar met wat we voelden bij het beluisteren van deze parel van een rustgevende jazz/ambient/folk-plaat. Een schijf die je koude rillingen zal bezorgen. Niet van angst, maar van puur innerlijk genot. Daarom is het eveneens aan te raden deze plaat van begin tot einde gewoon te ondergaan, zoals het lezen van een boek of het kijken naar een landschap dat verandert bij het vallen van die avond.
De enige bedoeling van Trond is dat jij je als luisteraar compleet ontspant. Geluidsgolven creëren die je tot complete rust brengen dus. Daarvoor laat hij zich omringen door topmuzikanten die dezelfde kant uitkijken als hem. Een opzet waarin hij samen met zijn kompanen over de hele lijn met brio in slaagt. Net door folk en ambientelementen te combineren met jazztechnieken, waardoor je achteroverleunend in je luie zetel geniet van deze ingetogen pracht die je oorschelp binnendringt en rechtstreeks je hart verwarmt.
WUK?! ofwel When Union Kills is een vrij jonge heavy/thrashmetalband die ook knipoogt naar deathmetal. De band stond nog op Frietrock in Oud-Turnhout en we waren diep onder de indruk van die bommen energie die deze jonge snaken op ons afschoten. Als oude rotten in het vak zijn we ondertussen toch al wat gewoon, maar wat we hier op onze boterham voorgeschoteld kregen sloeg ons met verstomming. Geloof me, dat komt niet meer zo vaak voor tegenwoordig. De band stelt nu zijn eerste demo voor 'WUK?! Nen Demo' - meer informatie: https://www.facebook.com/events/371684390124725/ Wij maakten van de gelegenheid gebruik om deze EP al eens onder de loep te nemen en waren nogmaals diep onder de indruk van zoveel virtuositeit dat door onze strot werd geramd.
Na een oorverdovende drumintro - ook live blijkt drumster Bieke Van Damme over een kracht te beschikken die we niet zoveel tegenkomen - wordt het tempo verder opgedreven dankzij die duivelse riffs die snijden als scheermesjes door je vege lijf. Als kers op de taart krijg je een vocale inbreng van Nelis die zoveel emoties verstopt in zijn stem dat hij je een ware krop in de keel bezorgt. “Crushing Skulls” is een song die alvast zorgt voor een uppercut van jewelste. Eens vertrokken, is geen terugweg meer mogelijk. WUK?! legt die lat zo hoog, dat het wel lijkt dat ze al twintig jaar samen muziek spelen. Dat laatste wordt verder in de verf gezet op “The Serpent Queen”, “The Reaper” en “Execution Of Lies”. En daarmee zijn we bij het enige minpunt gekomen aan deze knappe EP. Het plaatje is veel te snel gedaan, het smaakt naar meer.
WUK?! brengt het soort heavy thrash/death waardoor je als liefhebber meerdere adrenalinestoten door je lijf voelt gieren. En dat is niet de verdienste van één element binnen deze klasse band. Nee, dit zijn supergetalenteerde jongeren die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn, maar vooral een feestje willen bouwen in je hoofd en daardoor aanzetten om stevig uit de bol te gaan tot in de vroege uurtjes. Puurder dan dit kan heavy thrash namelijk niet klinken. Met deze EP levert deze West-Vlaamse band een visitekaartje af waarmee ze nu al hun stempel drukken op dat heavy thrashgebeuren in ons land en ver daarbuiten.
Het is gewoon een kwestie van tijd eer we deze gloednieuwe parel zullen zien schitteren aan dat metalfirmament. Geef ze wat tijd om verder te groeien en open te bloeien, maar op basis van dat prachtige optreden en deze EP zijn we er zeker van. We voorspellen deze band een meer dan gouden toekomst. In het oog houden deze shit!
Tracklist: Crushing Skulls, The Serpent Queen, The Reaper, Execution Of Lies
Muddler is een vierkoppige band uit Lier, bestaande uit Maxim de Soomer (drums), Fons Vloebergs (zang), Ben Kovalewski (basgitaar) en Joeri Arras (gitaar). Ter introductie citeren we de even de omschrijving op de website: ''Sommige mensen omschrijven hun stijl als Nederlandstalige stoner. Sommigen post-whatever-rock”… In ieder geval doen ze sinds 2015 gewoon hun ding. Eén ding is zeker: de nummers zijn donker, eerlijk, slepend, soms vuil, soms vettig met een scherp randje én in onze moedertaal. Na de vele Nederlandstalige rock- en metal parodieën laten deze heren het volk inzien dat dit voor de verandering ook eens sérieux gebracht kan worden. Na hun eerste EP uitgebracht te hebben, is het na drie jaar tijd voor het album 'Niets Leeft Zonder Wonden'. “
Met 'Niets Leeft Zonder wonden' legt Muddler zijn ziel bloot. Vaak scherp, overgoten met sausen boordevol melancholie en weemoed, zonder echter klef te klinken. De rode draad op deze schijf is omgaan met twijfels. Omgaan met het einde, de dood, of hoe je als mens kijkt naar wat voorbij is en wat nog kan of nog moet komen. Doorheen de volledige schijf voel je die vertwijfeling in de instrumentale omkadering, maar vooral de zanglijnen van Fons Vloerbergs gaan voortdurend door merg en been. De man ontpopt zich tot een ware poëet die zijn levensverhaal vertelt. Bij “Stil(l)even” wordt de boodschap al duidelijk. Een lijn die verder wordt doorgetrokken op “Kom Ten Einde”. Het geconfronteerd worden met het eigen einde, en uzelf voor u zien staan is de rode draad op die eerste song. ''Er is geen tijd, geen toekomst, geen verleden'' schreeuwt Fons uit. Of “Autopsie” waar de man zijn eigen autopsie omschrijft. Zo echt, en zo theatraal gebracht dat het door je hart snijdt als een vlijmscherp mes. "Ik wandel langs de kamers van mijn lichaam en ik verdwaal, soms blijf ik staan vertwijfeld. Zal ik binnen gaan of loop ik door?''
Het gaat hem bij Muddler niet alleen om die poëtische en zeer filmische teksten. Die zijn uiteraard zeer indrukwekkend. Maar het is vooral de manier waarop ze naar voor worden gebracht dat ons het meest over de streept trekt. Op “Waarheid” klinkt het: ''Ik kan niet zingen, toch niet op de juiste toon. En als ik iets wil zeggen, dan schreeuw ik het gewoon''. Vaak schreeuwt Fons inderdaad zijn opgekropte frustratie, zijn vertwijfeling en pijn uit. De weemoed in zijn stem bezorgt je gegarandeerd een krop in de keel, daarvoor hoef je zelfs de tekst niet te begrijpen. De vaten vol emoties die de band over jou neerstort bij daaropvolgende “Tentakels”, ”Zomer Verloren” en “Tot Chaos” zetten deze stelling nog wat meer in de verf.
Net zoals teksten van een dichter is het vaak zeer moeilijk te achterhalen wat er verscholen zit achter die vele prachtige woorden op deze plaat. We gaan dan ook op ons buikgevoel af. En luisteren hoe een band instrumentaal en vocaal die songs brengt. En dan hoor je inderdaad een band die zoveel gevoel daarin verstopt, dat snaren worden geraakt, deuren open gaan en andere sluiten. Net zoals in ieders leven worden ook wij wel eens geconfronteerd met twijfels. Het omgaan met die vertwijfeling is een kunst op zich. Muddler doet dit door zich bloot te geven en in de spiegel te kijken door zichzelf en zijn eigen levenswandel te ontleden om tot de conclusie te komen: ''Alles gaat voorbij, behalve het verleden. Dat blijft plakken tegen de binnenkant''. Net dat leren omgaan met je verleden, het een plaats proberen geven en kijken naar de toekomst is de rode draad doorheen ieders leven. Het wordt op deze 'Niets leeft zonder wonden' zodanig intens naar voor gebracht. Dat het niet alleen om het leven van de tekstschrijver gaat, maar ook uw leven. En dat maakt van deze plaat een bijzondere parel die inderdaad aan de binnenkant blijft kleven. Omdat het ook U als luisteraar diep raakt.
Tracklist: Stil(l)even, Kom Ten Einde, Autopsie, Alleenerziel, Wegkwijt, zWaarheid, Tentakels, Zomer Verloren, Tot Chaos
The Kids hebben een nieuwe single. Niet onze Kids uit België, maar een bandje met tieners uit Australië. En ze maken ook nog eens punkrock zoals hun Belgische naamgenoten.
Hun single “I Thought My Family Was Rich” is een beetje stereotiep voor tieners die punk beginnen spelen: meer branie dan talent, agressief en in-your-face. Catchy is het niet, rommelig dan weer wel. Niet onaardig, maar er kan best nog wat aan gesleuteld worden. Ze kunnen zeker een voorbeeld nemen aan hun Belgische naamgenoten als ze het net zo lang willen uitzingen.
Het B-kantje is interessanter. Hun cover van “Killing In The Name” van Rage Against The Machine wijst er alvast op dat ze hun inspiratie gaan zoeken in de juiste platenbakken. Ook deze cover is bij momenten rommelig, blijft dicht tegen het origineel aankleven en krijgt pas op het einde nog een eigen gezicht.
Nederlands 
Français 
